W POPRZEDNICH ODCINKACH
Wróg nie został do końca pokonany.
Airk, gdzie jesteś?
Potrzebny wam będzie czarownik.
Dziecię się ujawniło.
Legenda o Kymeryjskim Kirysie.
Dusza Bavmordy przetrwała.
Wystarczy się poddać.
Kiedyś była Elorą Danan.
Ale już nią nie jest.
Nazywam się Madmartigan.
- Ukradłeś Lux Arcana. - On był pierwszy!
Za każdym razem wybierał ciebie.
Spękane Morze.
Tu kończą się mapy, a zaczyna ostateczna próba.
- Co jest za Spękanym Morzem? - Nic.
Ciągnie się w nieskończoność.
Minęło sporo czasu.
Po prostu mnie tam dowieźcie.
- I co wtedy? - Zabiję Wiedźmę.
Nadal się hamujesz.
Chcesz pokonać Wiedźmę?
No to dalej, pokaż mi! Na co czekasz?
Byłam taka jak ty, przepełniona lękiem.
Zapomnij o wszystkim, co wiesz. Chodź ze mną.
Miasto powinno być tutaj.
Rozejrzyj się. To już koniec. Można tylko zawrócić.
- Gotowa? - Tak.
Rozdział VIII Dzieci Wyrma
To wy? Przyszliście!
Cóż za radość! Wspaniała niespodzianka!
Dobrze wyglądasz. Jesteś cała?
Nic ci nie jest?
Airk.
Na pewno wiele przeszliście. Dziękuję.
Oczom nie wierzę.
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
Rany. Byłem ślepcem.
Ale teraz wiem, że potrzebna nam była rozłąka...
Eloro.
- Skąd... - Skąd wiem, że jesteś Elorą Danan?
Powiedziała mi. A w zasadzie, pokazała.
- Wiedźma. - Kto?
Więc jesteś teraz jednym z nich?
Nie są tym, za kogo ich masz. Podobnie jak ona.
Ona cię zwyczajnie wykorzystuje.
Potrzebna jej krew Bavmordy, żeby przywołać...
kogoś tam i zniewolić świat.
- Posłannika. - Posłannika.
- Świetnie ci idzie. - Dzięki.
Uprzedzała mnie, że tak powiecie.
Że będziecie obstawać przy swoim punkcie widzenia.
Gdzie ona jest?
W świątyni. Czeka. Chce z wami porozmawiać.
Dziękuję. Nie będę gadać z Wiedźmą.
Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
- Jestem twoim starszym bratem. - O minutę.
Naprawdę chcemy ci pomóc. Zabrać cię do domu.
To nie ja potrzebuję pomocy.
Jeśli to cię uspokoi, powiedziała, że możesz...
- Chwila. To miecz naszego ojca? - Tak.
- Gdzieś ty go znalazła? - Dłuższa historia.
Nie musimy rozmawiać z Wiedźmą.
Musimy stąd zniknąć. Teraz.
I tak zrobimy.
Ale szczerze...
Co?
Jest niesamowita, fascynująca.
I bardzo przekonująca.
- Chcesz odbić tę piłeczkę? - Tak.
- Niesamowita i fascynująca? - Tak.
A jeśli odmówimy?
Nie możesz po prostu machnąć ręką
i zmienić ich w mielonkę?
Tak, stary, dobry czar mielonki. I potem wyciągniesz go siłą?
- A co? Może się udać. - Powtarzam...
Nie trzeba mnie ciągnąć.
Wysłuchasz jej i wracamy do domu, zgoda?
To jedyny sposób.
Czekaj. Zanim zrobimy coś głupiego...
- Tu nie ma o czym debatować! - Nie? A znasz to powiedzonko?
„Kiedy twoja luba skacze z krawędzi świata,
„zastanów się, zanim skoczysz za nią”.
Przyznam, że tego nigdy nie słyszałem.
Bardzo popularne.
Akt wiary.
Tylko tak można się dostać do Miasta, nie?
- Niewykluczone. - No to chodźmy.
Możliwe też, że miały iść same.
- Że nam nie jest to pisane. - Widzisz?
Zaraz, co?
Madmartigan chronił Elorę, by ocalić świat.
Kiedy ruszył do walki z Wyrmem,
powiedział Allagashowi, że jego dziecko przejmie ten obowiązek.
Kit jest opiekunką Elory.
A kto ochroni Kit?
Ja.
Dla Tir Asleen, Sorshy i...
Dlatego, że ją kochasz.
Tak, a jak kogoś kochasz,
to dla tej osoby skoczysz w przepaść.
Tu nie chodzi tylko o Airka ani o Wiedźmę.
Mam przeczucie.
To jest początek wojny.
I same jej nie wygrają.
Jestem z ciebie dumny.
Tak? Dlaczego?
Będzie z ciebie świetny czarownik.
I jeszcze lepszy człowiek.
Jeszcze się spotkamy.
Chyba zostaliśmy tu sami, co, Willy?
Słucham?
Tak tylko... Nieistotne.
Po prostu, no wiesz. „Willow i Boorman, wielka podróż do domu”.
Popodziwiamy widoki, może zahaczymy o jakiś burd...
A, no tak, racja. Ty chcesz wrócić do swojej...
Albo moglibyśmy hipotetycznie założyć,
że jest coś ważniejszego, o co być może warto walczyć.
To proste, Boorman.
Wystarczy, że znajdziesz miłość swojego życia
i dasz z siebie wszystko, póki starczy sił.
W moim przypadku to Mims.
Tak, wyższe cele. Trudna sprawa.
Zasadniczo zawsze się skupiałem na sobie.
Nikt tego nie kupi, Boorman.
Tak naprawdę jesteś wierny, oddany i silny.
Madmartigan by cię...
Poważnie, przestań.
Bo zaraz się popłaczę, a potem będzie mi głupio.
- Zamkniesz się i pozwolisz mi dokończyć? - Za późno.
Będę tego żałować.
Opiekuj się nimi.
Kiedy wreszcie pozbyłem się strachu, poczułem, jakby jakieś drzwi się otwarły,
i nagle widziałem.
- Co? - Wszystko.
- Piłeś ten syf? - Wiesz, co to jest?
- Tak naprawdę? - Trucizna, nic więcej.
Kiedy matka urodzi dziecko,
jej ciało zaczyna wytwarzać mleko.
- Przestań. Już mi wystarczy. - Karmi nas.
W swej hojności daje nam część samego siebie.
Kto?
Wyrm.
Drogie panie, najtrudniejsze za wami.
Ty jesteś...
Wiedźmą?
Jesteś jedyną osobą na świecie, której nie zabiję za to słowo.
- Co zrobiłaś mojemu bratu? - Nic.
Wbrew temu, co myślisz, nie jestem wcieleniem zła.
Chciałaś wygnać Elorę w Trzynastą Noc!
Nie udawaj, że masz pojęcie, co to znaczy.
Czego ty chcesz?
Musimy ją uwolnić.
Jest Posłanniczką Wyrma.
Obudzi go i rozpocznie się nowa, wspaniała era.
Jakoś mnie to nie przekonuje.
Chcę wam tylko zaoferować ten sam wybór, który dano nam.
I nieważne, co wybierzemy, po prostu nas wypuścisz?
Byłem w tej samej sytuacji i też się bałem.
Ale wierz mi, nie ma żadnych powodów do obaw.
Możecie nam dać chwilę?
- To mi się nie podoba. - A myślisz, że mnie tak?
To oczywista pułapka.
No jasne, Airk zawsze był łatwowierny.
Raz mu wmówiłam, że ma zespół Bugenhagena
i odpadną mu wszystkie palce,
jeśli nie będzie pił hektolitrów octu.
- Jest coś takiego? - Gdzie tam, zmyśliłam to.
Dziewczęta, czekamy na was.
Już idziemy.
I co teraz?
- Myślałam, że ty masz plan. - A ja myślałam, że ty.
Jaki jest wybór?
Każdy ma swój własny.
Tylko wy go znacie.
To chyba to, nie?
Nie słyszycie, że wołam?
Tak.
- Widzieliście tu kogoś? - Nie.
A tamto widzicie?
Cudownie.
Dotrze tu, zanim zajdzie słońce.
I co wtedy?
Kłąb mroku, wichru, wygląda jak koniec świata.
Chyba próbuję powiedzieć...
że jeśli macie ochotę na jakieś buzi buzi, to ja też się piszę.
No to jaki plan?
Idziemy i zobaczymy, co będzie?
Najwięksi stratedzy jutra już tu są.
A jaki ty masz pomysł?
Ja już powiedziałem, żeby się zacząć całować,
ale mnie olaliście. Więc pozostał tylko...
kamuflaż.
Mówiłaś, żeby nie iść do światła.
I mówiłaś to z dużym przekonaniem.
W porządku.
Pójdę sama.
Super. Zaczekam tutaj.
Mamo?
To nie może być prawda.
Czyżby?
Nie poznajesz mojego dotyku?
Mojego głosu?
Moja kochana, dzielna dziewczynko.
Tak mi przykro.
Ukryłam przed tobą prawdę, bo chciałam ci oszczędzić bólu i tęsknoty.
Wierzyłam, że zasługujesz na szczęście.
Nadal w to wierzę.
I co myślisz?
Myślę, że to piękne kłamstwo.
Możemy mieć wszystko.
- To nasze wesele. - Nasze?
Nie, nie. Elora, czekaj.
Spokojnie. Tylko porozmawiają.
My też powinnyśmy.
Dobra, teraz.
Co za idiotyzm, tu nikogo nie ma.
Są tutaj. Tylko się kryją.
- Przed kim? - Przed nami.
Skoro przed nami, to muszą wiedzieć, że tu jesteśmy.
Więc przed kim my się chowamy?
Przed nimi!
Mówisz, jakbyś nigdy nie był w opętanym mieście.
Dobra, ja wstaję.
- Co? Czekaj. - Sorry, ja też.
Kiepska wróżba.
Ty przodem.
Są w środku.
Na pewno.
Wiecie co? Nie chcę tam iść.
Tracimy czas!
- Graydon! Rób magię! - Racja, jestem czarownikiem.
- Jak ci idzie? - Próbuję! To silna magia.
Postaraj się bardziej!
- Streszczajcie się, ludzie! - Tak, szybciej!
Próbuję!
Otwórz te cholerne drzwi!
Niech to szlag. Obracam się w kamień!
Nie jest mi łatwo przyznać córce, że się myliłam.
W jakiej sprawie?
W wielu sprawach.
Głównie w twojej.
Próbowałam zrobić z ciebie kogoś, kim, jak sądziłam, musisz być,
i kim ja musiałam się stać.
Królową.
Odpowiedzialność jest jak łańcuch na szyi.
Stanowi ciężar.
Niektórzy są do niego stworzeni.
Ale nie ty.
Ty zawsze miałaś kroczyć swoją własną ścieżką.
Wiedziałam to.
I popełniłam błąd, próbując cię ograniczać.
Ale jeszcze nie jest za późno.
Jak to jest, władać magią?
Okej, w sumie.
Nadal jestem początkująca.
Umiesz latać?
Co? Nie!
A strzelać piorunami z palców?
Nie.
Ale coś tam wyczarowałam.
W domu, jak jeszcze byłam kucharką,
czasami miałam takie chwile,
kiedy nie musiałam się zastanawiać.
Jakby moje ręce prowadził jakiś instynkt,
którego nie potrafiłam nazwać.
I wtedy wiedziałam, że wyjdzie idealnie.
- I właśnie tak jest z magią? - Nie.
Z magią zawsze było odwrotnie.
Trochę jakbym to widziała.
Widzę, jak by to było być świetną czarodziejką.
Ale nie jestem w stanie tego osiągnąć.
Może dlatego, że nie chcesz być Elorą Danan.
A gdyby dało się wrócić do ostatniej nocy w Tir Asleen?
Zanim odszedłem, zanim poznałaś Willowa i odkryłaś, kim jesteś,
i zanim ci wszyscy ludzie zginęli, żeby cię chronić.
Gdybyśmy zamiast tego pobrali się, byli razem,
i straciłabyś tylko życie,
którego i tak nie chciałaś?
Nie możesz zmienić czegoś, co...
Nie.
Ale Wyrm może.
- To wszystko? - Tak.
Życie, którego pragnęłaś, to, które miałaś mieć, jest twoje.
I nie w żadnym śnie, tylko na jawie, poczynając od tej chwili.
Wszystko będzie tak jak dawniej?
Jeśli właśnie tego chcesz.
I będziesz wolna, by przeżyć wielką przygodę swojego życia.
Z kimkolwiek będziesz miała ochotę.
Kit...
Słyszysz mnie?
Tata?
Posłuchaj uważnie.
Nie wiem, ile mamy czasu.
To naprawdę ty?
Potrzebna mi pomoc.
- Jesteś tutaj? Gdzie jesteś? - Przy tobie. Zawsze.
W zasadzie to odszedłeś.
To była najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
Ale miłość jest poświęceniem.
Czasem trzeba się wyrzec tego, czego pragniemy, dla tego, w co wierzymy.
Tylko tak ocalisz Elorę.
- Nie jestem jak ty. - Owszem, jesteś.
Naprawdę nie.
Zgoda, nie jesteś. Jesteś lepsza.
Jesteś jej tarczą.
Jej mieczem.
I już jestem z ciebie taki dumny. A teraz idź.
Nie mogłaś odpuścić, co?
Gdzie ona jest?
Przyznaję, że się zawiodłam.
Myślałam, że dorwę dwoje wnuków.
Krew Szóstki, wiadomo. Ale do niektórych nie da się dotrzeć.
Wielu przed tobą próbowało mu się sprzeciwić.
Przed śmiercią zdążyli tego pożałować.
Zabierz mnie do niej. Już.
Elora podjęła decyzję. Właściwą decyzję.
Rozpoczęło się wielkie przebudzenie.
Jego wyznawcy, tacy jak ona, rosną w siłę,
by uwolnić świat od cierpienia i rozpaczy.
Gdyby tylko i tobie mogli ich oszczędzić...
Przemierzyłaś świat, by ocalić ukochanego.
I wreszcie możesz.
Wystarczy jeden prosty akt miłości, by dopełnić cykl.
Uwolnić od wszystkich cierpień ten chory świat
i pławić się w Jego blasku.
Długo mi zajęło, żeby zrozumieć, kim jestem.
Ale wiedziałem od chwili, kiedy cię zobaczyłem,
że jesteś niezwykłą osobą.
Pamiętasz, jak powiedziałem, że wystarczy mi,
żebyś patrzyła na mnie w ten sposób do końca życia?
Pamiętam.
I prawie tak jest.
Prawie wystarcza.
Jeszcze tylko...
pocałunek.
Jest cały twój.
A cała ty...
jesteś nasza.
Wiesz co?
Chyba się odkochałam.
- Co? - Nie pocałuję go.
- I na pewno za niego nie wyjdę. - Za późno.
- Podjęłaś decyzję. - Nic podobnego.
I ani ty, ani oni,
ani żaden Wyrm nie przekonacie mnie do czegoś, czego nie chcę.
Wiesz, co to oznacza?
Stań przeciw nam, a cały świat spłonie. Królestwa będą upadać, ludzie ginąć.
Wszyscy, których znałaś i kochałaś, umrą w mękach, poczynając od nich.
A kończąc na tobie. W imię czego?
Twoich przekonań?
To tylko inne słowo na zasady.
Więcej zasad. Jesteśmy czarodziejkami.
Boginiami. To my ustalamy zasady.
- Nie walcz z tym, Wróbelku. - Nie mów tak na mnie.
- Jesteś paskudny i obślizgły. - Nie jestem obślizgły.
Nawet nie wiesz jak.
Dawniej sam czułbyś do siebie obrzydzenie.
Nie pojmuję tego.
Kim jesteś, że przedkładasz ból ponad przyjemność?
Czemu wybierasz najtrudniejszą drogę?
Jest Elorą Danan,
ostatnią z krwi kymeryjskiej, przyszłą cesarzową, główną kapłanką,
najwyższą czarodziejką Dziewięciu Krain.
A ty, paniusiu, masz poważny kłopot.
Zamknij się!
- Jesteś cała? - Tak. Trochę zdrętwiałam.
- A, no tak. A ty? - Jakoś żyję.
Postanowiłam nie wychodzić za twojego brata.
- Świetnie. Nie powinnaś. - Naprawdę? Dlaczego?
Bo jest opętany czy tylko trochę naiwny?
Uważaj!
Nie, nie, nie!
Wiesz, jak to się skończy. Sądzisz, że zdołasz to zmienić?
Uważasz, że możesz pokonać Wyrma?
Jest nieśmiertelny, smarkulo.
Jakaś pomoc, księżniczko?
Tu nie chodzi o brak mocy,
tylko o brak przekonania. Gdzie masz badyl Cherlindrei?
O ten badyl pytasz?
- Graydon, przestań, nie musisz. - Spokojnie.
Wiem, co robię. Dam sobie radę.
Pokaż, co umiesz.
Widzisz? Tego właśnie ci brak.
Pasji.
Czułam, jak bardzo chce mnie skrzywdzić.
Włożył w to całe serce i duszę. Cały swój ból.
Pożądanie zaiste jest najdoskonalszą formą agonii.
Nie, błagam.
Nie!
Co cię skłoniło do powrotu?
Tu jest moje miejsce.
U twojego boku.
A teraz zabiję tych gości. Idź!
Gdzie zniknęli?
Są gdzieś tutaj. W okolicy.
Następnym razem ja organizuję wyprawę. W całości.
- Musimy pomóc Elorze. - Tak. To wam się przyda.
- Przecież nie działa. - Nie działa dla mnie.
Nie działał dla Allagasha. Ale dla ciebie zadziała.
Wreszcie to rozgryzłem.
To nie moja historia.
Tylko twoja. I dasz radę.
Musisz tylko w siebie uwierzyć,
a będziesz niepowstrzymana.
Idź.
Ocal nas wszystkich.
Co zamierzasz?
Opuszczę ten świat tak, jak się urodziłem.
- Co? - Na golasa i z hałasem! Idźcie!
Dobra, chłopaki. Kto chce dostać łomot?
Jeszcze raz!
- Airk! Wiedźma cię okłamała! - Powiedziała prawdę!
Pokazała mi, kim mógłbym być!
Jesteś moim bratem!
Jestem twoim królem!
Dobra, koniec tej rozmowy!
Jestem tu.
- Gdzie? - W twojej głowie, głuptasie.
- Jest za silna. - Nie tak silna jak ty.
- To czemu nie mogę jej pokonać? - Ponieważ nadal się boisz.
Wiesz, długo trwało, zanim się nauczyłem.
Mamy prawo do upadków, do błędów. Popełniłem ich masę.
Tak się zostaje zrzędliwym czarownikiem.
Rzecz w tym, by akceptować porażki na równi z sukcesami.
Za jedne i drugie się płaci.
Kieruj się sercem.
Nie obawiaj się.
I pamiętaj,
że cokolwiek się stanie, jestem przy tobie.
A teraz, Eloro Danan, szykuj się na śmierć.
Nie, nie, nie. Co mam zrobić? Jak mogę ci pomóc?
- Już mi pomogłeś. - To nie tak miało być.
- Nie taki był plan. - Był taki od początku.
Tam, gdzie Bavmorda zawiodła, tobie się powiedzie.
Wiem o tym. Jesteś Posłannikiem.
I teraz jesteś gotów.
Gotów na co?
Żeby rządzić.
Kit, Lux. Musisz go teraz wypróbować.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie możesz mnie skrzywdzić. Jestem silniejszy od ciebie.
Airk, proszę.
Twoja śmierć będzie ciosem dla Elory.
Czekaj!
Wszyscy musimy coś poświęcić.
Za to, w co wierzymy.
Ale wiesz co?
Obie wierzymy w to...
że miłość...
jest najpotężniejszą siłą we wszechświecie.
- Co ja mam zrobić? - Porozmawiaj z nim.
Jeśli jest w stanie, opamięta się i wróci do ciebie.
Wiem, że tkwisz w ciemności. I wiem, że się boisz.
Ale nie zamierzam cię stracić po tym wszystkim.
Airk.
Jesteś bardzo daleko. Zagubiony.
Znam to uczucie.
Myślisz, że jesteś sam, ale to nieprawda.
Jestem przy tobie.
I nigdy cię nie opuszczę.
Airk.
Zbudź się, proszę.
Kit.
Cześć.
Nic ci nie jest.
Co to za jeden?
Ja chcę do mamy.
Nikt się nie dowie, jaki był dzielny.
Dowiedzą się.
Ja im powiem.
To się ciągnie i ciągnie, aż w końcu wracasz do punktu wyjścia.
Jakoś wrócimy.
- Zawsze coś się wymyśli. - Tak.
Będziesz musiał pokazać, co umiesz,
jeśli chcesz z nami podróżować. My się nie patyczkujemy.
No co?
Przecież go zdejmę.
Kiedy?
Gdy tylko się dowiem jak.
A jeśli ten Wyrm nadal się gdzieś czai?
Jest tam.
Widziałam go.
Nie trzeba wrócić i go zabić?
Sam po nas przyjdzie.
Na pewno nieźle się wkurzył.
Coś niespecjalnie się martwisz.
To nie twoja specjalność? Martwienie?
Nie.
Teraz mam was. A wkrótce będzie nas więcej.
Jesteśmy jak kula śnieżna tocząca się w dół zbocza.
A mówiłem wam,
jak Madmartigan zmienił się w wielką śnieżną kulę?
Nie, jak to?
Hej. Chodź.
Jesteś nam potrzebna.
Co to ma być?
Koniec.
Początek.
Świt następnej epoki tego świata.
Mojej epoki.
Ale nie dokonam tego sama.
Potrzebny mi będzie ktoś do pomocy.
Kto zawsze będzie zasiadał po mojej prawicy.
Kto poprowadzi świat do mojej światłości.
Graydonie...
To będziesz ty.
TOM III
Napisy: Marcin Bartkiewicz