Niech mi ktoś streści, co mnie ominęło.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
- Co im się stało? - Opętanie.
Będą niezliczone ofiary.
Ale ty możesz ocalić tych ludzi.
Wystarczy się poddać.
Niezniszczalna magiczna zbroja.
Nie wierzę, że dałam się wciągnąć w tę błazenadę.
Kirys nie jest bronią,
- tylko tarczą. - Przed czym chroni?
Przed mrokiem.
Otwiera się portal między wymiarami.
Jeśli tam dotrą, Elory już nic nie ocali.
Coś nie tak z Graydonem!
Trzeba znaleźć jakieś suche miejsce!
Nockmaar.
Czekaj, pomogę ci.
Nie możemy tam wejść!
Nie rozumiecie? Jej tylko o to chodzi!
Musimy się schować, Graydon wykorkuje.
Nie on jeden.
Nic lepszego tu nie znajdziemy.
Ta forteca była siedzibą
najokrutniejszej królowej naszych czasów, Bavmordy.
Tak. Nasza Kit mówi na nią „babunia”.
Jest coś jeszcze.
Będzie ci trudno tego wysłuchać, ale musisz.
Krew Bavmordy, jej dusza... przetrwała.
We mnie, w twoim bracie i w tobie.
Wybacz, kolego.
Jak myślisz, do czego jej służyły?
Bavmorda potrafiła balować.
Imprezy na całego.
Trzy, cztery dni z rzędu.
Cholera wie, co odstawiali.
Jak wyglądam?
Jak smok przy ołtarzu ofiarnym.
- Co? - Tak sobie...
Nie no, klasa dowcip.
Na przyszłość żarciki zostaw mnie.
Wiem, że czeka mnie to samo, co Ballantine'a i Merricka.
Dlatego musicie mnie powstrzymać, zanim ją...
Co?
Co chcieli ze mną zrobić?
Dokończyć to, co nie udało się Bavmordzie.
Rytuał Trzynastej Nocy.
Skutkuje wygnaniem duszy do krainy wiecznego cierpienia.
Dopiero połączone moce Willowa i Razieli,
najpotężniejszych czarowników w historii, zdołały temu zapobiec.
Użyliście klątwy Fibonacciego, mam rację?
Willow zgładził Bavmordę,
ocalił Elorę Danan, ciebie,
i uratował świat.
Kurczę.
Co było dalej?
Spiliśmy się w trupa.
A to coś, co zrobiłeś pod oberżą... Nie mógłbyś...
Wypalić mu wnętrzności?
Kilka chwil niewyobrażalnego bólu,
zakończone rychłą śmiercią.
Dobra. Wystarczyło powiedzieć, że nie.
To wszystko przez ciebie.
- Jakieś uzasadnienie? - Wiesz...
Tracimy czas, ganiając za twoim głupim artefaktem.
On pewnie nawet nie istnieje.
I teraz tkwimy w przeklętym zamku, a Airk jest na drugim końcu świata.
No tak, braciszek. Tymczasem temu tam przystojniakowi
zżera flaki trzystuletni demon.
Musisz tak mówić?
- O zżeraniu flaków? - Wybacz.
Ile mu zostało?
Zanim się zacznie?
Niedługo.
Oceniam, że po północy demon przejmie kontrolę.
Wszyscy wiemy, że trzeba to zrobić.
Jaka była ostatnia prośba Ballantine'a?
Żeby go zabić.
To książę Galladoornu. Rozpętamy wojnę.
Hastur wiedział.
Wszyscy wiedzieliśmy, że może nie dać rady.
Jeśli mam wybierać między ocaleniem Airka
a czekaniem, aż Graydon zmieni się w jakiegoś potwora...
Wrzućcie to sobie w przysięgę ślubną.
Kit ma rację.
Mam w tym temacie pewne doświadczenie.
Wiem, że nie dam rady tego zwalczyć.
Nie chcę was skrzywdzić.
Ale skrzywdzę.
Skoro Jej Wysokość tak się niecierpliwi, żeby zamknąć sprawę, niech zrobi to sama.
- Nie wierzysz, że dam radę? - Ja nie.
Zabicie kogoś, kto nie próbuje zabić ciebie...
nie jest takie łatwe.
Proszę.
Jesteś największym żyjącym czarownikiem.
Pokonałeś nawet Bavmordę.
Musi być jakieś inne rozwiązanie.
Jeszcze za młodu, w twoim wieku,
Bavmorda była bystra, dociekliwa, pełna radości.
Ale potem uprowadziła ją pewna zapomniana sekta,
zwana Zakonem Wyrma.
Wiedźma ją przemieniła,
wsączyła truciznę w jej serce i obdarzyła ją magicznymi mocami.
Jakiego rodzaju?
Na przykład raz zmieniła caluteńką armię Galladoornu w świnie.
Potem ich odczarowaliśmy z Razielą,
ale ten chaos... Wszędzie wieprze.
Na pewno wszystkich?
Czy aby na pewno wszystkich odczarowałeś?
Tak sądzę.
Zakon używał zakazanej magii, sprzecznej z naturą.
Jeśli w ogóle istnieje rytuał zdolny przełamać takie zło,
to chyba wiem, gdzie go szukać.
Malatrium.
Oprawne w skórę satyra.
Ohyda.
Jest! Oczyszczenie Namshuba.
Moje ulubione.
To rodzaj egzorcyzmu, wypędza zło.
Ale jest trudny i niebezpieczny, a ja nie odzyskałem jeszcze pełni sił.
Nie ogarnęłam nawet tego głupiego krzaka.
Nie. No dobra.
Co mam konkretnie zrobić?
To będzie wstęp do alchemii.
Stworzymy balsam.
Bardzo silny.
Precyzyjną mieszankę ziół, korzeni i tłuszczów.
Stosowaną w rytuale podczas wygłaszania inkantacji
i puszczania płynów.
Jakie płyny będziemy puszczać?
Krew, ropę, wydzieliny z...
Wiesz co, jednak mi nie mów.
Znajdź mi sztylet z kościaną rączką i głownią z selenu.
Wiedźma nas wyczuwa.
Przyśle Żywioły, żeby nam pokrzyżować plany.
Ktoś musi stać na straży.
To może ja?
Nie można pozwolić, żeby Graydon zaraził kogoś z nas.
Jeśli to zrobi, nie wyjdziemy stąd żywi.
Jaką drogą można się zarazić? Jeśli na nas nakaszle
albo dotkniemy jego, a potem twarzy czy...
Przez wysięk infekcyjny.
Nie wąchamy, nie dotykamy, nie zjadamy.
Są chętni do zjadania?
Chwila!
Jest jeszcze jedna, najważniejsza sprawa.
Za wszelką cenę unikać głównej wieży.
Bo być może stanowi portal do Podziemi.
Nie dotykać złych glutów, nie zbliżać się do wieży.
Wszyscy zapamiętali?
Jestem pełen energii i dobrych przeczuć.
Wiem, że bardzo cierpisz,
ale nie możesz się obwiniać za to, że zrobiłaś, co musiałaś.
Wiem, ile dla ciebie znaczył i jak trudno ci było... no wiesz...
Zabić go?
Tak.
Kit, Boorman ma rację.
Nie wiesz, jak to jest, póki sama tego nie zrobisz.
Obyś nie musiała.
Ze swojego dzieciństwa pamiętam tylko wybieranie gnoju
i łatanie siodeł i popręgów.
Ale nie narzekałam. Byłam wdzięczna Sorshy, że dała mi dom.
A gdy Ballantine wziął mnie pod skrzydła, dostałam coś, czego nigdy nie miałam.
Sposób, by przekuć mój gniew w narzędzie. W środek do osiągnięcia celu.
Podarował mi swój miecz, a ja go nim zabiłam.
Wiem...
Idę na blanki, stanę na straży.
Pójdę z tobą.
Lepiej pomóż Willowowi i Elorze znaleźć składniki mikstury.
Wybacz.
Witaj, piękny.
Jakież to skarby skrywasz?
Boorman.
Chodź do nas.
Można jakoś uśmierzyć ból?
Nie.
A, no to okej.
Znalazłam wszystko oprócz wyciągu z wilczej jagody.
Nic nie zmieniamy w przepisie.
Jeden błąd i ten zamek wyleci w powietrze.
Pęcherz oposa.
Oposy rdzawoszyje jedzą tylko wilcze jagody.
Wygotujmy pęcherz i voilà, mamy wyciąg.
To jest w tych twoich babeczkach?
Między innymi.
Mogłabyś poszukać tych pęcherzy?
Bo każdy ma takie rzeczy w spiżarce, nie?
Warto spróbować, prawda?
- Ej, co jest? - Spokojnie.
- Czy to też część... - Nie.
W dzieciństwie zachorowałem.
Na co?
Nie wiem dokładnie.
Na coś bardzo złego.
Nie powinienem o tym mówić.
To wstydliwe.
- Nieprawda. - Prawda.
To tylko znaczy, że jesteś odporny.
Zaraz cię postawimy na nogi.
Ale to może trochę zaboleć.
Albo bardzo.
Nie.
Jasne.
„No już, Kit.
„Przynieś mi trochę pęcherza oposa i magiczny proszek,
„żebym mogła pudrować nim sobie pupę,
„a moje bąki będą pachnieć cynamonem”.
Cześć.
No cześć.
Co ty tu robisz?
Nie znalazłaś węgorza w galarecie? Nóżki też mogą być.
Nie miałeś czasem wypatrywać Żywiołów?
Miałem. Właśnie to robię.
Znalazłem takie jedne drzwi,
to chyba dobry punkt obserwacyjny.
Boorman, szabrujesz zamek mojej zmarłej babki?
Nie, skąd!
- Nawet jeśli, mam to gdzieś. - To w takim razie stuprocentowo tak.
Wszyscy sądzą, że jest przeklęty.
Wiesz, jak trudno znaleźć porzucony zamek, który nie został splądrowany?
Pewnie nie.
Nie mogę otworzyć skarbca,
co mnie bardzo wkurza.
Dziękuję.
A ty czego szukasz?
Marynowanego pęcherza oposa.
Nigdy go nie ma, jak jest potrzebny.
Jak tam ten cały rytuał?
To się nie uda.
A jeśli ten obrzęd go nie zabije, ja będę musiała to zrobić.
Co?
Nic takiego.
Pomyślałem, że Bavmorda byłaby teraz naprawdę dumna z wnusi.
O w mordę.
Będzie mi to wypominać do końca życia.
Elora.
To się nie uda bez twojej pomocy.
Okej.
Twarde „k”.
Idealnie.
Patrz na mnie! Spójrz na mnie, chłopcze.
- Co? Nie. Nie ma cię tu. - Jesteś żałosny!
Mam zwidy.
Co ci mówiłem?
Galladoorn musi mieć potomka godnego Tir Asleen.
Musisz odkupić winę. Wiesz, ile mi zabrałeś!
To nie byłem ja!
Już dobrze.
Dasz sobie radę.
Złapię cię, jeśli spadniesz.
Dlaczego mnie tak dręczysz?
- Co się z nim dzieje? - Mieszaj dalej.
Gdzie ta Kit, do cholery?
Czy wyrzekasz się swojego imienia, swojej rodziny?
Wyrzekam się.
Czy przyjmujesz do swej duszy światło Odwiecznego?
Czy ślubujesz wierność naszym ideałom,
byśmy mogli uwolnić ten świat od wszelkiego cierpienia
i oddać w jego czułe objęcia?
Ślubuję.
W twoich żyłach płynie Krew Szóstki.
Zostaniesz jego posłanniczką.
Pierwszą Kapłanką Wyrma, królowo Bavmordo!
Przeklęte drzwi, ja się nie poddam!
Myślisz, że po zepsutym winie ma się...
Co?
Próbuję otworzyć ten cholerny skarbiec, to mi nie daje spokoju.
Muszę wiedzieć, co jest w środku.
Bo może coś dobrego, jak...
wielka złota figura orła walczącego z koniem?
Coś tam widzisz?
Nie.
Kit ma rację.
Ktoś z nas będzie go musiał zabić.
Najpewniej.
I to będziesz ty albo ja.
Tak.
Przez całe życie chciałam służyć jako rycerz.
Zaczynam tego żałować.
Kiedy zginął mój wspólnik,
długo próbowałem od tego uciec.
Ale zrozumiałem, że nie da się uciec przed samym sobą.
Jak żyć z czymś takim?
Znajdujesz sobie jakiś cel i działasz. Nie oglądasz się wstecz.
Przypuszczam, że Ballantine też by tak powiedział.
No dobra, to...
Każdy ma prawo sobie popłakać raz na wyprawę.
Słuchaj, jak masz mi tu stękać, czy zemdleć, co gorsza,
to może po prostu się odsuń, dobra?
Amatorszczyzna.
Elora, szybciej.
Dobrze.
Ale cuchnie.
Nie pachnie fiołkami, ale to chyba znaczy, że wywar gotowy.
Może nawet nie poczuje.
Daj mi tę wodę, knypie.
Albo zginiesz.
Rozumiemy się? Wody!
Elora, woda!
Z życiem!
Jest tam kto?
Ktoś mnie słyszy?
Jeśli tak, błagam, odezwij się.
Airk?
Airk, słyszymy cię.
Wróbelek?
To ty?
Gdzie jesteś?
Chyba w jakiejś celi.
Jest ciemno i duszno.
- Jestem sam. Boję się. - Znajdziemy cię.
- To nie Airk, tylko Licz. - Proszę, pomóż.
- Próbuje odwrócić naszą uwagę. - Nie.
Nie pozwólcie mu.
- Błagam. - Nie dam rady.
Skup się. Nie możemy teraz przerwać.
Nie powinieneś, dada.
Wiesz, jak to się skończy. Nie unikniesz tego.
Nie ochronisz jej.
- Zamknij się! - Powiedz jej prawdę.
- Albo ja to zrobię. - Zamknij się, mówię! Milcz!
- Co to znaczy? - Skup się!
Co ty przede mną ukrywasz?
- To bez znaczenia! - Co spotkało twoją wioskę?
Jeśli nie zamierzasz pomagać, zostaw nas!
Już, jazda!
Spróbuj się odprężyć.
Niech to szlag!
Nienawidzę cię!
Przepraszam. Poniosło mnie.
Boorman...
Boorman.
Możesz wszystko naprawić.
Zabrała Lux Arcana.
Boorman...
A to cwaniaki.
A ty czemu nie w środku?
Musiałam odetchnąć.
Zgadzasz się łaskawie?
Tak. Rób, co chcesz.
Spotkałam w lesie...
dwie kobiety, gdy uciekałam przed Ballantine'em.
Jadły sobie śniadanie przy ganku.
Gdybym ich w to nie wciągnęła, nadal by żyły.
Miałaś rację.
Byłam głupia, łudząc się...
Nie potrafię nikogo ocalić.
Nie mówiłam ci, ale...
Kiedy cię uprowadzili, szukaliśmy cię wszyscy po lesie.
Też to słyszałaś?
Co? Wrzaski Graydona?
Próbuję ci coś powiedzieć, możesz?
Nie.
Ten głos...
Ja go znam.
Gdzieś go słyszałam.
Czekaj. Pójdę z tobą!
Trzeci raz nam nie znikniesz.
Willow nieźle się wścieknie.
Jade, biegnij!
Uciekaj!
Mama?
Teraz umrzesz!
Giń!
Nie ma litości!
Giń!
Jej Wysokość królowa Bavmorda!
Proroctwo i tak się spełni!
To dziecko nie pozbawi mnie władzy.
Rozpocząć rytuał.
Nie! Nadchodzi kres twojej tyranii!
Ona wróci i rozprawi się z tobą!
- Zamilcz! - Moja córka z tobą skończy!
Zabić ją.
Nie!
Mamo?
Jest tutaj.
Wyczuwam ją.
Widzę ją!
Jest już dorosła. Silna, niezłomna.
Jest naszym światłem nadziei w czasach wielkiej trwogi!
Nie!
O rany, myślałem, że jesteś...
Jak ty tu weszłaś?
Przez drzwi.
Co?
Barykadowałam je dobre pół godziny.
Coś jest nie tak z tym zamkiem.
Prawda?
Te kręcone schody próbowały mnie zjeść.
Już bezpieczniej by było na zewnątrz.
Z całym szacunkiem, Wasza Wysokość,
co ty nie powiesz.
Co?
- Kto tam? - Mamy miecze!
I kusze, i nabijane cepy z trucizną!
Dobra, poddaję się. Otworzysz wreszcie?
- Skąd mamy wiedzieć, że to ty? - Po pięknym zapachu, dźwięcznym głosie?
Powiedz nam coś, co wie tylko prawdziwy Boorman.
Dobra, lecicie na siebie jak muchy do miodu.
- Nieprawda. - Ale bredzisz.
Gdzie on jest?
Tylko ty byłaś ze mną w katakumbach,
- więc tylko ty mogłaś zgadnąć, że go mam. - Co?
Lux Arcana.
Nie masz pojęcia, co zrobię, żeby odzyskać klucz.
Zabierz te brudne łapska od księżniczki.
Zacznijmy od nowa.
Co się stało? Gdzie jest Willow?
Nie wiem. Ale jest spory problem.
Rytuał zadziałał, tak jakby.
Wyciągnął ze mnie truciznę,
ale wniknęła w niego i teraz on jest Liczem, a ja...
Sama rozumiesz.
Możesz mi z tym pomóc? Bo jakoś... Dziękuję.
Jesteś zdrowy.
Tak.
Ale Willow nie, więc rusz się, znajdźmy go.
Dzięki, swoją drogą, że mnie uratowałaś.
- Willow! - Willow!
Gdzie on się podział?
Zaczekaj, niech się...
Znajdziemy go.
Musimy myśleć jak on.
Nie Willow, tylko Licz. Dokąd by poszedł?
Do głównej wieży!
Rytuał Trzynastej Nocy, wrota między światami. Tak!
- Sam pójdę. Nie narażaj się. - Nie.
Willow ocalił mi życie. Teraz moja kolej.
Skąd wiesz, dokąd iść?
Urodziłam się tutaj.
Okej, bardzo możliwe, że trochę przegiąłem.
Więc oficjalnie przepraszam.
Ale jeśli oddasz mi Lux, udam się w swoją stronę.
Podobno go nie znalazłeś.
Tak... Mogłem się minąć z prawdą.
Co nie ma znaczenia, bo też kłamiecie.
Od tamtej pory zbliżyłem się tylko z wami dwiema.
- Kiedy ty się zbliżyłaś z Boormanem? - A ty?
To Nockmaar, próbuje namieszać nam w głowach.
Co to jest Lux?
I czemu tyle dla ciebie znaczy, że na nas napadłeś?
Patrzcie. Wieża.
Poważnie?
Myślisz, że jesteśmy głupie?
Że nabierzemy się na sztuczkę starą jak świat?
Nie, to prawda.
Ktoś jest na górze.
- Kolejna sztuczka? - Być może.
Elora?
Tu go nie ma.
Nie.
Nic z tego nie rozumiem. Dokąd poszedł?
Nie wiem. Ale... może wszystko jedno?
Jak to „wszystko jedno”?
Musimy go znaleźć, zanim będzie za późno.
Nie rozumiesz?
To bez znaczenia.
Już nie może ci pomóc.
O cholera.
Ukończymy rytuał.
Jeszcze dziś.
Wiem, że tam jesteś, Graydon.
I wiem też, że mnie słyszysz.
Jestem silny jak nigdy.
Nie wyglądasz.
Tego oczekujesz, nie?
Pewności siebie, siły. Teraz to wszystko mam.
Ewidentnie, ale nie tego szukam.
Przecież wybrałaś Airka.
Nie za to go kocham.
Mogłabyś przypomnieć pierwszą zasadę bezpieczeństwa?
„Za wszelką cenę unikać głównej wieży”.
Jesteś najgorszą czeladniczką świata!
Willow!
Taka mała i bezradna.
A jednak przeżyłaś. Tymczasem Bavmorda, najpotężniejsza czarodziejka, upadła.
Nie chcesz wiedzieć dlaczego?
Czarne ognie od wieków gniewem sycone,
czas na drugą ceremonię!
Wiem dlaczego.
Willow ją pokonał. Jakimś...
czarem Fiberacziego, czy coś?
A teraz go użyje, żeby skopać ci tyłek.
Czy na pewno?
Sam jej powiesz czy cię wyręczyć?
Nie słuchaj go.
Ty głupia jędzo!
Przy użyciu magii... wyślę dziewczynę... do...
Żaden z ciebie czarownik!
Do miejsca, gdzie nie zdołasz jej dopaść!
I tu się mylisz! Nie ma takiego miejsca!
Ty!
Willow nie pokonał Bavmordy.
Była nieostrożna. Sama się podłożyła.
Więc powiedz.
Jak chcesz nas pokonać?
Tak jak ostatnio.
Dzięki przyjaciołom.
Willow, łap!
Wynoś się z Graydona!
Puszczaj!
Musimy.
Już czas.
Stać!
Czekajcie!
Potrzebuje matki.
Nie możesz jej pomóc.
Ale Graydonowi tak.
Możesz go jeszcze ocalić.
Nie umiem. Próbowałam. Nie mam w sobie...
Ten krzak w końcu wyrósł!
Ta próba, z nasionkiem.
Udało ci się.
Sama widziałam, w lesie.
To było...
To było piękne.
Więc weź się wreszcie ogarnij
i daj z siebie wszystko, żeby ocalić Graydona.
Jak nie spróbujesz, będziesz żałować.
Do końca życia.
- Ale ja nie wiem jak. - Wiesz.
Olej instrukcje.
Do cholery, ani mi się waż!
Puszczaj!
Nie jestem jak ty.
Nie mogłem nawet naciągnąć tej kuszy od niego.
Jesteś ode mnie sto razy mądrzejszy.
Władca nie musi być świetny w walce,
tylko mądry.
Chodź, spróbujemy.
Dasz sobie radę. Złapię cię, jeśli spadniesz.
Nigdy w ciebie nie zwątpiłem.
Dlaczego tak mnie piecze gęba?
To zupełnie normalne, nie przejmuj się.
Wiecie co, ja bym tu nawet wrócił.
Obsługa co prawda kiepska, ale to miejsce z charakterem.
Co to jest Krew Sześciu?
Na początku, jeszcze w Gaju,
sześć wróżek zdradziło Matki, by służyć mrocznym mocom.
Ich rody przetrwały całe wieki, silne magią, lecz zwyrodniałe.
To jest Krew Szóstki.
Bavmorda była jedną z nich.
Więc ja też jestem.
I Airk.
Trzeba go znaleźć, zanim Wiedźma przeciągnie go na swoją stronę.
Tak, na drugim końcu świata.
Tam się w ogóle da dotrzeć?
Ocaliła Graydona.
Wszystko jest możliwe.
Robisz postępy.
Może będzie z ciebie czarodziejka.
Sprowadźcie dziewczynę.
Resztę zabijcie.
Jest tam kto?
Halo?
Słyszy mnie ktoś?
Czy ktoś tu w ogóle jest?
Napisy: Marcin Bartkiewicz