UNHA SERIE DE NETFLIX
Ata que punto coñecemos os nosos pais?
Meu pai, por exemplo.
Sempre pensei que era un libro aberto.
Un home dado a tácticas desatinadas e mostras de afecto esaxeradas.
Pero, sendo estudante,
acusárono dun asasinato que ocorreu xusto alí.
Entón pregúntome…
GÓTICO E ENCANTO - RAVE'N 1990
que pasou aquela noite de tormenta de fai 32 anos?
Creo que portaba unha espada e dende logo tiñan problemas.
Non me gustan os contos, shériff Walker,
pero a culpa é de Morticia Frump.
Pelexaban por ela.
Tish…
Non sei que dicir, Gomez.
Esposado e acusado de asasinato…
- Quérote máis ca nunca. - Querida.
Xa vale, Addams. Veña.
Moi ben, en marcha.
BENVIDOS A FIN DE SEMANA DA FAMILIA
CAPÍTULO V QUEN SEMENTA VENTOS RECOLLE PENAS
O fétido aroma da angustia adolescente.
Foron os mellores anos da nosa vida, non si, Tish?
Sen dúbida ningunha, cariño.
Oxalá Mércores estea feliz de vernos.
Deixei unha ducia de mensaxes na bóla de cristal, pero nada.
Non te preocupes, boquiña de cirola.
Seguro que morre por vernos.
Veña, vamos.
Nunca Máis foi creado como un abeiro para os nosos nenos.
Para que medren e aprendan
sen importar quen ou que son.
Sei que moitos xa sabedes
que un dos nosos alumnos sufriu un malfadado accidente.
Pero alégrame informarvos de que está mellor
e recuperarase por completo.
Quedemos co positivo entón
e fagamos que este sexa o mellor Fin de semana da familia.
Mellor?
Máis ben en coma.
Fuches velo?
Es amiga súa.
- Está no hospital por culpa miña. - Non foi así, vale?
Hai unha semana que o monstro non ataca a ninguén.
Igual por fin o asustaches.
Ou igual se agochou para evitar esta finde.
Mira para aí. Hai cousas que non cambian.
Debín poñer a máscara da peste.
Mira a miña familia.
Iso si é mentalidade de rabaño tóxica.
Doulle 30 segundos a miña nai antes de que me xulgue.
Terminemos dunha vez.
Aí está.
Como estrañamos eses ollos acusadores e ese ceno burlón.
Como estás, miña nubiña de choiva?
Cousa non vos informa dos meus movementos?
Descubrín o subterfuxio case de inmediato.
E como está o pequeno?
Segue a ter todos os dedos?
Tranquilo. Non lle rompín ningún.
Aínda.
Cóntanolo todo.
Dende que me abandonastes aquí, déronme caza, acosáronme
e tentaron matarme.
Ah, Nunca Máis, como te quero.
Enid.
Déixame verte.
- Mil un, mil dous… - Non te depilas?
Tres segundos. Todo un récord.
Estás ben? Véxote un pouco anémica.
Comes carne vermella abondo?
Alégrome de verte, mamá.
E a ti tamén, papá.
Non sei canta xuntanza familiar máis poderei aguantar.
Creo que inda non te desculpaches por ser un imbécil.
Sinto o que pasou no baile.
Non che debín pedir que usaras o canto.
Supoño que teu pai tampouco vén este ano.
Que va.
Escribiume esta mañá. A túa?
Gabrielle non aparece dende que empecei.
Estará tomando o sol nas Seychelles.
Miña adorada filla.
Cheguei.
Non o perdería por nada.
Parece que a xulgaches mal.
ANUARIO 1991
O noso vello anuario.
Había máis de 20 anos que non o vía.
Pasamos bos momentos, non si, Larissa?
Algúns pasárono mellor que outros.
Non sexas tan modesta.
Sempre enchiches calquera sala coa túa presenza.
Coma unha sequoia señorial.
Entón supoño que ti es o leñador.
Ai está ese mordaz sentido do humor que sempre adorei.
Lembras cando fixemos aquel dúo para o concurso de talentos do solsticio?
Foras o vivo retrato de Judy Garland.
Soa terriblemente suicida.
Falta a miña foto.
De veras? Que raro.
Déixasmo durante a finde?
Así Gomez e mais eu recordaremos vellos momentos.
De acordo. Imos ó tema que nos atinxe.
Por desgraza, a integración de Mércores foi, ao menos, complicada.
Porque non aceptarei
a cultura da deshonestidade e negación que impregna a escola.
Como o monstro que matou a Rowan e feriu a Eugene.
Aínda que seica está mellor.
Sempre a animamos a dicir o que pensa.
Ás veces a súa lingua afiada fai cortes profundos.
A súa terapeuta sinte que non se abre ó proceso.
- Os resultados non son os esperados. - Non son unha cobaia.
Falei coa doutora Kinbott e estamos de acordo
en que sería moi proveitoso que asistirades a unha sesión familiar.
Non.
Sabía que dirías iso, pero seguro que a teus pais lles parece sabio.
Non é por poñerme do lado de Mércores, pero só estamos aquí a finde.
Ai, veña.
Que perdemos? Sendo sincero,
sempre me gustou moito o de comer a cabeza.
Non fala do que ti cres, querido.
Vaia…
Que decepción.
Pero pola nosa nena o que sexa.
MUNDO PEREGRINO
Si.
Que rexistren a cova en busca da criatura.
Buscade ata debaixo das pedras e recollede mostras de todo.
E falade co laboratorio. Quero o ADN da garra.
Xa temos un neno no hospital e varias persoas mortas.
Non quero máis.
Moi ben.
Fillo de puta.
Que pasa?
Teño que aguantar que un asasino pasee coma se nada pola vila.
Ó menos preocúpanse por Mércores e van xuntos a terapia.
Tyler, xa falamos disto.
Non me apetece ventilar o pasado familiar cunha completa estraña.
Cres que para min é fácil falar das miñas merdas?
Agora teño moito que facer, rapaz.
Xa tes os resultados?
Vale. Precintade o lugar. Vou para aí.
Papá. Estás ben? Que pasa?
Coñeces a Reggie, o forense?
Voou a tapa dos miolos.
Ben, quen quere empezar?
Podemos falar do que sentides tendo lonxe a Mércores.
Para min,
está sendo…
difícil non tela preto.
Nunca pensei que botara tanto de menos a tortura.
Morticia, Gomez.
- Como o levades. - É unha tortura para nós tamén.
Por sorte, no poldro de meu irmán caben dúas persoas
Nada coma estirar un pouco para sacar o mellor de nós.
Miña querida.
Basta!
É hora de que meus pais apanden.
Resulta que menten.
Gardan segredos.
Violentos segredos que hai que abordar
Por que te acusaron do asasinato de Garrett Gates?
Retiraron os cargos. Teu pai é inocente.
O shériff non está moi convencido.
Mércores, para.
Este non é o momento nin o lugar.
En realidade, si é o lugar.
- Estas sesións son… - Doutora. Isto non lle concirne.
E négome a discutir unha caza de bruxas de hai décadas contigo.
- Pero… - Querida quizais…
Non. Rematou a sesión.
Como queiras, madre.
- Mércores? - Se non me dis a verdade.
Terei que sacala eu a relucir.
Ti…
Grazas polos caramelos.
Era para aromatizar…
Pero por que non o levas?
En que pensabas?
Como puideches emboscar así a teu pai? Mércores.
Eu? Insistiches en meterme nesa escola.
Pensabas que non o ía descubrir?
Non o sabes todo. Teu pai non fixo nada malo.
Iso decidireino eu.
Queres?
Como me atopaches?
A comunidade do CantoMatinal estráñate.
E eu tamén.
Dirás máis ben seita.
Somos un movemento de medra persoal,
axudamos á xente a tomar o control.
E vós controládeslle os cartos.
Non vin pelexar, Brandy Jane.
Chámome Bianca.
Novo nome. Nova vida.
Volve á casa. É hora.
Nunca foi a miña casa.
- Gideon dixo que te resistirías. - Non pronuncies ese nome.
Cres que lle importariamos
de non ser sereas?
Non fales así de teu padrastro.
Ó final casaches con el.
Quere que volvas á casa para ser unha familia de verdade.
Paso.
Xa ten unha serea as súas ordes.
Adeus, ma.
Non quero volver ver máis pulseiras do CantoMatinal por aquí.
O meu canto morre.
Hai moitos menos recrutas
e a xente que non debe está facendo preguntas.
Isto non era unha petición.
E se me nego?
Todos saberán como usaches o teu canto para entra en Nunca Máis.
Por fin fago algo por min mesma e queres destruílo.
Non fixeches unha merda, Bianca.
Só estafas a xente de clase alta. Non son teus amigos.
Antes ou despois verán quen es.
A serea sempre tira ó mar.
Déixoche a fin de semana para despedirte.
FLOR SALVAXE - MEL
Mel da colmea número tres.
As abellas estráñante.
Coma todos.
Grazas por botarlle un ollo.
Noticias?
Non merecía isto.
Nesa cama debía estar eu.
Por que fuches sen min?
Non queriamos asustarte.
Ti has de ser Mércores.
Somos as nais de Eugene. Sue e Janet.
Non facía máis que falar de ti.
Estaba feliz de terte nos Zoadores.
Eugene non o tivo fácil para integrarse en Nunca Máis.
Estaba emocionado de ter unha amiga de verdade.
Tróuxenlle mel.
Eugene quere a esas abellas coma se foran seus fillos.
Os seus bebés bichiños.
Vaise poñer ben, verdade?
Debería marchar.
Primeira vez que alguén se suicida nun depósito.
Non saben que facer co corpo.
Que tes?
A pistola estaba o seu nome: Colt, calibre 45.
Gardábaa na súa mesa.
Inda o vin a semana pasada.
Ía ir de cruceiro coa súa muller. Estaba feliz pola xubilación.
A saber que lle pasou pola cabeza.
Pois parece que unha bala. Hai imaxes de seguridade?
Non. Escurecérona cunha goma de mascar negra.
Pedín que buscasen nos vídeos a ver canto tempo leva aí.
Goma de mascar negra.
Non me digas…
A nota de suicidio di que se sentía culpable por un antigo caso.
Di que falsificou o informe forense para encubrilo
e leva dende aquela vivindo coa culpa.
Que caso?
Eh, Garrett Gates.
Garrett Gates. Non amoles.
Sóache?
Levo 30 anos agardando para encerrar o asasino.
Sabe quen o fixo?
Só houbo un sospeitoso.
Sempre pensei que ocultaran a verdade.
E agora teño probas.
GARRETT GATES - FILLO E IRMÁN AMADO LEVÁRONTE MOI PRONTO - AMARÉMOSTE SEMPRE
Morro de fame.
Non tes fame, querida?
O apetito elúdeme, madre.
Igual que a ti a verdade.
Hai que contarllo.
Nunca nos crerá.
Hai que ser fortes.
E esperar que apareza algo máis macabro que a distraia.
Vasme obrigar a preguntar?
Ajax e mais eu aínda non definimos a nosa relación.
Non falo de rapaces.
Xa tornaches en lobo?
Non.
Pois vaia decepción.
Esa son eu.
Unha gran decepción.
Podo saber a que vén isto, shériff?
Que pasa, srta. Thornhill?
Nin idea.
Gomez Addams.
Podo axudalo, shériff?
Queda arrestado polo asasinato de Garrett Gates.
Ten dereito a non declarar.
O que diga será usado contra vostede ante un tribunal.
Papá?
Ten dereito a un avogado
e se non pode custealo asignaráselle un de oficio.
Miña tormentiña, como está túa nai?
Desolada. Odia verte de laranxa.
Antes pilleina deixando unha rosa nunha tumba.
Na lápida poñía "Garrett Gates".
O mesmo o que te acusan de matar.
Explícasmo?
Garrett estaba namorado de túa nai.
Confundiu a súa amabilidade con interese.
O seu desexo tornou en obsesión
e empezou a acosala.
- Non chamastes a policía? - Tentámolo.
A súa familia era das más antigas e ricas.
Ninguén nos creu.
O pai de Garrett, un intolerante que odiaba os parias,
enfureceu polas acusacións de túa nai.
A historia alcanzou o clímax a noite do Rave'N.
Túa nai e mais eu sairamos tomar o aire.
Addams!
Foi entón cando o vin.
Entrara na escola pola forza.
O amor retorcido que tiña pola túa nai volvérao tolo.
Cravoume eses ollos que ardían en desexos de matar.
Marcha. Lisca. A min non me magoará.
Garrett, non!
Garrett, para!
Vin pasar a vida ante os meus ollos.
Impulsado polos celos e o odio, Garrett era imparable.
Cando vin a espada,
espertou o instinto de supervivencia.
Foi un terrible accidente.
Sendo honesta, a súa confesión é perfectamente plausible,
proferida co grao perfecto de sinceridade.
Quizais meu pai sexa xusto o que di.
Grazas pola túa honestidade.
Pero logo están os seus xestos.
Como alisa o bigote.
Esa chiscadela de complicidade.
Levo xogando con el á ruleta rusa dende os 12.
Coñézoo ben.
Perdoa por non ser un bo pai.
Poderiamos evitar as mostras de afecto?
Sei que te incomodan.
Que pai lle dá unha espada a súa filla de cinco anos?
As túas espadadas eran un ensaio sobre a perfección.
E a nadar con quenllas?
Coma min, pensaron que tiñas moito sangue frío.
E a esfolar unha serpe?
Se as cociñas ben, si que saben a polo.
O tema é que me ensinaches a ser forte e independente.
A moverme nun mundo cheo de traizóns e prexuízos.
Grazas a ti entendo a importancia
de non perderme a min mesma.
No que a paternidade se refire, fuches máis que adecuado.
Grazas, Mércores.
Temos que falar.
Como demo entraches?
Bernice? Bernice!
Pode que recibise unha chamada dicindo que o seu gato
fora raptado.
Meu pai non matou a Garrett Gates.
Teño a súa confesión firmada e identificou o sabre co que o matou.
E vou entregar ambas probas ó fiscal.
Non cre que todo é demasiado oportuno?
O forense suicídase pola culpa dun caso de hai décadas
a fin de semana que meu pai, o principal sospeitoso, volve á vila.
Eu só vexo a un culpable que por fin pagará polo seu crime.
Poñerlle as esposas foi o peche de ouro.
Como é que non ve que alguén
tenta desbaratar a investigación?
Atopei a cova do monstro e deille a mostra de ADN.
Molestouse en analizala?
Igual te sorprendes, pero o mundo non xira ó teu redor.
Toma. Os resultados do ADN.
Non coinciden. Non concluínte.
De verdade cre que todo é unha coincidencia?
Quen mancou a Eugene tamén matou o forense.
Por desgraza, alguén sabotou a cámara do depósito
e non sabemos que pasou.
Tapárona con goma de mascar.
Goma de mascar negra.
Debería analizala tamén?
Alguén tenta deixarme fóra de xogo. É unha distracción.
Non, é xustiza ó fin.
A familia merece respostas
inda que non quede ninguén para atopar a paz.
Que lles pasou?
A nai de Garrett aforcouse.
O pai bebeu ata morrer. Non se librou nin a irmá pequena.
O quedar orfa, enviárona ó estranxeiro e afogou.
Non queda ninguén.
Teu pai ten as mans manchadas do sangue
de Garrett e a súa familia.
Toma, tróuxenche un regalo.
Que amable, pero non facía falta.
Xa sei, pero creo que empezamos a fin de semana co pé esquerdo.
Quero que saibas que só quero o mellor para ti.
CAMPAMENTO DE VERÁN
CAMPAMENTO DE VERÁN DE LICANTROPÍA
Que é isto?
Folletos.
De campamentos.
Non son campamentos normais.
Son campamentos de conversión.
Non te poñas dramática, Enid.
Terapia de conversión para lobishomes?
Coa túa prima Lucille funcionou de marabilla, non?
Sete semanas nos Balcáns e xa estaba ouleando a lúa.
Como debería ser.
Non queres tornar e por fin ser normal?
Marcha.
Esqueciches os aparellos.
Deixa de ser simpática.
Non che pega.
Papá meteu o teu cebo favorito.
Que lle vai pasar?
Confesou, así que non haberá xuízo.
Cando diten sentencia, enviarano ó cárcere,
onde perderá a cabeza por non estar con mamá.
Sabías que non se separaron nunca dende que casaron?
Sempre crin que sería o primeiro en ir o cárcere.
Tiña unha aposta con Lurch.
Veña. A ver se pican.
Boa captura.
Vouno estrañar.
Inda non está todo dito. É inocente.
Pois…
se alguén pode pescudar quen cometeu o crime,
es ti.
Tes que descubrir a verdade e soltar a papá.
Ata que iso pase, sabemos que mamá vai esboroar.
Así que teremos que ser fortes.
E refírome a ti.
Veña. Dáme unha.
Onde está madre?
Dixo que quería estar soa.
Onde ninguén a atope.
Ola, madre.
Ola, Mércores.
Conque es unha Beladona.
Pouco tardaches.
En realidade rexeiteinos.
Por que eu fun membro?
Xamais estarei a altura do teu legado,
para que tentalo?
Gañei unha Copa Poe, ti catro.
Fago esgrima, ti liderabas o equipo.
Por que enviarme a un lugar onde só podo vivir a túa sombra?
Non é unha competición.
Todo o é.
Inda que os rexeitei porque só son un club banal.
Antes eramos moito máis.
A nosa misión era protexer os marxinados da intolerancia.
De feito, o grupo fundouno unha devanceira mexicana de teu pai.
Das primeiras poboadoras de América.
Goody.
Vina nun cadro no Mundo Peregrino.
Que irónico, sabendo que ela foi quen matou a Joseph Crackstone.
As Beladonas eran a súa resposta, secreta pero letal, á opresión.
Sei por que viñeches, Mércores.
Así que adiante, pregunta.
Papá non matou a Garrett Gates, equivócome?
Non.
Cando cheguei arriba,
vin a teu pai loitar pola súa vida. Foi aterrador.
Garret, non!
Garrett!
Garret, para!
Déixao en paz!
Xamais esquecerei como me mirou.
Ata lle saía escuma pola boca.
Foi como mirar a unha besta rabiosa.
Non.
Cando oín o berro, decateime do que fixera.
Teu pai tivo tal…
calma e valentía.
Tish, tes que marchar.
Vai o teu cuarto e péchate.
Non estiveches aquí.
Entendes?
Morticia?
Volve poñela na mesa.
- Marcha. - Vale.
Teu pai cargou coa culpa para protexerme.
Agradecín moito cando o exoneraron de todo crime,
pero sabía…
que algún día volvería atormentarnos.
Garrett botaba escuma pola boca, os seus ollos non parecían humanos.
Nunca vira a ninguén tan cegado pola ira.
Igual non era ira.
Escuma pola boca, pupilas dilatadas, confusión mental…
A que corresponden eses síntomas?
Pero como é posible?
Só hai un xeito de sabelo.
Isto lémbrame cando conseguiches o primeiro equipo de escavación.
Estabas tan feliz que case sorrías.
Segura que non queres unirte?
Tranquila, non quero estragarche a diversión.
Momento da verdade.
Ola, Garrett.
Tiña razón.
Vaia, vaia, que temos aquí?
Parece que que hoxe haberá reunión familiar no calabozo.
Quedades arrestadas.
Acomodádevos, mañá poderedes pagar a fianza.
Nin o brazo da lei pode afastarnos.
Unha última noite xuntos.
Si.
Coñezo chacais con máis control que vós.
Ningún de vós aturaría unha larga condena.
Grazas a min, dá igual.
Sabía que a nosa presiña tería un plan de fuga.
Un regalo da nosa excursión. Collinllo a Garrett.
Morreu envelenado pola beladona.
A conservación dos tecidos e a tintura azul confírmano.
- Entón Garrett estaba morrendo… - Antes de que o apuñalaras.
A inocencia séntache divinamente.
Si.
Podedes soltarvos un segundo e centrarvos?
Demóstrame que mereces ser meu fillo!
Mata a eses marxinados!
Cóate no baile e bota isto no ponche.
Addams!
Mércores.
Tiveches unha visión?
Que pasou?
Que viches?
A noite que morreu,
Garrett levaba un frasco de beladona e rompeulle no peto.
Non tentaba matar só a papá.
Ía usar o veleno de beladona para matar a toda a escola.
MUNDO PEREGRINO
Grazas por vernos tan rápido, alcalde.
Xa, as ameazas veladas adoitan funcionar.
Garrett Gates non morreu dunha puñalada.
Ese brillo azul é un indicio de envelenamento por beladona.
Pero vostede xa o sabía, non si?
Porque, cando era shériff,
estaba ó mando e encubriuno.
Ansel Gates odiaba os parias e a Nunca Máis.
Dicía que a terra na que se construíra a escola
fóralle roubada a súa familia hai 200 anos.
Aquela noite, Garrett foi sabotar o ponche
e matar a toda a xente do baile.
Ansel confesoumo todo un día que se emborrachou.
Foi idea súa.
Por que mandou falsificar a autopsia?
Sabía como morrera en realidade.
O meu traballo era manter a paz.
De celebrarse o xuízo,
arruinaría a reputación de Jericó e Nunca Máis.
Creo que a única reputación que lle preocupaba era a súa.
Lembro que Garrett presumía de que seu pai tiña o shériff no puño.
Un ano despois, sae elixido alcalde.
Co apoio de Ansel Gates, sen dúbida.
Oféndeme esa insinuación.
A ofensa é que puido evitar a morte de Garrett
con só facer o seu traballo o día que presentei unha queixa por acoso.
Pero, non,
os homes como vostede non saben o que é que non os crean.
Que queredes?
Retire todos os cargos.
Meu pai será liberado de inmediato
cunha desculpa inequívoca da oficina do shériff.
Temos un trato?
Estiveches impresionante.
CONCELLO DE JERICÓ
Cando comezaron as visións?
Hai uns meses.
Antes de vir a Nunca Máis.
Lamento que non puideras contarmo.
Sei que ultimamente tivemos problemas
para superar os enganosos escollos da nosa relación nai e filla,
pero sempre estarei aí para ti, Mércores.
Sempre.
Ás veces cando toco algo ou a alguén,
véñenme violentas descargas do pasado ou o futuro.
Non sei como controlalo.
As nosas habilidades psíquicas residen en quen somos.
Dado o meu humor,
adoito ter visións positivas.
Por iso son unha Pomba.
E alguén coma min?
Que ve un mundo máis escuro?
Es un Corvo.
As túas visións son máis potentes e poderosas.
Pero, sen o adestramento axeitado, poden volverte tola.
Se puidera axudarche, faríao.
Pero non nos ensinan os vivos.
Alguén do noso liñaxe manifestarase para axudar cando esteas lista.
Goody.
Xa a vin.
Ten coidado, Mércores.
Goody era unha bruxa moi forte,
pero a súa vinganza levouna o límite
e no puido nin salvarse a si mesma.
Sinto todo isto.
Non gardo rencor,
só débedas de sangue.
Parece que os nosos fillos volvéronse…
íntimos.
Compadezo ó rapaz que caia na súa mirada viperina.
pero ha de ser boa xente.
Non toleraría nada menos.
Iso débello a súa nai.
Papá!
Boteite moito de menos.
Querida.
Meu amor.
Non me abafedes.
Decidido entón, seis semanas no Campamento Ouveo.
- Terás que escoller a actividade… - Non.
Non vou ir.
Nin este verán nin nunca.
Se o meu destino é tornar, fareino o meu ritmo,
non o teu.
Só espero que algún día me aceptes tal e como son.
Estou orgulloso de ti.
Sé ti mesma.
Volverei para axudarche con unha condición.
Agarda a que remate o curso.
Como sei que non vas volver fuxir?
Porque ambas temos moito que perder, pero despois,
ti e CantoMatinal sairedes da miña vida… para sempre.
Non te pases.
Non se pode dicir que a finde da Familia non foi axitada.
Sabía que non eras capaz de matar.
Por moito que proa,
grazas, miña trampiña mortal.
Mentres ollaba o anuario,
lembrei os marabillosos momentos que pasei aquí,
pero só son iso.
Meus.
Ti queima o teu propio camiño.
Non quero ser unha estraña na túa vida.
Se algunha vez me precisas,
para o que sexa,
só tes que mirar a bóla de cristal.
Grazas, madre.
Sabíao.
Si presenciei o asasinato de Rowan.
Desculpa?
O Rowan que vimos á mañá era vostede.
Cando participou no concurso,
non imitou a Judy Garland,
converteuse nela.
É unha cambiaformas.
Unha teoría fascinante.
Xa veremos que lle parece ó shériff cando llo conte.
Non dirá unha palabra, srta. Addams.
E tanto daría se o fixera.
O pai de Rowan xa sabe o que pasou
e apoia a decisión de non involucrar as autoridades.
Por que ía querer iso?
Porque Rowan non estaba ben da cabeza.
As súa telecinesia volvíao tolo
e tentou asasinarte dúas veces.
A súa tráxica morte permitiunos rectificar a situación
sen poñer a escola ou a Rowan baixo unha luz pouco favorecedora.
É igual co alcalde Walker, non si?
Agochan os corpos e encobren segredos.
Fixen o necesario para protexer a escola da controversia
e ós seus alumnos do mal.
Dígallo á Eugene.
A el como o protexe?
Que demos?
CHOVERÁ LUME
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez