SERIAL NETFLIX
Oceńmy, dobrze?
Torba na głowie dla dezorientacji,
nadgarstki związane mocno, tak aby odciąć dopływ krwi.
Nie mam pojęcia, czy przeżyję.
Dokładnie to, co lubię.
Kto ośmielił się wtargnąć do naszej kryjówki?
Możesz zdjąć maskę, Bianco.
I tak oto moje nadzieje roztrzaskały się o skały gorzkiego rozczarowania.
Mój wróg nie był psychotycznym zabójcą, a raczej grupą licealnych błaznów.
Jednak wolałam cię w masce.
- Jak tu weszłaś? - Rowan mi pokazał.
Lewa kieszeń.
Znalazłam symbol z kartki na pomniku.
- I rozwiązałam zagadkę. - Jaką zagadkę?
Nie wystarczy pstryknąć?
Bystrzacha z ciebie.
Wilcze Jagody to elitarny klub. Z naciskiem na „elitarny”.
Mamy imprezy na dachu, obozy biwakowe i kąpiele o północy.
A Yoko to barmanka amatorka.
Jej bezalkoholowe mojito jest mega. Bywa grubo.
Czy wy w ogóle śpicie?
Podobno Wilcze Jagody rozwiązano.
Zdelegalizowano je 30 lat temu, po śmierci jakiegoś normalnego dzieciaka.
Ale mamy bogatych absolwentów,
więc Weems się nie wtrąca, o ile nikt nie rozrabia.
- Tak jak Rowan? - Wyrzuciliśmy tego frajera.
Pytanie, co z nią zrobimy.
Tylko członkom wolno tu być.
- Niech złoży przysięgę. - Co?
Ma tradycje.
Po tym, co odwaliła na Pucharze Poego, nie ma mowy.
Jeśli chodzi o rozrabianie, to ona jest pierwsza.
Dlatego że cię pokonałam? Oszczędzę wam kłopotu.
Nigdzie nie dołączam.
Serio nam odmawiasz?
Dasz wiarę?
Rozwiąż ją.
Uwolniłam się pięć minut temu.
Podbić ci drugie oko?
Właśnie tacy amatorzy psują porwaniom reputację.
ROZDZIAŁ III „PRZYJACIEL CZY WRÓG”
Mam tyle wątków w śledztwie, że mogłabym z nich utkać całun.
Nadal nie wiem, w jaki sposób Rowan powstał z martwych.
Ani czemu w lesie grasuje potwór.
Ale teraz bardziej intryguje mnie ta książka.
Skoro mam być odpowiedzialna za zagładę Nevermore,
pytanie brzmi:
czemu dzielę tę apokalipsę z pielgrzymem?
Wszyscy uczniowie stawią się jako wolontariusze o godzinie 10.00.
O 13.00 odbędzie się wspólny lunch.
Jak wiecie, w tym roku Dzień Pomocy zakończy się wydarzeniem specjalnym,
odsłonięciem nowego pomnika na rynku.
Przewidziane są także występy uczniów z Nevermore.
Ufam, że postaracie się jak najlepiej reprezentować naszą szkołę.
- Tak. - Tak!
Tak! Dostałam Świat Pielgrzyma.
Umiem pracować z ludźmi i kocham występować,
więc to oczywisty wybór. A ty co masz?
Jakieś Graty Uriasza.
Odrażający sklep ze starociami.
Spodoba ci się.
Trzymam pazury za to, żeby być w parze z Ajaxem.
Matko boska, mam Wiatrowskaz.
Zamień się ze mną. No weź, zamień się!
Wednesday, nie martw się o wiolonczelę.
Po południu zostanie dostarczona na rynek.
O wiolonczelę?
Słyszałam twoją serenadę na dachu.
Robiła wrażenie.
Zgłosiłam cię, żebyś akompaniowała orkiestrze dętej z liceum w Jericho.
Radosna piosenka Fleetwood Mac na pewno nie będzie dla ciebie wyzwaniem.
Pod warunkiem że zawisnę potem jako czarownica.
ŚWIAT PIELGRZYMA AUTOBUS SZKOLNY
- Co się tak gapisz w ścianę? - Ostatnim razem nie była pusta.
Dręczy cię to, że odrzuciłam twoje zaproszenie?
Ryzykowałem dla ciebie.
Błagam. Jestem tylko mięsem armatnim w twojej zimnej wojnie z Biancą.
- Mam pilniejsze problemy. - Jakie?
- Tropię zabójcę twojego współlokatora. - Mówiłem, że Rowan wyleciał.
- Wszyscy widzieli. - Gadałeś z nim potem?
Pisałem SMS-y, ale się nie odezwał.
Pewnie chce zostawić Nevermore za sobą.
Albo nie żyje.
Skąd ta troska? Nawet go nie znałaś.
A skąd u ciebie ten brak troski?
Można mnie lekceważyć i szukać wytłumaczeń, ale ja i tak nie przestanę.
Super. Dopisz sobie „złodziejka” do CV.
O co chodzi z tym starym dziennikiem Wilczych Jagód?
Nie zdziwiłeś się, jak ci to wczoraj pokazałam.
Już to widziałeś, prawda?
Tak. Kilka dni przed Festiwalem Plonów.
Na biurku Rowana.
Myślałem, że ukradł dziennik, jak go wyrzuciliśmy.
Gdy go o to spytałem, wściekł się na mnie.
- Nie do wiary… - Zamknij się!
- Jak możesz? - Oszalałeś!
Rzucił tobą o ścianę za pomocą telekinezy.
Tak.
Skąd wiesz?
Zgaduję.
Dziwne, że tu jesteś. Ten dziennik ma chyba 30 lat.
- Co Crackstone robi z tobą na zdjęciu? - Znasz go?
To Joseph Crackstone.
Założyciel Jericho.
Ważna osobistość.
Patrz.
To on.
Szeryfie.
- Tak? - Pamiętasz mojego syna Lucasa?
Oczywiście. Tydzień temu spotkałem go z kolegami w Wiatrowskazie.
Lepiej wrócę do pracy.
Tylko nie narozrabiaj. Zrozumiano?
Nie przesadzaj z entuzjazmem.
Dziwolągi pomyślą, że cieszymy się z ich wizyty.
W lesie czai się coś, co ma związek z tą szkołą.
Przestań wreszcie oskarżać Nevermore.
Losy Jericho zależą od tego miejsca.
Myślisz, że kto finansuje nasze drogi, parki, a nawet twoją pensję?
Ja tylko wykonuję swoją robotę, strzegąc naszego miasta.
Nie pouczaj mnie, Donovan.
Nim mieszkańcy wybrali mnie na burmistrza, nosiłem tę odznakę, pamiętasz?
Wtedy nie wydawałeś mi się maniakiem historii.
Co dobre dla interesów, dobre dla Jericho.
Zwłaszcza dla właściciela Świat Pielgrzyma.
Znajdź tego przeklętego niedźwiedzia i rozpraw się z nim.
Usiądźcie. Mamy coś ważnego do zakomunikowania.
Witam, Akademio Nevermore.
W imieniu całej społeczności Jericho chcę powiedzieć,
że z ogromną radością gościmy was tu dzisiaj.
Wasza hojność i ciężka praca pomagają nam naprawdę… strasznie.
Spotkamy się tutaj o 13.00 na lunchu. Bawcie się dobrze!
Enid.
Zamień się ze mną zadaniami.
Co? Nie. Graty Uriasza to nie moja bajka.
Nagła sprawa. Muszę wybadać Świat Pielgrzyma.
To nie jest sprawiedliwa wymiana.
Czemu mam marnować dzień w jakimś bzdurnym magazynie?
Ajax jest tam wolontariuszem.
Rączka to sprawdził.
- Ale jak nie chcesz… - Nie! O Boże, dziękuję. Jesteś mega.
GRATY URIASZA
ŚWIAT PIELGRZYMA CZOŁEM, PIELGRZYMI
Witamy w Świecie Pielgrzyma!
Codzienne procesy czarownic!
O drugiej, o czwartej!
Hej, mężczyzno! Kobieto!
Wednesday, a może by tak grupowe zdjęcie Brzęczków?
Rozumiem, że nie.
Witajcie,
młodzi krewni z Nevermore.
Jestem Arlene. Autentyczna osadniczka.
Najprawdziwsza.
Uprasza się przestawić telefony w tryb wibracji,
bo zaraz wyruszycie w podróż w czasie do roku pańskiego 1625,
kiedy to do Jericho przybyli pierwsi pielgrzymi.
Tamże.
Spójrzcie, oto dom modlitwy.
W środku znajduje się kolekcja artefaktów
związanych z naszym ukochanym, bogobojnym założycielem Jericho,
Josephem Crackstone’em.
Obok stoi wychodek, pierwsza neutralna płciowo toaleta.
Mam zapytanie.
Szybciutko, dziecko.
Które z artefaktów Josepha Crackstone’a są wystawiane?
To prawdziwa skarbnica.
Oryginalne narzędzia farmerskie, sztućce, a nawet nocnik rodziny Crackstone’ów.
Fascynujące. Zgłaszam się tam na ochotnika.
Nie. Dom jest w trakcie renowacji.
Dziś będziecie pracować w sercu Świata Pielgrzyma.
STARA FABRYKA KARMELKÓW OD 1955 ROKU
„Stara fabryka karmelków”?
Chyba stara cukrzyca w pudełku.
Ochotnicy, nadstawcie uszu.
Karmelki to siła napędowa naszej skromnej społeczności.
Próbki równają się sprzedaży,
a więc weźcie uniformy i pudełka i dajcie naszym przodkom powód do dumy.
To kaganiec dla turystów?
Na pewno jest martwy.
Widzisz ślady opon na ogonie?
Lokalna artystka zgarnęła tego osobnika na drodze 22.
Jednym słowem ktoś zbiera szczątki ofiar drogowych i robi z nich to?
A jak się sprzedają!
Mam cały dział poświęcony tym pięknościom. Wiewiórki, skunksy, węże
i moi ulubieńcy…
rodzina fretek na pikniku na plaży.
Słodziaki.
Chcecie się na coś przydać?
Przydałoby im się szczotkowanie. Dla odświeżenia futra.
Może uda nam się po… dłuższej przerwie na kawę.
Prawda, Ajax?
Tak, skoczymy do Wiatrowskazu. Chce pani coś?
Nie ma co przepłacać za tę hipsterską lurę.
Właśnie parzę czagę.
Własna mieszanka.
Herbata z grzybów.
Sama zbierałam te gnojki.
No to zaczynajcie. Czeka was prawdziwa uczta.
Dobre.
- Pyszne. - Proszę.
Oto autentyczne karmelki pielgrzyma zrobione z ziaren kakao
zebranych przez uciskanych tubylców z Amazonii.
Co?
Cały zysk przeznaczony jest na żałosne wybielanie amerykańskiej historii.
Poza tym karmelki wymyślono dopiero 258 lat później.
Ktoś chętny?
Nie.
Patrzcie na tego łakomego świra.
Proszę, muszę wrócić do…
Fuj.
Chodź no tutaj!
Właź!
Cześć, Pielgrzymi.
- Puśćcie go. - Też chcesz skończyć w dybach?
Już nie pamiętacie ostatniego razu?
Bierz ją!
Jeszcze tu jesteście?
Nie mogę więcej narażać się ojcu.
Nie, zaczekaj!
Lucas.
Trzeba cię umyć.
KAWIARNIA I PIEKARNIA WIATROWSKAZ
Pani dyrektor Weems.
Wygląda na to, że będzie to kolejny udany Dzień Pomocy.
I…
dziękuję za pani hojną darowiznę na rzecz mojej kampanii wyborczej.
Proszę to uznać za symbol naszej toczącej się współpracy.
Wszyscy poszli wypełniać swoje zadania.
Na razie brak incydentów.
Burmistrzu Walker, przedstawiam panu Marilyn Thornhill.
Jest ona naszą pierwszą nauczycielką wywodzącą się spośród normalnych.
Bardzo mi przyjemnie.
Czy my się skądś znamy?
Oficjalnie nie. Widuję tu pana co rano.
Siedzi pan zawsze przy stoliku z tyłu, kiedy wpadam na matchę latte.
Wiedziałem.
Proszę mnie informować,
zwłaszcza na temat pewnej parweniuszki z kucykami.
Dobrze.
Nikt nigdy nie stanął w mojej obronie.
- Brzęczki trzymają się razem. - Wiem, że to będzie dla ciebie szok,
ale ja nie mam żadnych przyjaciół.
Przypominasz mi mojego brata,
tyle że nie mam ciągłej ochoty cię udusić.
Chodź ze mną.
Muszę dowiedzieć się więcej o Crackstonie.
Włamiemy się do domu modlitwy.
- Daj aparat na zęby. - Co? Twoje zęby są spoko.
Nie tak proste jak Enid, ale jednak.
Dawaj.
- A jak złapie nas pani Arlene? - Kodeks ula, wszystkiemu zaprzeczaj.
Tego nie ma w kodeksie ula!
I czego w ogóle szukasz?
Najlepsze, co tu mają, to karmelki.
Przestań gadać. Pilnuj.
Babcia mi mówiła, że tajemnice są jak zombie…
nigdy nie umierają.
Nie wiem, jaką tajemnicę ukrywa Crackstone,
ale przeczuwam, że informacje o mojej przyszłości leżą w przeszłości.
„Stary dom modlitwy, 1625”.
Rączko, to dziewczyna z moich wizji.
Trzyma tę samą książkę.
Tę czarną sprzed krypty Crackstone’a.
Cóż tam?
Twoja siostra z Nevermore, ta z czarnymi oczami i skwaszoną miną,
dokąd się udała?
Wednesday Addams?
Znając ją, pognała w jakieś zabronione miejsce.
To ta księga!
„Codex Umbrarum”.
To po łacinie Księga Cieni.
Super. To fałszywka.
Nie znam Etsy, ale to raczej nie osadniczka dziwoląg.
Do jasnego karmelka, co panienka tu robi?
Pani Arlene. Cóż tam?
Cóż tam, w rzeczy samej.
Mówiłam, że dom modlitwy jest w remoncie.
Wiem, że mnie słyszałaś.
Mówiłem, że drzwi były otwarte, a ciebie zaintrygował Crackstone.
Tak, a ta gablota była już otwarta.
- To replika. - Co pani nie powie.
Oryginał skradziono miesiąc temu.
To była tutaj jedyna autentyczna rzecz, a wy dalej sprzedajecie bilety po 29,95 $?
Ucisz się.
Przenoszę was oboje. Do ubijania masy na karmelki.
Gdzie jest oryginalny dom modlitwy z obrazu?
Skąd mam, u licha, wiedzieć? W kwietniu przyjechałam tu ze Scottsdale.
GRATY URIASZA SKLEP Z ANTYKAMI
W czym mogę pomóc?
Mam od tego gęsią skórkę.
Sam nie wiem.
Myślisz, że z wiewiórki i szczura byłaby para?
To dwa różne gatunki.
O tak.
Jak najbardziej.
Czemu nie? Mają więcej wspólnego, niż myślisz.
Ludzie się ich boją, więc bylibyśmy… byliby…
sami przeciwko światu.
To było głębokie.
A tak w ogóle nieźle zarysowałaś naszą łódź na Pucharze Poego.
To było kozackie.
Dzięki, nie jesteś zły, że przegraliście?
Robiłem przysługę Xavierowi.
To spoko kumpel, ale lubi rywalizację.
Wydaje się wyluzowany.
Ma mroczną stronę, której wielu nie dostrzega.
Ona bierze się stąd, że jego tata jest sławny.
Cała ta presja.
Wiesz, że do tej pory to nasza najdłuższa rozmowa?
Gorgony uczy się, żeby się nie angażowały.
Nie chcę przez przypadek kogoś zamienić w kamień.
Nie boję się, że mnie zamienisz.
To tylko na chwilę.
Serio?
Mówisz poważnie?
Na sto procent!
Chciałabym się dziś zakraść za szklarnię.
Ma być niebieski księżyc. A to zdarza się tylko raz na 23 lata.
Musi być stamtąd obłędny widok.
Fajnie. Baw się dobrze.
Wiesz, że wszyscy chodzą się tam miziać?
- Może być niezręcznie. - Ajax!
Cały ranek flirtuję, robię aluzje, rozsiewam swój urok
i czeszę zwłoki, żebyś mnie zaprosił na randkę!
A więc o to chodzi.
Zastanawiałem się, co tak długo czeszesz ogon tego oposa.
A więc chcesz się dziś spotkać za szklarnią?
Tak.
Chcę.
Ajax, pomożesz mi przenieść borsuka do okna?
Tak!
Nie wierzę, że się umówił.
Miałaś być w Świecie Pielgrzyma.
Zdezerterowałam, żeby nie zwariować.
Ach tak?
Chcesz kawy?
- To jedna z zalet tego cudownego zadania. - Przyszłam do Tylera.
- Mówiłem, że z niego nic dobrego. - Dwa razy.
Ale to moja sprawa, z kim rozmawiam.
Dzwoniłaś?
To, co zwykle?
I potrzebna mi pomoc.
Znasz oryginalny dom modlitwy pielgrzyma, ten z XVII wieku?
Czy on nadal istnieje?
Jego ruiny znajdują się w lesie Cobham.
Pokaż mi.
Tutaj, ale to miejsce ma złą opinię.
Sypiają tam ćpuny i squattersi.
Tata co parę tygodni robi tam porządek. A o co chodzi?
O nic.
Masz już obsesję na punkcie tego potwora.
Wolałbyś, żebym miała obsesję na punkcie koni i boysbandów?
Dzięki za pomoc.
Posłuchaj, te ruiny trudno znaleźć.
Mogę cię tam dziś zabrać. Kończę o 14.00.
Dyrektorka Weems mnie poćwiartuje, jak przegapię odsłonięcie pomnika.
Brzmi kusząco, ale wolę się nie rzucać w oczy.
Poza tym radzę sobie w lesie.
Nie mów, że byłaś skautką.
Skautki pożeram na śniadanie.
Mam wuja, który za to siedział.
Też oczekiwałam czegoś więcej.
Do kogo mówisz, dziewczynko?
Jeszcze raz mnie tak nazwiesz, a nie ręczę za twoje bezpieczeństwo.
To mój teren. Wynocha!
Rączko, pomożesz?
Zostaw mnie! Puszczaj!
Nic tu nie ma.
Nie wystarczy czegoś dotknąć.
Moje wizje wydają się spontaniczne.
Raczej przefarbuję się na różowo, niż poproszę mamę o radę.
Mam ci to udowodnić?
Nie.
Nic.
To nam da prawdziwy wgląd.
Moje wizje są tak przewidywalne jak ataki rekina.
Spalić ją!
- Spalić ją! - Spalić ją!
Spalić ją!
Diabelski pomiot!
Bestia!
Czarownica!
Okaż skruchę!
Precz!
- Czarownica! - Odsunąć się!
Goody Addams!
Zostałaś osądzona przed Bogiem i uznana za winną.
Jesteś czarownicą,
wiedźmą,
kochanką Lucyfera.
Za swoje grzechy
zostaniesz dziś spalona
i będziesz cierpieć wieczne męki piekielne.
Jestem niewinna.
To ciebie, Josephie Crackstonie, powinno się sądzić.
Byliśmy tu przed tobą,
żyjąc w zgodzie z naturą i miejscowym ludem.
Ale ty ukradłeś naszą ziemię.
Zabiłeś niewinnych. Okradłeś nas z naszego spokoju.
To ty jesteś prawdziwym potworem. Wy wszyscy!
Ukarać ją!
Diabeł zesłał tym razem straszliwego demona.
A ja odeślę cię z powrotem!
Nie!
Jesteś paskudztwem opanowanym przez diabła!
Nie spocznę, póki nie wyruguję z Nowego Świata
wszystkich dziwolągów.
Bezbożne stworzenia!
Podpalić!
Matko!
Matko.
Nie ma czasu, dziecko.
Zostaw mnie. Ocal siebie.
Wszystkich nas przykuł do podłogi.
Nie odejdę bez ciebie.
Uciekaj. Pomścij nas.
Znajdź pozostałych i ocal naszą przyszłość.
Proszę. Moja słodka owieczko.
Uciekaj. Tak szybko, jak możesz.
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Nie spocznie, póki nie zabije nas wszystkich!
Jest tutaj.
Nie uciekniecie.
Rączko, widziałam ją!
Dziewczynę z moich wizji.
Nazywa się Goody Addams
i jest moją przodkinią sprzed 400 lat.
To pewnie ten brodaty mężczyzna.
Chodź!
Ten potwór jest człowiekiem.
Co ty, u diabła, robisz?
- Śledziłam potwora. - Widziałaś go?
Jest tutaj? Życie ci niemiłe?
Co tu robisz?
Podsłuchałem, że wybierasz się do domu modlitwy.
- Na szczęście przyszedłem na czas. - Dowiedziałam się jednego.
Potwór jest człowiekiem.
Pozostawił ślady ludzkich stóp.
Pokaż.
Deszcz je zmył.
Wiem, co widziałam.
- Mam otwarty umysł. - Chwalebne.
Możesz mieć rację co do Rowana.
Skąd ta nagła zmiana zdania?
Dziś znów do niego napisałem.
Zaproponowałem snowboard w ferie wiosenne, jak rok temu.
Odpisał od razu, że nie da rady.
Ale rok temu nie byliście na snowboardzie.
Łatwiej winić to, że stał się taki dziwny, niż myśleć, że stało mu się coś złego.
Tuszowanie jest zawsze gorsze niż zbrodnia.
Bądź ze mną szczera.
Po co poszłaś do tego domu modlitwy?
Dowiedzieć się czegoś o Crackstonie.
I o tym, jaką odgrywa w tym rolę.
Próbowałaś użyć swoich paranormalnych zdolności?
Skąd pomysł, że je mam?
Zgaduję. Kiedy się pojawiły?
Jakiś rok temu.
Czuję, jakbym dotykała kabla pod napięciem.
To zwykle przyjemne odczucie.
Ale nie panujesz nad tym i to cię przeraża.
Mój tata jest medium.
Vincent Thorpe. Mój brat jest jego wielkim fanem.
Tyle razy oglądał jego występy,
że chyba mu się odcisnęły na gałkach ocznych.
Ten samozwańczy mistrz
powiedziałby ci, że takim wizjom nie można ufać.
Pokazują tylko część prawdy.
Widziałam Crackstone’a tak wyraźnie, jak ciebie teraz.
Zebrał dziwolągów w domu modlitwy i spalił ich żywcem.
Był sadystycznym dupkiem.
To było 400 lat temu.
- Nie ma nic wspólnego z teraźniejszością. - A jak ma?
Widziałeś rysunek Rowana. Crackstone stał na dziedzińcu.
Tworzysz w głowie historię i podpierasz ją wizjami.
- Widzisz to, co chcesz. - Objaśniasz mi moją moc?
Mówię tylko, że mój tata jako ekspert
ostrzegłby cię, że takie zdolności nie mają logiki.
Wywołują je emocje.
A będąc szczerym, emocje nie są twoją mocną stroną.
Wierzę, że Rowan miał rację.
Ma się zdarzyć coś złego, a ja muszę temu zapobiec.
Zaczynając od tego potwora.
Kimkolwiek on jest.
Myślałam, że niczego się nie boję,
dopóki nie zajrzałam w oczy Josepha Crackstone’a.
Nie wierzę w piekło ani niebo. Ale wierzę w zemstę.
Najlepiej smakuje mi na ciepło ze szczyptą bólu,
ale nigdy nie miałam przeciwnika odlanego z brązu.
Dziękuję.
Mam zaszczyt uczcić historię naszego miasta
i pamięć szlachetnego praojca Jericho, Josepha Crackstone’a.
Wierzył on, że dzięki radosnym sercom i otwartym uszom
możemy w naszym mieście osiągnąć wszystko.
Dlatego nasza społeczność wspólnie z przyjaciółmi z Akademii Nevermore
wzniosła pomnik mający uczcić jego pamięć.
Niechaj duch Josepha Crackstone’a pozostanie w pamięci na wieczność.
To była katastrofa.
Burmistrz jest wściekły!
Mam tu gniewne telefony, maile i wzburzonych mieszkańców,
uczniów i rodziców.
Chcą odpowiedzi, tak jak i ja.
Poprowadziłabym śledztwo, ale zgniatacz kciuków zostawiłam w domu.
Panno Addams, stąpasz po cienkim lodzie.
Cieniuteńkim.
Klnę się na duszę mego zmarłego skorpiona, że moje ręce są czyste.
BENZYNA
Może nie mam twardych dowodów, ale obserwuję cię.
Przyciągasz kłopoty.
Jeśli kłopoty to sprzeciw wobec kłamstw, wieloletniej dyskryminacji,
traktowania dziwolągów jak obywateli drugiej kategorii albo gorzej…
- O czym ty mówisz? - O Jericho.
Czemu to miasto obchodzi Dzień Pomocy?
Nie zna pani prawdziwej historii dziwolągów i Josepha Crackstone’a?
Znam.
- Częściowo. - Więc czemu ją pani tuszuje?
Kto nie zna historii, jest skazany, by ją powtarzać.
I tym się różnimy.
Tam, gdzie ty widzisz zagładę, ja widzę szansę.
Może to szansa, aby naprawić krzywdy
i zacząć nowy rozdział w relacjach normalnych i dziwolągów.
Od Crackstone’a nic się nie zmieniło.
Nadal nas nienawidzą. Tyle że teraz lukrują to frazesami i uśmiechami.
- Jeśli nie chce pani walczyć o prawdę… - Ja nie chcę prawdy?
Oczywiście, że chcę. Ale świat nie zawsze jest czarno-biały.
- Ma też odcienie szarości. - Może dla pani.
Ale albo oni napiszą naszą historię, albo my.
Jedno wyklucza drugie.
Jesteś męcząca.
Wiem.
Dobranoc, panno Addams.
Ale powinnaś wiedzieć…
że mnie nie tak łatwo zmęczyć.
Kto tam jest, u licha?
Przesada?
Czuję się jak po ataku napalmem, Enid.
Tak się cieszę z mojej randki z Ajaxem.
Oderwę myśli od tamtej katastrofy.
Chyba mam PTSD. Nawet nie udało mi się zatańczyć.
Co za tragedia.
Co za psychol sabotuje takie pozytywne wydarzenie?
Spóźnisz się.
- Życz mi szczęścia. - Jak złamie ci serce, zgniotę jego.
Nie wierzę w obowiązkowy wolontariat,
upiększaną historię czy szczęśliwe zakończenia,
ale przede wszystkim nie wierzę w przypadki.
Parafrazując Agathę Christie,
jeden przypadek to tylko przypadek,
dwa to wskazówka,
a trzy to dowód.
Nie!
Rysunek Rowana przedstawiający mnie i Crackstone’a to przyszłość.
Ostrzeżenia Goody Addams co do Crackstone’a – przeszłość.
A potwór jest w teraźniejszości.
Trzy zbiegi okoliczności są ze sobą powiązane.
Tym potworem może być każdy.
Szeryf myśli, że one są tylko za murami tej szkoły.
Prawda jest taka, że potwory są wszędzie.
A czasami najniebezpieczniejsze są te, które najmniej o to podejrzewamy.
By przerażać, nie potrzebują zębów ani pazurów.
Chowają się w ciemności, aż nie będą obserwowane.
A potem uderzają.
Ale ja teraz patrzę.
I nie przestanę, dopóki nie odkryję prawdy.
Napisy: Dorota Nowakówna