Sorsha.
Żywioły.
Nadciągają.
Willow.
W POPRZEDNIM ODCINKU
Jutro książę Graydon poślubi moją córkę, Kit,
co ostatecznie zjednoczy Tir Asleen i Galladoorn,
aż do dnia powrotu prawowitej cesarzowej, Elory Danan.
Airk? Gdzie jesteś?
Porwali go.
To po niego przybyli.
Ruszę na zachód, spróbuję go znaleźć.
Będzie wam potrzebny czarownik.
Coś czuję, że spodziewa się waszej wizyty.
Ty jesteś Willow?
Twój brat żyje.
Jest więźniem Zmurszałej Wiedźmy,
która żyje w Odwiecznym Mieście po drugiej stronie Spękanego Morza.
Wszystkie mapy tam się kończą.
I tam musimy się udać. Do nieznanych krain.
Miło znów cię widzieć, Eloro.
Rozdział II Najwyższy aldwin
Co u ciebie?
Tak się cieszę, że jesteś.
Miałem sen, który coś mi uświadomił.
Pokazał mi, co się stanie, jeśli czegoś nie zmienimy.
Dlatego wróciłem.
- Bo nadszedł czas. - Na co?
Wróg nie został do końca pokonany
i oboje wiemy, że tylko Elora może go powstrzymać.
Czas rozpocząć jej trening.
Przecież to jeszcze dziecko.
Dziecko o niezwykłej potędze.
Sama widziałaś.
Ale bez odpowiedniej zachęty jej magia zaniknie,
jak wszystko, co nie znajduje pożywki,
i Elora stanie się zwykłym człowiekiem.
I dobrze. Nie dość już zrobiła?
Nie zasłużyła sobie, żeby żyć bez tego ciężaru?
Istnieją inne sposoby, żeby się bronić.
Żadna bariera nie powstrzyma wrogów w nieskończoność.
Tak, wiem.
Wiem.
Dlatego wysłałam Madmartigana na poszukiwania.
Znalazłam w prastarych zwojach wskazówkę, jak znaleźć Kymeryjski Kirys.
Wyjechali z giermkiem dziewięć księżyców temu.
Od tamtej pory cisza.
Obawiam się, że posłałam go na śmierć.
Śmierć by go nie powstrzymała od powrotu.
Najwyżej trochę spowolniła.
Ale żadna broń nie pokona Wiedźmy.
To potrafi tylko Elora.
Raziela odeszła.
Cherlindrea też.
Nie mamy nikogo, kto mógłby...
Ja ją wyszkolę.
Jestem najwyższym aldwinem.
Raziela przepowiedziała, kim się stanę. Wielkim czarownikiem.
Drogi przyjacielu.
Nie znam nikogo, kto by ci dorównał odwagą czy szczerością serca.
Ale nie jesteś wielkim czarownikiem.
I nigdy nie będziesz.
Willow.
No już, Silas, to ja.
Jak to możliwe? To Elora Danan.
- Chwila. - Skąd wiesz?
Nie widziałeś jej, odkąd była niemowlakiem.
Chyba że...
Możliwe. Ma znamię.
Więc jesteś Elorą Danan.
Mówię, że jesteś Elorą Danan.
Nie rozpędzajmy się, jeszcze nic nie wiemy.
Tu nie jest bezpiecznie.
Chodźcie za mną.
Tutaj mieszkamy.
Da?
Nie bój się, to Elora Danan.
To naprawdę ona!
Jesteś Elorą Danan.
- Moja córka, Mims. - Miło mi.
- Uspokój się. - Nie do wiary...
Nie mogę... Chwila.
Ty mnie nie pamiętasz, prawda?
To ja cię wtedy znalazłam.
Ja i mój brat, Ranon.
Nic lepszego mnie nie spotkało.
I byłaś takim pięknym olbrzymim dzieckiem.
Nadal jesteś.
Piękna.
Dzieckiem już nie jesteś.
Ty jesteś piękna.
Dzięki.
- Chcesz usiąść? - Jasne. Chętnie.
- Siadaj. Rozgość się. - Dobrze. Dziękuję.
Dajcie jej odetchnąć. Spokój.
Umiesz śnić?
- Czy ja umiem śnić? - Tak!
W porządku?
Bo masz taki szalony wzrok.
Airk jest gdzieś tam, za Spękanym Morzem.
Nie wiemy, co mu robią ani ile ma czasu.
Po prostu w tej chwili nie mam ochoty poznawać nelwyńskiej kultury.
Uwaga! Uwaga!
No już, ludzie, sadzać tyłki.
Najwyższy aldwin wygłosi przemówienie.
Mój krzyż!
Nie jestem taki ciężki.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Moi dzielni bracia i siostry, my, Nelwyńczycy, przeszliśmy niejedno.
Tyle cierpienia, poświęceń, znoju, płaczu, lecz wytrwaliśmy!
A to był tylko ostatni weekend.
Na początku lubię ich trochę rozluźnić.
- Tak... - Ale dziś jest dzień radości!
Znaleźliśmy skarb, który, jak sądziłem, straciliśmy na zawsze.
Elora Danan wróciła do domu!
Tak jest!
Wiem, że niektórzy z was, zapewne większość,
zastanawiają się, co to wszystko znaczy.
A odpowiedzi oczekujecie od swojego najwyższego aldwina.
Przysuń się.
- Gotowa? - Nie wiem, co zamierzasz, ale...
Zapytam o radę kości.
O tak.
Intrygujące.
Cały nasz świat pozostaje w równowadze.
Światło i ciemność.
Dobro i zło.
Słodycz i gorycz.
Kiedy ten układ jest zaburzony, wszechświat go koryguje.
Wiedźma nabiera sił, a my się ukrywamy.
Ale gdy zaczęliśmy tracić nadzieję,
dziecię z proroctwa powraca, by wypełnić swe przeznaczenie,
jednocząc cały świat w wojnie, która nadchodzi!
Kiedy?
Mój czeladnik Karthy,
który miał mi okazywać bezwarunkowe wsparcie,
chce wiedzieć kiedy.
Wkrótce.
Kiedy tylko Elora zakończy trening.
Dobra, kto jeszcze jest głodny?
Długo to potrwa, tak plus minus?
Nie za długo, jak sądzę.
Parę tygodni lub mniej, może... Zależnie od tego, ile już sama wie.
Albo raczej, jak naturalnie przepływa przez nią magia.
A zakładam, że bardzo, biorąc pod uwagę, że jest Wybraną.
Zrób próbę palca.
Powinna ją przejść bez problemu.
Próba palca! Próba palca!
Dobrze. Dobra, już!
Moc władania całym światem jest w którym palcu?
Twoim. Twoim.
- Co? Co? - Twoim.
Nie szkodzi. To o niczym nie świadczy.
Też za pierwszym razem oblałem, pamiętacie?
A teraz proszę. Teraz jestem... no wiecie, sobą.
Pani!
Dziecię się ujawniło.
Jak długo?
Nie mam pewności.
Widziałam ją tego ranka, gdy Airk...
Była bardzo poruszona.
Jeśli przekroczyła Barierę, możliwe, że już jest za późno.
Na pewno utrzymasz się w siodle?
Ta rana wyglądała poważnie.
To tylko draśnięcie.
Normalnie bym nie prosiła, ale lubię tę dziewczynę.
Jest kapryśna i może trochę lekkomyślna.
Niepokoi mnie, że mogła się zgubić.
Kapryśna podkuchenna, tak?
Po prostu ją sprowadź do domu.
Jeśli żyje, znajdziemy ją.
Powiedziałaś mu?
- Kim ona naprawdę jest? - Nie.
Dałam mu zadanie.
Więcej nie potrzebuje.
Opuściła swoje schronienie.
Nadal może mnie zgładzić.
Elora Danan nie może dotrzeć do miasta!
Mój uczeń wkrótce ją dopadnie.
Tworzysz jedzenie za pomocą magii?
Nie, tak się nie da.
Raz próbowałem. Utknąłem w wychodku na tydzień.
Czyli zachód, tak?
Wzgórza Gnostyczne, Pustkowia Nockmaar...
Przez Nockmaar nikt nie jeździ.
- Objechać od północy. - Albo południa.
- Zależy, dokąd się wybierasz. - Racja.
Jak chcesz jechać przez Manheim
- czy Camryn, to wtedy od południa. - Tak.
Tylko wtedy jedziesz przez Dziką Knieję,
potem przez Alkaliny, Smoczy Grzbiet...
nim dotrzesz do Wschodniego Wybrzeża czy Spękanego Morza.
I wtedy co?
To będzie długa, męcząca droga.
Którą zapewne już znasz?
Nie.
- To kiedy ruszamy? - Czekamy na coś?
Ty nigdzie nie jedziesz.
Zostaniesz tu i będziesz się uczyć.
- Jeszcze czego. - Nie rozumiesz, o co toczy się gra.
Jesteś Elora Danan, Ostatnia Krew Kymerii.
Tak, i nadal nie wiem, co to znaczy.
Dwa dni temu po raz pierwszy w życiu opuściłam Tir Asleen.
Przekroczyłam Barierę, uciekałam przed Gnatożercami,
a teraz tak dziwnie pstryka mi w szczęce.
Ale jestem na to wszystko gotowa, by ocalić Airka,
nie żebyś mnie uczył guseł.
Przepraszam.
Jesteście cudownym ludem.
Bardzo dziękuję, że powiedziałeś nam, gdzie szukać Airka, ale jadę z nimi.
Była takim spokojnym dzieckiem.
Pamiętam.
Wodziła za mną tymi wielkimi, mądrymi oczami
i wydawało się, że rozumie wszystko.
Gdzie jest tamta Elora?
Zakochała się.
Myślałam, że kto jak kto, ale właśnie ty zrozumiesz,
dlaczego nie zdołasz jej tu zatrzymać.
Nie mam wyjścia.
To niebezpieczne.
Nie powinna opuszczać miasta.
Ale to zrobiła.
A teraz potrzebuje twojej pomocy.
Czego mi nie powiedziałeś?
Da?
Jeśli coś jej się stanie,
cały świat spłonie.
Dlatego musisz z nią jechać.
Żeby ją chronić. Jak kiedyś.
Nie mogę. Jestem najwyższym aldwinem.
Obiecałem chronić wioskę.
I w ten sposób dotrzymasz słowa.
Nie ukrywając się przed tym, co i tak nadchodzi,
tylko wychodząc temu naprzeciw.
A kiedy będzie gotowa,
dasz jej to.
Zniknęła! Elora...
Nie możemy jej nigdzie znaleźć.
- Gdzie pojedziesz? - Na zachód.
- Do Spękanego Morza. - Sama?
Możesz się do mnie przyłączyć,
ale nie będę czekać, aż kuchta wybierze właściwy palec.
Nazywa się Elora Danan.
- To cesarzowa. - Tak twierdzi Willow.
- Ma znamię. - Może sam je tam umieścił.
Wcześniej go nie miała.
A nawet jeśli to Raziela, skąd wiesz, że naznaczyła więcej dzieci?
Może ty też takie masz.
I jesteś Elorą Danan.
Może ja jestem Elorą Danan.
Zawsze czułem, że jest we mnie coś niezwykłego.
Ty też w to nie wierzysz?
Nie to, że nie wierzę, po prostu mam to gdzieś.
Pewnie masz lepszy pomysł, jak ocalić księcia.
Aż mnie rozsadza od lepszych pomysłów.
Przede wszystkim pryskajmy,
zanim panna Wybrana się połapie i dołączy do nas.
Nie robiłbym tego.
- Gumowe ucho? - To Elora Danan. Wiem to.
Skąd? Możesz mi wskazać choć cień dowodu,
że ma w ogóle jakiekolwiek zdolności, magiczne albo i nie?
Idioci! Pajace! Gdzie ona jest?
- Elora? - Myśleliśmy, że z tobą.
I właśnie dlatego nie wolno wychodzić na powierzchnię.
Spokojnie, pewnie tam sobie gania motylki w dolince.
Żarcik, że boki zrywać.
Masz bardzo niefrasobliwe podejście do losów świata, księżniczko!
Zastanów się nad tym przez chwilę.
Wszyscy, których kochacie, będą służyć siłom ciemności.
A ich jedyna nadzieja na lepszy los
pałęta się gdzieś bez sensu po lesie!
Dobrać się w pary i przeszukać teren.
Dokąd idziesz?
Znaleźć Elorę.
Ale ty rób, co chcesz.
Jak zwykle.
Elora!
Dada, dada!
Nigdy się nie rozdzielaliśmy.
Już zaczynam tęsknić.
Znaleźliśmy coś w rzece.
Dada, to jest dzidziuś.
Możemy go zatrzymać?
Willow, bezpieczeństwo tego dziecka zależy teraz od ciebie.
Ty się boisz.
No jasne, że się boję.
Nie przeszłam nawet durnej próby palca.
A jeśli nie władam magią?
Jeśli nie umiem go ocalić?
Musisz mieć wiarę.
O to chodzi w próbie palca.
O wiarę w moc, którą w sobie nosisz.
Proszę, jedź z nami.
Potrzebujemy cię, żeby znaleźć Airka.
Ja cię potrzebuję.
Jeśli to zrobię, jeśli zabiorę cię do Odwiecznego Miasta,
- musisz mnie słuchać. - Będę.
Zrobię wszystko, co powiesz.
Będziesz musiała się uczyć. To ciężka praca.
Umiem ciężko pracować, każdy ci to powie.
I ufać moim decyzjom.
- Nawet jeśli się nie zgadzasz. - Dobrze.
Już ufam.
Ja bez ciebie nie pokonam Wiedźmy, ty beze mnie nie uratujesz Airka.
Czyli jesteśmy wspólnikami.
Nie. Ja jestem nauczycielem, a ty uczennicą.
Też może być.
Nie mogę się doczekać.
Żeby się uczyć magii i takie tam.
Czas w drogę.
Tak.
Masz dość ubrań? W nocy zawsze ci marzną nogi.
Nie zamarznę. Wrócę, zanim się obejrzysz.
Kocham cię, dada.
Zawsze byłeś i zawsze będziesz moim bohaterem.
Gdybym wiedział, że wystarczy mordercza wyprawa, żebyś tak mi mówiła,
już dawno bym gdzieś poszedł.
Jestem z ciebie dumna.
Ruszajmy.
Byli tutaj.
Dwa dni temu.
Trzeba przyśpieszyć, dogonić ich.
Musimy odsapnąć, konie tak samo.
Najpierw znajdziemy dziewczynę.
Co w ciebie nagle wstąpiło?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
To takie wspaniałe uczucie.
Ale co?
Mieć cel.
Nieźle wyrwałaś do przodu.
Nie mam ochoty na pogaduszki.
Wielka szkoda.
Tak żebyś wiedziała, jestem z tobą.
Nie z nimi.
Zamierzałem cię znaleźć,
ale skoro i tak jedziemy tą samą drogą,
to wkręciłem ich, że niby jadę z nimi.
- A tak naprawdę jadę... - Łapię żart.
Choć mogłaś słyszeć inaczej, z zawodu nie jestem złodziejem.
Raczej pozyskiwaczem rzadkich artefaktów.
- Hieną cmentarną. - Poszukiwaczem skarbów.
A zostałem nim, bo kiedy byłem w twoim wieku,
ktoś mi opowiedział legendę o Kymeryjskim Kirysie.
- Kymeryjskim Kirysie? - Tak.
- Legendarnej zbroi... - Wiem, co to jest.
To zmieniło moje życie.
I zmarnowałeś je, szukając magicznego napierśnika,
o którym ktoś opowiedział ci bajkę?
To najsmutniejsza rzecz, jaką słyszałam.
Twój ojciec tak nie uważał.
Szukał go po świecie przez pięć długich lat.
Wiem, bo tam byłem. Jako jego giermek.
Czyli co? Mówisz, że wiesz, co się z nim stało?
Tak.
Znalazł go.
- Tak się cieszę, że będziemy czarować! - Skupimy się na teorii.
- Mam coś przygotować? - Nie.
- Nie? Okej. - Tylko słuchać.
Zgoda.
Magia jest krwiobiegiem całego wszech...
Zanim zaczniemy, chciałam tylko zaznaczyć,
że od tego ciągłego huśtania jest mi odrobinkę niedobrze.
- Na to chyba nic nie poradzimy. - Nie.
- Tak to już jest z wozami. - Tak.
Magia jest krwiobiegiem całego wszechświata.
Zapomnij to, co wiesz, lub sądzisz, że wiesz...
W sumie nic nie wiem, więc możemy pominąć ten fragment.
A, to nawet lepiej.
- Bo potrzebujesz tylko własnej intuicji. - Rozumiem.
Miałaś kiedyś wrażenie,
że są rzeczy, których nie widać, których nie da się dotknąć?
A może coś ci się śniło i potem ten sen się spełnił?
Rozmawiasz ze zwierzętami?
Ty rozmawiasz ze zwierzętami?
Nie. A ty?
Nie! Nie.
Chciałem cię szkolić, kiedy byłaś mała.
Ale Sorsha nie pozwoliła.
Dlaczego?
Stwierdziła, że będzie bezpieczniej
wychować cię jak zwykłą dziewczynę.
Ale nią nie jesteś.
Nosisz w sobie niezwykły dar, który był tłamszony o wiele za długo.
Musimy go uwolnić.
- O rany. - No nie.
- Wybacz. - Może pójdź trochę pieszo.
Istnieje energia, która przenika wszystko, co żyje.
Krwiobieg wszechświata, tak?
Właśnie.
Tej energii nie da się stworzyć ani zniszczyć, tylko kształtować.
To, co zwiemy magią,
jest sztuką przemiany energii z jednej formy w drugą.
Wystaw rękę.
Nasiona cierniokrzewu.
Zasadź je.
Gdziekolwiek. Tutaj.
A teraz powtarzaj za mną.
Blisko.
Próbujmy dalej.
Spróbuj powtarzać dokładnie to, co mówię.
Co z tymi rękami?
- Bez rąk? - Bez rąk.
W magii nie są nam potrzebne.
- Co ty się tak wykrzywiasz? - Robię to, co ty.
Ja nie robię takich min.
- Trochę... - Powtarzaj to, co usłyszysz.
Pozwól mi dokończyć.
Czekaj.
Nie, nie, wolniej.
Strasznie kombinujesz. Bądź sobą. Nie próbuj nic grać.
To proste zaklęcie w porównaniu z tym, co nadejdzie.
Zobacz sobie.
Nie powinieneś mi tego pokazywać.
Nie, „hoatha”. Źle to wymawiasz.
Tak po mojemu to ona jest coraz dalej.
Dobrze ci idzie. Poważnie.
Nie wydaje mi się.
Spójrz na mnie. Wierzysz mi?
Dobrze ci idzie.
Chcę, żebyś ćwiczyła dalej, powtarzaj słowa w seriach po trzy,
- aż opanujesz wymowę. - Skąd będę wiedziała, że to już?
Stąd, że niewielka roślinka, mniej więcej taka, wystrzeli z ziemi,
a za parę tygodni będziemy się zajadać dżemem z cierniokrzewu.
„Parę tygodni”?
Okej, pewnie.
A kiedy zacznie strzelać błyskawicami z palców?
Musi opanować podstawy czarodziejstwa,
uroki, mikstury, koncentrację i przyzywanie,
zanim w ogóle przejdziemy do magii bojowej.
A może zajmijmy się nią od razu?
Brzmi znacznie fajniej.
Nie. To nic fajnego.
Mogę jej użyć?
Nie! Oddawaj.
Co?
To różdżka Cherlindrei.
Potężny magiczny artefakt, nie jesteś na to jeszcze gotowa.
No dobrze, uwielbiam dżem z cierniokrzewu.
Na gorącej bułeczce, z odrobiną masła...
Pyszności. Nie mogę się doczekać.
Tak że życzę ci dalszych sukcesów, bo bardzo się nakręciłem.
Niech sobie gada.
Wierzę, że ta moc jest w tobie, choć głęboko ukryta.
Bardzo głęboko.
Pamiętasz mnie?
Jak cię ostatnio widziałem, byłaś ruda.
Pru farbuje mi włosy sokiem z cytryny i krwią żuka.
- Ohyda. - Dlaczego jesteś taki mały?
Widzisz, pochodzę z pięknej wioski nad malowniczą rzeką.
I wszyscy są tam mali.
Mamy małe domy, małe łóżka, nawet konie.
Rzadko widujemy dużych ludzi.
Zresztą duży, mały... To wszystko zależy, z czym porównać.
Mam dwójkę dzieci, Mims i Ranona, i są nawet mniejsi ode mnie.
Polubiłabyś ich.
A oni ciebie.
Czekaj! Czekaj!
Stój, wracaj! Ja tylko tak...
Nie chciałem cię wystraszyć!
Co się dzieje?
A niech to.
Coś ty jej powiedział?
- Nic! Ja tylko... - Coś sobie ubzdurał?
Że się z nią wymkniesz
i nie poślę za tobą całej naszej armii?
Nie podchodźcie! Ostrzegam was! Albo...
Albo co?
Odstawisz znów numer ze znikającą świnią?
Mam do niej takie samo prawo jak ty.
Jeśli sądzisz, że jeszcze tu kiedyś wrócę po tej zniewadze...
Od dzisiaj dbam tylko o swoich!
Nie obchodzi mnie, co stanie się z tobą i z nią!
Zrobiłem kilka poważnych błędów.
Kiedy?
No wiesz. Na przestrzeni lat.
Idź spać, Willow.
Nie mamy wrogich zamiarów!
Szukamy dziewczyny, która podróżuje z księżniczką!
Królowa chce, byśmy ją sprowadzili do domu.
Nie. Zostań.
Widziałaś ją?
Willow.
Jest z nimi?
Nazywam się Ballantine.
Jestem dowódcą Pakalkady.
Chcemy im pomóc.
I zrobimy to, jeśli nam powiesz, dokąd ich prowadzi.
Z powrotem do Tir Asleen.
Nie chciał ryzykować.
- Nie przeżyliby. - Stamtąd jedziemy.
Na Szlaku Pielgrzymów ich nie widzieliśmy.
Wybrali Saraceńską Przełęcz.
Jeśli się pośpieszycie, możecie ich jeszcze dogonić.
Nie okłamałabyś nas, prawda?
Knypie?
Nie... panie.
Ślady kół. Mają niecały dzień.
Jechali na zachód.
Na koń!
Dobrze.
- Jeszcze raz. - Nie.
Próbuję i próbuję, i zgadnij co?
Nic się nie dzieje.
Elora...
Nie nazywam się Elora.
Ani nawet Wróbelek.
Tak na mnie mówi Airk.
Jestem... Brunhilda.
- Serio? - Tak.
Spotkało mnie w życiu sporo kpin.
A między jedną a drugą
pracowałam w kuchni i uczyłam się gotować.
Jestem podkuchenną.
- I nikim więcej. - Nie.
Wiem, że dasz radę.
Po prostu nie czujesz tych słów.
Dalej. Spróbujmy razem.
Jak jeszcze raz usłyszę „tuatha”, to zwariuję.
Rozumiem, to cię stresuje, ale mnie też!
Zaklinanie roślin to pestka
w porównaniu z tym, co czeka cię w Odwiecznym Mieście.
Wielki czarownik,
a nie poradzi sobie z jakąś zasuszoną staruchą?
„Zasuszoną staruchą”?
Jeśli Wiedźma w ogóle była człowiekiem, to już od dawna nim nie jest.
To wcielenie zła.
Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć Airka, ocalić go, to musisz się skupić!
Takie są fakty.
Nie zaczynaj.
- Nic nie mówię. - I wcale nie musisz.
Wiem dokładnie, co myślisz.
Poważnie?
Co na przykład? Że to nie działa? I że tracimy czas?
- Nawet jej nie... - Czas, którego Airk nie ma?
Jestem poddaną królowej.
Kazała mi słuchać Willowa, i tego się będę trzymać.
- Nawet jeśli się myli? - Tego nie wiesz.
Wiem tylko tyle, ile sama zobaczę.
A na razie nie widziałam żadnej magii.
I dlatego nasza trójka powinna się trzymać razem.
To my cementujemy tę grupę.
Chcę, żebyście wiedzieli. Możecie mi zdradzić wszystko.
Wasze sekrety, przykre historie,
jak moczyliście łóżko w dzieciństwie
albo bawiliście się w znachora i pacjenta
i wyszła klapa.
Co to za pokraka?
Piesek.
Podaruję go Libby, gdy wrócę do domu.
Zbiera figurki.
Różnych zwierzątek?
Nie. Tylko piesków.
Jak się wabi?
Nazwij go Boorman.
Dobre imię dla psa.
Cześć.
Nie bardzo mam nastrój do rozmowy.
Nie, to nie szkodzi, ja też nie miałem.
Ale nie powinnaś tu być sama. No wiesz.
Nikt z nas nie powinien. Willow mówi, że to niebezpieczne.
- Nic mi nie będzie. - Dobra, tak.
Poza tym chcę powiedzieć, że ta księga... Jestem dobry w te klocki.
Języki, wiedza tajemna...
Więc gdybyś kiedyś potrzebowała pomocy,
to jestem zawsze gotów, w razie czego.
No dobra, to ja już...
Kiedy Willow powiedział, że jestem Elorą Danan,
pomyślałam sobie...
„Tak. To jest to”.
Odpowiedź na pytanie, które zadaję sobie przez całe życie:
„Skąd się wzięłam?”.
Ale zaraz potem
odezwał się w mojej głowie taki cichy głos, że to bzdura.
Że nie jestem niezwykła.
Że jestem...
przeciętna.
Tak cię to śmieszy?
Co? Nie, nie miałem...
No dobra, w pewnym sensie.
Czemu Kit jest dla ciebie taka wredna? Bo zazdrości.
Dlaczego Jade tak cię broni? Bo jest oddana.
A Boorman trzyma się blisko, bo jest ciekaw.
Więc to na swój sposób zabawne,
że jesteś jedyną osobą,
która nie dostrzega, jak niezwykłą jesteś osobą.
Tak.
No nic, to ja...
Już dam ci spokój.
Powinniśmy zawrócić.
Nie mogę uwierzyć, że to mówię,
zwłaszcza że to ja wysłuchuję tego całymi dniami,
ale musisz być cierpliwy.
Nic nie rozumiesz, już za późno.
Jej moc trzeba było pielęgnować,
żeby nie zanikła z czasem.
Kiedyś była Elorą Danan.
Ale już nią nie jest.
A twoja wizja?
Widziałeś, jak walczy z Wiedźmą.
Nie.
W mojej wizji budzę się na polu bitwy.
Jestem ciężko ranny.
Brnę przez rumowisko.
Nelwyńczycy, Daikini, wszyscy...
I wtedy widzę ją.
Nieważne, co robię...
Nieważne, ile razy próbuję odmienić jej los...
Koniec końców,
jeśli nasz świat ma ocaleć,
Elora Danan musi umrzeć.
Wybacz. Siła nawyku.
Mogę ci pomóc?
Powiedz mi, co się stało z moim ojcem,
i wszystko, co wiesz o Kymeryjskim Kirysie.
Proszę.
NA PODSTAWIE POSTACI STWORZONYCH PRZEZ GEORGE'A LUCASA
Napisy: Marcin Bartkiewicz