Błagam, ja to załatwię.
- Uratujemy Willowa. - I Kit.
I wszystkich innych więźniów.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
- Jesteś Willow. - A ty nie jesteś Madmartiganem.
Dzień dobry.
Która z was jest Elorą Danan?
Po dwudziestu latach zjawia się Mads i zaprasza mnie na wyprawę.
- W poszukiwaniu Kirysu. - Mam cię!
Włożyłem Lux i nic!
Znam tylko jeden sposób, żeby sprawdzić, jak jest z tobą.
Kit. Słyszysz mnie?
Twój ojciec ruszył do walki z tym, co czyha na dole,
bo wierzył, że jedno z was ochroni to, co najważniejsze tu, na górze.
A co jest najważniejsze?
Elora Danan.
A teraz znikaj!
Mogłam go wyciągnąć i wreszcie zrozumieć, czemu zawsze wybierał ciebie, a nie mnie!
Twoja wizja.
Widziałeś, jak walczy z Wiedźmą.
Nieważne, co zrobię, jeśli świat ma ocaleć, ona musi umrzeć.
Czy ktoś mnie słyszy?
Ktokolwiek?
Może byś mnie...
wypuścił?
Rozdział VII Za Spękanym Morzem
Ile jeszcze?
Światło się zmienia.
Pogoda...
Chmury poruszają się za szybko.
Słońce nigdy nie zachodzi,
a ten dzień się nie kończy.
Skończy się kiedyś.
A ty skąd to wiesz?
Stąd, że nic nie trwa wiecznie.
Nie bój się, można ją pić.
Nie wiem, skąd ten kolor, ale w smaku jest... znośna.
A ty ją piłeś?
Skąd jesteś?
Z Kaszmiru.
Serio?
A ja z Tir Asleen.
- To takie królestwo w Dolinie... - Wiem, gdzie leży.
No tak. Jasne.
W zasadzie jestem księciem Tir Asleen.
Gratulacje.
Nie. Nie chciałem...
Chodziło mi o to, że może dlatego tu jestem.
Macie tam wojnę?
Nie.
Chyba że coś się zmieniło.
To kto cię porwał?
Nie mam pojęcia. Nic nie wiem.
Miałem sporo czasu na rozmyślania, ale nadal nic nie wiem.
Jest jeszcze opcja, że to jakiś koszmarny sen.
Był koszmarny, póki...
Póki co?
Nic, nic.
Słuchaj, księciuniu Bufonie, czy jak się tam nazywasz.
Nie wiem, jak jest u ciebie,
ale nie będę piszczeć ze szczęścia, bo raczyłeś spojrzeć w moją stronę.
Nie... Wcale nie oczekiwałem, że...
Że co? Że będę zgrywać niewiastę w opałach ku twojej chorej radości?
- Nie! - Rzucisz parę tekstów,
dwuznacznych żarcików, żeby mnie wyczuć...
Potem okażesz wrażliwość...
„Hej, co za głębia, jaka empatia, facet umie słuchać”.
I za parę minut tarzamy się w sianie.
Nie, ja...
Przerabiałam to wiele razy i nie podoba mi się.
Chcę się tylko stąd wydostać, jasne?
Airk. Tak się nazywam.
Nic mnie to nie obchodzi.
I jestem w związku, tak że...
Gratulacje.
Tak. No tak. Jest świetna.
I ma... Pracuje w...
Dobra, słuchaj.
Chcę się stąd wydostać tak samo jak ty,
ale jestem pewien, że się nie da,
dopóki te stwory nie wrócą.
Widziałeś je?
Potwory.
Ale nikogo innego tu nie spotkałem.
- Oprócz ciebie. - I próbowałeś iść?
Tak. Maszerowałem wiele dni, tygodni.
Ale jakimś cudem to miasto...
jakby mnie... ściągało...
Co jest?
Kit!
Trzymaj się!
Kit!
Już dobrze...
Mam cię, mam cię.
Żyjesz, wszystko dobrze.
Wstawaj.
Chodźcie!
Powinieneś spróbować.
- Co? - Sprawdzić, czy działa.
Znaczy, po prostu...
Nie, nie, nie.
Takich rzeczy nie robi się ot tak.
Musi być odpowiednia chwila.
Na przykład w jaskini gigantycznego węża albo w walce z hordą Sprzedawców Śmierci.
Może odwiedziny u matki po dwóch latach niewidzenia...
W sumie powinienem do niej wpaść.
Spękane Morze.
Tu kończą się mapy, a zaczyna ostateczna próba.
Na czym polega?
Musimy przejść na drugą stronę.
Powaga?
Bo jakoś nikt jeszcze stamtąd nie wrócił.
To jedyna droga do Odwiecznego Miasta.
No to ruszajmy.
Nie.
Ty musisz odpocząć.
Nic mi nie jest.
Kit.
Wszystkim się przyda odpoczynek.
Trzeba uzupełnić zapasy.
Wodę, prowiant. Gdzieś się wysuszyć.
Halo?
Jest tu kto?
Halo?
Ktoś mnie słyszy?
Nic mi nie jest.
Po prostu straciłam równowagę.
Znam gorsze sposoby na śmierć.
Co jest?
O matko.
Wiem, że to sen, a wy jesteście wytworami mojej wyobraźni.
- Niestety nie. - Udowodnij.
Że jesteśmy prawdziwi?
Nie umiecie, prawda?
A może to ja jestem wytworem waszej wyobraźni.
Albo wszyscy jesteśmy jedynie rojeniami jakiegoś mściwego boga
cierpiącego na niestrawność.
Dobra, dobra. Spokojnie, idź.
- Świetne uczucie, co? - Jakie?
Że to nie ma znaczenia.
Wszystko jest bez znaczenia.
Macie jakąś forsę?
Mam złoto, klejnoty, brylanty, szafiry, rubiny.
I ani razu nie nocowaliśmy jak ludzie.
Nie mam zbyt wielu klientów poza sezonem na kraby gigantyczne.
I nawet wtedy nie jest tak jak dawniej.
- Co to jest? - Szlamamander.
Sanie mułowe Zeba.
Zapraszam na prywatne wycieczki. Nacieszcie oczy widokami malowniczych wysp
i zatoczek Wschodniego Wybrzeża.
A gdybyśmy chcieli jechać trochę dalej?
Willow jest nadziany, więc...
Tak, jaka by była cena?
Obgadajmy to po wieczerzy.
Chyba przydałby się wam ciepły posiłek.
I na wasze szczęście jestem doskonałym kucharzem.
Smacznego.
- Ma pan może sól? - Sól?
Sól.
No proszę.
Wie pan co, nawet nie była potrzebna.
Zdecydowanie była.
Mogę?
Jest pan z Kaszmiru?
Tak. Byłeś tam?
Szmat czasu temu.
A spotkałeś może niejakiego Phila?
- Nie przypominam sobie. - I dobrze.
Bo to straszliwy dupek.
Co pan tu robi zupełnie sam?
Kiedyś byłem wojownikiem.
Kaszmirskim paladynem.
Jednym z trzech, których wysłano na ratunek księżniczce
porwanej przez sługi mrocznej siły. Kochałem się w księżniczce,
choć jej ręka była już przyrzeczona dla...
Dla kogo?
Nie, nie, chwila.
To była inna wyprawa.
A w tej chodziło o to, żeby znaleźć zaklętą fontannę
spełniającą tym, którzy napili się z niej wody...
Nie, to też nie ta.
Nie wie pan, jakie miał zadanie?
Te wszystkie wyprawy i bitwy,
wszyscy pretendenci do tronu.
Z czasem wszystko się zlewa w jedną wielką masę.
No to co pan pamięta?
Wędrówkę po Spękanym Morzu.
Latami, aż nam gniły buty, miecze rdzewiały od tej wody...
Z czasem zapomnieliśmy, kim jesteśmy. I czego w zasadzie szukamy.
Ostatecznie zwróciliśmy się przeciw sobie.
Wyrżnęliśmy się nawzajem.
Co jest za Spękanym Morzem?
Niektórzy twierdzą, że w końcu dociera się na skraj świata i spada z krawędzi.
Inni wspominali o lewiatanie.
Tak potwornym, że na sam widok człowiek z miejsca traci rozum.
Ale prawda jest jeszcze gorsza.
Tam nic nie ma.
Ta woda ciągnie się w nieskończoność.
To, że pan nic nie znalazł, nie znaczy, że tam nic nie ma.
Coś jest.
Sami się przekonamy.
Tak.
Już wkrótce.
Kiedy tonęłam, zobaczyłam Airka.
Wiedźma wyciągała po niego szpony.
Chyba kończy mu się czas.
Hej, nowa dziewczyno!
Gdzie się chowasz?
To jest... niesamowite.
- Chodź, wracamy. - Czemu? Co tam jest?
Nie wiem, tak jakoś...
czuję, że nie powinniśmy tu być.
A jeśli to wyjście?
Jedyne wyjście?
Tak nie jest. Jasne?
Ale skąd pewność, póki nie spróbujemy?
Rób sobie, co chcesz.
Czekaj! Przepraszam.
Po prostu... proszę.
Nie schodź po tych schodach.
Nie zejdę. Obiecuję.
To było takie...
Co?
Tak myślę, że może wiem, co tu robimy.
Ile wiesz o Kaszmirze?
Tyle co wszyscy.
Krąg Paladynów, Wieża z Kości Słoniowej, księżycowy kamień na ulicach...
Jest bardzo piękny.
Wysokie mury nas chronią, izolują.
Mamy zasady,
a dopóki ich przestrzegasz, niczego ci nie zabraknie.
Tylko że...
Co?
Słyszałam plotki o tajnej sekcie,
wyznawcach pradawnej krwawej magii,
zwanej Zakonem Wyrma.
Dopuszczali się drobnych występków.
Profanacje, małe pożary, przestępstwa bez sprawcy.
Ale zawsze zostawiali swój znak.
Pewnego dnia wdarli się do wieży,
zabili strażników i porwali księżniczkę.
Po co? Czego chcieli? Przejąć władzę?
Możliwe. Nie wiem.
Obudziłam się tutaj.
Kpiłaś, jak powiedziałem, że jestem księciem!
- Bo się tym chełpiłeś! - Nie!
„Jestem księciem Tir Asleen, wyszoruj pranie na moim brzuchu”.
Nieprawda. Po pierwsze, wcale nie mówię takim tonem.
- Właśnie tak. - Wcale nie.
Ale nie jesteś takim bubkiem, jak sądziłam.
- Co nie znaczy, że się na ciebie rzucę. - Nie myślałem o tym.
Jasne, że myślałeś. Myślisz nawet teraz.
Śniadanko dla kogoś?
Mogę wam usmażyć jajka, żaden problem.
Weźmiemy wszystko, co dasz, ale musimy ruszać.
Co? Dokąd?
Przez Spękane Morze.
W tym stanie daleko nie zajdziesz.
Zresztą podobnie jak knyp.
Zostańcie, nabierzcie sił.
Wszystko dobrze?
Zanosi się na burzę.
Lepiej ją przeczekać.
Wiecie co, może on ma rację.
Znaczy, w sumie to... Czym jest jeden dzień,
skoro będziemy wędrować po tym morzu... pewnie do końca życia.
W porządku.
Zostań sobie.
I tak się nie przydasz.
Komu jajeczniczkę?
Aż tak nie lubisz jajek?
Trzeba stąd spadać, natychmiast!
Znów to samo!
No już, ruchy!
Szybko! Wszyscy wsiadać!
Nie stójcie, idioci!
Leć, błotna poczwaro!
Mknij niczym wicher!
Spokojnie! Tatuś ma harpun!
Szybciej!
Boorman, Lux! Spróbuj!
- Nie! - Dlaczego nie?
Bo będzie idealny moment! To jeszcze nie on!
- Elora, różdżka! - Co mam zrobić?
Zbierz w sobie wszystkie pokłady miłości, oddania, poświęcenia i...
Blisko.
Wyłaź, Boorman!
Wywal go, Boorman!
Elora, nie!
Elora!
Nie ucieknę przed nią.
Mówiłam ci,
jak kiedyś złapałam oposa i okazało się, że to jeżozwierz?
Wyciągnęli mi ze trzydzieści kolców.
Wtedy mówiłaś, że trzy.
Zdecydowanie więcej.
Ale rzecz w tym, że jak je wyciągali,
mieli niezawodną metodę znieczulania.
No i tu się robi dziwacznie.
Mówię jej: „Wprowadź się”.
A ona: „A chcesz, żebym się wprowadziła?”.
A ja na to... „No wiesz co... Jak chcesz, to się wprowadź”.
Ale szczerze?
Myślę, że ona tak naprawdę wiedziała, że ja wcale nie chcę.
Musimy się zatrzymać.
Ten zwierz już ledwie zipie.
Musi odpocząć, czy co tam one robią, żeby odzyskać werwę.
To samo co my.
Parzą się.
Zapraszam, czas na kolację.
Bądź tak łaskawy i nie gryź ręki, która cię karmi.
No chodź. Nie bój się.
Nazwę cię Kenneth.
Po bohaterze romantycznej farsy, którą właśnie piszę.
Kto by pomyślał, że taki z ciebie mag.
Czego ty tam użyłeś?
Zwykłej fujarki.
To był jakiś odruch, instynkt.
Patrzyłem, jak to robicie z Elorą.
Ważne przedmioty dobrze przewodzą moc, ale magia jest w tobie.
Czas poćwiczyć.
Co się z tobą stało? Na saniach?
- Zamarłam. - Dlaczego?
- Nieważne. - Jak cię uczyłem?
Zebrać całą miłość i... wszystkie te bzdury,
skumulować je, a potem wystrzelić z różdżki.
No dobrze.
Przeciwnik nie powie ci, kiedy...
Świetnie.
A zatem, czego się nauczyłaś?
Że jesteś trochę wredny?
Jasne.
I że musisz się umieć bronić, nim zaatakujesz.
Zwykłe zaklęcie osłonne, hither tuatha, odeprze większość czarów.
Ale, jak zawsze w magii, musisz w to wierzyć.
Pamiętaj. Prostota, skupienie, oraz, co najważniejsze, oddychanie.
Czujesz to?
Pudło.
W walce z wrogiem, który naprawdę chce cię skrzywdzić,
musisz być gotowa na wszystko.
Wstawaj.
Chodź ze mną.
Dobra.
A dokąd?
Chcesz ćwiczyć? Teraz?
Nie tylko Elora musi się przygotować do walki.
Tym razem nie próbuj dawać mi forów.
Dawaj, skup się.
Nie na dziecinnych kłótniach, tylko na tym, co robisz!
Wiem, co robisz.
Co takiego?
Strategia Miretty.
Przeciwnik myśli, że cię zna. Że może przewidzieć twoje ruchy.
I wtedy zaczynasz działać chaotycznie.
To chyba frustrujące.
Tak, można się wkurzyć,
zwłaszcza jak chciałaś z kimś walczyć od dłuższego czasu,
ale raz za razem przepada kolejna szansa.
Może przez to przeciwnik popełni błąd,
a wtedy można go dopaść.
- Taka jest strategia. - Kocham cię.
Walczysz nieczysto.
Najwyższy czas.
Naprawdę cię...
kocham.
Tak?
Tak.
To zamknij się i zrób coś z tym.
Nadal się hamujesz.
Musisz sięgnąć głębiej.
Dotrzeć do emocji, uwolnić wyobraźnię.
Chcesz pokonać Wiedźmę?
No to dalej, pokaż mi! Na co czekasz?
- Przestań. - Co?
Podpuszczać mnie.
To się nie sprawdzi.
Tłumienie uczuć jest lepsze?
Nie chcę cię skrzywdzić.
A czego chcesz?
- Ocalić Airka. - Dlaczego?
Bo go kocham.
I co w nim kochasz?
Uroczy uśmiech? To, że jest księciem?
A może to, że wybrał ciebie, choć mógł mieć każdą.
Był dla mnie miły.
Nikt inny nie był dla ciebie miły?
Żaden stajenny nie uśmiechnął się do ciebie?
No i co ci mam powiedzieć?
Zwątpienie, zazdrość, duma, głód.
Musisz je w sobie zaakceptować,
bo tylko tak możesz je okiełznać.
Chcę, żebyś była szczera.
Willow! Nie!
Willow! Willow!
Ktoś mi wyjaśni, skąd wiemy, że to w ogóle właściwy kierunek?
Ktoś zauważył, że dzień jest dłuższy, a noc się skraca?
Tak.
Poza tym kończy nam się żywność.
- Chcesz zawrócić? - Ja chętnie.
Nie.
To zaklęcie, które rzuciłaś... Było po pnakotyjsku.
Naprawdę?
Tak.
Gdzie je poznałaś?
W Nockmaarze.
Było w Malatrium.
Wiedźma bała się ciebie, nim przyszłaś na świat.
Będzie próbowała cię osłabić, zmanipulować.
Jak?
To nie jest twoja sprawa, prawda?
Jest, jeśli się jej uda.
Po prostu mnie tam dowieźcie.
I co wtedy?
Zabiję Wiedźmę.
Nie byłam szczęśliwa.
- Dlaczego? - Powinnam być.
Miałam wszystko, czego chciałam,
ale jakiś głos wciąż mi mówił, że coś jest nie tak.
Z czym?
Z Kaszmirem.
Te wszystkie zasady. Jak nam wolno myśleć, mówić, pragnąć.
A gdybym pragnęła czegoś innego?
Czegoś, co było zabronione?
Niebezpieczne?
Nie powinnaś pozwalać sobą sterować.
A ty tego nie robisz?
Nikt mi nic nie narzuca.
- To jaki masz plan? - Nie wiem.
Poślubię Wróbelka, założę rodzinę.
Wróbelka?
Brunhildę. Tak ją przezywam.
Jasne.
Będę bronił królestwa.
Będę obrońcą królestwa i najlepszym bratem,
mężem, ojcem i synem, jakim potrafię być.
Bo do tego się dąży, jak się ma honor, prawda?
- A czego ty chcesz? - Być wolna.
Kierować się własnym rozumem, mówić to, co myślę.
Wiesz, ja...
Nie mogę.
- No tak. To było głupie. - Nie mogę.
- Nie. - Przepraszam.
Nie, przestań.
- Ale naprawdę kocham... - Wróbelka.
Tak... Tak!
Tak, i muszę do niej wrócić.
Możliwe, że znam sposób, żebyś wrócił do domu.
Spędziłam tu trochę czasu.
Znacznie więcej od ciebie.
Chowałam się przed tobą, bo wcześniej zdarzały mi się błędy.
Już mnie kiedyś zraniono
i chciałam się upewnić, że tobie mogę zaufać.
Byłam taka jak ty,
nie potrafiłam się wyrwać z sieci kłamstwa i lęku.
Czyli to ty kazałaś mnie porwać.
- Panikujesz? - Tak. Owszem. Troszeczkę.
To naturalne.
Tak to się zawsze zaczyna.
Co?
Myślisz, że wiesz, co jest prawdą, a co złudzeniem.
Co jest światłem, co ciemnością.
Co jest dobre, co jest złe.
Nie wierzę.
Zapomnij o wszystkim, co wiesz. Albo sądzisz, że wiesz.
I chodź ze mną.
Słyszałam głos ojca.
Słyszałam, jak mnie woła.
Kiedy?
Wtedy, w kopalni.
W tym świetle.
Kim jest Wyrm?
Jeśli magia jest krwiobiegiem wszechświata,
to Wyrm jest jak pijawka.
Uwięziony wieki temu, pod powierzchnią ziemi,
czeka na okazję, by się obudzić.
Co się wtedy stanie?
Tato! Błagam, musisz mi pomóc!
Nie miałam dość siły, żeby go zatrzymać!
Proszę!
Zbudź się!
Przepraszam. Coś ci się śniło.
To nie był sen.
Też miewam koszmary.
W zasadzie jeden, ciągle ten sam.
Opowiesz mi?
Jestem na weselu. Kompletnie nagi.
Wszyscy się ze mnie śmieją.
Co nie ma żadnego sensu,
bo wyglądam świetnie. No wiesz, nago.
- I mam naprawdę niezłego... - Nie kontynuuj.
Nie wiem, co zrobić.
Z każdym kilometrem staje się bardziej apatyczny.
Jesteśmy coraz bliżej.
Wiesz, Odwiecznego Miasta.
Może po prostu to wyczuwa.
Przestań.
Co?
Nie drap.
To tylko pogorszy sprawę.
Chyba chciałbym zostać z nim sam na sam.
Tato!
Błagam, musisz mi pomóc!
Jak myślisz, daleko jeszcze?
Obiecałem, że tam dotrzemy.
Sprawdzam, czy ciągle w to wierzysz.
Minęło sporo czasu.
Tygodnie...
Miesiące.
Sama już nie wiem ile.
A ty?
Też nie.
Tęsknię za Mims.
Gdybyś mógł z nią porozmawiać, co byś jej powiedział?
Trzymaj się, skarbie.
Niedługo do ciebie wrócę.
Prześpij się.
Nie jestem zmęczona.
Musisz być w formie.
Powstrzymałam cię, kiedy...
chciałaś iść do ojca.
- Ale ocaliłaś mi życie. - Tak.
Nie mam pojęcia, dlaczego... Madmartigan zrobił to, co zrobił.
W sumie nawet go nie pamiętam.
Ale nie wierzę w to, że wybrał mnie zamiast ciebie.
I nie wierzę w to, że mógłby cię nie kochać.
Całym sercem.
Byłam o ciebie zazdrosna.
I nawet nie o to, że jesteś wybrana, a ja nie,
tylko o to, w jaki sposób ludzie się...
Nic, czego pragnęłam, nie przyszło mi naturalnie.
A czego pragnęłaś?
Być dzielna.
Kochana.
I nie być księżniczką.
Zabawne.
Ja o tym marzyłam.
Wiem, że jestem godny.
Mims, usłysz mój głos.
Odpowiedz mi.
Da?
Mims, wszystko dobrze?
Jesteś bezpieczna?
Nic mi nie jest.
Tak się martwiłem.
Miałem wizję.
Silas wrócił do domu.
Coś tu się...
Przecież on zginął.
Nie wiedzieliśmy.
Wpuściliśmy go.
Nie miał nas kto chronić.
Ty znów byłeś na wyprawie.
Zupełnie jak poprzednio.
Jak tam twoje przygody?
Dobrze się bawisz?
Hej, to był sen. Złudzenie.
- Muszę wrócić do domu. - Nie możesz.
Potrzebujemy cię. Ja cię potrzebuję.
Zawiodłem Kiayę, kiedy mnie potrzebowała.
Jak wróciłem, było już za późno.
Ranon obwiniał mnie.
Dlatego uciekł z domu.
Tylko Mims mi pozostała.
To sprawka Wiedźmy.
Próbuje nas rozdzielić,
bo wie, na ile nas stać, kiedy działamy razem.
- Skąd wiesz, że to nie jest prawda? - Wiesz, co zrobiłeś?
Zabiłeś nas!
Musiałem!
Nie miałem wyboru!
Co zrobił?
- Wypuścił Kennetha na wolność. - Był chory!
Inaczej by umarł!
Tak? To teraz my umrzemy.
Na samym środku pustkowia.
Nie ma jak jechać naprzód, nie ma jak wrócić do domu.
I nic, kompletnie nic nie idzie zgodnie z planem!
Pójdziemy pieszo.
Tak mówiłeś.
Że będziemy iść.
Jak długo? Aż zdechniemy z głodu?
Może nie tak długo.
Już niedaleko.
Zrobię wszystko, co zechcesz.
Nie lękaj się.
Teraz masz nas.
Już prawie jesteśmy.
Nie wiedziałem, jak długa będzie ta podróż.
Twoja matka mi powiedziała, że nigdy nie odpuścisz.
I że może będę musiała cię zmusić.
I nadeszła ta chwila?
Nie.
To twoja decyzja, i tylko twoja.
Też to widzisz?
Co, gigantyczną czachę?
Tak.
Tylko się upewniam.
Nie jestem tym, za kogo się miałem.
A kim jesteś?
Nikim.
Trzymasz się jakoś?
Zabawne.
Jak byłem małym chłopcem, ciągle bawiłem się w czarownika.
Zwiedzałem odległe krainy, walczyłem z potworami.
Nie sądziłem, że mnie to spotka naprawdę. I to u boku Elory Danan.
Kiedy dotrzemy do miasta, wiem, że ocalisz Airka,
a potem będziecie razem.
Bo go kochasz.
A ja, co prawda, nie kocham jego... ale kocham ciebie.
Graydon...
Spokojnie.
Nie proszę, żebyś czuła to samo.
Ale musiałem to wyznać, bo bez ciebie
nie zostałbym tym, kim zawsze chciałem być.
O cholera.
Niemożliwe.
Może po prostu zabłądziliśmy?
No jasne. Było skręcić w lewo.
Dotarliśmy na drugą stronę. Przeszliśmy próbę.
Miasto powinno być tutaj.
Ale nie jest.
Musi tu być!
Ja wracam.
Tak. Ja też.
Zrobiliśmy, ile się dało.
Nie.
To się nie ma tak skończyć!
A jak, twoim zdaniem?
W Odwiecznym Mieście.
Zniszczeniem różdżki i moją...
śmiercią.
Co?
Willow to przepowiedział wiele lat temu.
Dlatego Sorsha nie chciała, żeby mnie trenował.
Próbowała mnie ukryć.
Bo jeśli zmierzę się z Wiedźmą, tak to się skończy.
Mam rację?
Jak się dowiedziałaś?
Ona mi pokazała.
Wiedźma? Czyli miałaś z nią kontakt?
Pięknie. Po prostu cudnie.
Tańczymy jak nam zagra!
Sądziłem, że to zmienię.
Ale nie jestem wielkim czarownikiem,
tylko prostym rolnikiem, który miał farta.
I nie mogę już dłużej udawać.
Ja też nie.
Nie chcę być Elorą Danan.
Chcę tylko wrócić do domu.
No to pech.
Boisz się.
Ja też.
Ale wiesz, co ci powiem?
Mój strach... To nie on tutaj decyduje.
I nie będzie wpływać na to, kim jestem.
Nie dam mu nad sobą takiej władzy.
Ale daję ją tobie.
Aż do dzisiaj nie wierzyłam w nic. Przez całe życie.
Ale wierzę w ciebie.
Nie wiem, co mam robić.
Owszem, wiesz.
Obie to wiemy.
Rozejrzyj się.
To już koniec.
Można tylko zawrócić.
- Gotowa? - Tak.
Zrobimy to razem.
Pozwól.
Złowieszcze.
Bardzo.
Napisy: Marcin Bartkiewicz