Σόρσα...
Οι Θύελλες...
Έρχονται...
Γουίλοου.
ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ
Αύριο, ο πρίγκιπας Γκρέιντον θα παντρευτεί την κόρη μου, την Κιτ,
ενώνοντας το Τιρ Ασλίν με το Γκαλαντόορν,
μέχρι τη μέρα που θα επιστρέψει η πραγματική αυτοκράτειρα Ελόρα Ντάναν.
Ερκ; Πού είσαι;
Τον πήραν.
Γι' αυτόν ήρθαν.
Σκέφτομαι να πάω δυτικά να βρω τον Ερκ.
Θα χρειαστείς έναν μάγο.
Κι έχω ένα προαίσθημα ότι σε περιμένει.
Εσύ είσαι ο Γουίλοου;
Ο αδελφός σου ζει.
Είναι κρατούμενος της Μαραμένης Καρακάξας
που μένει στην Αμνημόνευτη Πόλη πέρα από τη Θρυμματισμένη Θάλασσα.
Εκεί τελειώνουν όλοι οι χάρτες.
Κι εκεί πρέπει να πάμε. Στο άγνωστο.
Χαίρομαι που σε βλέπω, Ελόρα.
WILLOW: Η ΟΡΓH ΤΩΝ ΘΡYΛΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Ο ΥΠΑΤΟΣ ΑΛΔΟΥΙΝΟΣ
Τι κάνεις;
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
Είδα ένα όνειρο, και μέσω αυτού έμαθα
τι θα συμβεί, αν δεν αλλάξουμε τα πράγματα.
Γι' αυτό γύρισα πίσω.
-Επειδή είναι ώρα. -Για τι;
Ο εχθρός μας παραμονεύει ακόμα,
και η μόνη που μπορεί να τον εμποδίσει είναι η Ελόρα.
Ώρα να την εκπαιδεύσουμε.
Μα είναι παιδί ακόμα.
Ένα παιδί με τεράστια δύναμη.
Την είδες.
Αν όμως δεν την καλλιεργήσουμε, θα ξεθυμάνει,
όπως όλα όσα δεν θρέφονται κατάλληλα.
Ώσπου δεν θα είναι ικανή να κάνει μαγικά, όπως όλος ο κόσμος.
Ωραία. Αρκετά δεν έχει κάνει ήδη;
Δεν έχει κερδίσει το δικαίωμά της στη ζωή δίχως αυτήν την ευθύνη;
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να αμυνθούμε.
Κανένα παραπέτασμα δεν θα αποτρέπει τον εχθρό για πάντα.
Το ξέρω.
Γι' αυτό έστειλα τον Μαντμάρτιγκαν να ψάξει.
Βρήκα ένα στοιχείο στις αρχαίες επιγραφές: πού βρίσκεται o Θώρακας της Κυμέριας.
Έφυγε πριν από εννιά μήνες μ' έναν συνοδό.
Δεν έχουμε νέα του έκτοτε.
Φοβάμαι πως τον έστειλα στον θάνατο.
Ο θάνατος δεν θα εμπόδιζε τον Μαντς να γυρίσει σ' εσένα.
Απλώς θα τον καθυστερούσε.
Σόρσα, κανένα όπλο δεν μπορεί να νικήσει την Καρακάξα.
Μόνο η Ελόρα μπορεί.
Η Ραζιέλ χάθηκε.
Το ίδιο και η Τσερλίντρεα.
Δεν έμεινε κανείς που να μπορούσε...
Θα την εκπαιδεύσω εγώ.
Είμαι Ύπατος Αλδουίνος πλέον.
Έγινα αυτό που έλεγε η Ραζιέλ ανέκαθεν: σπουδαίος μάγος.
Φίλε μου αγαπημένε.
Είσαι ο πιο γενναίος άντρας που γνώρισα κι έχεις την πιο αγνή καρδιά.
Μα δεν είσαι σπουδαίος μάγος.
Ούτε θα γίνεις ποτέ.
Γουίλοου...
Αφού σου λέω, Σάιλας.
Πώς είναι δυνατόν; Αυτή είναι η Ελόρα Ντάναν;
-Πίστεψέ με. -Και πού το ξέρεις;
Έχεις να τη δεις από κοριτσάκι.
Εκτός αν...
Πάντως, έχει το σημάδι.
Εσύ είσαι, λοιπόν, η Ελόρα Ντάναν;
Είπα, είσαι η Ελόρα Ντάναν...
Ας μην προτρέχουμε. Δεν είμαστε σίγουροι για τίποτα.
Δεν είστε ασφαλείς.
Ακολουθήστε με.
Εδώ κατοικούμε.
Κι εγώ χαίρομαι που σας γνωρίζω.
Βασικά...
Μπαμπά;
Μη φοβάσαι, είναι η Ελόρα Ντάναν.
Είναι όντως η Ελόρα Ντάναν!
Είσαι η Ελόρα Ντάναν.
-Από δω η κόρη μου, η Μιμς. -Χαίρομαι που σε γνωρίζω.
-Ηρέμησε, σταμάτα. -Δεν το πιστεύω ότι είσαι...
Δεν μπορώ... Στάσου.
Δεν με θυμάσαι, έτσι;
Εγώ σε είχα βρει.
Με τον αδελφό μου, τον Ράνον.
Είναι ό,τι καλύτερο έκανα ποτέ.
Ήσουν το πιο όμορφο γιγάντιο μωρό.
Και παραμένεις.
Όμορφη.
Όχι μωρό.
Κι εσύ είσαι όμορφη.
Ευχαριστώ.
-Θες να καθίσεις; -Εντάξει.
-Βολέψου. -Ευχαριστώ.
Ανοίξτε λίγο χώρο. Ηρεμήστε.
Βλέπεις όνειρα;
-Αν βλέπω όνειρα; -Ναι.
Είσαι καλά;
Σαν να τα 'χει λίγο... χαμένα.
Ο Ερκ βρίσκεται κάπου πέρα από τη Θρυμματισμένη Θάλασσα.
Δεν ξέρουμε τι του κάνουν, ούτε πόσο χρόνο έχει.
Δεν έχω όρεξη να μάθω για την κουλτούρα των Νέλγουιν τώρα.
Προσοχή!
Εμπρός, παιδιά, αράξτε στις καρέκλες.
Ο Ύπατος Αλδουίνος θα βγάλει λόγο.
Η μέση μου!
Δεν είμαι τόσο βαρύς.
Ευχαριστώ πολύ.
Γενναίοι μου συμπατριώτες, εμείς οι Νέλγουιν έχουμε ζήσει βάσανα.
Υποφέραμε, θυσιαστήκαμε, θρηνήσαμε, κοπιάσαμε κι αντέξαμε.
Κι αυτά έτσι για πλάκα.
Είπα να χαλαρώσω λίγο την ατμόσφαιρα.
-Ναι. -Τέλος πάντων, σήμερα επιχαίρουμε!
Γιατί κάτι που νόμιζα πως είχε χαθεί, βρέθηκε.
Η Ελόρα Ντάναν επέστρεψε!
Ναι!
Μερικοί από εσάς, αν όχι οι περισσότεροι,
μάλλον αναρωτιέστε τι σημαίνει αυτό.
Και περιμένετε από μένα, τον Ύπατο Αλδουίνο, να σας δώσω απαντήσεις άμεσα.
Πλησίασε.
-Έτοιμη; -Δεν ξέρω τι θα κάνεις, μα...
Θα συμβουλευτώ τα κότσια.
Ναι.
Ενδιαφέρον.
Υπάρχει ισορροπία μεταξύ των πάντων.
Φως και σκιά.
Καλό και κακό.
Γλυκό και πικάντικο.
Όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, το σύμπαν παρεμβαίνει.
Η ισχύς της Καρακάξας δυναμώνει, και μας αναγκάζει να κρυφτούμε.
Κι εκεί που είχαμε απελπιστεί,
το Τέκνο της Προφητείας επιστρέφει για να εκπληρώσει το πεπρωμένο της,
ενώνοντας τον κόσμο εναντίον του εχθρού στον επερχόμενο πόλεμο.
Πότε;
Ο βοηθός μου, ο Κάρθι,
στου οποίου την αμέριστη στήριξη προσέβλεπα,
θέλει να μάθει πότε.
Σύντομα.
Μόλις η Ελόρα ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της.
Τώρα, ποιος άλλος πεινάει;
Και πόσο λες να πάρει αυτό;
Όχι πολύ, νομίζω.
Κάνα δυο βδομάδες ή λιγότερο, ίσως. Εξαρτάται από το πόσα ξέρει ήδη.
Ή μάλλον, πόσο φυσικά ρέει η μαγεία από μέσα της,
κάτι που φαντάζομαι πως θα συμβαίνει αβίαστα, δεδομένου πως είναι η Εκλεκτή.
Κάνε το δαχτυλοτέστ.
Θα πρέπει να μπορεί να το περάσει.
Δαχτυλοτέστ!
Καλά, εντάξει.
Η δύναμη να ελέγχεις τον κόσμο, σε ποιο δάχτυλο κρύβεται;
Δείξε.
-Τι; -Δείξε.
Δεν πειράζει, δεν σημαίνει κάτι αυτό.
Κι εγώ λάθος είχα κάνει την πρώτη φορά.
Και δείτε με τώρα. Έγινα, ξέρετε... Αυτός που είμαι.
Δάσκαλε!
Το παιδί αποκαλύφθηκε.
Πόσον καιρό;
Δεν είμαι σίγουρη.
Την είδα την επόμενη μέρα που ο Ερκ...
Έμοιαζε ταραγμένη.
Αν πέρασε το Παραπέτασμα, ίσως είναι πλέον αργά.
Σίγουρα είσαι σε θέση να ιππεύσεις;
Το τραύμα στον ώμο σου ήταν...
Μια γρατζουνιά.
Δεν θα σου το ζητούσα, αλλά έχω στην καρδιά μου αυτήν την κοπέλα,
παρότι είναι άτακτη και κάπως απερίσκεπτη.
Ανησυχώ μήπως χάθηκε.
Μια άτακτη σουμπρέτα, ε;
Θέλω να τη φέρεις πίσω.
Αν τριγυρνάει, θα τη βρούμε.
Του το είπες;
-Ποια είναι στ' αλήθεια; -Όχι.
Όχι, του ανέθεσα μια αποστολή.
Του αρκεί αυτό.
Ξεμάκρυνε από το ησυχαστήριό της.
Θα μπορούσε να με καταστρέψει.
Η Ελόρα Ντάναν δεν πρέπει να φτάσει στην πόλη.
Ο υπηρέτης μου είναι ήδη στο κατόπι της.
Το φαγητό το φτιάχνεις με μαγεία;
Το φαγητό δεν φτιάχνεται με μαγεία.
Μία φορά που το δοκίμασα, μ' έπιασε διάρροια.
Δυτικά, λοιπόν, ε;
Λόφοι Γνόστικ, ξεροτόπια Νόκμααρ...
Κανείς δεν διέσχισε ποτέ το Νόκμααρ.
-Πηγαίνετε από τον βορρά. -Ή τον νότο.
-Ανάλογα με το πού πας. -Σωστά.
Ειδικά αν θέλεις να περάσεις από το Μανχάιμ
-ή το Κάμριν, πρέπει να πας νότια. -Ναι.
Και πάλι, θα 'χουμε το Αγριοδάσος,
τις Αλκαλίνες, τη Ράχη του Δράκου,
μέχρι να φτάσουμε στην ανατολική ακτή της θάλασσας.
Και μετά, ποιος ξέρει τι;
Θα είναι ένα μακρύ, κουραστικό ταξίδι.
Που σίγουρα έχεις ξανακάνει;
Όχι.
-Πότε φεύγουμε; -Τι περιμένουμε;
Εσύ δεν πας πουθενά.
Θα μείνεις εδώ να μάθεις την τέχνη.
-Σιγά μη μείνω. -Δεν καταλαβαίνεις τι διακυβεύεται.
Είσαι η Ελόρα Ντάναν, τελευταία απόγονος...
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό.
Προχθές έφυγα από το Τιρ Ασλίν για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Διέσχισα το Παραπέτασμα, γλίτωσα από ληστές,
κι ακόμα τρέμει το σαγόνι μου.
Και θα τα ξανάκανα όλα αυτά για να σώσω τον Ερκ,
όχι για να μου μάθεις μαγικά.
Συγγνώμη.
Κοίτα, φαίνεστε πολύ καλοί άνθρωποι,
και σας είμαστε ευγνώμονες που μας είπατε πού είναι, αλλά θα πάω μαζί τους.
Τι ήσυχο βρέφος που ήταν.
Θυμάμαι.
Τα καλόκαρδα, ευγενικά της μάτια με ακολουθούσαν...
κι έμοιαζε να καταλαβαίνει τα πάντα.
Τι απέγινε εκείνη η Ελόρα;
Ερωτεύτηκε.
Και φαντάζομαι πως εσύ, πάνω απ' όλους,
αντιλαμβάνεσαι ότι ποτέ δεν θα μπορέσεις να τη μεταπείσεις.
Πρέπει.
Είναι επικίνδυνο.
Κακώς ήρθε εδώ.
Ήρθε, όμως.
Και πλέον χρειάζεται τη βοήθειά σου.
Τι μου κρύβεις, μπαμπά;
Μπαμπά;
Αν πάθει κάτι...
ο κόσμος θα καταστραφεί.
Γι' αυτό να πας κι εσύ μαζί.
Να την προστατεύσεις, όπως έκανες ήδη.
Δεν μπορώ απλώς να... Είμαι Ύπατος Αλδουίνος.
Έδωσα όρκο στον λαό μου.
Κι έτσι θα τον τιμήσεις.
Όχι με το να κρύβεσαι απ' αυτό που ξέρεις ότι έρχεται,
αλλά πηγαίνοντας να το συναντήσεις.
Κι όταν θα είναι έτοιμη...
θα της δώσεις αυτό.
Εξαφανίστηκε! Η Ελόρα...
Δεν μπορούμε να τη βρούμε πουθενά.
-Πού θα πας; -Δυτικά.
-Στη Θρυμματισμένη Θάλασσα. -Μόνη;
Μακάρι να έρθεις μαζί μου.
Πάντως, δεν θα κάτσω να περιμένω τη σουμπρέτα να διαλέξει το σωστό δάχτυλο.
Τη λένε Ελόρα Ντάναν.
-Της οφείλουμε υποταγή. -Λέει ο Γουίλοου.
-Έχει το σημάδι. -Ίσως το έκανε μόνη της.
Δεν το είχε πριν.
Κι αν όντως της το έκανε η Ραζιέλ, ίσως σημάδεψε κι άλλα μωρά.
Μπορεί να 'χεις κι εσύ.
Ίσως είσαι εσύ η Ελόρα Ντάναν.
Ή ίσως είμαι εγώ.
Πάντα ένιωθα ξεχωριστός μέσα μου.
Ούτε εσύ το πιστεύεις;
Δεν είναι ότι δεν το πιστεύω. Βασικά, δεν με νοιάζει.
Έχεις καμιά καλύτερη ιδέα για το πώς θα σώσουμε τον πρίγκιπα;
Είμαι γεμάτος καλύτερες ιδέες.
Πρώτα, όμως, προτείνω να χωριστούμε,
πριν μας μυριστεί η Εκλεκτή και μας ακολουθήσει.
Μην το κάνετε αυτό.
-Παραμονεύεις; -Είναι η Ελόρα Ντάναν. Είμαι σίγουρος.
Πώς; Έχεις έστω και μία απόδειξη
ότι είναι ικανή για οτιδήποτε, όχι μόνο για μαγεία;
Ανόητοι! Κουφιοκέφαλοι! Πού είναι;
-Η Ελόρα; -Νομίζαμε πως ήταν μαζί σας.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν ανεβαίνουμε ποτέ στη γη.
Χαλάρωσε, θα χοροπηδά σε κάνα λιβάδι εδώ κοντά.
Ξέχασα πως είσαι πλακατζού.
Αλλά μάλλον παίρνεις αψήφιστα το μέλλον του κόσμου, πριγκιπέσα.
Σκέψου αυτό για μια στιγμή.
Όλοι όσοι αγαπάς θα αναγκαστούν να υπηρετούν την Καρακάξα,
και η μόνη ελπίδα να το γλιτώσουν
τριγυρνά έξω στο δάσος!
Κάντε ζεύγη. Απλωθείτε.
Πού πας εσύ;
Να τη βρω.
Εσύ κάνε του κεφαλιού σου.
Όπως πάντα.
Ελόρα.
-Ελόρα! -Ελόρα!
Ελόρα!
Μπαμπά!
Πρώτη φορά θα χωριστούμε.
Μου λείπεις ήδη.
Βρήκαμε κάτι στο ποτάμι.
Μπαμπά, ένα μωρό.
Να το κρατήσουμε, μπαμπά;
Γουίλοου Άφγκουντ, η ασφάλεια αυτού του παιδιού εξαρτάται από σένα.
Φοβάσαι.
Φυσικά και φοβάμαι.
Ούτε το δαχτυλοτέστ δεν πέρασα.
Κι αν δεν μπορώ να κάνω μαγικά;
Αν δεν μπορώ να τον σώσω;
Πρέπει να έχεις πίστη.
Αυτό είναι το νόημα του δαχτυλοτέστ.
Να πιστεύεις στη δύναμη που κρύβεις μέσα σου.
Σε παρακαλώ, έλα μαζί μας.
Σε χρειαζόμαστε για να βρούμε τον Ερκ.
Εγώ σε χρειάζομαι.
Αν το κάνω, αν σε πάω στην Αμνημόνευτη Πόλη,
-θα μ' ακούς. -Υπόσχομαι.
Θα κάνω ό,τι μου λες.
Θα πρέπει να μελετήσεις. Έχεις πολλή δουλειά.
Είμαι δουλευταρού. Αυτό το παραδέχονται όλοι.
Και θα με εμπιστεύεσαι,
-ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί μου. -Εντάξει.
Το κάνω ήδη.
Δεν θα νικήσω την Καρακάξα χωρίς εσένα, ούτε θα σώσεις τον Ερκ χωρίς εμένα.
Αυτό μας κάνει συνεταίρους.
Όχι. Κάνει εμένα δάσκαλο, κι εσένα μαθήτρια.
Δεν έχω αντίρρηση.
Ανυπομονώ.
Να μάθω μαγεία και τα σχετικά.
Ήρθε η ώρα.
Ναι.
Ντύθηκες καλά; Ξέρεις ότι το βράδυ βγάζει ψύχρα.
Μια χαρά είμαι. Θα 'μαι πίσω πριν καν το καταλάβεις.
Σ' αγαπώ, μπαμπά.
Ήσουν και θα είσαι για πάντα ο ήρωάς μου.
Αν ήξερα ότι το να ξεκινήσω ένα επικίνδυνο ταξίδι θα έβγαζε αυτό από μέσα σου,
θα το είχα κάνει πριν από καιρό.
Είμαι περήφανη για σένα.
Φύγαμε.
Ήταν εδώ.
Πριν από δύο μέρες.
Συνεχίζουμε για να τους προφτάσουμε.
Χρειαζόμαστε ξεκούραση, όπως και τα άλογα.
Όχι, μέχρι να βρούμε την κοπέλα.
Τι σ' έπιασε, διοικητή;
Θες να μάθεις στ' αλήθεια;
Είναι υπέροχη η αίσθηση.
Ποια αίσθηση;
Του στόχου.
Πωπώ, δεν σε προλαβαίνουμε.
Δεν έχω όρεξη για χωρατά.
Κρίμα.
Να ξέρεις ότι είμαι μαζί σου,
όχι με τους άλλους.
Εσένα ερχόμουν να βρω,
απλώς έτυχε να κινούμαστε όλοι στον ίδιο δρόμο.
Τους έκανα να πιστεύουν ότι είμαι μαζί τους,
-μα στην πραγματικότητα... -Εντάξει, έπιασα το νόημα.
Παρ' όλα όσα έχεις ακούσει, δεν είμαι επαγγελματίας κλέφτης.
Είμαι συλλέκτης σπάνιων αντικειμένων.
-Τυμβωρύχος. -Κυνηγός θησαυρών.
Κι έγινα έτσι, όταν στην ηλικία σου
μου μίλησε κάποιος για τον Θώρακα της Κυμέριας.
-Τον Θώρακα της Κυμέριας; -Ναι. Τον θώρακα.
-Ένα κομμάτι πανοπλίας... -Ξέρω τι είναι.
Μου άλλαξε τη ζωή.
Και τη χαράμισες ψάχνοντας ένα μαγικό κατασκεύασμα
που άκουσες στα παραμύθια;
Είναι ό,τι πιο θλιβερό άκουσα ποτέ.
Ο πατέρας σου δεν το θεωρούσε θλιβερό.
Πέντε χρόνια έψαχνε να τον βρει.
Το ξέρω επειδή ήμουν μαζί του. Ήμουν ο συνοδός του.
Δηλαδή, τι; Θες να μου πεις ότι ξέρεις τι απέγινε;
Ναι.
Τον βρήκε.
-Χαίρομαι που θα κάνουμε μαγικά. -Θα μιλήσουμε για τη μαγεία.
-Χρειάζομαι κάτι; -Όχι.
-Εντάξει. -Απλώς άκου.
Έγινε.
Η μαγεία είναι το αίμα που θρέφει το σύμπ...
Πριν αρχίσουμε, να σου πω
ότι αυτό το κούνημα της άμαξας με ανακατεύει.
-Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. -Όχι.
-Είναι αναπόφευκτο. -Εντάξει.
Η μαγεία είναι το αίμα που θρέφει το σύμπαν.
Ξέχνα όλα όσα ξέρεις ή νομίζεις ότι ξέρεις...
Δεν ξέρω τίποτα, οπότε μπορούμε να πάμε παρακάτω.
Δεν πειράζει.
-Το μόνο που χρειάζεσαι είναι διαίσθηση. -Εντάξει.
Είχες ποτέ την αίσθηση
πως υπήρχε κάτι πέρα απ' όσα μπορούσε να δεις ή να αγγίξεις;
Ονειρεύτηκες ποτέ σου κάτι και να έγινε;
Μιλούσες με τα ζώα;
Εσύ μιλάς με ζώα;
Όχι. Εσύ;
Όχι.
Ήθελα να σε εκπαιδεύσω όταν ήσουν μικρή.
Αλλά δεν μ' άφηνε η Σόρσα.
Γιατί;
Πίστευε πως θα 'σουν πιο ασφαλής
αν μεγάλωνες όπως όλοι οι άλλοι.
Όμως, δεν είσαι.
Έχεις κάτι ιδιαίτερο μέσα σου που καταπνίγεται για πολύ καιρό.
Πρέπει να το ελευθερώσουμε.
-Θεέ μου. -Έλα τώρα.
-Συγγνώμη. -Κατέβα να περπατήσεις λίγο.
Υπάρχει μια ενέργεια που διαπνέει όλα τα έμβια όντα.
Το αίμα που θρέφει το σύμπαν.
Ναι.
Η ενέργεια αυτή δεν δημιουργείται, ούτε καταστρέφεται. Απλώς, μεταμορφώνεται.
Αυτό που ονομάζουμε μαγεία
είναι η τέχνη της μετατροπής της ενέργειας από μία μορφή σε μία άλλη.
Λοιπόν. Άπλωσε το χέρι σου.
Σπόροι εκλομουριάς.
Φύτεψέ τους.
Όπου θες. Εδώ καλά είναι.
Επανάλαβε μετά από μένα.
Κοντά έπεσες.
Πάμε πάλι.
Επανάλαβε τις λέξεις ακριβώς όπως τις λέω.
Γιατί κουνάς τα χέρια;
-Δεν χρειάζεται; -Όχι.
Αλλιώς λειτουργεί η μαγεία.
-Γιατί κάνεις γκριμάτσες; -Κάνω ό,τι κάνεις.
Δεν κάνω έτσι.
-Λιγάκι. -Επανάλαβε τις λέξεις όπως τις λέω.
-Περίμενε να τις πω πρώτα. -Τούαθα...
Όχι. Τουάθα.
-Τούεθα. -Όχι. Πιο αργά.
Φέρεσαι αλλόκοτα. Μίλα κανονικά, σαν άνθρωπος.
Το ξόρκι αυτό είναι πολύ απλό σε σχέση μ' όσα θα κάνεις.
Κοίτα τα.
Δεν είναι καλή ιδέα να τα βλέπω.
Όχι "χουάθα". Δεν έχει "ου".
Όσο πάει και χειρότερα το λέει.
Καλά τα πας, ειλικρινά.
Δεν φαίνεσαι σίγουρος.
Κοίτα με στο πρόσωπο. Με πιστεύεις;
Τα πας πολύ καλά.
Συνέχισε την εξάσκηση. Λέγε τις λέξεις σε τριάδες
-μέχρι να τις πετύχεις. -Πώς θα ξέρω ότι τις πέτυχα;
Ένα βλασταράκι τόσο δα μικρό θα ξεπροβάλει από το χώμα,
και μετά από μερικές βδομάδες, θα τρώμε όλοι μαρμελάδα εκλόμουρα.
Σε μερικές βδομάδες;
Ωραία, ναι.
Και πότε θ' αρχίσει να ρίχνει κεραυνούς με τα ακροδάχτυλα;
Πρέπει να μάθει πρώτα τους τέσσερις πυλώνες:
ξόρκια, φίλτρα, συγκέντρωση και μελλοντολογία,
πριν αρχίσει καν τα μαγικά της μάχης.
Μάθε μου κατευθείαν μαγικά της μάχης.
Ακούγονται διασκεδαστικά.
Δεν είναι καθόλου.
Μου το δίνεις;
Όχι. Δώσ' το πίσω.
Τι;
Είναι το ραβδί της Τσερλίντρεα,
ένας ισχυρός αγωγός μαγείας για την οποία δεν είσαι έτοιμη.
Τρελαίνομαι για μαρμελάδα εκλόμουρα.
Σε φρυγανισμένο ψωμί, με λίγο βουτυράκι.
Είναι μούρλια. Ανυπομονώ να φάω.
Συνέχισε την εξάσκηση, Ελόρα. Ναι; Γιατί δεν κρατιέμαι.
Μην του δίνεις σημασία.
Πιστεύω ακράδαντα πως έχεις τη δύναμη βαθιά μέσα σου.
Πολύ βαθιά.
Με θυμάσαι;
Τελευταία φορά που σε είδα, ήσουν κοκκινομάλλα.
Η Πρου μού τα αλείφει με χυμό λεμονιού και παντζαριού για να αλλάξουν χρώμα.
-Αηδία. -Γιατί είσαι τόσο μικρούλης;
Κατάγομαι από μια πανέμορφη κοιλάδα με ένα πολυδαίδαλο ποτάμι.
Εκεί, όλοι είναι μικρούληδες.
Τα σπίτια είναι μικρούλικα, τα κρεβάτια, ακόμα και τα άλογα.
Δεν βλέπουμε συχνά μεγαλόσωμους ανθρώπους.
Κοντοί, ψηλοί... Όλα είναι θέμα αντίληψης.
Έχω δυο παιδιά, τη Μιμς και τον Ράνον, και είναι πιο μικρούλικα από μένα.
Πιστεύω πως θα τους συμπαθούσες.
Και ξέρω πως θα σε λάτρευαν.
Στάσου!
Στάσου! Γύρνα πίσω! Εγώ απλώς...
Δεν το εννοούσα!
Τι συμβαίνει;
Αμάν...
Τι της είπες;
-Τίποτα! Ήταν... -Τι νόμιζες;
Πως θα την έπαιρνες μαζί σου
και δεν θα 'στελνα όλους τους ιππότες για να σας βρουν;
Μην πλησιάζετε! Σας προειδοποιώ, γιατί αλλιώς...
Αλλιώς τι;
Θα εξαφανίσεις κάνα γουρουνάκι πάλι;
Είναι ψυχοπαίδι μου όσο και δικό σου.
Μην περιμένεις να ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ μετά την ασέβεια σου.
Από δω και στο εξής, θα προστατεύω τον λαό μου.
Δεν με νοιάζει τι θα συμβεί σ' εσένα ή σ' αυτήν.
Πήρα κάποιες κακές αποφάσεις.
Πότε;
Ξέρεις, όλα αυτά τα χρόνια.
Κοιμήσου, Γουίλοου.
Δεν θέλουμε το κακό σας.
Ψάχνουμε μια κοπέλα που ταξίδευε με την πριγκίπισσα.
Η βασίλισσα Σόρσα μάς έστειλε να τη φέρουμε πίσω.
Όχι, μην το κάνεις...
Την είδες;
Ο Γουίλοου.
Είναι μαζί τους;
Με λένε Μπαλαντάιν.
Είμαι διοικητής του Πακαλκέιντ.
Θέλουμε να τους βοηθήσουμε.
Και θα το κάνουμε, αν μας πεις πού τους πάει.
Πίσω στο Τιρ Ασλίν.
Είπε ότι παραήταν επικίνδυνο.
-Δεν θα επιζούσαν. -Ήρθαμε από το Τιρ Ασλίν.
Δεν τους είδαμε στο Μονοπάτι του Προσκυνητή.
Πήγαν από το Σαρακήνικο Πέρασμα.
Αν φύγετε αμέσως, ίσως να τους προλάβετε.
Δεν θα μας έλεγες ψέματα, έτσι δεν είναι... νάνε;
Όχι... κύριε.
Ίχνη από άμαξα. Σημερινά.
Κατευθύνονται δυτικά.
Καβαλήστε τ' άλογα.
Ωραία.
-Ξανά. -Όχι.
Το 'χω κάνει, ξανά και ξανά, και μάντεψε:
δεν γίνεται τίποτα.
Ελόρα...
Δεν με λένε Ελόρα.
Ούτε Περιστέρα.
Μόνο ο Ερκ με λέει έτσι.
Με λένε... Μπρουνχίλντε.
-Αλήθεια; -Ναι.
Κι όπως φαντάζεστε, έτρωγα τρελό δούλεμα.
Κι όταν δεν έτρωγα δούλεμα,
δούλευα στην κουζίνα κι έμαθα να μαγειρεύω.
Αυτή είμαι.
-Αυτή είμαι μόνο. -Όχι.
Θα τα καταφέρεις.
Απλώς δεν νιώθεις τα λόγια.
Έλα, δοκίμασε μαζί μου.
Τουάθα...
Ορκίζομαι, αν ξαναπείς "Τουάθα" άλλη μία φορά, θα σαλτάρω.
Εντάξει, κατάλαβα. Συγχύστηκες. Κι εγώ το ίδιο.
Μα τα ξόρκια σε σπόρους δεν είναι τίποτα
μπροστά σε όσα θα συναντήσεις όταν φτάσουμε στην Αμνημόνευτη Πόλη.
Σπουδαίος μάγος...
Να φοβάται μια παλιόγρια μάγισσα.
"Παλιόγρια μάγισσα";
Αν η Καρακάξα ήταν ποτέ άνθρωπος, έχει γίνει κάτι άλλο προ πολλού.
Ένα σαπρό βδέλυγμα.
Αν θες να ξαναδείς τον Ερκ, πόσο μάλλον να τον σώσεις, πρέπει να συγκεντρωθείς!
Την αλήθεια είπα.
Μην αρχίσεις.
-Δεν είπα τίποτα. -Δεν είναι ανάγκη.
Ξέρω ακριβώς τι σκέφτεσαι.
Αλήθεια;
Τι; Ότι αυτό δεν βγάζει πουθενά και τζάμπα χάνουμε τον χρόνο μας;
-Δώσ' της μια ευκαιρ... -Που δεν έχει ο Ερκ;
Λογοδοτώ στη βασίλισσα.
Με διέταξε να ακολουθήσω τον Γουίλοου και αυτό θα κάνω.
-Ακόμα κι αν σφάλλει; -Δεν το ξέρεις.
Ξέρω μόνο αυτό που βλέπω.
Και προς το παρόν δεν είδα καμιά μαγεία.
Γι' αυτό οι τρεις μας πρέπει να μείνουμε ενωμένοι.
Είμαστε οι συνεκτικοί κρίκοι της ομάδας.
Και θέλω να ξέρετε ότι μπορείτε να μου λέτε τα πάντα.
Όλα σας τα μυστικά, και τα ντροπιαστικά,
από τότε που τα κάνατε πάνω σας
ή παίζατε τον γιατρό με τη γειτόνισσα,
αλλά δεν σας βγήκε.
Τι είναι αυτό;
Ένα σκυλί.
Θα το δώσω στη Λίμπι όταν γυρίσω πίσω.
Κάνει συλλογή.
Διάφορα ζώα;
Όχι. Μόνο σκυλιά.
Να το βαφτίσω;
Λέγε το Μπόρμαν.
Είναι καλό όνομα για σκύλο.
Γεια.
Δεν έχω όρεξη για κουβέντα.
Ναι, όχι, δεν πειράζει. Ούτ' εγώ, για την ακρίβεια.
Απλώς δεν ήθελα να σ' αφήσω εδώ μόνη, ξέρεις.
Ο Γουίλοου είπε ότι δεν είναι ασφαλές να μένουμε μόνοι.
-Δεν έχω πρόβλημα. -Εντάξει, ναι.
Επίσης, ήθελα να πω ότι το βιβλίο... Είμαι καλός μ' αυτά.
Γλώσσες, μυστικισμό...
Γι' αυτό, αν χρειαστείς ποτέ βοήθεια,
θα μπορούσα να το κάνω, να σε βοηθήσω, όποτε θες.
Εντάξει, να...
Όταν ο Γουίλοου είπε ότι είμαι η Ελόρα Ντάναν...
ένα κομμάτι μου σκέφτηκε
"Ναι, όντως".
Η απάντηση στο ερώτημα που με βασάνιζε σ' όλη μου τη ζωή.
"Ποια είμαι;"
Ένα άλλο κομμάτι μου, όμως,
μια φωνούλα στο κεφάλι μου, δεν το πίστεψε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι ξεχωριστή.
Είμαι...
συνηθισμένη.
Σου φαίνεται αστείο;
Τι; Όχι, δεν εννοούσα...
Ναι, κάπως.
Γιατί πιστεύεις ότι σου φέρεται έτσι η Κιτ; Σε ζηλεύει.
Κι η Τζέιντ σε υπερασπίζεται επειδή είναι πιστή.
Ο Μπόρμαν μένει να δει τι μπορείς να κάνεις.
Οπότε, ναι, είναι λίγο αστείο
που είσαι το μόνο άτομο που δεν μπορεί να δει
πόσο ξεχωριστή είσαι.
Ναι.
Τέλος πάντων, εγώ...
Σ' αφήνω στην ησυχία σου.
Λέω να γυρίσουμε πίσω.
Δεν το πιστεύω που αναγκάζομαι να σου το πω,
πόσο μάλλον που εγώ θα κάθομαι να τ' ακούω όλη τη μέρα,
μα πρέπει να κάνεις υπομονή.
Δεν καταλαβαίνεις, είναι πολύ αργά.
Η δύναμη μέσα της έπρεπε να καλλιεργηθεί,
αλλιώς σταδιακά θα εξαφανιζόταν.
Κάποτε ήταν η Ελόρα Ντάναν.
Δεν είναι πια.
Και το όραμά σου;
Την είδες να πολεμάει την Καρακάξα.
Όχι.
Στο όραμά μου, ξυπνώ σ' ένα πεδίο μάχης.
Το κορμί μου είναι τσακισμένο.
Σέρνομαι μες στα ερείπια.
Νέλγουιν, Νταϊκίνι, κάθε είδους...
Ώσπου τη βρίσκω.
Ό,τι κι αν κάνω,
όσο κι αν προσπαθώ ν' αλλάξω τη μοίρα της,
στο τέλος,
για να επιβιώσει ο κόσμος μας,
η Ελόρα Ντάναν πρέπει να πεθάνει.
Συγγνώμη. Η δύναμη της συνήθειας.
Θέλεις κάτι;
Θέλω να μου πεις τι απέγινε ο πατέρας μου
κι όλα όσα γνωρίζεις για τον Θώρακα της Κυμέριας.
Σε παρακαλώ...
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ
Απόδοση διαλόγων: Φίλιππος Ηρακλειώτης