Wiesz, co mówimy o ludziach, którzy rzucają puste pogróżki?
Są z nich świetne czapki.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Kiedy dziecko ma sto dni, piętnuje się je symbolem rodu.
To znak mojego ojca. Symbol Kaela.
Znalazłam wskazówkę, jak znaleźć Kymeryjski Kirys.
Dlatego wysłałam Madmartigana na poszukiwania.
Obawiam się, że posłałam go na śmierć.
W Nockmaarze nie byłem sobą.
Nikt nie wychodzi ze Skellin żywy.
- Skellin? - Kopalnie Skellin. W górach.
Co się z tobą działo?
Po dwustu księżycach moja siostra powróciła.
Jestem w tobie totalnie, beznadziejnie zakochana.
Nie! Nie! Kit!
Trolle.
Rozdział VI Więźniowie Skellin
Airk.
Dołącz do nas.
Wykorzystaj swą moc.
Nie. Na pewno nie.
Straszny głos, miasto-widmo... Niekoniecznie.
Co to ma być?
Jakiś obłęd.
Nie dziś. Wielkie dzięki.
Dobra.
To idziemy.
Trzymasz się?
Żałuję, że nie mam kija albo różdżki...
I proszku z kainowca na ten bolący łeb.
Nie jęcz.
Ty jesteś sprytny, ja zwinna...
Coś wykombinujemy.
Przepraszam.
Po prostu każdy tak gada na początku, jak tu trafi.
Prawda, koledzy?
Nie mówiłem przypadkiem tak samo, słowo w słowo?
A ile tu siedzisz?
Pomyślmy. Co dziś mamy, środę?
No to będzie jakieś... dziesięć lat, plus minus.
Z początku ostro kombinowałem.
Najgorsze nie jest to, jak cię złapią. Nawet nie kara, którą ci wymyślą.
Najgorsze jest idiotyczne przekonanie, że następnym razem ci się powiedzie.
Cały absurd w tym, że tak naprawdę... to nadzieja podcina ci skrzydła.
Dołujące.
A miałem zarażać innych swoim optymizmem.
A wy co zmalowaliście,
że was tu wtrącili?
Kogoś zadźgaliście?
Było morze krwi?
Z jakiegoś powodu oddzielili nas od reszty.
Nie wiem dlaczego.
Nie bój, niedługo się dowiesz.
Coś ty za jeden?
Wybaczcie.
Gdzie moje maniery?
Nazywam się Madmartigan.
Witam państwa.
Jestem lord Sarris, główny zarządca Skellin.
A ten marudny gbur to mój brat, Falken.
Przywitaj się.
Co za nędzne wymoczki.
Porąbmy ich i rzućmy psom na pożarcie.
Pięknie, naprawdę pięknie.
Wybaczcie mu.
Może nie jest najmilszy,
ale mówi, co myśli, zawsze to jakaś zaleta.
Tak czy siak, państwo chyba nie są z Dzikiej Kniei.
Skąd taki wniosek?
Mali, słabi, cherlawi, bladzi, mizerni.
Ja bym powiedział, że to przez wasze odzienie.
Jest eleganckie, ale też praktyczne.
Nie to, co u tych szumowin z lasu.
Skąd jesteście? Ze wschodu?
Jestem Kit Tanthalos z Tir Asleen.
Zwariowałaś? Po co mu to mówisz?
Tir Asleen, tak?
Lepszy sort.
Nigdy tam nie byłem. Zawsze chciałem, ale...
Na pewno się da załatwić jakąś wycieczkę.
Jakoś nie przepadam za Nelwyńczykami.
Proszę, nie odzywaj się niepytany.
Zgoda? Z góry dziękuję.
A zatem, co takie przyjemne dziewczę z Tir Asleen robi w Dzikiej Kniei?
- Szukam pewnej osoby. - I co, znalazłaś?
Jeszcze nie.
Ale znajdę.
Jak tylko stąd wyjdę.
Choć jesteś miła, powiem to bez ogródek.
Spędzicie tu resztę swojego życia
i nikt wam nie przybędzie na ratunek.
Czy da się tam wkraść? Może.
Ale w piątkę? Nie ma opcji.
Dlatego błagam. Ja to załatwię.
Wejdę tam, wyciągnę ich, spotkamy się po drugiej stronie.
Nigdzie bez nas nie pójdziesz.
Uratujemy Willowa.
I Kit.
I wszystkich innych więźniów.
A przy okazji poślemy parę trolli do piachu.
Zakładam, że nie chodzi o piaskownicę, co?
Kiedy uciekłeś stąd ostatnio
i wyrżnąłeś te trolle w pień,
wyszedłeś od frontu?
Gwoli ścisłości...
Nie chodziło mi o to, że je dosłownie zabiłem.
Bardziej, że im zabiłem ćwieka.
Jakiego znów ćwieka?
- Co to za paskudna breja? - Nie chcesz wiedzieć.
- Obstawiałbym, że to kupa. - Prosiłem o coś, tak?
Miałem dziesięć lat, żeby przemyśleć dokładnie,
jak dostać się i wydostać z tej cuchnącej kloaki
tak żeby nikt się nie kapnął, że w ogóle tu byłem.
Mój tyłek!
Jak dużo wiesz na temat Wiedźmy?
Bo krążą różne bzdury.
Czy naprawdę jest takim koszmarem, za jaki się ją uważa?
Tak.
Ale ma też swoje zalety.
Nauczyła nas destylować robaczywkę. Przerabiać na eliksir, bardzo zacny.
Moc!
Planujecie mnie torturować?
Czy co?
Torturować?
Za kogo ty nas masz? Dzikie bestie?
Chcemy cię tylko delikatnie zachęcić do współpracy z nami.
By znaleźć to, czego nasza pani pragnie ponad wszystko.
Powoli, powoli.
Nie uciekaj, nie bądź taki.
Chodź do tatusia.
To naprawdę konieczne?
Nie, przestańcie.
Nie musicie. Na pewno się dogadacie!
Wiemy, że była z wami, jak uciekliście do Kniei.
Kto?
Elora Danan.
Mogłam go tutaj sprowadzić i zrozumieć, czemu za każdym razem wybierał ciebie!
W porządku?
O co pytasz?
Między nami.
W porządku.
Super.
Jakoś tak czuję, że nie wszystko sobie...
wyjaśniliśmy.
I może masz jakieś wątpliwości co do mnie,
zresztą uzasadnione,
ojciec kazał mi zabić Boormana, więc...
- Wiedziałem! - Spokojnie.
To skończona szuja, tak że...
Ale wydawało mi się, że jest między nami prawdziwa więź,
póki nie przegiąłem.
To naprawdę nie miejsce i czas, nie sądzisz?
Jeśli pytasz, czy wolę pogadać prywatnie, a nie w kopalni pełnej trolli,
to tak, no pewnie, ale kto wie, kiedy to może się zdarzyć?
Albo możemy też o tym nie gadać.
Zlękłam się, bo myślałam, że załatwiłeś brata.
Rozumiem, że byłeś opętany,
ale nie chcę debatować o uczuciach.
Chcę się skupić na czarowaniu, ratowaniu Kit i Willowa,
ucieczce z tego koszmaru i znalezieniu Airka,
a potem chcę wrócić do domu i wziąć bardzo długą, gorącą kąpiel.
Słuchajcie...
- To powinno tak robić? - Zdecydowanie nie.
Elora, patrz, różdżka.
Dlaczego tak robi?
Zrób coś z tym wreszcie!
Jak?
Przestań bulgotać!
- Może trochę wyluzuj. - Jestem wyluzowana!
Jakoś nie wyglądasz.
Mówię wam, to nie ma nic wspólnego ze mną.
Nie wiem, o co tu chodzi, ale nie mam...
Nie.
Nie, nie, nie!
Na zdrówko.
Tunel się zawalił?
Jakaś aktywność na poziomie Korony.
Możliwe, że mamy tu grupę wichrzycieli.
A może nawet podżegaczy.
Nie cierpię takich, co sobie chodzą i podżegają.
Wiemy, szefie.
Wysłałem oddział strażników do destylarni.
Nie.
To ci ich przyjaciele.
Przybyli im na ratunek.
- Elora Danan jest tu! - Elora Danan tu jest!
Kończenie za mnie zdań musisz jeszcze poćwiczyć.
Już, złapmy sobie paru wyfiokowanych Daikini.
- Jesteś Willow. - A ty nie jesteś Madmartiganem.
Zdecydowanie nie.
A właśnie że jestem.
Jestem twoim ojcem i cholernie tęskniłem.
No dobra, nie jestem.
A po co się pod niego podszywasz?
To bardzo długa i zajmująca historia, ale teraz nie mamy na nią czasu.
No dobra, to kim ty jesteś?
Poznaję typka.
To Allagash.
Walczył u boku Madmartigana na Skraju Świata.
Masz mnie.
Mój tata mówił o tobie.
Że byłeś jedynym rycerzem Galladoornu głupszym od niego.
Mężniejszym. Pewnie się przejęzyczył.
Poza tym tylko ja wiem, gdzie go szukać.
Czekaj, ale...
Boorman powiedział, że ojciec został zdradzony
i zabity przez kogoś z drużyny, kto chciał zagarnąć Kirys.
Świetna historyjka.
Czyli co, nakłamał?
Nie, Madmartigan został zdradzony.
Jak my wszyscy.
Przez Boormana.
Kpisz sobie. To się nie może udać.
Geniusz planu tkwi w jego prostocie.
Szybciej tam. Niedługo się zjawią.
Wiedziałam, że porywają ludzi, ale...
nie sądziłam, że na taką skalę.
Na co im tylu jeńców?
Przerabiają ich na to.
Sprawia, że są szybsi, silniejsi,
jak ta maź, która leciała z Ballantine'a, z Merricka, z niego.
Esencja zła.
Gdybyśmy schwytali Elorę Danan, rozumiesz, co by to dla nas oznaczało?
Rozumiem.
Wiedźma da nam w nagrodę wszystko, czego zapragniemy.
Kaszmir, Galladoorn, nawet Tir Asleen.
Tak, bo kiedy powiedziałem, że rozumiem,
tak naprawdę chciałem, żebyś mi to wyjaśnił jak imbecylowi.
Trzeba działać.
Muszę ocalić tylu, ilu się da.
A ja odnaleźć Kit.
I pomóc jej dotrzeć do Odwiecznego Miasta.
Teraz masz rodzinę. Prędzej czy później
staniesz przed wyborem, czy chcesz być z nią, czy z nami.
Jak chcesz ich wyciągnąć?
Jeśli wszystko pójdzie tak, jak bym chciała,
to frontowymi drzwiami.
I nie skończy się na zabijaniu ćwieka.
Jasne. Bo to już ja załatwiłem.
Znajdź przyjaciół. Pomóż im.
To może być twoja jedyna szansa, żeby odzyskać twarz.
Scorpia, już tu są. Ruszamy.
Hej, ty.
Rzuć mi ten długi pręt. Wiem, jak otworzyć klatkę.
Trolle chyba miały rację.
Tak, to na pewno nasi. Próbują nas znaleźć.
Jak odkryję, że Elora używa różdżki bez mojego pozwolenia,
to bardzo, ale to bardzo się wkurzę.
Twój ojciec żyje.
Wyciągnij mnie stąd, a zabiorę cię do niego.
Już, dziewczyno, dawaj!
Tak!
Pięknie!
Teraz sobie pogmeramy...
Nie ściemniaj, zgubiłeś się.
Akurat, mądralo. Znam tę drogę na pamięć.
No już!
Tak!
Nie!
Może trochę za wcześnie na radość.
Oż ty! Hej! Spadam!
Zsuwam się, szybciej!
Zsuwam się!
Rany!
Włóż w to trochę serca!
Ciągnij! Mocniej!
Naprawdę nie mogłeś zaczekać jeszcze sekundę?
Z tego wniosek, że trzeba było.
- Ale dzięki, dałaś radę. - Okej.
Nie jesteś takim durniem, jak twierdził Madmartigan.
Co nie?
Jesteś durniejszy.
Dobra, czyli masz dwoje oczu.
- A ile mam mieć? - Odwaliło ci?
Mogłeś ją wciągnąć w przepaść!
A ciebie Mads zachwalał
jako najodważniejszego człowieka, jakiego poznał w życiu.
O złotym sercu. Choć nieco nadgorliwego.
Tak?
Chcesz nam wmówić, że siedział w Skellin przez te lata?
Nie do końca w Skellin.
To niezły labirynt.
Są tu drzwi i różne podziemne korytarze,
o których nawet trolle nie wiedzą.
Prowadzą do pradawnych miejsc.
Ale tak po prawdzie, to...
Mads chyba by wolał, żebym wam wskazał drogę do wyjścia.
Nie trzeba nam było mówić,
bo teraz nigdzie nie idę bez niego.
W porządku?
- Jak leci? - Co tam?
W miarę.
- Czołem. - Witaj.
Wszystko dobrze?
To ty? Ty to robisz?
Elora?
Wyluzuj albo nas wszystkich zabijesz.
Czasem, jak chce mi się kichnąć, to wystarczy płycej oddychać.
- Nie chce mi się kichać. - Nie, to żaden wstyd.
- Nie chciałem. - Chodź.
Nie marudzić tam.
Jesteśmy blisko?
Spokojnie, za chwilę zobaczysz Kit.
Zgubiłeś się.
Nie. Tak się tylko rozglądam.
Jesteś za wysoki. Nikt cię nie weźmie za trolla.
Nadrobię grą aktorską.
W odróżnieniu od was. Kogo wy chcecie nabrać?
Co za parszywy dzień.
Na poziomie Trytona znowu wykryli wyciek.
Potrzebny mi brygadzista, żeby pilnował ekipy sprzątającej.
- Przygotuj się. - Ja?
Nie.
Ale dzięki.
Coś ty powiedział?
Znaczy bardzo bym chciał, ale kazali mi...
no wiesz... zmotywować żołnierzy.
Bo morale trochę leży, odkąd nam skrócili przerwy.
Wydałem ci rozkaz, brygadzisto.
Jasne. Tak jest. Żartowałem.
Proszę mi wskazać drogę.
Ratuj.
Poradzi sobie. Jemu się zawsze upiecze.
- Którędy do kibelka? - Co?
Chodź.
Mówiłeś, że nie da się uciec.
Po prostu miałem spadek nastroju,
dopadła mnie melancholia, wręcz apatia, poczucie bezradności, rozumiesz.
W osiem minut ci przeszło?
Od tamtej pory sporo się wydarzyło.
Teraz jestem z wami, wolny jak ptak!
Znajdziemy Madmartigana, zwiejemy z tej kopalni
i wreszcie zajmę się moją prawdziwą pasją, śpiewaniem!
Wolność! Biegnijmy w dal...
Jakiś totalny świr.
Nadal nie czuję nóg.
Znaleźć ich!
Pod żadnym pozorem nie patrz w dół.
Tak. Tak, jasne.
Tylko że jestem jedną z tych osób,
które jak usłyszą, że mają na coś nie patrzeć,
to muszą na to koniecznie spojrzeć.
Mogłam go sprowadzić i zrozumieć, czemu za każdym razem wybierał ciebie!
Miałaś rację.
Niepotrzebnie spojrzałam.
Dalej. Dawaj.
Nie, łapcie!
To była różdżka Cherlindrei?
Ups.
Willow mnie zabije.
Niewykluczone.
Nikt cię nie pytał, Boorman!
Może po prostu nie mów mu na dzień dobry.
Tędy.
No to...
Tak wcześnie śniadanie?
Co tam mówiłaś?
Skoro walczyliście razem w wojnie arkrezjańskiej...
No?
Czemu cię nie poznałam, jak byłam...
No wiesz, jak byłam mała?
Mads zdezerterował po bitwie na Skraju Świata,
żeby się uganiać za sławą i bogactwami.
Długo nie mogłem mu tego darować.
- Że złamał przysięgę? - Co?
Nie! Że mnie nie zabrał ze sobą.
Okej.
Prawie zarobiłem buzdyganem w zęby.
Chodź no tutaj.
- Dobra, maszeruj. - Powoli.
- Co to było? - A bo ja wiem?
W każdym razie, raz leżałem napruty w Hazelton,
w salonie masażu, a tu po dwudziestu latach zjawia się Mads
i zaprasza mnie na swoją kolejną wyprawę.
W poszukiwaniu Kirysu.
Tak.
Jakbym wiedział, że przesiedzę dziesięć lat w klatce,
to bym grzecznie odmówił.
Ale co ci będę tłumaczył, kocham go jak brata.
Ja też.
Miałem przez niego masę kłopotów,
ale teraz naprawdę za nim tęsknię.
Ten zbir nie zamierza się stąd ruszyć.
Na to wygląda.
- I co teraz? - Nie wiem.
Cholera. Nie cierpię dwóch rzeczy, i jedną jest zabijanie.
Myślisz, że odłoży broń i pójdzie precz?
Pewnie nie, lecz nie w tym rzecz
Przez łeb zdzielę go i cześć I pójdziemy szczura zjeść
Co jest z tobą nie tak?
Trzymaj.
Ej, kolego! Jest opcja, żebyś rzucił tę broń i sobie poszedł?
Tak myślałem.
Chodźcie, droga wolna!
Co jest drugą rzeczą?
- Której nie cierpisz. - Oliwki.
Serio?
Ja je uwielbiam.
Trzy lata poszukiwań,
szperania po księgach, papierzyskach... Aż znaleźliśmy te tajne drzwi.
A co jest za nimi?
Grobowiec Wiggleheima.
Legendarnego nelwyńskiego podróżnika, gawędziarza, mistrza gry w rzutki.
Mówią, że pochowano go ze wszystkimi skarbami z jego wypraw,
- być może z Kymeryjskim Kirysem. - Kymeryjskim Kirysem.
Nie widziałem, żeby twój ojciec tak się podniecił.
Nawet jak zabawialiśmy te trzy...
Tak.
Traktował Boormana jak syna, zginąłby za niego.
Więc kiedy tamten nas zdradził i ukradł Lux,
to był cios.
Chodźcie.
Co się tu stało?
Pożar.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Tak, bo coś tu nie gra.
Spokojnie, zaraz dojdziemy.
Gdzie?
Do grobu Wiggleheima.
Dobra, zanim na mnie wsiądziecie.
Gdybym was zabrał do klatek, już byśmy w nich siedzieli.
Wiem, że teraz trudno w to uwierzyć,
ale wszystko, co robię, robię dla Kit i Willowa.
Jeżeli mamy w ogóle ich tutaj znaleźć,
uwolnić i wyciągnąć stąd żywych,
to muszę mieć Kymeryjski Kirys.
- Wiedziałam. - Nie do wiary.
Znaleźliście drzwi i co dalej?
Znienacka otoczyły nas trolle.
No więc ja na nie, żeby je odciągnąć,
a że interesował je tylko mityczny Madmartigan,
podałem się za niego, kiedy mnie złapały,
żeby przestały go szukać i mógł...
ocalić świat.
To było dziesięć lat temu.
Nie wiem, co jest po drugiej stronie tych drzwi,
ani co go powstrzymuje przed powrotem, ale zamierzam się dowiedzieć.
A ja idę z tobą.
- Jak się stąd wydostać? - Rany.
Tracę nad sobą kontrolę.
Nie. Nie.
Tak.
I to nie jest pierwszy raz.
Mam atak paniki za każdym razem, kiedy się zbliżę do...
Naprawdę sądziłam, że zaczynam coś czaić.
Z czego?
Z magii.
Tak.
Ale im bardziej próbuję ją kontrolować, tym bardziej...
ona mi się wymyka.
I wtedy zaczynam... odlatywać.
- Nie mam nad tym... - Nie.
To nie ty nawalasz, jasne?
- Tak. - To przez to miejsce.
Tak...
Nie.
Zdecydowanie.
Chodzi o mnie.
To twoja wina!
Nieprawda.
Bardzo mi przykro.
Przestań.
Chcesz uratować Kit.
Mogłam się domyślić, że on kłamie. Inaczej nie umie.
Może ustalmy, że każdy ma coś za uszami,
i teraz już się możemy skupić na szukaniu tajnych drzwi, tak?
Które powinny być tutaj.
Minęliśmy po drodze jeszcze jeden tunel.
Warto spróbować.
Chwila!
Proszę, czekajcie.
Mogę to zrobić.
Mogę wszystkich ocalić.
Mogę to naprawić.
Co?
Największy błąd mojego życia.
- Gdybym tylko... - Boorman.
Wyglądasz jak wór ziemniaków!
Minęło sporo czasu.
Zdrajco!
Gdzie różdżka?
Możliwe, że w ferworze walki ją, że tak to ujmę... upuściłam.
Co?
Dlatego, że ratowała mnie...
- Tak, no właśnie. - Cicho.
A mój kij? Jego też upuściłaś?
Nie, kij ma Graydon.
A gdzie jest Graydon?
Likwiduje przeciek na poziomie Trytona, z tego, co wiem.
- Poważnie podpadłaś, młoda damo. - Wiem.
Tylko nie za włosy!
- Tęskniłam. - Wyrwę ci te kudły!
- Tak? - Tak.
Ja za tobą też. Na swój sposób.
Dosyć!
Ty zbuku śmierdzący!
Oportunisto sprzedajny!
Panowie, błagam. Aż uszy więdną.
- Przepraszam. - Wybaczcie, moje panie!
Modliłem się, żebyś żył,
żeby mieć przyjemność zabicia cię osobiście!
No to jestem!
Pokaż, co umiesz, chudzielcu!
Idź na całość!
„Chudzielcu”? Ostatnio zrobiłem sporo masy.
A wiesz, że nawet i tak. Wyglądasz dobrze.
Dzięki.
To głównie zasługa diety. Może też trochę tortur...
- Cokolwiek powiedział, kłamie. - Ukradłeś Lux Arcana.
On był pierwszy!
Wystawił Blaylocka i Mookiego. Zdradził nas...
i Madmartigana.
I co jeszcze?
Facet łże jak pies!
To byłeś ty! To on!
Co, przesiedziałem dziesięć lat w klatce, bo jest taka przytulna?
Byłeś jego giermkiem.
I zostawiłeś go na śmierć.
Wiem.
Mogłem z nim zostać do końca.
Trzeba było.
Przepraszam.
Chyba ktoś tu idzie.
Trolle.
Tutaj mnie zdybały ostatnio.
Musiały wiedzieć, że wrócę.
Ale są cwane, cholera!
Jak się stąd szybko wydostać?
- Tajnymi drzwiami. - Tak.
Włóż tu rękę.
- Ja? Serio? - Tak.
Włóż rękę, o tutaj, i pociągnij wajchę.
Na pewno?
Zaufaj mi.
Dobra robota.
Zaczekaj.
No i proszę. Dobrze nam idzie z pułapkami.
Nie widzę tu żadnych drzwi.
To dlatego...
że nie wiecie, jak patrzeć.
Ogromny łeb. Super, a gdzie skarb?
Od stuleci niepamiętnych sprawdzam wszystkich śmiałków chętnych.
Liczą, że im los łaskawy
ześle masę bogactw, sławy.
Choć skarbem największym, panowie i panie, jest miłość i radość, takie moje zdanie.
Brzmi całkiem przyjemnie.
Lecz skoro fortuny wasze serca pragną,
tedy mi odpowiedź musicie dać składną.
A jeśli przerośnie was ta prosta próba, w mym grobie niechybnie czeka was zguba.
Chwila. Czy on powiedział, że wszyscy umrzemy?
Tak powiedział.
No to pięknie.
Choć się nie rozmnaża i dzielić nie daje, każdy syn od ojca po jednym dostaje.
Dar to może być wielki lub klątwa straszliwa,
częściej niż właściciel kto inny go używa.
- Ktoś wie? - To zagadka. Jestem w tym dobry.
Super. Znasz odpowiedź?
Czekaj, czekaj.
Nazwisko.
Co?
- Tak? - To jest odpowiedź.
Odpowiedź brzmi... „nazwisko”?
Moje gratulacje!
Tak jest! Mamy to!
Lecz dosyć wiwatów, niech się skupi głowa, bo przed wami druga tej próby połowa.
Gdy i temu wyzwaniu sprostać wam się uda, dostaniecie w nagrodę niebywałe cuda.
Damy radę. Drużyna Allagasha! Co to dla nas!
Dobra, Wiggleheim! Dawaj, co tam jeszcze masz!
Młodzi go trwonią, starcy przeklinają, lecz jedni i drudzy coraz mniej go mają.
- Tego nie wiem. - Nie?
Cierpliwie czekam, lecz skoro nie wiecie, zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
- Czekam, lecz skoro nie wiecie... - Stul pysk!
Zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
Cierpliwie czekam, lecz skoro nie wiecie, zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
Starcy przeklinają...
Cierpliwie czekam, lecz skoro nie wiecie, zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
Okaż odrobinę szacunku i przestań tłuc Wiggleheima.
Cierpliwie czekam, lecz skoro nie wiecie, zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
Nie znasz może jakiegoś czaru
czy innych szamaństw, żeby to jakoś obejść?
Nie bez mojej laski i różdżki Cherlindrei.
Pomyślmy.
Cierpliwie czekam, lecz skoro nie wiecie, zagadkę powtórzę, jeśli tego chcecie.
Powtarzam wam, nie dajcie mu się zwieść.
Jest prawdziwą kanalią.
Komu uwierzycie?
Jakiemuś zbirowi bez wstydu i sumienia
czy największemu trubadurowi świata?
Słuchajcie tego.
Mała małpko, mała małpko Na kolankach u mnie siądź
Będę pieścić twe futerko...
- Twoje przyśpiewki są do bani! - Jak śmiesz!
Ostatnio dużo ćwiczyłem.
Szkoda, że nie słychać!
Już wiem!
Chodzi o czas!
Odpowiedź brzmi „czas”!
Puszczaj, idioto!
Gdzie on jest? Gdzie on jest?
Mam cię!
Kit.
Tato?
Słyszysz mnie?
Nie zabrał miecza.
Nie można zabrać niczego.
Nie tam.
Kit.
Wchodzę.
Nie.
Nie mam wyjścia.
Posłuchaj mnie.
- Stamtąd nie ma już powrotu. - Mam to w nosie!
- Nie puszczę cię! - Co, zatrzymasz mnie siłą?
A ja jej pomogę.
Kit, musimy uciekać.
Airk wciąż na ciebie czeka.
Kit, proszę. Musisz mi pomóc.
Stój.
Tato!
- Kit, proszę. Kit... - Puśćcie mnie!
- Tato! - Kit.
Tato! Tato!
Gdzie jest Allagash?
Uciekł.
I zabrał Lux.
Musimy się zwijać, już.
Dzień dobry.
Która z was jest Elorą Danan?
- To ja. - To ja.
Dobra, wiecie co?
Te dwie uwięzić, a resztę zabić.
Czołem.
I co dalej, knypie?
Zabijesz nas wszystkich?
Nie nazywaj mnie knypem.
Dawaj, Willow.
Usmaż te kudłate małpy.
Brać ich!
Sarris!
Poznajesz je?
Nie bardzo.
Szanse się wyrównały!
No dajesz! Chodź!
Zostaw ją!
Tak!
Sądziłem, że jesteś mądrzejszy, Madmartiganie.
Przez dziesięć lat mocno się myliłeś.
Niby w jakiej kwestii?
Nie jestem Madmartiganem!
No to coś ty za jeden?
- Dzielny synek Chloe Allagash! - Co?
A ja cię właśnie zdążyłem polubić.
Zamknij się.
- Pomóc ci? - Tak.
Co u ciebie?
Zgubiłam różdżkę.
- Cholera. - No wiem.
Co ty wyprawiasz?
To dziadostwo nie działa.
Włożyłem Lux i nic!
Może całe życie kłamstw, knucia, wbijania noża w plecy
sprawiło, że jesteś... nie wiem, niegodny jego mocy?
Znam tylko jeden sposób, żeby sprawdzić, jak jest z tobą.
Zaraz tu będą.
- Jak stąd najszybciej uciec? - Przez tamtą bramę.
Już, jazda.
Twój ojciec mógł mnie zabić, ale tego nie zrobił, choć bardzo chciał.
- Co? Nie stójmy! - Słuchaj!
Darował mi życie, bo chyba wierzył,
że pewnego dnia spotkam ciebie, twojego brata, matkę...
Ależ ja na nią leciałem.
Liczył, że pewnego dnia wam przekażę...
Wyduś to wreszcie.
Ruszył do walki z tym, co czyha na dole,
bo był przekonany, że jedno z was ochroni to, co najważniejsze tu, na górze.
A co jest najważniejsze?
Elora Danan.
A teraz znikaj!
Chodźcie tu!
Dawaj!
Tak jest!
Mam nadzieję, że uciekła.
Uciekła.
Tak myślisz?
Wiem to.
Gdzie jest Allagash?
No to grubo.
Chyba widzę wyjście.
Fajnie, i jak się tam dostać?
Kit, rusz się!
Musimy stąd spadać, zaraz się wszystko zawali.
Więc temu zapobiegnij.
Nie wiem jak.
Przestańcie, to nie czas!
Ty to rozpoczęłaś.
To było niechcący.
Taka potęga i zero kontroli.
- Chciałam... - Co jest?
- Chciałam tylko pomóc. - No jasne.
Przecież zawsze chcesz tylko pomóc, nie?
Znaleźć Airka, uleczyć Graydona, ocalić nas wszystkich.
Ojciec do mnie przemówił.
Słyszałam jego głos.
Wołał mnie!
I mogłam go odzyskać.
Mogłam go tutaj sprowadzić i wreszcie zrozumieć,
czemu za każdym razem wybierał ciebie, a nie mnie!
Elora! No chodźże!
A teraz przepadło.
- Proszę. - Halo?
Albo co?
Co, zabijesz mnie?
Kit, Elora, ruszcie się!
Kit, co wy tam robicie?
Niszczysz wszystko, czego się dotkniesz.
- Masz rację. - Kit!
Wszystko przeze mnie.
Możesz mnie winić, przeklinać... ale błagam, możesz to robić gdzie indziej?
Bo jeśli tu zostaniemy, obie skończymy...
Kit! Nie! Nie!
Kit!
Nie! Nie! Kit!
Wyciągnijcie ją!
Kit! Słyszysz mnie?
Willow, zrób coś!
Kit, walcz!
Proszę, Willow, zrób coś!
Rozwal to!
Przebij to, Willow!
Nie! Nie!
Nie.
Twoja kolej.
Jak?
To niemożliwe.
Czy ktoś mnie słyszy?
Ktokolwiek?
Halo, jest tam kto?
Pomocy!
Wypuśćcie mnie!
Coś ty za jeden?
Jesteś prawdziwa?
Tak mi się wydaje.
A ty?
To przez ciebie tu jestem?
Ten, kto cię uwięził, porwał też mnie.
No to...
może byś mnie...
wypuścił?
Napisy: Marcin Bartkiewicz