Dusza Bavmordy przetrwała.
We mnie, w twoim bracie i w tobie.
Bądź ostrożna.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Książę żyje.
Jest więźniem Zmurszałej Wiedźmy,
która żyje w Odwiecznym Mieście po drugiej stronie Spękanego Morza.
Gnatożercy.
Jazda!
Boorman! Myślałem, że jesteś trupem!
Z kimś mnie pomyliłeś.
Moja rodzina zmierzała do Bramy Matek.
Tylko ja przeżyłam.
Jade, biegnij!
Czeka mnie to samo, co Ballantine'a.
Dlatego musicie mnie powstrzymać.
Co chciał ze mną zrobić?
Dokończyć to, co nie udało się Bavmordzie.
Rytuał Trzynastej Nocy.
Skutkuje wygnaniem duszy do krainy wiecznego cierpienia.
Możesz go jeszcze ocalić.
- Ale ja nie wiem jak. - Wiesz.
Sprowadźcie dziewczynę.
Resztę zabijcie.
Rozdział V Dzika Knieja
Co to za cholerstwo?
Nie interesuj się.
Te stwory kiedyś się zmęczą, prawda?
Wiedźma im nie odpuści, dopóki nas nie zabiją i nie dorwą Elory.
Kumplami z nimi nie będziemy, co?
Co teraz, kapitanie?
Są szybsze od nas. Gdzie się schowamy?
W Dzikiej Kniei.
A tam nie czyha milion zagrożeń?
Jakich zagrożeń?
Ponoć coś tam jest w powietrzu, w drzewach, w wodzie, co sprawia, że...
Chcesz zostać na zawsze.
Tracisz chęć do czegokolwiek.
Zwiniemy się stamtąd w te pędy, jak tylko ich zgubimy.
Nie ma mowy.
Jeśli ktoś ma lepszy pomysł, to niech się ze mną podzieli.
W nogi!
Wiejemy!
Grunt to czujność.
Uważajcie.
Dzika Knieja jest podstępna.
Uwodzi człowieka dźwiękami i obrazami,
i nagle się orientujesz,
że nosisz gacie na wierzchu i rozmawiasz z nietoperzami przy herbatce.
Do tego raczej nie dojdzie.
Osobiście nadal nie czuję się pewnie.
Gnatożercy, mordercy mojej rodziny, przyszli właśnie stąd.
Może nadal gdzieś tu są.
W pobliżu.
Ta różdżka to gałązka z Drzewa Życia
rosnącego w sercu świata.
A mogę ją wypróbować?
Zobaczyć, czy w ogóle działa. Może nie zechce.
Zadziała.
Ale nie jesteś gotowa.
Takie są zasady magicznej propedeutyki.
To oznacza wprowadzenie, podstawy.
Zanim dostaniesz do ręki różdżkę, musisz opanować cztery dziedziny...
Poradziłam sobie z krzakiem. Podobno wyrósł aż miło.
A potem zrobiliśmy ten balsam i wyleczyliśmy Graydona.
Prawdopodobnie.
Została mi już tylko koncentracja i wróżbiarstwo.
Bułka z masłem.
Wróżbiarstwo, przewidywanie przyszłości na podstawie wibracji wszechświata,
bywa nieosiągalne nawet dla największych magów.
A ty umiesz wróżyć?
Od czasu do czasu zdarzają mi się wizje przyszłości.
Coś o mnie?
Zacznijmy od koncentracji.
Jak się porządnie skupisz... Coś, czego nie potrafisz...
Próbuję.
Będziesz siłą umysłu przesuwać przedmioty, manipulować siłami natury,
a nawet przemieniać ludzi w zwierzęta.
Co jest? Co ty robisz?
Używam siły umysłu, żeby ci usunąć ten kij z tyłka
i przemienić cię w osobę, która pozwoli mi wypróbować różdżkę.
- I co, działa? - Nie.
W niepowołanych rękach różdżka Cherlindrei jest potężnym narzędziem,
bronią masowej zagłady.
Masz bakcyla?
Co?
Bakcyla. To taki robaczek, który ci brzęczy do ucha,
że trzeba kraść kwiatki, bąki puszczać dyskretnie, jeśli w ogóle,
i generalnie się błaźnić
przed pewną jasnowłosą, niebieskooką dzierlatką,
która traktuje cię bardziej jak przyjaciela.
Nie mam żadnego bakcyla.
Okej, pięknie.
To chyba muszę ci pokazać, jak się za nią zabrać.
A ty się znasz na takich sprawach?
Graydon, misiu,
całe moje życie kręci się wokół kobiet.
Niejednej kolana miękną i serce przyśpiesza
na samo wspomnienie Thraxusa Relaxusa...
Boorman, ty pacanie.
Jak go będziesz rozpraszać tymi mitomańskimi opowieściami,
przysięgam, że osobiście coś ci utnę.
Słyszałeś? Czujesz, ile w tym pasji?
Tak, ale jak to się robi? Jak się wywołuje tę pasję?
Dobra, tak na początek...
Zawsze musisz pamiętać o jednej, podstawowej zasadzie.
Wiem, że to się wydaje nielogiczne, ale wierz mi, to prawda.
- Dobra. - Kobitki uwielbiają, kiedy się im...
Kiedy się co? Boorman, co uwielbiają?
Nie, czekaj, dokończ to zdanie! Co uwielbiają?
- Nie żartuję. - Słuchajcie.
Wiem, że czasami wątpicie w moją szczerość, intencje i takie tam,
ale chciałbym was wszystkich zapewnić,
że nieważne, co zaraz nastąpi, ja mam pewien plan
i wszystko się jakoś ułoży, jeśli tylko zachowacie...
spokój.
Boorman.
Lori.
Toth ma na pierwsze imię Lori,
ale z jakiegoś powodu strasznie się go wstydzi.
Niesłusznie, Lori. Jest bardzo melodyjne.
No już, chłopcy. Bądźcie grzeczni.
Nie wyglądasz na trupa.
Zabawna historia.
Znaczy, nie że „ha-ha”,
tylko bardziej „kto by pomyślał, życie jest dziwne”.
Wyobraź sobie moje zdumienie, gdy Toth wrócił
i oświadczył, że natknął się na popychle Tir Asleen,
czwórkę dzieciaków i dryblasa, który wygląda jak Thraxus Boorman.
Należy ci się wyjaśnienie.
Nikt nie wychodzi ze Skellin żywy.
Nigdy.
- Skellin? - Kopalnie Skellin.
W górach. Rządzą tam trolle.
No cóż, jestem chodzącym dowodem, że jednak się da.
To mi sprawi wielką radość.
Jeśli myślisz o tym, o czym myślę, że myślisz,
to mnie też.
Bardzo w to wątpię.
Związać go i zabrać do mojego namiotu.
No czyli jednak chyba o tym samym.
A co z resztą?
Chcesz ich,
czy możemy już zacząć rozpalać pod kotłem do gotowania czaszek?
Jestem Kit Tanthalos z Tir Asleen. Córka królowej Sorshy.
Scorpia.
W zasadzie to Jej Dostojna Eminencja, Najwyższa Władczyni Venoma Scorpia,
ale samo „Scorpia” wystarczy.
Mojego brata porwano z zamku.
To nie my.
- To nie my, prawda? - Zrobili to słudzy Zmurszałej Wiedźmy.
Przeprawimy się przez Spękane Morze.
Żeby go ratować.
Gdybyście jednak postanowili puścić nas wolno,
moja matka hojnie was wynagrodzi.
Zatrzymaj Boormana. Koszmarny typ.
Szkoda zachodu.
Nie mają krztyny ludzkich uczuć
i są za głupi, żeby pojąć, co oferujesz.
Może z tym kotłem warto jednak chwilę się wstrzymać.
Nelwyńczyka i pięknisia zamknijcie na dole.
Tę dwójkę wrzućcie do klatki.
- Chwila. - Ale ta niech tu zostanie.
- Co z nią zrobicie? - Będzie niezły ubaw.
Jade!
Po pierwsze, wyglądasz bosko.
Nic się nie zmieniłaś przez osiemdziesiąt księżyców.
A ty owszem.
Pamiętam zamorzonego, chudego dzieciaka, który zawsze chciał mnie zadowolić.
Nadal bardzo chętnie.
Myślałam, że nie żyjesz.
Opłakiwałam cię.
Jakoś dłużej? Czy tylko...
Niezły rzut.
Celowałam troszeczkę wyżej.
Co się z tobą działo?
Nareszcie sami, nie?
Nie, masz rację. Po prostu...
Dobrze sobie czasami pogadać sam na sam.
Bez tych ciągłych komentarzy i docinków.
Nie będzie żadnego „gadania sam na sam”.
- Musimy się stąd wydostać. - Jasne, tak. No pewnie.
Tylko że większość czasu zabiera ci szkolenie Elory.
A właśnie... Myślisz, że ona mnie unika?
Próbowałeś ją wygnać do innego wymiaru.
Wyobraź sobie, że dziewczyny czasami tracą zaufanie po takich akcjach.
No tak, ale ja nie jestem taki.
Byłem chwilowo opętany.
Trochę słabo, bo mieliśmy taką więź, więc myślałem...
Ty się tutaj nie rozpędzaj.
Mówimy o Elorze Danan, cesarzowej Dziewięciu Krain,
jedynej nadziei naszego świata.
Ona nie ma czasu na ciebie ani kogokolwiek.
Twoim zdaniem
ratowanie świata i kontakty międzyludzkie wzajemnie się wykluczają?
Trzeba znaleźć równowagę między jednym i drugim.
Otóż to.
Co ja wygaduję? Nie. Znaczy tak!
Musisz przestać o niej myśleć w ten sposób.
A co, jeśli nie umiem?
Wtedy powiem, że... Oczom nie wierzę.
Co to?
Mikrusy.
Co z nią zrobią?
- Na pewno nic jej nie będzie. - Skąd ty to możesz wiedzieć?
Nic nie wiem, tak się po prostu mówi.
Robią maski z ludzkich czaszek!
A jak ją zabiją?
Święcie wierzę, że miłość jest najpotężniejszą siłą na świecie.
Co?
Miłość to najpotężniejsza siła na świecie.
I stąd wiem, że ocalimy Airka.
Kpisz sobie?
Nie.
Moją przyjaciółkę właśnie torturują, a ty mi tu ględzisz o miłości?
Chodziło mi o to, że wiem, co czujesz.
Jasne, bo parę razy tarzałaś się z moim bratem w sianie?
Jade jest moją...
przyjaciółką.
Chyba widzisz, jak na ciebie patrzy.
Jak o ciebie walczy, biega wokół ciebie. Jest tutaj tylko dla ciebie.
Można udawać, że się nic nie wie, czasem nawet wmówić to samej sobie,
ale czujesz to sercem.
Współczuję jej.
Że kocha kogoś, kto nie może tego odwzajemnić.
Kompletnie nic o niej nie wiesz. Ani o mnie.
Może i nie, ale wiem, jak się stąd wydostaniemy.
Mała pomoc.
Jak uciekłeś ze Skellin?
Jedynym sposobem.
Walczyłem jak lew.
A gdy zaspokoiłem głód krwi,
musiałem pieszo pokonać górę.
Ranny, przemarznięty.
Liczyło się dla mnie tylko to, żeby wrócić do ciebie.
I wróciłbym,
gdybym się nie zatrzymał, by pomóc strudzonym wędrowcom.
Hej, słodziutki.
Skąd miałem wiedzieć, że to karkozjańscy Sprzedawcy Śmierci?
Pewnie, darowali mi życie, ale zmusili mnie do...
straszliwych rzeczy.
Zrobili ze mnie bandytę.
Przez wiele lat uciekałem, ale mnie w końcu dopadli.
Sorsha załatwiła mi ekstradycję do Tir Asleen,
a tam, korzystając z moich niemałych talentów krasomówczych,
przekonałem ją, by mnie uwolniła.
Pamiętasz moje talenty?
Całkiem niemałe.
Artefakt. Nie znalazłeś go?
A pozostali? Allagash?
Trolle go dorwały.
Mam tylko nadzieję, że cierpiał przed śmiercią
niewyobrażalne męki.
Dłuższa historia.
A Madmartigan?
Też dał się złapać?
Halo, przepraszam, że przeszkadzam!
I słusznie! Kto normalny przychodzi o tej porze?
- Przestańcie się tam wydzierać! - Odwal się, Gordon!
Szukam starych znajomych. Możliwe, że ich znasz.
- A niby dlaczego? - Są mikrusami.
Pewnie wszyscy Nelwyńczycy też się znają?
Masz pojęcie, jakie to jest obraźliwe?
Willow!
Rool! Tak się cieszę! Kopę lat!
Myślałem, że cię już nie zobaczę!
Wyglądasz jakoś inaczej. Urosłeś, mam rację?
To moja córka, Ganush! Poznaj Willowa!
Młodzieńczy bunt, taki wiek.
Gdzie Franjean?
Niestety odszedł.
Wyjechał na południe, niby lepszy klimat, ale po mojemu dlatego, że żona go rzuciła.
Dla mnie.
Niestety, ona też się przeniosła.
- Nie żyje. - Pod ziemię.
A ta mądrala chce się przenieść na górę. Mieszkać z Gnatożercami.
- Dać się porwać przez trolle! - Chciałbyś, co?
Wiesz, co bym chciał?
Żebyś wstała z tyłka, znalazła robotę,
jakieś hobby, cokolwiek!
A ona chce być gwiazdą, jak wszyscy oni.
- Czego? Cholera wie. - Dekupażu!
Potrzebna mi pomoc.
- Jak za dawnych czasów? - Tak jakby. Elora jest na górze.
Ten bobas?
Już nie. Musimy uwolnić przyjaciół.
- Mamy bardzo ważne zadanie. - Skoro tak.
Bo gdyby chodziło o głupoty, to musiałbym ci odmówić.
- Pogadasz z Gnatożercami? - Problem jest taki,
że oni nie bardzo się z nami liczą.
Założyli sobie obóz tuż nad nami. Takie poniżenie.
Ale wciąż umiemy odwrócić uwagę. Pamiętasz sowy i bomby smrodowe?
Nie bardzo.
A może być jeszcze lepiej.
Różdżka Cherlindrei daje nam nieograniczone możliwości!
Cholera.
Jak to szło? Chyba jakoś tak...
Zmyślasz na poczekaniu?
Może teraz.
- To nie wróży dobrze. - Nie, raczej nie.
Spadamy!
Zwiodłeś mnie swoim sarkazmem i bujnym owłosieniem!
Zupełnie niechcący!
Nie chcemy wam zrobić krzywdy, i wy też byście tego nie chcieli.
Ale zrobimy, jeśli nas zmusicie.
Bardzo wielką krzywdę.
Chcemy tylko Jade.
Gdzie ją trzymacie?
Tu jestem!
Rozwiąż ją!
Obawiam się, że nie mogę,
chyba że nasza pani tak rozkaże.
Chcesz się pożegnać z tą buźką, Lori?
Wiesz, co mówimy o ludziach, którzy rzucają puste pogróżki?
Są z nich świetne czapki.
Podziwiam twoją hardość, księżniczko,
ale powinnaś się trochę rozluźnić. Zabawić.
Będzie z ciebie niezła...
Ja się lubię zabawić.
I bardzo długo na to czekałam.
Moja piękna, jestem cała twoja.
Nie!
No dawaj!
Nie! Zostaw ją! Błagam, przestań! Nie!
Proszę!
Zabrać ją do mnie.
Gotowe!
Widzisz tę wielką skałę w kształcie cielaka z dwoma głowami?
No to tamtędy nie idź, to nie jest dobra droga.
Ale jeśli nasz smętny księciunio tamtędy pobiegnie,
- na stówę ruszą za nim. - To ma być plan?
Skoro nie podszedł wam patent z ogromnymi sowami,
to macie, co macie.
Nie. Jest dobry, prosty.
Wystarczy odrobina szczęścia, parę chwil, wchodzimy,
uwalniamy ich, uciekamy do lasu i spotykamy się z wami.
No to do dzieła.
- Znam to uczucie. - Jak za dawnych czasów.
Zanim popadliśmy w nieznośny marazm i przygnębiającą rutynę codzienności.
Ciach! Atak! Ucieczka! Konie! Jatka! Jatka! Buziaczki i gratulacje.
Dobra, wskakujcie.
Nie. Te czasy już dawno za mną.
Dzisiaj lubię sobie pojeść, powspominać, potem znowu pojeść,
- spędzić czas z córeczką... - Pozrzędzić mi nad głową...
Bez ciebie nie dam rady.
Nie gadaj, dasz. Teraz masz jego.
To jest twój nowy Franjean i Rool.
I chociaż księciunio ma taką smętną, nieszczęśliwą minkę,
bije w nim serce bohatera. Jak w tobie.
Poszukiwacz przygód naraża życie, ale jeśli nie zginie,
to pożyje sobie na starość!
Skąd masz ten znak na karku?
Nie wiem. Zawsze go miałam.
U nas, kiedy dziecko ma sto dni, piętnuje się je symbolem rodu,
żeby pamiętało o swoim pochodzeniu.
To znak mojego ojca. Symbol Kaela.
- Generała Kaela? - Słyszałaś o nim?
Był pierwszym Gnatożercą.
Miał piętnastkę dzieci.
Ty i ja jesteśmy ostatnimi.
Mój ojciec był wolnym człowiekiem. Wasi go zabili.
Zabił go Madmartigan w bitwie o Nockmaar.
Twoją matkę zabili zwiadowcy,
a potem uprowadzili cię do Tir Asleen.
Nie, przecież pamiętam.
Ja również.
Pamiętam, że przed zaśnięciem lubiłaś liczyć gwiazdy,
by się upewnić, że jest ich tyle, co poprzedniej nocy.
Kael służył Bavmordzie.
A Bavmorda służyła Wiedźmie.
Bavmorda zawarła pakt z niewolnikami z Galladoornu.
Obiecała, że obali tyranię, jeśli ślubują jej wierność.
W imię wolności ludzie są gotowi na wszystko.
A potem? Po upadku Nockmaaru?
Uciekła garstka niedobitków.
Żołnierze Tir Asleen i Galladoornu ścigali nas bez litości. Bali się nas.
I słusznie.
Prędzej czy później zawsze się zbuntujemy.
Po co mnie zabrali?
Jak łatwiej zapobiec rebelii, niż kradnąc wrogowi przyszłość?
Wychować dzieci w przekonaniu, że oprawcy są zbawcami?
Wpoić im wierność. Zrobić z nich żołnierzy.
Słyszysz to?
Bębny. To zawsze zły znak.
Nie stójmy tak, trzeba ratować Elorę.
I moją narzeczoną, i całą resztę.
Skup się!
Nie wiadomo, w co się pakujemy.
Zacznij wreszcie myśleć głową, a nie...
- Sercem? - No właśnie. Chodź, tędy.
Podprowadź broń.
Trzymaj.
Chyba jeszcze nas nie wykryli.
Rzuciłeś na nas jakieś zaklęcie niewidzialności?
Podejrzewam, że najzwyczajniej mają nas głęboko w nosie.
Mimo to nie trać czujności. W każdej chwili możemy wpaść.
Willow!
Elora! Chwała Matkom, nic ci nie jest!
Graydon.
Elora, wyglądasz... dobrze.
- Gdzie reszta? - Gdzieś tam sobie tańczą.
Zaraz będzie kolacja.
- Co jest? - Jecie z nimi kolację?
Jade jest Gnatożercą. Ciekawe, jak się z tym czuje.
Musi mieć w głowie niezły mętlik.
Impreza jest z okazji jej powrotu. Chodźcie.
Elorcia...
Mam wrażenie, że przegiąłem z kminem.
Czy tylko mi się zdaje?
Nie, nie zdaje ci się, Toth, masz bardzo wyrafinowane podniebienie.
Mów mi Lori.
Nie przesadzasz? Dawaj różdżkę.
Co za drętwus.
Lori, mogę?
Nie krępuj się.
W tę brudną szmatę?
To mój odświętny łachman, wyprany.
Też sobie nieźle poradziłeś.
Mówiłem, że wszystko się ułoży. Bo mam plan.
Niewolnicy Galladoornu, rekruci Nockmaaru,
banici Dzikiej Kniei.
Zjednoczyło nas marzenie o wolności.
Pragnienie, by nasze dzieci nie musiały żyć w lęku,
by nie musiały służyć tyranom.
Daikini, trollom czy Wiedźmie.
Nie mamy Bariery, która by nas chroniła, ani armii, która nas obroni.
My mamy tylko strach, który sieją nasze maski,
niezłomną wolę przetrwania
i siebie nawzajem.
Dzisiaj, po dwustu księżycach, moja siostra powróciła.
Wychowała się w Tir Asleen, karmiona kłamstwami o nas i o sobie samej.
Lecz dziś rodzi się na nowo. Otoczona miłością bliskich,
odkrywa wartości, o które walczymy.
Wolność, rebelia, pasja i radość.
Aż nadejdzie świt!
Co to jest?
Nie wiem, pyszniutki owocek, wyluzuj.
Tak, tak!
Tęskniłam. Moja mała siostrzyczka.
Może tak być?
Ujdzie w tłumie.
Wygląda jak dzieciak.
- Myślicie, że się jej spodoba? - Komu?
Nikomu. Takiej... dziewczynie.
Kobitki lubią brody.
Szkoda, że nam wcześniej nie powiedziałeś.
Szkoda, że wy mnie nie powiedzieliście.
A on nie ma brody.
Nie ma też dziewczyny.
Nie byłeś związany w moim namiocie?
Czułem się samotnie.
No i co ja mam z tobą zrobić?
Mogłem wrócić, ale spękałem.
Było mi wstyd.
Zostań.
Pewnego dnia bym chciał.
Mogę cię zmusić, żebyś został. Byłbyś moim więźniem.
Scorpia, nie rozumiesz?
Już nim jestem.
Jak się czujesz?
Dziwacznie. Ale dobrze. A ty?
Dziwacznie.
Tak to jest ze śliwkami prawdy.
Jakimi śliwkami?
Prawdy.
Rozdawali je wszystkim, gdy Scorpia przemawiała.
Jak taką zjesz, przez jakiś czas nie da się kłamać.
No tak.
Nie wiedziałam o tym.
Ale teraz wiem.
Czyli co?
Jesteś...
Tak. Najwyraźniej.
Nadal to do mnie nie dociera.
Czemu Sorsha mnie okłamała?
Może myślała, że cię chroni.
Wiedziałaś?
Nie.
Ale coś...
podejrzewałam.
I nie powiedziałaś?
A co miałam powiedzieć?
Że moim zdaniem możesz być wcieleniem zła,
które przysięgłaś tępić?
Uznałabyś mnie za wariatkę.
Albo gorzej, serce by ci pękło.
Od łamania mi serca jesteś niewątpliwie specjalistką.
Czekaj.
Myślałem, że coś nas łączy. A potem wiadomo, co było.
I czujesz się przy mnie niezręcznie. A ja to rozumiem.
Próbowałem cię wygnać do innego wymiaru...
Ogoliłeś się.
Jakoś tak mnie naszło.
- Do kogo gadałeś? - Do nikogo.
W zasadzie właśnie miałem pogadać z tobą.
Chciałem cię zapewnić,
że to, co się stało w Nockmaarze... To nie byłem ja.
- Ja bym cię nigdy... - Widziałam, jak zabiłeś brata.
Kiedy?
Kiedy cię pocało... Kiedy wyciągnęłam z ciebie zarazę.
Mówiłem, że byłem chory w dzieciństwie.
Opętany.
Brat był moim idolem, kochałem go jak nikogo.
Więc nie byłeś sobą, kiedy zabiłeś brata, i nie byłeś też sobą w Nockmaarze.
- Nie panowałem nad sobą. - Czyli kim jesteś?
Chyba jeszcze tego nie rozgryzłem.
Dobra. Daj znać, jak się dowiesz.
I dlatego nigdy nie ruszam się z domu bez środka na wzdęcia
i trzech par czystych skarpet.
Śmiejecie się, a sami pewnie nawet nie nosicie skarpet!
Polejesz mi jeszcze, złociutka?
Graydon. Chodź no tu, siadaj.
Przyjemni ludzie, nie? A jeszcze niedawno się ich baliśmy.
- Zwłaszcza tego typa. - A co ja zrobiłem?
No chodź, pogadamy.
Napij się.
Wiem, że nie jesteśmy przyjaciółkami...
Ani odrobinkę.
Ale jestem raczej pewna, że nie jesteś zła, tylko zwyczajnie...
wredna.
A ty nie jesteś tak do niczego, jak myślałam.
I może nawet mówiłam.
Chociaż nie wierzę, żebym tak powiedziała.
A jednak.
Myliłam się.
Jak zwykle.
- Byłam okrutna... - Zawaliłam z Jade.
Co?
- Czy ty mnie chciałaś zapytać o radę? - Nie.
- Okej. - Jeszcze czego.
Tak.
Co ja mam zrobić?
Pogadaj z nią. Przede wszystkim przeproś.
- Za co? - Nieważne.
Po prostu powiedz, że przepraszasz.
Powiedz jej, że rozumiesz.
Obiecaj, że popracujesz nad sobą.
I że będziesz czekała na moment,
kiedy będziesz mogła pokazać,
że ci zależy.
Możesz to wszystko powtórzyć?
- Muszę znaleźć Graydona. - Czekaj.
Potrzebuję więcej rad.
Poradzisz sobie.
Po prostu bądź szczera.
A przez te cholerne śliwki prawdy nie ma opcji, żebyś ją okłamała.
Musimy porozmawiać.
To znaczy... Proszę, porozmawiajmy.
Chłopcze... Spójrz na mnie.
Jesteś dobrym gościem.
Właśnie nie wiem, czy jestem. Wyrządziłem wiele zła.
Co ty opowiadasz? Wszyscy mamy lęki, wątpliwości.
Po prostu nie możesz im ulegać. Działaj śmiało.
Łatwo ci mówić. Jesteś Willow Ufgood,
największy czarownik na świecie.
Tak naprawdę to nie. Nigdy nie byłem.
Średni, najwyżej.
Przecież pokonałeś Bavmordę.
Chodź tu, nachyl się. Słuchaj.
Miałem farta.
I zbudowałem całą reputację na tym jednym sukcesie.
Ale pamiętam, jak siedziałem po nocach
i czytałem o twoich przygodach.
Byłeś taki mądry!
Wiesz, jaka to mądrość?
Willow Ufgood aż się trzęsie, że ktoś wreszcie odkryje,
jakim jest starym beztalenciem.
Hej, Elora.
Śliwki prawdy, co? Już nigdy w życiu.
Pasujesz do tej zgrai.
To prawda.
Wiem.
Ale jesteś mi potrzebna.
Tak. Na wyprawie.
Nie tylko na wyprawie.
W całym życiu.
Wiem, że mój ojciec zabił twojego.
Nie wyobrażam sobie, jak się z tym czujesz.
Wisi mi to.
Serio?
Nie do końca.
Ale to przeszłość.
Jade...
Zależy mi tylko na tobie.
Jeśli będziesz chciała tu mieszkać, jak już znajdziemy Airka,
przeniosę się z tobą. Jeśli zechcesz.
Bo nie chcę mieć żadnych przygód, jeśli nie będą z tobą.
Powinnam ci to powiedzieć wcześniej.
Za to... i za całą resztę, strasznie przepraszam.
No dobra, co chciałaś powiedzieć?
Szczerze?
Dajesz.
Jestem, i to już od dłuższego czasu...
po uszy...
totalnie, beznadziejnie, szaleńczo
zakochana w tobie.
I za jakieś dziesięć sekund cię pocałuję.
Więc jeśli nie chcesz, to...
Tak, znaczy...
To by mi się bardzo spodobało.
Na pewno?
Bo jeśli to zrobię,
jeśli cię pocałuję,
mogę się uzależnić.
Jest tylko jeden sposób, żeby to sprawdzić.
Kit! Nie! Kit!
Willow! Gdzie jesteś?
Porwali ją! Wciągnęli ją w drzewa!
Uciekaj! Biegnij!
Willow!
Trolle.
Napisy: Marcin Bartkiewicz