UNHA SERIE DE NETFLIX
Gústanme os funerais.
Levo asistindo dende que teño idade para ler as necrolóxicas.
"Deus é forza e abeiro…"
Mataron o alcalde e sei que o asasino está aquí,
aparentando inocencia mentres planea o seguinte paso
e vixía os meus movementos.
Sei que estou preto da verdade.
Teño todas as pezas,
só me falta colocalas.
Hei de ignorar as bágoas e as faces de dor.
Pode que ata o de agora fora máis hábil ca min,
pero inda falta a manobra final.
O asasino cometerá un erro…
e eu estarei agardando.
Tan aguda como sempre, aprendiz miña.
Tío Fétido.
CAPÍTULO VII: UNHA MÁGOA QUE AÍNDA NON ME COÑEZAS
Canto tempo levas acosándome?
Cheguei esta mañá e xa me golpeou unha onda de nostalxia.
Crin que non foras a Nunca Máis.
Non. Teu pai era o intelixente.
Pero deixábame caer.
Habitualmente dende o teito e cunha daga entre os dentes.
- Para mantelo alerta. - Claro.
Contoume o que está ocorrendo.
Monstros, asasinatos, caos.
Que divertido!
Díxenlle que tiña traballo en Boston, pero que pasaría por aquí.
Que tipo de traballo?
Dos que me fan buscar un sitio onde agocharme.
Este sitio é dun amigo.
Fixeches un amigo.
O pobre rapaz volverá cos pés diante.
- Gústanme os agochos con petiscos. - Están hibernando.
Son coma os fillos de Eugene.
Significa que non se comen!
Sabes…
Cando me miras con eses ollos de desaprobación,
lémbrasme a túa nai.
Falando de cousas terroríficas…
Sabes con que tipo de monstro lidas?
Non puiden identificalo.
Chámase Hyde.
Coma Jekyll e Hyde?
Xa o viras?
Si.
No 83, nas miñas vacacións no psiquiátrico para criminais de Zürich.
Fixen unha lobotomía.
Pero xa sabes que son como tatuaxes, con unha non chega.
Fálame do Hyde.
Olga Malacova.
Caralla. Tíñao todo.
Beleza, cerebro e tendencia á necrofilia.
Olga era pianista de concertos,
ata que un día transformouse no medio dunha sonata de Chopin.
Masacrou a varios asistentes.
E ós críticos musicais.
Que o provocou? Ou cambiou por si mesma?
Nin idea.
Só a vin na terapia de electrochoque.
Ningún libro de marxinados menciona os Hydes.
E Nunca Máis é reputada por ter a mellor colección.
Probaches co diario de Nathaniel Faulkner?
Antes de fundar Nunca Máis,
viaxou polo mundo catalogando as comunidades de marxinados.
Como o sabes?
Se cres que agora teus pais andan sempre pegados, ai Deus.
Unha noite aparecín sen avisar no cuarto de Gomez…
O que interrompín non foi unha guerra de almofadas.
Tío Fétido.
O diario, onde está?
A biblioteca das Beladonas.
Teu pai aparcoume e dixo que estaría alí un bo rato.
Entón atopei unha elegante caixa forte.
Esperaba unha reserva de cartos ou xoias, pero, no canto diso, atopei o diario.
Entraremos na biblioteca esta noite.
Mentres, sé discreto.
Se te descobren,
renegarei de ti e quedarei coa recompensa por capturarte.
Non esperaría menos.
Non toques as abellas.
Comecei a novela como unha ficción retorcida,
pero, dalgún xeito, a realidade converteuna nun espello.
A visita á mansión Gates deixoume con moitas preguntas.
Se Laurel Gates morreu hai 20 anos, quen dorme no seu cuarto?
Por que ten fotos miñas?
E que vínculo hai co Hyde?
Sexa quen sexa, matará por gardar o seu segredo.
Goody predixo que tería que atopar respostas en solitario.
Por suposto, nunca está cando a preciso.
Os mortos poden ser tan irritantes e informais como os vivos.
Ola.
Perdoa, pensei que seguirías no velorio
Lisco en canto botan terra ó ataúde.
Non atopo o meu frasco de esmalte de uñas prateado.
Impórtache se o busco?
Yoko vai facer unha noite de manicura.
É a terceira vez en 24 horas que esqueces algo.
E…
Como vai todo?
A soidade é o meu.
Sen distraccións molestas, case acabei a novela.
Era unha molestia?
- Tiñas hábitos irritantes. - Por exemplo?
Riste cando mandas mensaxes, o que é todo o día.
Ao menos non uso unha máquina de escribir que dá dor de cabeza.
Rinchas os dentes e gruñes en soños.
E ti tocas o chelo de madrugada.
Implícaste en actividades e despois quéixaste.
Antes que obsesionarme co que dá medo…
Poderías gasear á vila enteira con tanta colonia.
E todo iso sen pensar moito.
Supoño que é unha sorte que Yoko non busque xeitos
de poñer en perigo a todos os que a rodean.
De feito, estamos tan na mesma onda que quere que sexa a súa compañeira.
Para sempre.
- Non serei eu quen cho impida. - Desfruta da soidade.
De soidade ten pouco contigo aquí.
Tío Fétido?
Quen é o tío Fétido?
Que fas aquí?
Son un Beladona, non teño que dar explicacións.
Ti que escusa tes para roldar de madrugada?
Investigación.
Sobre o monstro?
Non te molestes.
Aquí non hai nada sobre el.
Que conveniente.
Sabes que problema tes?
Encantaríame saber que pensas.
Non sabes quen son os teus amigos.
Eu estiven sempre o teu lado.
Salveiche a vida.
Crinte cando ninguén máis o fixo.
E que conseguín? Desconfianza e mentiras.
Vale. Queres sinceridade? Aquí a tes.
Estiveches en cada ataque do monstro.
Primeiro Rowan, na Festa da Colleita.
No Día da Integración chegaches xusto despois de que desaparecera,
pero dis que non o viches.
Agora a proximidade é un crime?
Tamén está a túa obsesión.
Debuxaches o monstro mil veces e, inda así, nunca o viches.
Ou iso dis. Ata debuxaches a súa guarida.
E cando Eugene foi investigar…
tentaches matalo para que non contara nada.
Cres que magoaría a Eugene?
E non esquezamos a túa aparición
cando atacaron a Tyler na mansión Gates.
Se son o monstro,
porque non te matei?
Porque, por algunha razón que non entendo nin consinto, gústoche.
Gustarme o que?
Canto tempo levas aí?
Abondo como para notar a tensión entre os dous.
Mi ma!
En serio, cortábase cun machete de verdugo.
Recoñecería o repique deses dedos en calquera parte.
Ola, Cousa.
Segues enfadado polo de Kalamazoo?
Non tiven a culpa.
Dixeches que abrías a caixa en 30 segundos.
Cinco minutos despois seguiamos alí.
Es un torpe.
Basta.
Déixao.
Ensíname o diario.
Aquí está.
Iggy era a man dereita de Faulkner,
adestrou unha xeración de Beladonas.
E tras Iggy Iso…
Boto unha soneca ou pódela abrir rápido?
Isto xa parece Kalamazoo outra vez.
Que apousentos máis bos.
Como conseguiches un cuarto individual?
A miña compañeira non puido coa miña toxicidade.
Aquí está.
Describe os Hydes como artistas, pero tamén son vingativos e impulsivos.
Son mutantes, permanecen inactivos ata que os libera un trauma,
un estímulo químico ou a hipnose.
Iso provoca que o Hyde cree un lazo co seu liberador,
a quen verá como o seu amo.
Convértese nun instrumento ó servizo do malvado plan do seu amo.
Alguén disposto a liberar a un Hyde está ben mal da cabeza.
Entón non busco a un asasino, senón a dous.
O monstro e o seu amo.
Non quería sobresaltarte.
Traballaba na novela.
Enid pediu compartir cuarto con Yoko para o que queda de curso.
Iso fixo?
Cando hai unha pelexa,
gústame coñecer as dúas versións do ocorrido.
Pareciades carne e unlla.
Non podes fiarte de ninguén. Vino cos meus propios ollos.
Evítao se queres, pero ambas sabemos que te preocupas por Enid.
E has de admitir que acendeu unha faísca de amabilidade en ti.
Tranquila. Unha faísca pequeniña.
Case imperceptible á vista, pero…
Eu deime conta.
Parte desta experiencia
é facerse amiga de persoas coas que non conectarías.
E esas amizades adoitan converterse en vínculos de por vida.
Antes merco unha soga.
Tan difícil che resulta admitir que fixeches unha amiga
e que, agora que non está, bótala de menos?
Sobrevivirei soa.
Coma sempre.
Ben, se iso é o que queres, enviarei a petición a directora.
Tío Fétido?
Oe! Ser un lobo solitario ten as súas vantaxes.
Vives baixo as túas regras, fas o que queres…
Mírame a min.
Ola, teño que falar contigo.
Non, agora mesmo.
Si, sei onde é.
Vale, podo estar alí nuns 20 minutos.
Vale. Adeus.
Con quen falas?
- Non é asunto teu. - Sei o que es, Xavier.
Déixame en paz dunha maldita vez.
Puxécheslle o rastrexador?
Calma. O tío Fétido teno todo controlado.
Veña, en marcha.
A PATRULLA CANINA DE PENNY!
Que?
Collino cando viña de camiño.
Xa me coñeces, gústame ir de incógnito.
Veña, imos!
Ei! Que era tan urxente?
Que pasou?
Soñei que morrías.
Sube ó coche.
Directora Weems, é urxente que falemos da doutora Kinbott.
Mércores. Xusto falabamos de ti.
Falando da raíña de Roma.
Pola porta asoma.
Comentábame a túa valoración.
Teño que firmar antes de enviala ó xulgado.
E cal é o veredicto, doutora? Estou curada?
Alégrame que che faga gracia, porque ó xuíz non lla fará.
Xa lle expliquei a doutora
que ultimamente fixeches pequenos pero importantes
avances para aceptar a túa nova familia.
Si.
Creo que estou na fase de tolerar abrazos.
Estiven lendo sobre a hipnose
e creo que sería unha boa técnica para liberarme.
É afeccionada?
Si, moito.
Aplaudo esa nova disposición para profundar en ti.
Vémonos o luns.
Comezaremos entón.
De que tiñas que falar con tanta urxencia?
Pode esperar.
Se me desculpan,
teño deberes que rematar.
CAFÉ E PASTELARÍA VIRAVENTO
A ama de Xavier ha de ser Kinbott.
O Hyde permanece inactivo ata que o libera
un trauma, un estímulo químico ou a hipnose.
Escóitasme?
Descubriría o que era e hipnotizouno para liberalo.
Iso explica as sesións secretas.
Creo que ese rapaz de aí sabe quen son.
Si. Vén cara aquí.
Fareille unha chave para durmilo.
- Cúbreme. - Para.
Non lle interesas ti.
Fíxenche un café. Invita a casa.
Grazas, rapaz.
Tamén preciso que enchas isto.
Tyler. Este é o meu tío Fétido.
Ola, encantado de…
Ese é?
É un Hyde.
Vaia, é o da outra noite.
Teu pai dixo claramente que te afastaras de min.
Non está e este é o meu descanso.
Segundo parece, alguén ten que liberar o Hyde. O seu amo.
Mi madriña.
Tyler.
Que che dixen?
Mércores tentou manter a distancia.
Fun eu quen sentou con ela.
Vale.
Estou colgando isto.
É o sospeitoso dun atraco e é un fulano moi raro.
- Vístelo por casualidade? - Non.
Sería difícil pasalo por alto.
Vouno pór no taboleiro.
Para que gasto saliva.
Grazas, pero non facía falla.
Xa, a túa familia é moi… estrafalaria.
Pois Fétido é a ovella negra.
É inofensivo.
Entón, o de cambiar a nosa cita…
Entre o monstro e meu tío…
Nada de escusas.
Despois do da última vez, débesmo.
No podo saír da escola. Todos me vixían.
Non importa.
Irei eu.
As nove na cripta de Crackstone.
Non a estraño.
Os amigos son unha carga da que aproveitarse.
Son debilidades.
O teu traballo é protexer o diario.
Volverei en canto poida.
Non é unha cita.
É un quid pro quo por facer que case o destripen.
Vixía o diario!
A última vez que me prepararon unha sorpresa aquí non foi ben.
Esta vez non te desmaiarás.
Pero tes que pechar os ollos.
En serio?
Por desgraza.
Só o fago porque estou en débeda.
Vale. Amodo.
Agarda aquí. Pecha os ollos.
Vale.
Tranquila. Por aquí.
Un segundo.
Vale, xa os podes abrir.
Que? Nunca te levaron de pícnic nunha cripta?
Gústanche as pelis de medo?
Prepárate para o horror.
UNHA LOURA MOI LEGAL
RAÍÑA DO BAILE
É a moto do sospeitoso, sen dúbida.
Tan rara coma el.
Ben, se vai a pé non puido ir moi lonxe. Separádevos.
Eu mirarei na zona do lago.
Vaia tortura.
Grazas.
Vale, non me odies.
Non me vou andar con voltas…
Quero que sexamos máis que amigos.
Xa se che pasará.
Non fagas iso.
Subestimar o que sinto.
Non estou feita para ser amiga, moito menos algo máis.
Ignorareite, chafareiche o corazón
e anteporei as miñas necesidades e intereses.
Xa, ti tenta apartarme. Non vai funcionar.
Case te mato.
Sobrevivín.
- Potra. - Son máis duro do que cres.
Cometes un erro.
Pode ser.
Seguro.
Que demos?
Tyler.
Papá? Que fas aquí?
O xardineiro atopou unha moto no lago.
Coincide coa que roubou ó atracador.
E como falta unha canoa, crin que estaría na Illa do Corvo.
Non vou nin preguntar que é isto. Vou facer coma que non vos vin.
Entendido?
Incrible. Veña.
O diario…
Cousa?
Cousa…
Fétido? Fétido, axuda!
Axuda! Cousa non se move.
- Apuñalárono! - Pono na mesa!
Veña, Cousa.
Foise, Mércores.
Non. Cousa.
Se me oes…
como morras, mátote.
Outra vez.
Xa! Outra vez, por favor!
Xa pensabamos que non ías forzar máis pechaduras.
Quen che fixo isto?
Apuñaláronte polas costas. Covardes.
Prométoche que o responsable sufrirá.
E será lento,
largo
e extremadamente doloroso.
Vouno coser.
Atoparon a moto, así que o shériff non andará lonxe. Tes que marchar.
A próxima vez rouba algo menos interesante.
E iso que gracia ten?
Vale. Hoxe quedarei aquí
cuidando do paciente e mañá sairei a fume de carozo.
Verémonos na túa vista ou na próxima reunión familiar.
Sempre serás a miña favorita.
Lembra dicirllo a Pugsley.
Seguro que o acomplexa.
Supoño que non foi unha broma casual.
Quen rexistrase o meu cuarto roubou o diario de Faulkner.
Debería estar ben gardado na biblioteca dos Beladona.
Coñece o diario,
o que significa que sabe que o monstro é un Hyde.
Grazas, Srta. Thornhill. Xa me encargo eu.
Por suposto. Se precisa algo estarei no corredor.
Faulkner pasou anos estudando os Hydes.
Quería determinar se eran asasinos instintivos
ou eran conscientes dos seus actos.
A que conclusión chegou?
Matouno un deles antes de acadar ningunha.
Houbo quen seguiu investigando,
pero son demasiado impredicibles e violentos.
Prohibíronlle a entrada en Nunca Máis hai 30 anos.
Sempre soubo que o monstro era un Hyde.
Por que non o dixo?
Porque sería a fin de Nunca Máis. A fin.
Clausuraríana. E iso non pasará comigo aquí.
Mais eu non son a única que cala.
Se sospeitas de alguén, dimo.
Por que?
O único que fai é manipular e obstruírme.
Dálle igual cantos morran mentres manteña a súa reputación.
Eu protexo a familia de Nunca Máis, e iso tamén a inclúe, Srta. Addams.
Ven comigo.
Teño información sobre o asasinato do alcalde.
Saqueino do ordenador de meu pai.
Parece que estaba buscando a alguén.
Laurel Gates? Comezou despois do Día da Integración.
Debeu de vela alí.
A policía británica deuna por morta, afogada,
pero nunca atoparon o corpo.
Hai un ano unha rica herdeira mercou a mansión Gates.
Despois morreu misteriosamente e deixoulle todo a súa coidadora,
Teresa L. Glau.
É un anagrama de Laurel Gates.
Laurel merca a mansión en secreto
e volve a Jericó como outra persoa…
Para que?
Vingarse dos que culpa da desgraza da súa familia.
Teu pai,
o forense,
meus pais
e, sobre todo, Nunca Máis.
E que ten que ver o monstro?
O monstro é un Hyde. Está as ordes de Laurel.
Contrólao.
Ti sabes quen é Laurel, non si?
Mércores, hoxe non tiñamos cita.
Quería devolverche algo.
Atopeino no cuarto da túa infancia.
Sei que es Laurel Gates e que volviches a Jericó para vingarte.
E o alcalde tamén, por iso o mataches.
Quen mellor para entrar e saír do hospital
que unha psiquiatra so pretexto de visita médica.
Non me estarás acusando de matar o alcalde, non?
Equivocácheste ó deixarlle rosas a Eugene.
Eran da mesma variedade que atopei xunto a túa cama.
Non teño nin idea do que falas.
Por que senón unha psiquiatra sobrecapacitada
ía instalarse no remanso intranscendente que é Jericó?
Porque así podía penetrar nas mentes dos marxinados
ata atopar a un que puidera manipular para vingarse.
Sabes que?
Non teño tempo de ocuparme dos teus delirios.
Teño unha emerxencia.
Con Xavier?
Sei o das sesións secretas no coche.
Tamén atopei a cova onde facía sesións para liberar o Hyde.
Xa fuches lonxe de máis.
Sabe o impredicibles que poden ser?
Ou pretende internalo antes de que a traizoe?
Mércores, precisas axuda.
Máis da que eu podo darche.
A quen chama? A Xavier?
O xuíz Reynolds.
Vou recomendar que te internen nun psiquiátrico para observación.
Por favor. Ambas sabemos que o controlaría nunha semana.
Acabouse o tempo.
Directora Weems, Valerie Kinbott.
Mércores irrompeu no meu despacho.
Non sabía que hoxe tiñades sesión.
Non a tiña. Comportábase de xeito totalmente irracional.
Doutora Kinbott?
HOSPITAL DE JERICÓ - URXENCIAS
Foise.
A doutora Kinbott morreu.
Acabouse.
Tes que deixar de invadir o meu espazo.
Deberías seguir o teu consello.
Esquecíchelo.
Cravado en Cousa.
Dende cando vas ver a Kinbott?
Estiveches…?
Pero que digo? Claro que si. Estiveches espiándome, non si?
Porque son o malo da túa fantasía.
Meu pai cre que a miña saúde mental é un asunto de relacións públicas.
Quere manter o problemático do seu fillo fóra da prensa.
Non fun ó teu cuarto.
Creme ou non,
dáme igual.
Os teus debuxos melloraron.
Este en concreto gústame moito.
Parece coma se o vivises.
- Que queres? - As preguntas fágoas eu.
Que fai o inhalador de Rowan aquí?
Ou as gafas de Eugene?
Ou as fotos de acosador que me tomaches?
- Non, eu… - E a última incorporación.
O colar de Kinbott.
- Alguén o puxo aí! - Quieto!
Solta o coitelo. De xeonllos.
Esposádeo.
- Ten dereito a non falar. - Que?
O que diga usarase na súa contra no tribunal.
Ten dereito a un avogado.
Se non pode custealo asignaráselle un.
Grazas pola axuda.
Ti! Tendíchesme unha trampa!
Están a inculparme!
Non debín salvarte de Rowan.
Ola.
Volviches.
Marcho dous días e desbaratan o cuarto,
Cousa case morre… Alguén terá que coidarvos.
- E o de compartir cuarto con Yoko? - É xenial,
pero decidín que preciso límites.
Deixa a fita.
Non me digas que te estás abrandando.
Nunca.
Estou evolucionando.
Ben, paso a paso.
A que se debe o cambio?
Funcionamos.
Non deberiamos, pero é así.
É como unha rara anomalía da amizade.
Todo o que dixeches de min é certo.
Pero non pido perdón.
Xa non.
Son quen son.
Cousa estrañábate.
Eu tamén.
Sinto o de Xavier.
Eu non. É un mentirán e un asasino.
Ademais… Non hai nada mellor que saber que levabas razón.
Excepto compartilo con alguén.
A Cousa escapóuselle o da cita con Tyler.
Entón como foi?
Interrompéronnos.
Pois oín que hoxe traballa ata tarde.
Está pechado.
Pois deberías trancar a porta.
Anda xente moi mala por aí.
Xa, meu pai contoume o de Xavier.
Que tolemia.
Co normal que parecía.
Para un marxinado, vaia.
O certo…
é que me fixo pensar.
En que?
En quen podo confiar.
Entón estás lista para ser máis que amigos?
Eh!
Estás ben?
Teño que marchar.
Que?
Que pasa?
Mércores!
Claro que o primeiro mozo que bico
resulta ser un monstro psicótico e asasino.
Supoño que teño un tipo.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez