Cousa deume a túa nota.
Sorprendeume que quixeras verme despois de saír correndo a outra noite.
Entón, isto é unha cita?
É unha sorpresa.
Cando vin a Nunca Máis non pensaba en ter un romance.
Pero cando me bicaches…
abríchesme os ollos e todo cobrou sentido.
Xavier advertiume sobre ti e non o escoitei.
Que irónico, non?
Irónico sería incriminar a Xavier e que o Hyde axudase a encerralo.
Espera… Non pensarás…
Non penso nada. Seino.
Kinbott descubriría o teu segredo nalgunha sesión.
E liberoute.
Por que a mataches?
Pensei que os Hydes eran leais ós seus amos.
En serio, isto é de tolos.
O Día da Integración díxenche que ía a casa de reunión.
Envioute a doutora a espiarme?
No Rave'N,
escoitáchesme falar con Eugene da cova e avisaches a Kinbott.
Eugene vería como a calcinaba
e logo fuches rematalo.
OCÚPATE XA. VOU.
Hei de recoñecercho, Tyler.
Ferirte aquela noite na mansión…
xogada mestra da distracción.
Para. O que dis é unha loucura.
Non son un monstro.
Se de verdade o pensaras,
por que te ías arriscar a enfrontarte a min ti soa?
Quen dixo que estou soa?
Non sei que broma enfermiza queredes gastarme, Mércores.
- Pero eu marcho. - O certo…
é que vas vir con nós.
Benvido.
Onde demo estou?
Onde ninguén te oirá berrar.
E as cadeas?
Menos preguntas estúpidas.
Mércores, estás tola. Son un normi.
Iso é certo a medias.
Recoñécela?
Miña nai acapara a foto e distraeume,
por iso non vira antes a túa.
Teu pai namorou e casou cunha paria.
Pero iso non me converte nun monstro.
Segundo o seu expediente médico…
- Roubáchelo? - Tecnicamente foi Cousa.
Colleuno do teu garaxe. Teu pai garda de todo.
A depresión posparto desatou a doenza.
Tiña trastorno bipolar severo.
Sabes que iso é mentira.
Era unha Hyde.
E teu pai sempre viviu co temor
de non saber se herdaches ou non a súa doenza.
Ides quedar aí e deixar que me faga isto?
Rapaces? Enid acaba de escribir.
Thornhill sospeita.
Canto falta para que torne nesa… cousa?
Non son o monstro.
Si o es.
Vino nunha visión no Viravento.
Agarda, fas todo isto por unha visión que tiveches ó bicarnos?
Acaso podes fiarte diso?
Mércores, que fas?
Unha tortura suave. Tranquilos, non deixarei marca.
- Mércores, agarda… - Agarda, vas en serio?
O Hyde só entende unha cousa:
a dor.
- Quieta! Non! - Mércores!
Ata aquí cheguei!
- Nós tamén. - Non.
- Agarda. - Non.
Mércores, non me prestei a isto.
- Expliquémosllo a Weems. - Non nos axudará.
E Tyler sempre vai por diante de seu pai.
Pois estás ti soa.
Non me deixedes aquí con ela, por favor! Suplícovolo!
ACADEMIA NUNCA MÁIS
UNHA SERIE DE NETFLIX
Cando insisto con súa nai ou algún tema delicado, perde o control
e vólvese frío e distante.
É como se falase con outra persoa.
Cada vez estou máis preocupada.
O trauma de perder a súa nai
deixou en Tyler máis secuelas psicolóxicas das que cría.
- Si? - Shériff Galpin.
Temos un problema.
E chámase Mércores Addams.
Para que te usa Kinbott, ou, máis ben, Laurel Gates?
Mércores, por favor.
Os membros que había no soto da mansión Gates,
para que os quere?
Non o entendo. Por que fas isto?
A ver eses reflexos.
- Estou aquí! - Afástate do meu fillo!
Sóltao.
OFICINA DO SHÉRIFF
Asina aquí.
O shériff Galpin non presentará cargos.
Todo un milagre dadas as circunstancias.
Claro que non.
Dende cando o sabe?
Desculpa?
Cando lle dei a garra da cova, xa o sabía?
Mércores, xa basta.
Xavier Thorpe é o Hyde.
Hai probas, gracias a ti. Por iso che dou un último pase.
- Tyler tamén o traizoará. - Marchamos.
Fóra.
Mércores, agarda.
Tyler! Non, que fas?
Teño que falar con ela.
Era miña amiga.
Estamos na comisaría, que vai pasar?
Rapidiño.
Que queres?
Preguntarche algo.
Que se sente?
Cando?
Ó perder.
Ó principio,
espertaba espido,
cuberto de sangue,
sen saber que pasara.
Pero, co tempo…
comecei a recordalo…
todo.
Os berros,
as miradas de pánico
e un medo tan primario que podía saborealo.
E era delicioso.
Non tes nin idea do que vai pasar.
O trato para que o shériff Galpin non presentara cargos
esixe a túa inmediata expulsión.
Os outros non tiveron nada que ver.
Actuei soa.
Para alguén que di non ter amigos, desvélaste por protexelos.
Non tiñan arrestos para facelo.
Secuestrar e torturar?
Espero que non.
É consciente de que Tyler destripou a seis persoas
e recolleu varias partes do corpo?
Se viñeras a min coas túas sospeitas
no canto de actuar pola túa conta, quizais puidera axudar.
Porque cooperación e confianza son os selos da nosa relación…
Admiro a habilidade que tes para ser ti mesma e confiar no teu instinto,
pero iso tamén fai que sexas impaciente e impulsiva.
As túas accións déixannos nunha posición imposible.
Tyler é o Hyde.
Incriminou a Xavier. Confesoumo todo!
Oxalá puidera crerte.
Súa nai era unha marxinada.
Estudou aquí, seguro que a lembra.
Era unha Hyde!
Si, Francois, era encantadora.
Non lle preguntei pola especie!
Pois déame máis tempo e demostrarei que son Hydes!
Non hai máis tempo
nin máis tratos, Mércores.
Prepara os baúis.
Faremos que os envíen e despídete.
Marcharás mañá no tren da tarde.
Sinto que Nunca Máis non fora para ti, Mércores.
Túa nai ha sentirse moi decepcionada.
E eu tamén.
Xavier… Non sei canto tempo temos.
Cousa encargouse dos gardas e das cámaras.
Que fas aquí?
Sei que non es o Hyde.
Tyler utilizoume para inculparte. El é o Hyde.
Como o sabes?
Vino nunha visión cando me bicou.
Alégrame que te divertiras mentres a min me acusaban falsamente.
Debín crerte.
Como pareces ter unha conexión mental co Hyde,
preguntábame se debuxaras algo
- que nos axude. - Queres que che axude?
Arruináchesme a vida!
Non.
Tentei ser teu amigo.
- E mira onde estou. - Non se trata de nós.
Non, é por ti!
Sempre que te involucras, alguén sofre.
Es tóxica.
O único que fas e empeoralo todo.
Tyler dixo que pasaría algo malo. Creo…
Dáme igual!
Queres deter todo isto? Pois marcha.
Vaite moi lonxe e non volvas.
Entendes?
Iso non pode pasar se non estás.
Así é como salvas a todos.
Marcha.
Lisca!
Non podo crer que vaia estrañar
estes ollos sen vida espertándome.
Non será o mesmo sen ti.
Supoño que te trasladarás con Yoko
e eu serei cousa do pasado.
Xamais.
E ti?
Vasme esquecer?
Enid… Deixaches unha marca imborrable en min.
Cando un arco da vella me dea náuseas
ou me sangren os oídos cunha canción,
pensarei en ti.
Grazas.
Supoño.
Sempre crin que confiar en alguén era signo de debilidade.
Que me decepcionarían inevitablemente.
E resulta que a decepción fun eu.
Estás de chanza?
Aprendín moitísimo de ti.
A delinquir, sobre todo,
pero… a xente pasa a vida finxindo que nada lles afecta,
pero no teu caso é totalmente certo.
Non terás algún plan astuto para eludir a Weems, non?
Xavier ten razón.
A profecía non pode cumprirse se non estou,
pero mátame marchar mentres Tyler segue libre.
Se intenta algo,
temos unha chea de gorgonas, vampiros e lobishomes
listos e á espera.
Témolo controlado, prometido.
Por outra lado,
escribíronme as nais de Eugene: espertou onte a noite.
Quizais Weems che deixe pasar por alí.
Creo que xa está todo.
Cousa…
Vou estrañar os titoriais de maquillaxe.
E mándame consellos de hidratación.
Segue en contacto, si?
Entón douche…
Tes razón.
Non abrazarnos é o noso.
O plan non era que te botaran.
Sentímolo.
As Beladonas teñen que prepararse.
Ou morrerá moita xente.
Que ben que inda te pillo.
Estaba podando o acónito e perdín a noción do tempo.
Un regalo de despedida.
Adelfa branca,
unha das máis letais.
Tamén simboliza o destino e a renovación.
Es unha moza con moito talento.
A ver que fas agora.
Mércores.
Acompañareite persoalmente até o tren.
Pídolle un último favor.
Mércores!
Eugene.
Alégrame verte esperto.
- Oín que me visitaches moito. - Non o volvas dicir.
Escoita, quería dicirche algo…
Non debín ir o baile,
debín estar contigo.
Non se pode ignorar a chamada da pista de baile.
- Non é culpa túa, senón do monstro. - Resulta que é un Hyde.
Segue aí fóra, non podes volver a Nunca Máis,
nin para coidar das abellas.
E esta vez faime caso.
Pensei que os Zoadores mantíñanse unidos.
Aquela noite no bosque,
alguén incendiou a cova.
Si, a doutora Kinbott.
Que forte que fora ela.
O certo é que non lembro nada.
Só vin a alguén con roupa negra e aquelas botas.
Que pasa coas botas?
Houbo unha explosión de luz
e, por un momento,
non me pareceron negras,
senón vermellas.
Mércores.
Pensei que xa estarías en Nova Jersey.
Deixa de finxir, Laurel. Debín saber que eras ti.
Finxir a túa morte, entrar a traballar en Nunca Máis,
liberar a un Hyde.
Normalmente, admiro as vinganzas ben executadas,
pero a túa é un pouco extrema ata para min.
Ai, encanto.
Weems tiña razón.
Precisas axuda psiquiátrica.
Non podes verter acusacións así de graves sen consecuencias.
Igual son graves… pero é a verdade.
Tyler contoumo todo.
O principio acusei a Kinbott de usar a hipnose para liberalo,
pero usaches un químico de orixe vexetal, non?
Teu pai tiña a todos os parias controlados.
Supoño que che contou o segredo dos Galpin cando eras nena.
Pois iso fuches a por Tyler.
Mostrácheslle o que era súa nai para manipulalo.
O que el non sabía era que a verdade non o liberaría.
Síntoo moito.
Senón que o escravizaría.
Ó principio usabas a cova e os grillóns,
pero, despois converteuse no teu fiel servo.
Cando Kinbott se achegou á verdade,
Tyler matouna e culpaches a Xavier.
Xa basta.
Tyler, querido, fai feliz a mamá e cálalle a boca
Para sempre.
Non está do teu lado.
Tyler faría calquera cousa por min.
Lembras o que che dixen?
Mostreiche quen es en realidade.
O que lle fixeron a túa nai.
Os marxinados fixeron de ti un monstro.
Se só odias os marxinados, por que tamén mata normis?
Non eran máis que peóns.
Igual ca ti, Mércores.
Unha vez máis, subestimaches a situación.
Nunca ías subir a ese tren.
Enviei a Tyler a interceptarte.
Non cheguei a estación.
Suficiente?
O teu escravo seguirá na estación.
Non mo poñas máis difícil do que xa é, Marilyn.
Chámome Laurel!
Directora Weems!
Veleno de beladona.
Un final axeitado, non cres?
Estás ben?
Non te irás converter agora, non?
Hoxe hai lúa de sangue.
Estou ben, creo.
Pero isto axuda.
Ola! Eugene, que tal estás?
Viches a Mércores?
Non, marchou pola tarde. Non foi verte?
Escoita. Foi enfrontarse a Thornhill coa directora
e non souben nada máis delas.
Enfrontarse a Thornhill?
Está detrás de todo o que ocorreu.
É o malo… a mala.
É moi mala persoa.
Ben. Irei con Ajax botar un ollo o invernadoiro.
- Benvido, rapaz das abellas. - Que fai no teu cuarto?
Que…?
Amodo! Que pasou?
A directora Weems?
- Enid. Que pasa? - Que dis de Mércores?
Con Tyler e Thornhill?
Onde?
A cripta de Crackstone, que demos?
Quen son os Beladona?
Explícocho de camiño.
Veña.
Rapaces.
Cálmate, Eugene.
Esa gorgona é un idiota.
Podería ser perigoso.
Se Enid ten razón e levaron a Mércores,
- hai que chamar ó shériff. - Teño que ir.
Mércores é a miña única amiga e teño que axudala.
Código da colmea.
Vaia, seica se repite a historia.
Excepto que eu non vou chorar como un bebé.
Tyler, espera no bote.
Si.
Sé un bo Hyde e obedece a túa ama.
Hei de admitilo,
o truquiño coa cambiaformas de Weems case funciona.
Pero como dicía meu pai:
"Para superar a un marxinado, tes que ser máis lista ca eles."
Sabes? As nosas raíces remóntanse ata Joseph Crackstone.
Vaia, a túa familia tamén son asasinos.
Joseph Crackstone foi un visionario
dedicado a protexer os normis dos parias
ata que morreu prematuramente
a mans da túa devanceira, Goody Addams.
E, por se non abondase,
roubaron estas terras para construír esa abominación.
Pero,
a través dos séculos,
a miña familia mantivo o compromiso coa misión de Cracsktone.
Meu irmán morreu servindo á causa.
Eu decidín probar un enfoque diferente.
O sobrenatural.
Tyler recolleu estes membros para resucitar a Crackstone.
O único que case consegue erradicar os marxinados.
Non podes resucitar os mortos.
Creme, xa probei.
Creo que a túa devanceira, Goody Addams, non estaría de acordo.
O Libro das sombras.
Fuches ti quen roubou o orixinal.
A Goody non lle bastou con matar a Crackstone.
Tamén maldixo a súa alma.
Que ten que ver iso comigo?
Miña querida Mércores,
ti es a chave.
A túa chegada a Nunca Máis puxo o meu plan en marcha.
Goody selou a Crackstone nese sarcófago cunha pechadura de sangue.
Só a pode abrir un descendente directo.
Es a chave.
Un descendente vivo nunha noite de lúa de sangue.
Así que… agardei o momento
e fínxente sentir especial
ata que puideras ser o sacrificio.
Merda!
Para!
Santiago, que pasa?
Señor, temos un problema.
Chamou a nai de Eugene Ottinger axitada.
- Algo pasa en Nunca Máis. - Manda un par de patrullas xa.
Ese é o tema, non podo.
Pincharon as rodas de todos os coches.
Non quedou nin un.
Vale, vou de camiño.
Son sangue do voso sangue.
Invoqueino para limpar o mundo de marxinados dunha vez e para sempre.
A miña vinganza será breve e real.
A miña tamén.
Goody Addams.
Inda me atormentas.
Sufrirás o mesmo destino que me legaches.
Arde nas eternas lapas do inferno.
Onde debes estar.
Descansa, Mércores!
Non podo crer que estiveras nunha sociedade secreta sen dicirmo.
Porque, xa sabes…
É secreta.
Bianca, Davina…
Kent?
En serio, Kent tamén?
Non era un club exclusivo?
A ver, como que Thornhill é unha psicópata?
Asasinou a Weems e levou a Mércores a cripta.
Hai que sacar a todos da escola antes de que sexa tarde.
Isto é o que vén.
Usamos a alarma de incendio?
E alertar a Tyler e Thornhill?
Entón como os sacamos?
Co canto de serea.
Cousa e mais eu buscamos a Mércores.
Vale, Beladonas sempre.
En serio, tedes estalo secreto?
Mércores.
Viñeches levarme ó outro lado?
Escoita, hai que apuñalar a Cracsktone no seu negro corazón.
É o único xeito de vencelo agora e para sempre.
Acaso estás cega? Estou morrendo.
O teu colar.
É un poderoso amuleto.
Miña nai dixo que era para conxurar visións.
E tamén espíritos.
Permitirame pasar a través de ti e curarte.
Pero, cando o faga, non volverás verme.
A escola necesítate, Mércores.
Por que paramos no medio do bosque?
- Buscas o teu pequeno monstro? - Cala.
Agarda.
Oe! Que pasa comigo?
Que…?
Es un imbécil!
Veña, imos saíndo rápido e con calma, si?
- Bo traballo! Movédevos. - Bianca!
Que está pasando?
Estamos en perigo. Non hai tempo que perder.
Seguídeme. Veña, rápido.
Ai Deus.
Non pode ser!
Está pasando!
Cousa, vou tornar en lobo!
Laurel dixo que morreras.
Xa me encontro mellor.
Es como unha cascuda.
Os afagos non che servirán de nada.
Vas rematar moi mal.
Enid?
Enid!
Teño que volver á escola.
Ansiaba tanto este momento e significa tanto para a miña familia…
Silencio, muller!
Vaite ou arríncoche a lingua!
Non idealices a ninguén.
Eliminarei as abominacións desta terra!
Si!
Si, Cousa!
SEN SINAL
Tyler.
Fillo, es ti?
Que hai, amigo.
Como latexa o voso corazón?
Que clase de meigaría é esa?
Afástate dela!
Non!
- Meu Deus! - Estou ben. Vai. Sácaos de aquí!
Xa!
Vale!
Veña, rapaces. Fóra!
Enviareite de volta ó inferno.
Trouxeches unha pistola.
A primeira decisión intelixente que tomaches hoxe.
Non acabarei con todos os marxinados,
pero a ti si te vou matar, Mércores.
Pendanga.
Os Zoadores mantéñense unidos, non?
Agora déixame a min.
E se chamamos o shériff?
Non mires, Eugene.
Enid?
E Mércores?
FIN?
Odio admitilo,
pero vouna botar de menos.
Era un bo fastío,
pero era dura.
E morreu polo único que de verdade amaba: a escola.
Por iso, respéctoa enormemente.
Era unha de nós.
Agora que cancelaron as clases, tes que visitarme en San Francisco.
Asegúroche néboa e orballo case cada día.
Soa tentador.
Bianca.
Déboche un agradecemento.
Xa nos veremos en esgrima.
Non collas aires polo do peregrino sobrenatural.
Seica es un home libre.
Si. Cargos desestimados.
Escoita.
Na cela dixen moitas… cousas.
Ser teu amigo debería vir cunha advertencia. Pero…
Creo que non moita xente recibiría unha frecha por min.
Benvida o século XXI, Addams.
Xa ten o meu número.
Que atrevido.
Non esperarás que te chame.
Non, nunca.
Confórmome cunha mensaxe.
Sabes o que é, non?
Adeus, Xavier.
Oe, vas volver para o curso que vén?
Si? Non? Quizais?
ACADEMIA NUNCA MÁIS
NÚMERO DESCOÑECIDO - NOVA MENSAXE
VIXÍOTE.
O meu primeiro acosador.
Quizais estas vacacións sexan máis interesantes do que cría.
Neste sitio inda quedan cabos soltos
e preguntas sen responder.
Os segredos axexan dende os escuros recantos da vila.
Eran Laurel Gates e Tyler simples peóns?
Será o acosador de hoxe o meu némese de mañá?
Sei que vos mata o suspense.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez