SERIAL NETFLIX
Poprzednio w Ty:
Henry Forty Quinn-Goldberg.
Jesteśmy rodziną.
Po narodzinach dziecka
ten czyściec z białymi płotkami ma więcej sensu.
Hej, Natalie! Cześć.
Nie mam do tego serca.
Jak bym mógł, skoro je ukradłaś?
Nie. Mąż. Ojciec. Nie mogę.
Przepraszam. Ja tylko chcę przyjaźni.
Każdy musi znaleźć swój sposób na Madre Linda.
To znaczy na Sherry i jej mafię?
Byłoby łatwiej, gdyby cię zaakceptowały.
- Mam marzenie, że otworzę piekarnię. - Jest jedno idealne miejsce.
Zadzwoń, jeśli chcesz je obejrzeć.
Natalie. Chcę obejrzeć to miejsce na piekarnię.
Możesz zacząć niemal od razu.
We właściwych rękach to miejsce odniesie sukces. Co ty na to?
Love. Wszystko w porządku?
Joe. Musimy iść na terapię dla par.
Co was tu sprowadza?
- Co? - Nie obudź go.
Love, coś ty narobiła?
A co ty zrobiłeś?
Pokłóciliśmy się.
To oczywiste. Inaczej by was tu nie było.
Przyłapałam go na zdradzie.
Dobrze, od razu do sedna.
Już dobrze, Henry. Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Mówiłem, że do niczego nie doszło.
To ona przystawiała się do mnie.
Zrobiłeś jej pudełko.
Wiem, co to znaczy.
Znam cię.
Dlatego ją zabiłaś?
Właściwie to jej nie zdradziłem.
„Właściwie”?
Złapałam go tuż przed zdradą. To to samo.
No cóż, ja o mało nie zrobiłem czegoś złego.
Ona zrobiła coś strasznego.
Nie mogę powiedzieć co, więc wyjdę na złego.
Nie mówię, że jestem bez winy.
Ale jej odwaliło.
Co to znaczy „odwaliło”?
Przecież to twoja praca.
Dostała szału…
i zbiła wazę.
Wazę.
- Była bezcenna. - Tania i kiczowata.
Nie do naprawienia.
Nie kłóć się, nie pogarszaj sprawy. Nie wiesz, jak zareaguje.
Okej.
Zbiłam wazę.
Czasami wpadam w pasję.
Co ty robisz?
Telefon, Love. Można go namierzyć.
Pomyślałaś o tym, zanim wbiłaś siekierę w naszą sąsiadkę?
Nie zaplanowałam tego, jak jakaś psychopatka.
Ja… kurwa.
Jest jeszcze to.
Ja…
- Podpisałam umowę wynajmu na piekarni. - Wynajmu naszego miejsca zbrodni?
Daj mi to.
Pomyślałam, że to dobry pretekst, by się z nią spotkać.
Wiem, że musimy posprzątać, ale nie mogłam wyjść
i pozwolić, by ktoś ją znalazł. Mamy…
- Czas, by to zatuszować. - Nie mamy czasu.
Nie jestem w tym dobra. Zapędziłeś mnie w kozi róg.
- Chciałam chronić rodzinę… - Daj mi się skupić!
Ja się nim zajmę!
Macie małe dziecko?
- Tak. - Tak. Henry.
- Czasami mówimy na niego Forty. - To Henry.
Dobra terapeutka zainteresowałaby się, czemu nazywa dziecko
imieniem zmarłego brata-ćpuna.
Joe, jak się odnajdujesz w nowej roli ojca?
To mieszanka przerażenia i porażki. No i morderstwa.
Jest świetnie.
Ale faktycznie to wyzwanie.
- Dla nas obojga. - Dla mnie bardziej.
Ostatnio był… i sam by to przyznał…
rozkojarzony. Odklejony od rzeczywistości.
A ja się zastanawiam: „Czemu? Czemu nie ma do tego serca?
Czemu się nie stara?”.
- Staram się. - Tak mówisz? Dajesz z siebie wszystko?
Mimo że jesteś naprawdę obecny może przez 50% czasu?
Klasyka. Woli winić mnie i Henry'ego,
niż zastanowić się nad swoimi czynami.
Dobra. Love, potrzebujemy historii.
Przyczyny śmierci.
Była nieszczęśliwa i niezrównoważona.
- Zabiła się. - Siekierą?
Spadła z klifu i rozbiła głowę. Nie wiem!
Ona musi zniknąć.
Nie mogą jej znaleźć ani zrobić autopsji.
Nie ukryjemy jej telefonu, iPada, ani samochodu.
Musimy przenieść jej…
rzeczy do innego miejsca niż ciało.
Okej.
Dokąd?
Trzydzieści minut drogi stąd
rośnie las stanowy.
Tam ją pochowamy.
I będzie tak jak z Candace.
Myślę, że ma mi za złe moje poprzednie związki.
Wiesz, widać pewne wzorce.
Nie daj się podpuścić.
A u ciebie nie?
Chcesz mi teraz wypominać Candace?
Okej. Dobra. Porozmawiajmy o tym, jak sobie z tym poradziliśmy.
Co zrobiłaś z jej ciałem? I z ciałem Delilah, przy okazji.
- Bo nigdy mi nie powiedziałaś. - Mówiłam, zajęłam się tym.
A ja się pytam, jak się tym zajęłaś.
Bezpieczniej, byś nie wiedział, okej?
Cholera! Okej.
W Los Angeles mieszkał niejaki Jasper…
który mnie ścigał z powodu długów Willa Bettelheima.
Musiał zniknąć.
- I co zrobiłeś? - Musiałem go pociąć na części.
- Jak? Użyłeś piły? - Tak.
A także… W końcu musiałem wziąć…
Musiałem zmielić mięso, by wcisnąć go do torby.
W Anavrin?
- Tak. - O Boże. O mój Boże.
Jaja sobie robisz?
- Korzystałam z tej maszynki! - No i?
Masz lepszy pomysł? Nie sądzę.
Zabiłaś naszą sąsiadkę w afekcie.
Nie myśląc o konsekwencjach. Patrz, Love.
Widzisz? Ty to zrobiłaś.
Naraziłaś naszą rodzinę, Love.
- Dokąd idziesz? - Zająć się dzieckiem.
Ty się możesz zająć Natalie. I tak wolałeś ją od własnego syna.
- Już dobrze. - Myliłem się, Natalie.
Myślałem, że zagrażasz mojemu małżeństwu.
Ale tak naprawdę zagraża mu moja cholerna żona.
- Nie wiemy, co z tym zrobić. - Ty nie wiesz, co z tym zrobić.
Być może on też nie, ale gdy mówisz „my”,
nie zostawiasz miejsca na indywidualne doświadczenia,
ani jego, ani swoje.
„My” to współuzależnienie przebrane za miłość.
Przepraszam…
- Naprawdę. - Nie musisz.
Nieumiejętność zdrowej komunikacji
wynika z tego, że ci jej nie pokazano.
Ha. Już zaczynamy obwinianie rodziców.
Będę z tobą szczera.
W tej kłótni chyba nie chodzi o tak zwaną zdradę Joe.
Nie o zdradę?
- Nie o zdradę? - Myślę, że nie.
Wie pani, o co w niej chodzi?
Jeszcze nie. Ale mówcie dalej.
Chętnie posłucham, co każde z was z osobna
przeszło po waszej kłótni.
- Cóż… - W zasadzie…
Najpierw chciałabym usłyszeć Joego.
Usłyszeć mnie?
Może wyczuwa nierówność w pokoju.
Tak jak mówiłem, do niczego by nie doszło z tą kobietą.
Ale po kłótni
poczułem się zobowiązany…
pozbyć się jej na dobre.
„Zobowiązany”?
Zmuszony.
Przez twoją żonę?
Tak.
Jak się z tym czułeś?
Pieprzyć Love. Pieprzyć ją. Pieprzyć to.
Pieprzyć producenta worków.
Gdzie jest ta linia do przerwania? Który to koniec?
Love powinna za to odpowiedzieć. Ale wie, co zrobiłem.
Zna mnie. Pieprzyć małżeństwo!
Dobrze, Natalie.
Oto historia twojego zniknięcia.
Pokazujesz Love piekarnię.
Love podpisuje umowę.
Godzinę później piszesz do męża.
JADĘ SPRAWDZIĆ LOKAL W BOULDER CREEK.
Bez emotek, bez emocji. Twój zwykły SMS do Matthew.
Suchy i rzeczowy.
Lokal to urocza chatka, którą zarządzasz.
Pół godziny drogi stąd, na granicy stanowego lasu.
Twój samochód, telefon, iPad,
wszystko z inwazyjną technologią namierzania
pojedzie do tamtego miejsca.
Twoje ciało trafi gdzie indziej, ale o tym za chwilę.
Pieprzyć to. Pieprzyć moje życie.
Nie, stój. Uspokój się. Myśl o Henrym.
Nie mogę nic zepsuć.
Rzecz w tym, Natalie,
że twoje rzeczy trafią do chatki, ale ty po prostu znikniesz.
Wyślesz ostatnią, pełną smutku wiadomość do siostry,
co zostawi szerokie pole do interpretacji.
I plotek. Czy porzuciłaś swojego zimnego męża?
Zostałaś porwana? Zmieniłaś tożsamość? Któż to może wiedzieć?
A na wypadek, gdyby w mieście były kamery…
Pozbyłeś się tej innej kobiety i czujesz się…
Wykastrowany.
Żona zostawiła mnie z następującym problemem.
Natalie, twoje rzeczy i ciało muszą się rozejść
w miejscu logicznym dla żyjącej osoby.
A potem, cóż… Muszę magicznie znaleźć idealne miejsce, w którym
zostawię cię na zawsze.
Nie wymyślę nic lepszego niż pogrzeb w lesie.
Jeśli woli co innego, powinna sama to zrobić.
Ale to nie ja.
Ja zostawiłem to za sobą.
Zmieniłem się. Wiesz, co jest zabawne?
Dla Love. Dla niej.
Chciałem być dla niej dość dobry. Patrz, co z tego wyszło.
Boję się o Henry'ego.
Nie poznaję Love.
Nie poznaję siebie samego.
Może miałaś trochę racji, Natalie.
Dzieci to nie kajdanki.
Jak skończę sprzątać po Love, pakuję się,
zabieram Henry'ego i wypierdalam stąd.
Chciałeś mnie zostawić?
Oszalałeś?
Nie.
Musisz słuchać.
Słucham każdego słowa. Jak…?
Jest różnica między reakcją i odpowiedzią.
Odpowiedź jest przemyślana, a reakcja jest impulsywna.
Czemu wszyscy myślą, że jestem impulsywna?
Kim są „wszyscy”?
Kurczę, dobra jest.
Czujesz się tak przy kimś jeszcze?
ZAŁATWIŁEŚ TO?
Dzień dobry. Cześć?
Cześć, mamo.
Cześć.
Senny Forty.
Cudo z ciebie, wiesz?
Czemu nie odbierałaś telefonu?
Byłam zajęta.
Podpisałam umowę na prześliczną piekarnię w mieście.
- Piekarnię? - Tak.
Muszę jechać na zakupy. Przypilnujesz go?
Powinien teraz drzemać. Muszę zadbać o zaopatrzenie.
Moment. Piekarnia?
- W mieście z obsesją na punkcie keto? - Wiem. Nawrócę ich.
Mówiłam ci, że teraz w rodzinie różnie z finansami.
Coś wymyślimy.
To znaczy:
nie mogę zagwarantować, że pomogę ci finansowo z wynajmem.
Mamo, to nie to samo, co lekko rzucone „różnie”.
To umowa na trzy lata, z olbrzymią zaliczką.
Powiedziałabym ci, gdybyś się mnie zapytała.
Znowu masz swój epizod?
„Epizod”?
No wiesz, to wydaje się nieco impulsywne.
Co w tych…
etykietkach tak cię rani?
Czuję się, jakby…
nikt mnie nie rozumiał.
Czemu i jak robię różne rzeczy.
Chcę tylko być przykładem dla mojego dziecka.
Muszę dawać z siebie więcej.
Zatrzymaj się przy tym. „Nikt cię nie rozumie”.
Kurde! Ciężko się wkurzać, gdy jest taka… Ale czego tu nie rozumieć?
Ma ludzkie problemy, poza chwilami, gdy morduje siekierą.
Czy to zrozumiałe? Jestem zły, że nie chcę tego rozumieć?
Przypomniała mi się ta sytuacja…
Ze sklepu.
- Kurwa. - Pomogę.
- Proszę. Mam ci…? - Dziękuję.
- Pomóc ci z zakupami? - Nie trzeba.
W porządku.
Nie masz wstydu.
Fakt.
Studiuję fem-gen, jeśli to coś pomaga.
Studia nad feminizmem, genderem i seksualnością.
Chcę się w nich wyróżniać.
- Fajnie. - Dzięki.
Tak w ogóle to jestem Theo. A ty?
Jestem zamężna. A połowa tych zakupów to rzeczy dziecka.
Jasne, wszyscy wiedzą, że dzieci
uwielbiają drożdże.
W końcu na nich rosną.
- To na otwarcie piekarni. - O kurczę. Gdzie?
- Przy Głównej, niedaleko rynku. - Aha.
- W lokalu po Słodkich Snów. - Aha.
Wcześniej był tam Dom Curry.
Gra słów w nazwie to wymóg.
- Okej. - Aha.
- Jesteś stąd? - Tak.
A ty jesteś nowa.
Jeszcze nie zrobili z ciebie legginsiary na pełny etat.
Gratulacje.
Tak. W mych żyłach płynie Los Angeles.
Kurczę, dziewczyno.
Masz nowe miasto, nowe dziecko,
nową piekarnię i świetną figurę.
Wszystko ci się udaje.
A to podatek.
Jak się czułaś, gdy nieznajomy aż tak zwrócił na ciebie uwagę?
Winna.
Bo to było takie miłe.
Potem było mi smutno,
bo nie chciałam uwagi kogoś obcego.
Chciałam uwagi własnego męża.
I proszę, w ten sposób znów stała się ofiarą. Mistrzostwo.
Co o tym sądzisz?
Pochlebia mi to.
Twoja twarz mówi coś innego.
Wyraża obrzydzenie.
Głupia, Brutusowa twarz.
Nie. Słucham…? Nie.
Nie, nie. Owszem, ostatnio nie byłem tak obecny…
jak bym chciał.
Rodzicielstwo nie jest łatwe.
Ale…
- Jestem tu, prawda? - Prawda.
Może to już jest dla ciebie radykalne ustępstwo,
skoro myślałeś o odejściu na zawsze.
Czemu tego nie zrobiłeś?
Nie odszedłeś?
Może zabiorę Henry'ego do takiej uroczej chatki, jak twoja.
Ładnie tu i cicho.
Mogłaś pomóc mi zniknąć, Natalie. Ale teraz… to ty musisz zniknąć.
Twój mąż nie zorientuje się przez dzień.
Jeszcze tylko dwuznaczna wiadomość do siostry,
16 kilometrów smętnej wędrówki pieszo, złapanie transportu do domu i pakowanie.
A to co?
„Powiedz mi, że nie powinnam pieprzyć nudnego sąsiada”?
„Nudnego sąsiada”?
Tylko tym dla ciebie byłem?
Tylko tym byłaś?
Znudzoną żoną? Stereotypem? Może Love miała rację co do ciebie.
Nie. Nie miała prawa cię zabijać. Ale to mogło się szybko skomplikować.
Może bym nawalił. Może Love miała rację. Nie, nie miała.
MUSZĘ POZBIERAĆ MYŚLI.
- Cholera. - To nie jest podchwytliwe pytanie.
Czemu nie uciekłeś?
Ponieważ…
Nie umiałem przekonać samego siebie, że to by było dobre dla Henry'ego.
Potrzebuje nas obojga.
Czyli zostałeś dla dziecka, nie dla żony.
Niestety, to koniec sesji na dziś.
Dam wam zadanie domowe.
„Jak rozmawiać”.
Ćwiczenie słuchania z odzwierciedlaniem pomoże w trudnych rozmowach.
Zwolnijcie i odpowiadajcie sobie…
- Zamiast reagować. - To zadanie dla Love.
Ja muszę ją powstrzymać od zabicia terapeutki.
Chciałabym się z wami zobaczyć jak najszybciej,
biorąc pod uwagę, że jesteśmy trochę na ostrym dyżurze.
Jest aż tak źle?
Oczekujecie, że powiem, czy powinniście być razem.
Prawda jest taka, że najłatwiej byłoby zakończyć małżeństwo.
Oboje macie możliwość zrobić to nawet dzisiaj.
Bycie razem to wybór podejmowany w każdej minucie od teraz aż do śmierci,
a to wymaga silnej woli
i czegoś, o co oboje chcecie walczyć.
Na razie widzę tylko walkę o to, kto ma rację.
Potrzebujecie głębszego celu.
Henry. Jeśli nie znajdziemy nic innego…
I nie mówcie „Henry”.
Gdyby dzieci wystarczyły do utrzymania małżeństwa,
nie byłoby rozwiedzionych rodziców.
Cholera.
Co może być gorszego od terapii dla par?
Powrót z terapii do domu.
Karta doktor Chandry, „Jak rozmawiać”, dotyczy głównie słuchania,
co może się przydać, jeśli jeszcze będziemy rozmawiać.
Sherry miała cytrynowo-malinowy tort weselny.
Myślę, że bezglutenowe, bezcukrowe,
babeczki bez, kurwa, grama szczęścia powinny jakoś przejść.
Impreza dziecka Andrew i Jacksona.
Wciąż na nią idziemy? Nie sądzisz, że…?
A co? Musisz się spakować i uciec?
Przepraszam. Przepraszam. Spróbujmy od nowa. Przepraszam.
JAK ROZMAWIAĆ
Słyszę, że myślisz,
że Natalie i my powinniśmy być jedynymi osobami,
które z tajemniczych powodów nie pójdą dziś na imprezę.
Wcale nie lepiej.
- Tego nie mówię. - Nie?
Słyszę, że potrzebujesz trochę czasu dla siebie.
Zabiorę Henry'ego i dam ci popracować w spokoju.
Nie to powiedziałam.
Kogo znowu widzę.
Tak, to znowu my.
Proszę bardzo.
Szybki pan jest.
Znaleźć panu kolejną piękność, która poleci lekturę?
Jedną już znalazłem.
Liczę, że pokaże mi pani sekcję białych kruków.
Skąd pomysł, że taką mamy?
Mała winda prowadzi do piwnicy,
gdzie jakiś człowiek-kret dogląda cennych książek.
Ale strzelam, że…
Nikogo tam teraz nie ma.
W porządku.
Może pani nas oprowadzi.
To nie zajmie nam długo.
Obiecuję.
Jesteśmy na miejscu.
O nie. Biedne książki.
Szuka pan czegoś konkretnego?
Myślę, że będę wiedział, jak to zobaczę.
Mogę się rozejrzeć?
- Proszę. - Okej.
Mówiła pani, że nikt tu nie pracuje.
Ja czasem pracuję.
Gdy nie ma ruchu na górze.
Ciekawe. Powiedz coś więcej.
Więc… Jest pani artystką.
Jestem bibliotekarką, która czasem rysuje.
Dla mnie to wygląda na coś więcej.
Jest tu coś innego niż wiktoriańskie książki naukowe?
Okej, panie wścibski.
Czasem ilustruję książki.
- Ale to tylko poboczna fucha. - Bingo.
Mógłbym gdzieś zobaczyć pani prace, w sieci, albo…?
Po co?
- Pisze pan książki dla dzieci? - Nie, jestem tylko znawcą.
Proszę bardzo.
Dzikie kwiaty Nowego Jorku.
Stuletnia książka ogrodnicza? Te nowe na górze nie wystarczą?
Nic nie pobije klasyka. Mogę ją oddać za parę dni.
Nie. Nie wypożyczamy ich do domu.
To przeczytam ją na górze.
Myślę, że za chwilę się uspokoi. Prawda, Henry?
Nie ma sprawy. Proszę ją wziąć.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma sprawy.
Miło mieć wsparcie.
Oczywiście kradzież jest zła.
Ale Ellie potrzebuje pieniędzy, a nie mogę sięgnąć do kasy Quinnów,
bo boję się, że wtedy ją znajdą.
No i bądźmy szczerzy: miło jest coś naprawić.
Zwłaszcza gdy reszta zdaje się być nie do naprawienia.
Kurde. Wiedziałam. Spóźniliśmy się.
O co ja walczę? O co?
- Naprawdę chcę tak żyć? - Cześć.
Witajcie.
Gorsze od przyjęć dla dzieci są tylko przyjęcia dla bogatych dzieci.
SEKRETNE LABORATORIUM HUDSONA
Odrobinę w prawo.
Jeszcze jeden.
Wcześnie przyszliście.
Cześć. Tak, ja…
- Myśleliśmy, że… - Nic nie szkodzi.
Większość już jest i nam pomaga.
To ja… pójdę je gdzieś postawić.
Chłopaki! Patrzcie, kto przyszedł!
- Hej! - Zaraz cię upijemy, Joe!
Przestańcie. Ale serio…
- Jak bardzo chcesz się narąbać? - Love!
Nie sądziliśmy, że przyjdziecie.
- Tak szybko wyszliście ostatnio. - Przepraszam, że bez pożegnania.
Mama pilnowała dziecka, a Dottie ma swoje limity.
Alkohol? Leki?
Nie osądzam. Mogę sobie tylko wyobrazić, co ona przeszła.
Aż mi się zbiera na płacz. Jako mamie bliźniaków…
Strata jednego byłaby… jak strata obojga.
Zrobiłam babeczki.
- Ty? - Prześliczne.
Tak. Otwieram piekarnię. W uroczym lokaliku przy Głównej.
Cudownie.
Odważna decyzja.
Pewnie słyszałaś o poprzednich porażkach.
- Ale ciebie tam jeszcze nie było. - Aha.
Mam nadzieję, że zostaniecie moimi królikami doświadczalnymi.
Spokojnie, są eko, bez glutenu i bez wszystkiego.
Cytrynowo-malinowe.
Wiesz, nie jestem fanką cytryn ani malin.
- Wyczerpałem limit cukrów. - Mam post.
Czas przebrać dzieci w kostiumy.
Chrzanić wątrobę.
Jakieś 70% oczyszczania dokonuje się w tkance obwodowej.
Oto jak wygląda zabawa w Madre Linda: gloryfikowana produktywność.
Chcę dla syna jak najlepiej. Lepsze to niż sierociniec,
ale musi istnieć jakaś trzecia opcja.
Orgazm trwa 45 minut.
- Nie wierzę. - Nieźle. Zainwestuję w to.
W dziesięć minut dowiedziałem się,
że nadmiar ejakulacji obniża koncentrację, więc Cary opatentował „injakulację”.
Sherry zaczęła nazywać mnie ogierem.
A Gil jest tylko trochę bardziej akceptowany niż ja.
Po tym, jak wzdycha za każdym razem, gdy Cary mówi o ejakulacji,
powiedziałbym, że czekał z seksem do ślubu.
- Tato! Tato! - Dzięki, mały intruzie.
Hej. Jak się bawisz? Przedstawię ci kogoś.
To jest Joe. Joe, to jest Zoe.
Widziałem cię w bibliotece. Czytam tam dzieciom.
Powinniście dołączyć z Henrym.
- Zrobimy carpool. - Może.
Wolałbym stracić kolejny palec od carpoolu z mormońskim Nevillem.
Jak dotąd nie widzę tu nic, o co warto walczyć.
- O Boże! - Syreni śpiew Sherry.
Obowiązki wzywają.
Nie jedz cukru! Skarbie, nie!
Idź. Ja przypilnuję małego.
Tak? Okej, dzięki.
- Nie ma sprawy. - Miły facet.
Może wciąż szukam pretekstu do ucieczki.
Weź to… Nie, skarbie. Nie, kochanie!
Totalnie rozwaliłaś im poziom cukru, Love.
- Są bez cukru. - W malinach jest cukier.
Nie dajemy im owoców. Chodźcie.
Idziemy, dzieci. Tędy.
Przepraszam, Cary.
Nic nie szkodzi. To dzieci.
Zrobię potem żonie sam-wiesz-co
i o wszystkim zapomni.
Nie martw się. Patrz. Bliźniaki mają te pierścionki życiowe od Matthew.
Matthew…
Widzisz?
Puls i poziom cukru idealnie w normie.
PIERŚCIEŃ ŻYCIOWY
Jest też w tym GPS?
Jasne. Matthew o to zadbał.
Ma w dupie twoje zdrowie, tak naprawdę jarają go dane.
Nie ma tu wszystkiego, ale ogarniasz pomysł.
- Wszyscy je nosimy. - Nie.
O nie.
Jeśli Matthew ma dostęp do pierścienia Natalie, będzie wiedział, gdzie jest.
Myślisz, że widać, jak zatrzymuje się serce?
- Nie ja wynalazłem to kurestwo. - Stop!
Cześć, stary.
Posłuchaj. W takim wypadku musimy zatrzymać produkcję.
Jeszcze nie wie, ale to kwestia czasu.
Natalie nie ma od ponad 24 godzin. Kończą nam się opcje.
- Zabierasz go? - Chcesz go zostawić w samochodzie?
Tylko źli rodzice tak robią.
A dobrzy pokazują, jak wykopuje się zwłoki?
Na razie prawie nie ma postrzegania głębi. Powinieneś to wiedzieć.
Słyszę, że nawet gdy robię, co mogę, by ocalić moje dziecko,
uważasz mnie za złego rodzica.
To jest teraz najważniejsze?
O kurwa!
Czemu tak wygląda?
Musiałem usunąć jej zęby.
Racja. Odciski szczęki. Tak.
Gdzie je trzymasz?
Zęby? Nie chcę ich znaleźć w jakiejś dziurze w domu.
Nie znajdziesz. Lepiej, byś nie wiedziała.
- Co? - Może zaczekaj z Henrym w samochodzie.
Nic mi nie będzie. Zrób to wreszcie.
Zobaczymy.
Pęknięty. Może to lepiej.
Mógł się stłuc… W piekarni, gdy upadła.
A jeśli nie?
Tak czy siak, ciało musi być gdzieś indziej niż pierścień.
- Więc… - Dobra.
Pierścień jest przy umywalce. Jakby go zdjęła do mycia rąk.
Co teraz?
Wiem, gdzie jechać.
Mówiłaś, że musimy to rozwiązać na zawsze.
Jutro wylewają fundamenty.
Ciało w betonie zostanie na zawsze.
- Skąd wiedziałeś, że ją wykopiemy? - Nie wiedziałem.
Wczoraj tędy jechałem i sprawdziłem miejscówkę. Plan B.
Ile takich planów masz?
Jeździsz po mieście i wypatrujesz miejsc,
gdzie można by kogoś pochować?
Tak, bo wiem, kim jest moja żona.
To konieczność.
I to ja jestem psychopatką?
Jak pozbyłeś się jej tak szybko? Skąd wiedziałeś, gdzie jechać?
- Co planowałeś? - Co chcesz powiedzieć?
Czemu teraz zaczyna? Musimy pozbyć się ciała.
Jeśli to jest partnerstwo, to wolę być sam.
- Love? - Czemu mnie już nie kochasz?
- Wiesz, czemu, ale nie mówisz. - Nie wiem, o czym mówisz.
Chciałeś mnie zabić. Powiedziałam, że jestem w ciąży.
A potem po prostu udawaliśmy, że to się nie stało.
Wcale nie! To był zły moment. Dla nas obojga.
- Ale to było dawno temu. - Pierdol się.
Zgrywasz szlachetnego i czystego,
jakbyś miał powody, by robić to, co robisz.
Ale mi nie wolno, tak?
Jak ja to robię, jestem wariatką.
Ale chwila, moment!
Zostałam mamą, więc nie można mnie zabić.
Żyję… tylko dzięki dziecku.
Jak myślisz, jak się z tym czuję? Nie mogę ci ufać.
Też nie mogę ci ufać!
Próbowałem…
Tak, robiłem różne rzeczy.
Ale ciężko pracowałem, by się zmienić na lepsze. Nie jestem już tamtym Joe.
Ale teraz
będę musiał zakopywać ciała do emerytury!
Bo jak nie będę cię wielbił na 100% przez cały czas,
będziesz wciąż zabijać ludzi!
Jeśli ci nie wystarczę, to ty mnie zabijesz.
Powiedziałaś to na głos?
Posłuchajcie uważnie.
Połowa moich klientów po ślubie chce zabić swojego małżonka.
To normalne.
Dobre wieści są takie,
że wy się nie pozabijacie.
Wiele przeszliście, ale nie jesteście mordercami.
Intensywność uczuć to świetny znak.
Nie walczycie o to, by mieć rację, tylko walczycie o życie.
To coś głębszego, prawda?
- I straszniejszego. - Joe.
Bywały takie chwile, gdy czułeś podobną agresję,
jak w tej kłótni z Love?
Parę ich było.
Nie, jestem w ciąży!
Nie jestem agresywny.
A jeśli czasami jesteś? A jeśli to normalne?
Przestań. Przestań!
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Wierzę ci.
Co czujesz pod całym tym gniewem?
Strach.
Boisz się, że…?
Joe, pozostań przy tych agresywnych myślach.
Jesteś zepsuty. Nigdy bym cię nie pokochała.
Jesteś szalony!
Coś ty zrobił?
Jeśli ktoś…
zobaczy mnie…
- Czemu tak wygląda? - Musiałem usunąć jej zęby.
Takiego, jakim jestem naprawdę…
to odejdzie.
Na dobre.
A ty, Love?
Kiedy jeszcze czułaś się tak, jak przy Joe?
Gdy czuję…
- Potrzebę ochrony. - Kogo chcesz chronić?
- Rodzinę. - Czemu akurat rodzinę?
Bo tak należy.
Co otrzymujesz od rodziny?
Sama nie wiem.
Rodzina powinna…
kochać bezwarunkowo.
Czemu to takie ważne?
Czemu miłość musi być bezwarunkowa?
Bo gdyby ktokolwiek…
dostrzegł…
jak okropna potrafię być…
To odejdzie na dobre.
Czyli jedną z rzeczy, która was łączy,
jest tak głęboki strach przed odrzuceniem, że staje się kwestią życia i śmierci.
Oczywiście to metafora.
Gdy wzorce tak na siebie zachodzą,
bardzo trudno jest dostrzec drugą osobę,
bo to za bardzo przypomina patrzenie na samych siebie.
Rozmawiamy o strasznych rzeczach. Czemu zatem czuję ulgę?
To co my…
Przepraszam. Joe i ja…
mamy zrobić, by to działało?
„Działanie” to dobre słowo.
To wymaga działania i pracy.
Bezwarunkowa miłość nie istnieje.
Istnieje wysiłek, by być jak najlepszą wersją siebie.
W zgranych małżeństwach
partnerzy codziennie skłaniają siebie nawzajem
do stawania się coraz lepszymi.
- To brzmi dość ciężko. - Jasne.
Ale czy to tak źle?
Nie myślcie o sobie jak o przeciwnikach.
Myślcie o sobie jak o drużynie,
która wspólnie walczy o trofeum.
Podoba mi się to.
Bycie z kimś… w drużynie.
Tak.
Tak, to brzmi nieźle.
Znakomicie.
Wiecie, czego nie mówią o drużynach?
Seks jest lepszy.
Taki, że nie ma sensu opisywać go znajomym bez ślubu.
Jest w nim pasja podsycana głębokim zaufaniem.
Cholerna, zwierzęca pasja.
Drużyna.
Tym moglibyśmy być? Brzmi naprawdę dobrze.
Love zna mnie lepiej niż ktokolwiek inny.
Zaczynam rozumieć, czemu to takie przerażające.
Joe. Joe!
- Hej. - Co takiego?
Patrz.
Chyba należą do Shermanów.
Wywieszali kartki, że im króliki zginęły.
Patrz, mama chroni młode.
Patrz na króliczki, Henry. Patrz na króliczki.
Musiały przejść tędy. Nie wiedziałem, że mamy dziurę.
Henry…
Podoba ci się?
I nagle jesteś tutaj.
Dziewczyna… kobieta, w której się zakochałem.
Ciepła, figlarna, szczera i jaśniejąca macierzyńskim pięknem.
Ale ze mnie idiota. Byłem zdystansowany, okrutny.
Wybaczysz mi to kiedyś?
Przepraszam za to, co mówiłam.
Oczywiście, że kochasz naszego syna.
Oczywiście, że wkładasz serce w bycie z nim.
Nie tylko z nim.
Nie tylko syna kocham.
To coś nowego.
Ekscytującego.
Radość z bycia w drużynie.
I byłbym nieuczciwy, gdybym nie przyznał,
że mamy wspaniałą terapeutkę.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dla ciebie byłabym w stanie kogoś zabić.
Love, ja też bym dla ciebie zabił.
I dla Henry'ego.
W takim razie…
obiecuję, że zrobię wszystko…
byś nigdy nie musiał tego robić.
Ja też obiecuję.
Nigdy więcej.
Dziękuję.
Love.
Są rzeczy, na które nie mamy wpływu, więc…
myślę, jak moglibyśmy…
pomagać sobie nawzajem, by faktycznie nam się udało.
Możemy stworzyć bezpieczną przestrzeń.
Bezpieczną przestrzeń?
Jakie to terapeutyczne.
Co masz na myśli?
Nawet z pomocą terapii nasze rany będą się długo goić.
Nie usuniemy najgorszych cech z dnia na dzień.
Ale może damy radę je kontrolować.
Nie wiemy, co ani kto może na nas spaść,
ale z doświadczenia wiem, że dzięki temu będziemy mieli różne opcje.
Czas, by zwolnić, przemyśleć sprawy i na nie odpowiednio odpowiedzieć.
To miłe, że mogę ci powierzyć tę część mnie.
Prawie w całości.
Tworzymy fundamenty pod przyszłość naszego syna.
OTWARTE ŚWIEŻE BABECZKI
PIEKARNIA „NA ŚWIEŻO”
Podbijesz swój kącik tego miasteczka.
A ja…
Ja znajdę swój.
Już czas.
- Będzie pan wpadał tak codziennie? - Mam nadzieję.
Co pan zrobił?
Niektóre z waszych rzadkich książek wymagają opieki…
a ja się na tym znam.
Szuka pan pracy.
Bibliotekarze powinni mieć tytuł magistra, ale…
Naprawdę?
Zastanowię się nad tym.
Dzięki.
Wylali cement.
Jesteśmy bezpieczni.
- Co u sąsiada? - Nic nie widzę.
Nie ma jej już kilka dni.
Na pewno to zauważył.
Chciałabym wiedzieć, co myśli.
To ty.
Co ty tutaj robisz?
To mój dom.
Chwileczkę. Theo, kto tam?
- Cześć, Love. - Cześć, Matthew.
Natalie teraz nie ma.
Ja przyszłam do was. Do was obu.
- Przyniosłam babeczki. - Dziękujemy.
Love, to mój syn, Theo.
- Nie wiedziałam, że masz syna. - Właściwie pasierba.
Dzięki, ale musimy się teraz czymś zająć.
Chodźmy.
- Smacznego. - Aha.
Dobranoc.
I co?
Wiedzą.
Będzie masakra.
Poradzimy sobie z tym. Razem.
Napisy: Joanna Kaniewska