Wróg nie został do końca pokonany
i tylko Elora może go powstrzymać.
Nie znam nikogo, kto by ci dorównał odwagą.
Ale nie jesteś wielkim czarownikiem.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Willow powiedział, że jestem Elorą Danan.
Nie jestem niezwykła.
Lubię tę dziewczynę.
Sprowadź ją do domu.
Jeśli żyje, znajdziemy ją.
Powiedziałaś mu? Kim naprawdę jest?
Dziecię się ujawniło.
- Będziemy jej szukać bez wytchnienia. - Co w ciebie wstąpiło?
Poznałem legendę o Kymeryjskim Kirysie.
Twój ojciec szukał go po świecie pięć długich lat.
Wiem, bo mu pomagałem.
Próbuję i próbuję, i zgadnij co?
Nic się nie dzieje.
Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć Airka, musisz się skupić!
Kiedyś była Elorą Danan.
Ale już nią nie jest.
Rozdział III Bitwa pod Zarżniętym Jagniątkiem
Działo się to dziesięć tysięcy lat i jakieś trzy tygodnie temu.
Thuul, dziedzic imperium kymeryjskiego, jako dziecko stale chorował.
Jego młodszy brat, Tyberiusz, uznał, że lepiej się nada na króla.
Po śmierci ojca przez czterdzieści dni oblegał stolicę,
głodząc własnych ludzi, by zmusić brata do abdykacji.
Dlatego ich matka, Annabel, wróżka z Gaju,
kazała wykuć dla Thuula kirys z czystego kromium.
Potem skonstruowała Lux Arcana,
magiczny klucz aktywujący zaklętą zbroję,
by służyła tylko prawowitemu właścicielowi.
Tak oto bez żadnego wojska,
bez armii wiernych rycerzy,
Thuul, prawowity król Kymerii,
wyszedł za mury miasta, by zetrzeć się z tyranem
i jego dwutysięczną armią. A gdy...
Fascynująca opowieść.
Czy tobie płacą za minutę?
Możesz wreszcie przejść do rzeczy?
Właśnie próbuję, tylko ty ciągle...
Może jakaś skrócona wersja?
Wy młodzi nie umiecie się skupić, nie doceniacie wciągającej opowieści.
Akurat wciągające lubię.
Wybacz, że próbowałem to trochę ubarwić i nadać kontekst
tej nocy, gdy ruszyliśmy z Tir Asleen,
by znaleźć magiczny kirys i bronić królestwa.
Przed Wiedźmą?
Wiedźmą,
Żywiołami, Wyrmem,
co nazwa to straszniejsza.
I wszystkie znaczą to samo.
Złowrogą ciemność, która pochłania...
Gdzie Elora?
Poważnie?
Zawieście jej dzwonek na szyi.
Rozdzielmy się. Daleko nie zaszła.
Elora!
Babeczkowa panno!
Jasna cholera.
Hej, młoda.
Co ty robisz?
Rozkaz królowej.
Zabieram ją do domu.
Chwila, nie rozumiem.
Wiesz, kim ona jest?
Więc wiesz, czemu nie mogę...
Co to było?
Co ci się stało?
Nic.
Nie jesteś sobą. Trzeba ci pomóc.
- Willow ma... - Odpuść.
Albo cię zabiję.
Stać!
Ballantine mówi, że to rozkaz Sorshy.
Ma zabrać Elorę do Tir Asleen.
Doprawdy?
Decyzja nie należy już do królowej.
Tylko do Elory. A mam wrażenie, że jej nie zapytałeś.
Ballantine.
Księżniczko.
Chwila.
Niech mi ktoś streści, co mnie ominęło.
Nie? To ja spróbuję.
Ballantine postradał rozum i próbuje porwać Elorę na tym koniu.
Daj spokój, Boorman.
Nie mogę.
Schowajcie miecze, chłopcy.
Muszę ją zabrać.
Popieram całym sercem.
Mówię poważnie, ale... może najpierw o tym pogadamy?
On już nie służy Tir Asleen.
Prawda, pułkowniku?
Mam głęboko w moim tajemnym miejscu, komu służy.
Dziewczyna jest z nami,
a nas jest pięcioro na jednego.
Nie wiem, na ile ja mogę się przydać.
Czworo i pół na jednego.
Kto mówił, że jestem sam?
- Uwolnij ją! - Ja?
- A mam kwalifikacje? - Nie dyskutuj!
Dobra.
- Co planujesz? - Podstęp. Pomóż im, zaciukaj kogoś.
Co ty robisz?
Ratuję cię.
Nikt inny się nie zgłosił?
Elora!
Zabrał ją.
- Wytropisz ich? - Spróbuję.
Jeśli złapiemy ich przed zmrokiem, możemy ją ocalić.
Ruszajcie przodem.
- Co im się stało? - Zakażenie.
- Trucizna? - Opętanie.
Jeden z Żywiołów musiał któregoś dotknąć kosturem.
Ballantine'a. Przygwoździł go.
I przemienił.
Z Ballantine'a coś jeszcze zostało?
Z Merricka?
Jest dla nich nadzieja?
Nadal są w środku, ale...
zła magia jest jak zgnilizna, drąży duszę, aż nic nie zostanie.
Przepraszam, Graydon.
Od kiedy to jesteś najwyższym aldwinem?
A, no tak, racja. Nie ty nim jesteś, tylko ja.
Dobra, jazda!
Cholera, Bessie, przebieraj kopytami!
Schrzaniłem.
Kiedy nadarza się okazja do czynów heroicznych,
albo przynajmniej nie tchórzliwych, zastygam w miejscu.
Ojciec mówi, że przynoszę hańbę całemu rodowi.
I ma rację.
Nie. Powiedz mu, że to nigdy nie był szczególnie szlachetny ród.
Czemu się zatrzymali?
„Gdy zejdą się sfery i otworzą wrota,
„Zbudzi się mroczna, boska istota.
„Niech zemrze płomień, a światła pogasną,
„Wygnane bądź dziecię prosto w Noc Trzynastą.”
Znasz wyklęty pnakotyjski?
Oni ją zabiją, prawda?
Nie. Gdyby to zrobili,
jej duch by przetrwał i się odrodził.
Ale jeśli ją wygnają,
mogą uwięzić jej duszę na wieczność.
Do tego dążyła przed laty Bavmorda.
Wiedźma zna nasze ruchy.
A co dokładnie jest tam?
Ściana zabójczej mgły.
Wściekły wir czystego mroku, przed którym nie ma żadnej ucieczki.
Chodźcie. Nie mamy czasu.
Zepsute.
Mogę je naprawić.
A potem wy podniesiecie wóz,
a ja je wsadzę na oś.
- Poważnie? - Tak.
Nie masz jakiegoś czaru lewitacji czy coś?
Nie. Nie.
Okej. Jak to dobrze mieć czarownika w drużynie.
Pojedziemy przodem.
Jak ją znam, Wiedźma wykorzysta burzę, by nas rozdzielić i osłabić.
Musimy się trzymać razem.
To ja pójdę po wodę.
No to dźwigamy.
Powiesz mi, co cię gryzie?
W życiu ich nie dogonimy.
A nawet jeśli, to co wtedy?
Zmieniają się w jakieś...
potwory.
Przykro mi, ale jeśli będzie okazja, żeby ich zabić...
nie możemy się wahać.
Ja się nie wahałam. Próbowałam cię ratować.
Nie potrzebuję wybawców, Jade.
Potrafię sama o siebie zadbać.
Nie potrafisz. Taka jest prawda.
Wygrywam z tobą każdą walkę.
Co?
Mówisz, że...
pozwalałaś mi wygrać?
Ale dlaczego?
Dlatego, że twoja matka...
Kazała ci się ze mną przyjaźnić?
Nie, kazała mi z tobą trenować.
I tak było z początku, a potem to... polubiłam.
Nie sądziłam, że przyjdzie ci walczyć o życie.
Kit, czekaj.
Nie, w porządku, teraz... Teraz wiem, na czym stoję.
Dobra robota. Ruszamy?
Tak, tylko puszczę pawia i możemy jechać.
- Coś mi strzeliło w kroku. - Nie mów o tym przy paniach.
A to co, piknik? Ruszcie się, ludzie.
Święta racja.
Witaj, strudzony wędrowcze.
Tak. Ty. Siadaj.
Zapraszamy na skromny poczęstunek.
Choć żyjemy tu nader skromnie, potrafimy ugościć.
Proszę, pomóżcie mi.
Z niezbyt czystego odzienia i rozgardiaszu na głowie
wnoszę, że trochę się zagubiłaś
w tych leśnych ostępach.
Słuchajcie, nie ma czasu na pogawędki.
Smutne, że młodzi w dzisiejszych czasach wykazują zero zaradności.
Dobrze mówię, Anna?
To Anna, swoją drogą. Ja jestem Hubert.
Zechcesz nam zdradzić swoje personalia?
- Moje co? - Jak cię zwą, słonko?
Elora.
Niechybnie na cześć Prawdziwej Cesarzowej.
Takim imieniem to można dziecku prawdziwą krzywdę wyrządzić.
Aczkolwiek mnie los tak nie obdarzył,
zatem nie będę spekulować o wielkiej dumie,
którą się czuje zapewne, widząc, jak owoc własnych lędźwi
magicznie się zjawia na świecie.
- Proszę. Zamknij się. - Tak jest.
Kilku facetów próbuje mnie dorwać.
W to nie wątpię.
Masz gładkie lico i wszystko na miejscu.
Nie! To są źli ludzie! I lada chwila mogą się tu zjawić.
A jak przyjdą, to mnie porwą, a was...
Nie mam pojęcia, co z wami zrobią,
ale to nie będzie przyjemne.
Więc pakujcie manatki i jazda, tak?
Jasne. A wiesz co? Widzisz to?
Nazywa się Rorgot, po moim tatku świętej pamięci,
a ten umiał zadbać o dzieci.
Więc jeśli jakieś nikczemne chłopy myślą, że zakłócą nam podwieczorek,
to się srogo zdziwią, jak ja i Anna się za nich weźmiemy.
Będą się mieli z pyszna.
Nic nie rozumiesz, znam tych ludzi. Przynajmniej znałam.
A teraz jakby nie byli sobą.
Jakby...
jakby w nich wstąpił zły duch czy coś.
Dobrze. Weź parę głębokich oddechów.
Zacznij od początku.
Anna, daj jej grzyba.
No ale nie tego, ten jest mój. Odłóż.
Tak, zdecydowanie w lewo.
- Na sto procent. - W lewo?
Po lewej leży Przełęcz Wiecznej Grozy. Tamtędy wóz nie przejedzie.
Przejedzie, to solidny wóz.
A Przełęcz Wiecznej Grozy... Dobra, nazwa trochę niefortunna,
ale tak naprawdę to urocza, malownicza przełęcz.
I do tego po drodze jest przytulna oberża, Pod Zarżniętym Jagniątkiem.
W zasadzie drugi dom dla mnie i mojego wspólnika.
Mają wszystko, czego potrzeba w oberży.
No dobrze, a ten drugi szlak?
Przez Sielankowe Pola w kierunku Rozkosznej Doliny?
Przyznam, że brzmi przyjemniej.
Znacznie dłuższa trasa.
Wcale nie.
- Właśnie że tak. - Wcale nie.
Właśnie że tak!
Bzdury gadasz! Chcesz kosę pod żebro?
Zwróćcie łaskawie uwagę,
że otwiera się portal między wymiarami.
Jeśli tam dotrą, Elory już nic nie ocali.
Co z tobą?
- Wszystko dobrze. - Żyjesz?
Nic mu nie jest.
Rozdzielmy się. Sprawdźmy obie opcje.
Jedźcie okrężną, bezpieczną trasą,
a ja pognam prosto do Jagniątka.
Może tam się znajdzie jakaś pomoc.
Ty i Graydon jedziecie z nimi. Przez Sielankowe Pola.
Pojadę z Boormanem przez Przełęcz.
Spotkamy się w tej Dolinie Rozkoszy.
Wolę zostać z tobą.
Sama się o siebie zatroszczę.
Boorman, dbaj dobrze o moją królową.
Wolałbym umrzeć po tysiąckroć, niż cię zawieść!
Powodzenia.
No i w końcu sama nie wiem, jestem czy nie.
Willow mówi, że jestem, ale księżniczka na stówę w to nie wierzy.
W ogóle mnie chyba nie cierpi.
Nie wiem czemu, ale nieważne co zrobię czy powiem,
ona po prostu zawsze jest na nie.
Nie do wytrzymania na dłuższą metę.
Możemy zobaczyć?
Co?
Twoje znamię.
To naprawdę ty.
Tak myślicie?
O nie, za długo zmitrężyłyśmy.
Nie możemy tu zostać ani sekundy dłużej.
Dziękuję.
Znajdziemy jakąś twierdzę, fortecę. I tam cię ukryjemy.
Nie, jadę do Odwiecznego Miasta,
wyrwać Airka z rąk Wiedźmy.
Chociaż niczego nie wiemy o tym miejscu ani osobach,
- stawiamy się na wezwanie. - Wezwanie?
Legenda głosi, że gdy wróci Prawdziwa Cesarzowa, czyli ty,
zgromadzi u swego boku mocarną armię,
która zmiecie sługi ciemności.
Anna i ja chcemy się zaciągnąć.
Będziemy walczyć za naszą sprawę
i wiernie ci służyć aż do ostatniej kropli krwi.
Nie jestem do końca pewna, czy to konieczne.
Jesteś czymś więcej niż potężną, niebiańską istotą o cudownej cerze.
Jesteś symbolem nadziei.
Że niezależnie od rasy, rozmiaru czy usposobienia,
wszyscy możemy żyć razem, oddychać tym samym powietrzem,
pić tę samą wodę...
I jesteśmy zobowiązani chronić nasz świat,
a jeśli będzie trzeba, oddać za niego życie.
Sam bym tego lepiej nie ujął.
Wierz mi, paniusiu, nie chcesz iść tą drogą.
Tu ci przyznam rację.
Ścieżka przemocy to ostateczność.
Jednakowoż podejrzewam, że twoje zamiary względem tej młodej damy
są niezbyt szlachetne.
A może i zgoła nikczemne.
Wszyscy chcemy tego samego.
W to akurat śmiem wątpić.
Znać po tobie, żeś chory.
W życiu nie czułem się lepiej.
Zostanę hojnie nagrodzony.
Jedyna nagroda, jaka cię spotka...
to siekiera w plecach.
Nie!
Biegiem, już. Musimy uciekać. Rusz się.
No już.
Chodź. Nie stój.
Biegiem. Już widać skraj lasu.
Proszę, puść ją.
Błagam, pójdę z tobą, tylko ją oszczędź.
To twoja wina.
Zabił je twój opór i arogancja.
Będą niezliczone ofiary.
Ale ty możesz ocalić tych ludzi.
Wystarczy się poddać.
No dawaj.
Robisz mi obciach.
Rusz się.
Próbuję, tylko zdaje się, że jego zapał coś osłabł?
Kirys.
Właśnie. Kiedy Thuul nabił swojego braciszka na pal...
Przejdź do mojego ojca.
Byłem młody, przystojny i odważny.
A on był takim...
trochę niższym dowcipnisiem.
Dokąd pojechaliście?
Czemu ty wróciłeś, a on nie?
Tak to już w życiu bywa.
Albo masz szczęście, albo jesteś trupem.
Ja miałem szczęście.
Widziałeś, jak umiera?
Nie. Ale swoje wiem.
Skąd?
Bo gdyby przeżył,
gdyby wrócił, byłoby inaczej.
Kirys nie jest bronią,
tylko tarczą.
Przed czym chroni?
Przed mrokiem.
Ten wóz jest do bani.
Nienawidzę go.
Szkoda, że Willow tak mało się udziela,
jako największy żyjący czarownik i tak dalej.
Co?
Może nie przeniósł Nelwyńczyków pod ziemię bez powodu.
Może nie umiał ich inaczej ochronić.
To w ogóle możliwe?
Czarownik może stracić moce?
Ciągnij.
Stój. Uprząż zaraz pęknie.
Poważnie?
Jest stara.
Tak jak my. Pamiętasz, jak robiliśmy u McKrakena na farmie?
Tę orkę od wschodu do zachodu?
I miałem jeszcze siłę tańczyć z Kiayą do rana.
Tak.
Szkoda, że nie wiedziałem tego, co teraz.
Jakie to wszystko ulotne.
Może gdybym wiedział...
Ojojoj. Zaraz się chyba rozbeczę.
Przecież wiesz, co trzeba zrobić. Na co czekasz?
Jak byłem młody, sprawniejszy,
mogłem wytrzymać niejedno.
Ale teraz muszę uważać.
- Oszczędzać siły na... - Na co?
Na czarną godzinę.
Coś gorszego może się jeszcze zdarzyć?
Może. I zdarzy się.
Wierz mi.
Nie mogę lekkomyślnie trwonić magii.
Bo nie będę miał siły do walki, gdy dojdzie do...
Hej... Wiem, dokąd ją wiozą.
Ale cmentarz.
Jestem równie rozczarowany jak ty.
A co z tym twoim Jagniątkiem?
Może splajtowali?
Powiedziałeś chociaż słowo prawdy?
Jak śmiesz?
Co najmniej jedna trzecia moich słów jest prawdziwa.
Jestem skończoną idiotką.
Nieprawda, po prostu jesteś bardzo młoda.
Jadę z powrotem.
Nie, nie, czekaj.
Może jeszcze dogonię Jade...
Dobra, właściciel tego miejsca przyjaźnił się z twoim ojcem.
Ufaliśmy mu.
I tylko jemu powierzyliśmy tajemnicę Kirysu,
bo wiedzieliśmy, że zabierze ją do grobu.
Jest tam, na dole?
To można sprawdzić tylko w jeden sposób.
Tędy.
Tak... Tam na pewno nie schodzę.
No pewnie. Ktoś musi mnie wciągnąć.
Uważaj na szczurołaki.
- Co? - Na razie!
Co to są szczurołaki?
Domyśl się po nazwie.
Zasadzka?
Dlaczego zostawiliby konie na widoku?
Nie wiem. Dlaczego?
Pytałem retorycznie.
Nieważne.
Na górze, za bramą po drugiej stronie płaskowyżu,
niecierpliwie nas wyczekują. Wkrótce będziemy w domu.
W jakim „domu”?
Czeka was śmierć.
Spójrzcie na siebie. Chodzące trupy.
Na nic się już nie przydacie.
I gdzieś tam w tych gnijących skorupach dobrze o tym wiecie.
Co?
Zmieniłam zdanie.
Jednak...
nie idę.
Wejdziesz tam, czy tego chcesz, czy nie.
Zmuś mnie.
Jak ty to...
Magia, zakute łby!
Jestem największą czarodziejką wszech czasów.
Nie możesz się mierzyć z potęgą Wiedźmy.
Owszem, mogę.
Jestem Elora Danan
i zaraz rzucę takie zaklęcie, które...
przywoła na pomoc wszystkie siły dobra!
I skopiemy wam tyłki!
No dobra. Dawaj.
Odsuńcie się od niej, wstrętne paskudy!
Nieźle im dogadałeś. Na pewno nabrali respektu.
Proszę, mogę wam pomóc.
Widziałem przyszłość, Jade.
Zajrzałem w pustkę.
Tylko Odwieczny może oczyścić ten świat ze wszelkich chorób i bólu.
On nas wyzwoli.
I co, znalazłeś?
Nie, jeszcze nie.
To może go wcale tam nie ma.
Boorman!
Halo!
Wróć wreszcie na ziemię, Boorman. Mówimy o niezniszczalnej magicznej zbroi.
Nie wierzę, że dałam się wciągnąć w tę błazenadę.
Znaczy co, z Elorą Danan?
Nie, nie, w pełni się zgadzam.
Gdyby faktycznie cokolwiek umiała,
to bym uznał, że może za bardzo ją ciśniesz.
Że się odgrywasz, bo porzucił cię ojciec.
Ale nie umiała rzucić najprostszego zaklęcia.
A ty co w tej sytuacji?
Masz ślepo wierzyć, że pomoże ocalić Airka?
Boorman?
Wiesz co? Tu chyba faktycznie nic nie ma.
Wciągnij mnie.
Chętnie, ale jest tutaj jakiś...
stwór, i nie spogląda zbyt przyjaźnie.
Masz tam szczurołaka?
Obstawiam, że tak.
Dobra, to w takim razie mnie nie wyciągaj.
- Boorman. - Tak?
Właź tutaj w tej chwili.
No chodź tu! Dajesz!
Musimy znaleźć inną drogę.
Co nie będzie łatwe, bo te tunele są raczej długawe.
Kirysu nie było?
Spróbujmy może przez któryś kurhan.
Jak mnie pogryzą, będziesz moją pierwszą ofiarą!
Puść ją!
Biegiem!
Zostaję, chcę walczyć!
Nie! To przeze mnie cię porwali w lesie! Drugi raz do tego nie dopuszczę!
Nikt więcej nie zginie z mojego powodu!
Ten był mój!
Idziemy!
Tej walki nie da się wygrać.
No to zrób coś, użyj magii!
Musimy się dostać do wozu! Mam tam słój sermilliańskiego wosku!
Co masz? Wiesz, jakie to niebezpieczne?
Spokojnie, nie panikuj. Wiem, co robię.
Mamy dość, żeby ich odpędzić.
Jeśli zdołamy przerwać tę walkę i zwabić ich w okolice wozu...
Albo wiecie co, walczcie dalej.
Nie!
Silas!
Silas?
Silas.
Wyjdziesz z tego.
Uzdrowię cię.
Nie marnuj magii.
Jest coś, co mógłbyś zrobić.
Oddaj to Libby.
Powiedz jej, że się nie bałem, bo miałem piękne życie,
i że umarłem, robiąc to, co należy.
Broniąc najlepszego przyjaciela.
Przepraszam. Wybacz mi.
Dobrze się spisałaś.
Słuchaj uważnie.
Całe twoje życie, cała praca, wiodły do tej chwili.
Musisz ich bronić.
Bo jeśli nie, Tir Asleen, Galladoorn,
cały świat padnie na kolana przed Wiedźmą.
Ona boi się tylko Elory.
Dlatego musicie dotrzeć do Odwiecznego Miasta.
Zrób to.
Nie mogę.
To musisz być ty.
Jestem z ciebie taki dumny.
To, że cię uczyłem, wychowywałem, to najlepsze, co mnie spotkało.
A teraz proszę, uwolnij mnie.
Trzymasz się jakoś?
To koni już nie mamy. Wszystkie zwiały.
I chyba dobrze zrobiły.
Przełęcz zaraz stanie się Jeziorem Wiecznej Grozy.
Tędy już raczej nie wrócimy.
Jest inna droga.
Te schody?
Nie. Nie ma mowy.
Dlaczego?
Zamierzasz nas stąd magicznie wyfrunąć?
Nie? No to idę po tych strasznych schodach.
Wszystko dobrze?
Muszę odsapnąć.
A potem wznowimy trening.
Przed tobą długa droga.
Może gdybym miała różdżkę...
Czekajcie! Coś nie tak z Graydonem!
Zła magia.
Trzeba znaleźć jakieś suche miejsce! Położyć go!
Tak? A co proponujesz?
Jesteśmy w środku... sam nie wiem czego!
Ale ja wiem.
Nockmaar.
Napisy: Marcin Bartkiewicz