UNHA SERIE DE NETFLIX
Por se volo preguntabades,
non adoito facer sesións de espiritismo.
Apenas tolero os vivos.
Por que querería falar cos mortos?
Pero miña nai dixo
que Goody é a única capaz de axudarme a controlar a miña habilidade.
Canto antes a domine, antes resolverei o caso.
Perdoa.
Non quería interromper o teu…
Non sei se quero sabelo.
Penetraba nas fauces da morte para falar cunha parente.
Moi propio de ti. Tes unha parente que se chama Goody?
Unha das parias orixinais.
Estou tentando invocala, pero parece que ignora os meus rogos.
Probaches a usar a miñas candeas aromáticas?
A de bisté de carne é para morrer.
Quizais si che contestou.
Non creo se comunique con recortes de revista.
SE QUERES RESPOSTAS, VÉN A CRIPTA DE CRACKSTONE A MEDIANOITE.
Insistiches en vir.
Estaba ben eu soa.
Parece que o noso intento de espía xa chegou.
Que morreu?
Cheira a infancia.
Veña.
Pensándoo mellor, e se te espero aquí fóra?
Xa sabes, para vixiar.
Enid?
Quen queira que sexas, móstrate.
Tenta algo e esnaquízote.
Sorpresa!
Parabéns para ti,
nesta data querida.
Moitas felicidades,
FELIZ 16 ANIVERSARIO
moitos anos de vida
Debín saber que era cousa túa.
Que non entendiches de "nada de festas baixo pena capital"?
Creo que deseñei a torta con bastante acerto.
Eu púxenlle o globo rosa.
Por que non pides un desexo?
Iso é latín.
Choverá lume… cando me alce.
Iso non é un desexo.
A primeira parte escribírona con lume na escola.
Non pode ser casual.
Oe, non imos comer a torta, verdade?
Xa vén Crackstone.
- Goody. - Es o Corvo da miña liñaxe.
Mércores.
Dixéronme que me ensinarías a controlalo.
A un río bravo non o controlas,
aprendes a navegar por el sen afogar.
Non temos moito tempo.
Para deter a Crackstone, este sitio has de buscar.
Sempre falas con enigmas?
Sempre queres respostas simples?
O camiño do Corvo é solitario.
Ficarás soa, sen poder fiarte de ninguén,
vendo a escuridade do seu interior.
Iso debería asustarme?
Debería.
CAPÍTULO VI: HOXE POR MIN, MAÑÁ POR MIN
Coidado, non vaias caer.
Non culpes a Cousa.
A festa foi idea miña.
Todo o mundo merece celebrar o aniversario.
Prefiro que me vilipendien.
Que pasou? Parece que sufriras un ataque.
Non tiven esa sorte.
Pódesme felicitar ó menos por conseguir enganarte?
A argucia foi impresionante.
"Que os teus 16 sexan amargos e cheos de tristura."
"Con agarimo, teus pais."
Pedíronlle a Cousa que o acochase antes de marchar.
Que noxo.
Preferiría un esquío vivo.
Xa que estás abrindo regalos…
Gústache?
Que é?
Unha bufanda, boba!
Fíxeno coas túas cores.
E sabes que é o mellor?
Eu tamén teño unha!
Podémolas levar á clase!
Enid, é demasiado única como para levala á clase.
Agardemos a unha ocasión especial,
como un funeral.
Lucas síntese fatal polo acontecido no baile.
Desculpe se son escéptica, dado o seu último acto vandálico.
El non tivo nada que ver coas palabras escritas con lume.
Leva unha semana castigado.
Vale.
Se fai aquí o servizo comunitario, faremos como se non pasara nada.
Xa…
Estou en débeda contigo.
Non preciso a túa gratitude.
Ti atopa os delincuentes. Poderías comezar co séquito de Lucas.
En canto atrapemos o agresor de Ottinger.
Aínda que todo apunta a que foi un dos teus alumnos.
Coidado, Noble,
a miña caridade ten un límite.
CHOVERÁ LUME
Tiveches outra visión na cripta, non?
Non sabía que nos volviamos falar.
Fun a túa festa sorpresa. Pensei que iso sería unha pista.
Que viches?
Eu non estou lista para falar.
- Inda cres que son o monstro? - Non o descartei.
Cando cambies de idea e queiras axuda,
xa sabes onde estou.
De onde saíu iso?
A pulseira, onde a colliches.
Lucas. Un pracer coñecerte.
Bianca.
Xa o sei.
A outra semana no café meu pai dixo que tiña que comportarme.
Cando marchou, a señora do lado faloume dunha app de autoaxuda.
CantoMatinal.
Dixo que me axudaría a encarrilar a miña vida.
Algo así adoitaría parecerme un conto, pero por algunha razón…
Críchela.
Si, e resulta que tiña razón, así que inscribinme.
E enviáronme isto.
Asegúroche que tanto lles dá o teu benestar.
Só queren os teus cartos.
Faite un favor. Borra a aplicación.
Canto máis os escoites, máis te atraparán.
Como o sabes?
Porque o sei.
Por iso aviso o idiota que estragou o meu marabilloso vestido
por unha broma de merda… de que se afaste do CantoMatinal.
Porque es xusto o tipo que buscan.
Supoño que non é un afago.
E a ti que máis che dá?
Tento non ser coma miña nai.
É como a pantasma da mala lúa futura.
Oe.
Despois irei o café, por se queres vir.
Quizais poidamos intercambiar opinións sobre autoaxuda.
Non sempre odiei os aniversarios.
Lembrábanme que estaba un ano máis preto do frío abrazo da morte.
A quen non lle gusta iso?
Ademais, meus pais facían que foran memorables.
Parabéns para ti…
A sorpresa perfecta.
A torta perfecta.
Lambetada!
Os xogos perfectos.
Lambetada!
Pero agora as festas, os regalos e os xogos…
atópoos banais.
Goody advertiume de que acabaría soa
e que o lamentaría.
Dra. Kinbott.
Non te vía dende a sesión coa túa familia, cousa que…
xamais esquecerei.
Como vai todo con eles?
Miña nai e mais eu pasamos un bo rato xuntas.
- Ensuciámonos. - No xardín?
Cavando unha tumba.
E librei a meu pai do cárcere.
Que fai aquí?
As nais de Eugene, estounas tratando.
Un trauma así deixa cicatrices en toda a familia.
Tiveron que volver á casa e prometín botarlle un ollo.
Entón eu marcho.
Quen é Goody?
Unha prima distante.
Moi distante.
Non te ve como realmente es.
Ve máis do que cre.
Sigo sendo tan fría e insensible como cando nos coñecemos.
Alguén frío e insensible non estaría o lado do seu amigo
sentindo culpa polo seu estado.
Non pedín unha sesión gratis.
Regalo de aniversario.
Adiante.
Chegou isto de Londres.
A copia dunha vella acta de defunción.
Grazas, Agnes.
Por certo, volveu chamar Inez Bloom?
Polas luces acendidas na casa dos Gates?
Hai uns días. Mandeina ó shériff.
COPIA COMPULSADA DO CERTIFICADO DE DEFUNCIÓN DE LAUREL GATES
O CAMIÑO DO PEREGRINO A VIDA DE JOSEPH CRACKSTONE
FELIZ ANIVERSARIO
Sei que non adoitas tomalo así, pero levo toda a semana practicando iso.
Aniversario, si.
Feliz, nunca.
Cousa contoullo a todos?
Quen cres que fixo a torta?
Escollín chocolate negro 98 % coñecendo…
a túa preferencia de cores.
Ese é o regalo de Enid?
É perfecto para fuxir dun país asolado pola guerra.
- Non che gusta ser o centro por un día? - Sono todos os días.
Este trae torta e unha canción fea.
Entón se te invito a unha cea sen canción de aniversario…
que me dirías? Interésache?
Non teño tempo morto.
Énfase en morto.
Algún traballo?
Os pecados encubertos do pasado que volven para matarnos.
Víchelo algunha vez?
Que se supón que é?
Tanto ten.
A ver, fixen algo?
Teño a sensación de que me ignoras dende o Rave'N.
Equivócome?
Aí teño a resposta.
Grande, negro, azucre e para levar?
A ameza que gravaron no céspede da escola
tamén está na parede da cripta de Crackstone.
Non desenterrarías máis corpos, non?
Está conectado, seino.
Entón pedirei que busquen a un peregrino morto.
Xa que non ten unha vinganza coa que obsesionarse,
podía resolver algún crime.
Teu pai e mais eu fixemos as paces, fainas ti tamén.
Eu non fago as paces.
O meu é a guerra.
Necesito axuda.
- Non alardees. - Queres unhas clases de debuxo?
As liñas son trementes.
Vino nunha visión. Recoñécelo?
Cando o debuxaches?
Fai uns días.
Empecei a ter eses soños outra vez.
Aparecía o monstro?
Non, pero podía sentilo
nas sombras, coma se me estivera axexando.
Sabes onde é?
A vella mansión Gates.
Paso por alí cando vou correr.
Por que?
Oe. Escoita…
Tras o baile, só quería esquecerte, pero non puiden.
Así que empecei a pintar e iso foi o que saíu.
Podo oírte tocar.
Noto que deixas levar pola música.
Sinto que por fin te vexo como es.
Es Bianca, non?
Fasme un favor?
Mércores esqueceu isto, devólvesllo?
Regalo de Enid.
Non es o seu mozo?
Nada diso.
Claro, sen problema.
Xa marchaba.
Pensei que non ías vir.
Eu tampouco.
Fíxenche caso.
En serio, por que viñeches?
Pensei que non volveriades dirixirme a palabra.
Creo que… Necesitaba alguén con quen falar.
Penso que estamos no mesmo barco.
A semana pasada miña nai díxome que as sereas sempre tiran ó mar.
Non importa canto me esforce,
sempre haberá xente que me desprece.
Demostrarei que se equivocan.
Crin que igual te identificabas.
A maioría da xente pensa que non vou chegar a nada.
E, se che son sincero, non fixen moito para que pensen diferente.
Por que arruinaches o baile?
Non sei.
Supoño que me cabreou a humillación que sufriu meu pai.
Quería vinganza.
Pero despois…
sentinme fatal.
Deime conta de que teño que cambiar.
Empezar de cero.
Se iso ten sentido.
Máis do que cres.
Aquí vivía Garrett Gates.
O rapaz ó que meu pai acusaron de matar.
O shériff dixo que a súa familia tamén morrera xunto co seu legado de odio.
Pero as pantasmas non matan.
Goody mostroume esta casa por algo.
Teño que descubrir o seu segredo ou morrer no intento.
Preciso unha distracción.
Shériff colle o maldito teléfono, son Noble.
Escoita, creo que descubrín quen é o culpable.
É pouco probable, así que terei que explicarcho.
Podemos falar cunha torta de por medio no café.
Vémonos.
Non!
Noble!
Chamade a emerxencias!
Unha ambulancia!
AMBULANCIA
Está vivo.
Apenas.
Tómoche declaración e lévote.
Xa ma tomou un axente.
Cadillac azul, sen matrícula.
Si, xa o sei.
Quero unha mellor.
Que facías no coche do alcalde?
Vino saír da mansión Gates.
A mansión Gates.
- Que facías alí? - Ver casas.
Oín a mensaxe que lle deixou.
Intrigoume.
Cando o alcalde era shériff tiña moitas teorías
sobre os casos sen resolver. Entón…
analizabámolas comendo torta no reservado de aí atrás.
Non adoitaban ir a ningunha parte.
Chámeme anticuada,
pero, cando atropelan a alguén que ía falar coa policía,
é porque ían ben encamiñados.
E todo apunta á familia Gates e a esa casa.
A familia Gates.
Están mortos. Non queda ninguén.
- E non creo en pantasmas. - Igual debería.
Como fas para estar metida
en todas as desgrazas que ocorren?
Unha sorte incrible.
Dende este momento, a escola queda pechada.
e revoco os teus privilexios de saída ata nova orde.
Mércores, acabo de saber o que lle ocorreu o alcalde.
Estás ben?
Non imaxino o que será ver algo así.
Era un dos meus desexos.
Dille a alcaidesa que sigo na cela.
A directora Weems só quere o mellor para ti.
Puideches mancarte ou algo peor.
Como vai a novela?
A investigación frustrouse en varias frontes,
pero Viper planea o próximo movemento.
Que interesante.
Vin isto na miña libraría e acordeime de ti.
Escribiuno como un reto con 19 anos.
Xa o sei.
É a miña heroína literaria e némese
e teño dous anos e 364 días para vencela.
En fin, é moi intelixente que te centres en monstros literarios
e que lle deixes os de verdade a policía.
"Ninguén escolle o mal por ser o mal."
"Confúndeo coa felicidade, co ben que busca."
Así describe Mary Shelley á xente como Weems,
que fan cousas malas so pretexto de protexer o ben maior.
Isto foi cousa súa?
Animarme a perseguir outros intereses?
Non.
Pero como sigas desafiándoa, vaite expulsar.
E vostede só se preocupa polo meu ben?
Sempre.
- Parecémonos moito. - Non.
Non necesito a súa axuda nin o seu dó, xa teño nai e terapeuta.
Tortura abondo ata para min.
Si?
- Reconsiderei a túa oferta. - Oferta?
A cea de non aniversario.
En serio? Xenial
Cando estás libre?
Recólleme a saída de Nunca Máis as oito.
E apaga as luces.
Mércores?
Ty? Que che dixen?
Veña, afástate de Mércores Addams.
É o tipo de moza que vai facer que sufras.
Creme, coñézoas ben.
Agarda, dilo por mamá?
Claro que non. Para iso terías que falar dela.
Non podo con isto agora mesmo.
Teño que ir ó hospital ver o alcalde.
Volve a túa hora.
Acaso a querías?
Máis do que nunca saberás.
Estiven pensando na miña pouco entusiasta resposta
a túa velada sorpresa.
Hei de admitir
que sinto non mostrarche axeitadamente a miña gratitude.
- En serio? - Non pidas máis.
Se houbera algún xeito de saír da escola e repetir o festexo…
Só dúas amigas.
Unha pena que estea pechada.
Mira que lúa chea…
E se digo que vou tornar en lobo para que me deixen ir ás gaiolas
e que te ofreciches para pecharme?
Por fin se che pegou a miña astucia.
Cousa?
Sabes que facer, non?
Temos que poñer as bufandas.
Creo que deixei a miña en esgrima.
Deixáchela no Viravento.
Por sorte, tróuxoa Bianca.
Como unha pata de mono.
ACADEMIA NUNCA MÁIS
Caralla!
Vamos.
Ola. Alégrome de verte.
El é o noso Uber?
Uber?
- Crin que era unha cita. - E eu unha saída de amigas.
Houbo un cambio de plans.
E esas bufandas tan raras que levades na cabeza?
Non preguntes.
Ti conduce.
Mércores?
Estades aí?
Sei que estás enfadada polo cadro.
Só quero falar contigo un segundo.
Cousa, onde está?
En serio queres entrar aí?
Este sitio dá medo.
Xa.
- Eu non me ofrecín a isto. - Nin eu.
Non quería celebrar o aniversario cunha cea ou unha festa sorpresa.
Isto é o que quero.
Pois puideches dicilo.
Non tiñas que enganarnos.
Se queredes marchar, adiante.
Eu vou rexistrar o garaxe.
Déixame probar.
É inútil
Podo probar eu?
Lobishome.
É o coche que atropelou o alcalde.
Vale. Isto estase poñendo feo.
Hai que chamar xa o pai de Tyler.
Para que?
Para que me leve a Nunca Máis e me expulsen?
Nin de broma.
Chegou a miña hora.
Aquí está: a familia Gates.
Moi elegantes para uns psicópatas.
Ese é Garrett,
seu pai, Ansel, quen odia os parias
e ti debes de ser Laurel.
Morreron fai tempo.
Entón a pregunta é…
por que Goody me trouxo aquí?
Xa estás contenta?
Quen non ten un altar arrepiante na biblioteca?
O noso está na sala,
máis sitio para o Día dos Mortos anual.
CHOVERÁ SANGUE
CANDO ME ALCE
Están quentes.
Tyler, rexistra o resto da planta baixa.
Enid e eu imos arriba.
Ai si?
Vale,
ti á esquerda, eu á dereita.
En serio queres separarte? Aquí?
Así é como morre sempre o mellor amigo nos filmes.
Cando antes busquemos antes marchamos.
Por favor, non.
Pero que fago aquí?
Xa estou oíndo a miña nai:
"Enid, sempre te deixas usar."
"Es moi dependente."
"Ensina os dentes. Ninguén quere unha boliña desesperada."
Cala, mamá. Fóra da miña cabeza!
Mércores, tes que ver isto.
A cama está feita.
Non hai po nin arañeiras.
"LG"?
Laurel Gates.
Alguén regresou o seu cuarto.
Non é posible.
Morreu hai 25 anos. Afogou no estranxeiro.
Vamos.
Esta é a peor saída de amigas da historia!
Rapazas! Saíde! Está aquí!
O montacargas. Vai!
Deus santo.
A bufanda non!
Para.
Ai meu Deus.
Que fas?
Os membros das vítimas do monstro!
Veña.
- Estás ben? - Agora impórtache?
En que carallo pensas?
Non podemos deixar a Tyler!
O monstro está aí!
Enid, suxeita.
- Segue dentro! - Feriute. Podes andar?
De onde saes ti?
Toma.
Usa isto.
Que lle pasou?
Grazas, doutora.
Non pretendo ser o centro,
pero estou a ter un ataque de pánico.
Hai que volver antes de que Weems se decate.
Que demos pasou?
- Foi cousa túa, non? - Papá, espera. Estou ben.
Shériff, entendo o seu enfado, pero ten que ver unha cousa.
Estaba aquí.
Os membros, o Cadillac azul,
o altar e o cuarto cheo de rosas frescas.
Pois agora non hai nada.
Alguén limpou todo cando marchamos.
Escoite, onte díxenlle que todo apuntaba á esta casa e tiña razón.
Así escusas que case matas o meu fillo e os teus amigos?
Escóitame ben,
dende este momento, tes prohibido ver a Tyler
e perseguir calquera cousa relacionada co caso, entendido?
Quebrantaches unha orde expresa e saíches da escola durante o peche.
Por non mencionar que arriscaches os teus amigos e a ti mesma.
Son motivos de expulsión, seino.
E ten todo o dereito a exercer esa opción,
pero quero que sería un grave erro.
Creo que o apropiado sería mostrar remordemento, non arrogancia.
Nunca pedirei perdón por tentar descubrir a verdade.
Que é iso?
Un aviso de Rowan.
Intentou matarte por isto?
Debuxouno súa nai antes de morrer.
Dixo que o meu destino era destruír a escola.
Pero eu creo que é salvala.
Xa sabe o que está en xogo:
todo o que xurou protexer, nada menos.
Merezo outra oportunidade.
Por favor.
Unha infracción máis…
Unha saída máis de ton e estás expulsada.
Sen excepcións.
- Perdoará tamén a Enid e Xavier. - Acabouse a negociación.
Boa noite.
Onde vas?
Con Yoko.
Thornhill dixo que podía quedar alí uns días.
Non fai falla.
Falei con Weems. Xavier e ti estades perdoados.
E teño que agradecercho?
Xa me desculpei. Morra o conto.
Morra o conto?
O de hoxe só foi a guinda da torta que nin te molestaches en cortar.
Úsasnos para conseguir o que queres,
inda que con iso nos poñas en perigo.
Hoxe puidemos morrer pola túa estúpida obsesión.
Pero sobrevivimos.
E agora estou máis preto de resolver o caso.
Iso é o que importa.
Esforceime…
moito
en ser amiga túa.
Dei a cara por ti.
Pensei no que sentías. Dicía que igual parecías unha asasina en serie,
- pero só eras tímida. - Eu non cho pedín.
É que non fai falla que mo pidas! Iso é o que fan as amigas!
Que non o saibas xa o di todo.
Queres estar soa, Mércores? Pois vale.
Goody dixo que o meu destino era estar soa.
Quizais sexa inevitable,
pero, por primeira vez na vida…
non me gusta.
Tamén hai algo máis.
Un mal presentimento.
De que a morte está preto.
Observándome.
Pero non deixarei que me intimide e non me renderei.
Esa casa.
Esa familia.
Crackstone.
O monstro.
Eu, dalgún xeito.
Parece que estamos todos conectados, coma unha arañeira.
Cando o alcalde Walker se achegou á verdade,
silenciárono.
Pero a min non.
Quen queira que me vixíe
escóitame ben.
VOUTE ATOPAR
Voute atopar.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez