UNHA SERIE DE NETFLIX
Avaliemos a situación, si?
Bolsa na cabeza para desorientar,
pulsos fortemente atados para cortar a circulación
e nin idea de se vou morrer.
Isto si é o que me vai.
Quen ousa entrar no noso santuario?
Podes dar a cara, Bianca.
E así, as miñas esperanzas bateron
contra as rochas da amarga decepción.
O inimigo non era un asasino demente,
senón uns pallasos adolescentes.
Espera, prefírote con ela.
- Como baixaches? - Ensinoume Rowan.
Peto esquerdo.
Seguín a marca de auga ata a estatua.
- E resolvín a adiviña. - Que adiviña?
Non chascamos os dedos?
Non serás ti o máis listo da clase?
As Beladonas son un club de elite.
Énfase en elite.
Facemos festas na azotea, acampadas, baños nocturnos sen roupa…
E Yoko sabe facer cócteis.
Fai un mojito sen alcol incrible. É un descontrol
Carafio. E tedes hora para ir a cama?
O último que sei do club é que se disolvera.
Si, o grupo desnortou hai 30 anos, tras a morte dun normi.
Pero hai moito exalumo rico,
así que Weems ignóranos mentres non causemos problemas.
- Como fixo Rowan? - Botámolo o ano pasado.
A pregunta é que facemos con ela.
Aquí só poden entrar membros.
- Invitémola a unirse. - Que?
É o seu legado.
Despois da faena que me fixo na Copa Poe, nin de broma.
É un imán de problemas, non nos convén.
Porque te vencín coas túas armas? Afórroche a molestia.
Non me interesa unirme.
En serio nos rexeitas?
Non é incrible?
Soltádea.
Xa me liberei eu.
Queres un negrón no outro ollo?
Os novatos coma vós desprestixian os raptos.
CAPÍTULO III: AMIGO OU INIMIGO
A investigación tiña tantos fíos que podería tecer un sudario.
Inda non sei como Rowan resucitou de entre os mortos.
Nin que fai ese monstro no bosque.
Pero o que máis me intriga é este libro.
Se vou ser a responsable da caída de Nunca Máis,
a pregunta é:
por que comparto apocalipse cun peregrino?
Os alumnos presentaranse no traballo as dez e punto
seguido dun almorzo conxunto á unha.
Como sabedes, o Día da Integración deste ano culminará cun evento especial,
a inauguración dunha nova estatua na praza da vila,
amenizada por unha actuación dos alumnos de Nunca Máis.
Como representantes da escola, confío en que poñades a vosa mellor cara.
- Si. - Iso!
Si! Tocoume Mundo Peregrino.
Dáseme ben a xente e encántame actuar,
así que era a elección obvia. Ti que tes?
A Morea de Uriah, nin idea.
Unha tenda de antigüidades rara e sinistra. Vaiche encantar.
Cruzo as poutas, a ver se me toca integrarme con Ajax.
Non amoles, tocoume o Viravento.
Oe, cámbiamo. Veña.
Mércores, non te preocupes polo chelo.
Farei que o leven a praza pola tarde.
O meu chelo?
Oínte tocar o outro día na azotea.
Impresionante.
Ofrecinte voluntaria para acompañar a banda de Jericó na cerimonia.
Non creo que che resulte difícil tocar unha animada melodía de rock.
Sempre que prometa colgarme por bruxa despois.
MUNDO PEREGRINO- AUTOBÚS ESCOLAR
- Que lle miras a parede? - O ano pasado non era branca.
Segues molesto por rexeitar a túa invitación?
Dei a cara por ti.
Por favor, eu só son carne de canón na guerra que tes con Bianca.
- Teño cuestións máis urxentes. - Como?
Atopar o monstro que matou a Rowan.
Outra vez? Expulsárono.
- Vímolo marchar. - Volviches falar con el?
Escribinlle un par de veces e non contesta.
Quererá deixar atrás Nunca Máis.
Ou está morto.
Por que che importa tanto? Non o coñecías.
Por que che importa tan pouco?
Poden desestimarme e poñer mil escusas, pero non vou parar.
Xenial, xa podes engadir "ladroa" o teu historial.
Non sei por que é tan importante ese diario vello.
Non te sorprendiches cando che ensinei isto.
Xa o viras antes, non?
Si. Un par de días antes da Festa da Colleita.
Na mesa de Rowan.
Supuxen que o roubou cando o botamos dos Beladona.
Pregunteille por el e púxose tolo.
- É incrible… - Cala!
- Como…? - Estás tolo!
Lanzoute contra a parede coa súa telecinesia.
Si.
Como o sabes?
Pura potra.
É raro que saias aí. Cantos anos ten o diario, 30?
E que fai Crackstone no debuxo?
Sabes quen é este?
É Joseph Crackstone.
Ven a ser o pai fundador de Jericó.
É alguén importante.
Mira…
MUNDO PEREGRINO
É ese.
A HISTORIA COBRA VIDA.
- Shériff. - Diga.
Lembra o meu fillo Lucas?
Claro. Topeime con el e o seus amigos no Viravento fai pouco.
Debería ir traballar.
Nada de problemas hoxe, oíches?
Non te emociones moito.
Non vaian pensar que nos gusta telos aquí.
No bosque axexa algo conectado a esa escola.
Veña, deixa de sinalar a Nunca Máis.
Sabes que Jericó depende deles.
Quen cres que paga as estradas, os parques… e ata o noso soldo?
Só fago o meu traballo: velar polo benestar da vila, xefe.
Non me sermones, Donovan.
Antes de que me elixiran alcalde,
levei esa mesma placa, lembras?
Daquela non parecías un fanático da historia.
Sé é bo para os negocios, é bo para Jericó.
Sobre todo se é o Mundo Peregrino.
Oe.
Encárgate dese oso dunha vez.
De acordo, tomade asento, temos un anuncio especial.
Douvos a benvida, Academia Nunca Máis.
En nome de toda a comunidade de Jericó,
é un pracer tervos aquí hoxe.
O voso esforzo e xenerosidade é… insuperable.
Ben, vémonos aquí a unha para comer. Gozade!
Enid.
Cámbiame a tarefa.
Que? Non. A Morea de Uriah non vai comigo.
É importante. Hei de ir ó Mundo Peregrino.
Non é un trato xusto, Mércores.
Por que aceptaría pasar o día no emporio dos disparates?
Porque Ajax tamén estará alí.
Cousa viu a súa tarefa.
- Pero se non che interesa… - Non!
Mi madriña, grazas. Es a mellor!
A MOREA DE URIAH
MUNDO PEREGRINO. SAÚDOS, PEREGRINOS.
Benvidos ó Mundo Peregrino!
Xuízos por bruxería todos os días!
As dúas e as catro!
Ei, meu! Muller!
Mércores, tomamos unha foto de grupo?
Parece que non.
Bo día, meus mozos de Nunca Máis.
Son a señora Arlene. Unha auténtica CO.
Colonizadora orixinal.
Rogo poñades os móbiles en vibración e me sigades,
Estades a punto de viaxar o ano do noso señor do 1625,
o primeiro asentamento de peregrinos de Jericó.
Aló.
Contemplade a casa de reunión.
Dentro hai artefactos
relacionados co fundador máis querido e devoto de Jericó,
Joseph Crackstone.
E detrás están as latrinas, os primeiros baños unisex de América.
Tería unha consulta.
Fala rápido, moza.
Na casa de reunión que artefactos de Joseh Crackstone hai?
É un auténtico tesouro,
hai apeiros de labranza, vaixela e ata o ouriñal da familia Cracsktone!
Fascinante. Ofrézome para traballar alí.
Temo que non. Están renovando a exhibición.
Hoxe traballaredes no corazón do Mundo Peregrino.
A ANTIGA PASTELARÍA - DENDE 1955
"A antiga pastelaría?"
Máis ben diabetes nunha caixa.
Voluntarios, escoitade ben.
Os doces son a alma da nosa humilde comunidade.
As mostras traen ventas,
así que collede un uniforme e unha caixa e afagade os nosos antepasados.
Son para amordazar turistas?
Seguro que está morta.
Ves as marcas de pneumático?
Un artista da zona recolleuno na ruta 22.
Dis que hai xente que recolle
animais atropelados e os converte niso?
Enseguida se esgotan.
Teño toda unha sección dedicada a eles: esquíos, mofetas, serpes…
E o meu favorito:
unha familia de furóns de merenda.
Fermoso.
Queredes axudar?
Pois creo que lles viría ben un bo cepillado. Refresca a pel.
Podemos facelo tras unha…
longa pausa para o café.
Verdade, Ajax?
Si, imos o Viravento. Traémoslle algo?
Non fai falla pagar por esa bazofia.
Estou facendo chaga.
Mistura propia.
Té de cogomelo.
Apañeinos eu mesma.
Dádelle o peite. Agárdavos unha delicia.
Vale.
Que bo.
- Delicioso. - Nada.
Saboreen "auténticos" doces peregrinos feitos con graos de cacao
recollidos polos indíxenas do Amazonas.
Como?
Os beneficios van para este patético lavado de cara da historia estadounidense.
Ademais, os doces inventáronse 258 anos despois.
Queren probar?
Non.
Mirade este bichiño avaro.
Por favor, teño que volver a…
Que noxo.
Ben aquí!
Métete aí!
Saúdos, peregrinos.
- Soltádeo. - Queres acabar tamén no cepo?
Lembrades a última vez que xogamos?
Dálle!
Seguides aquí?
Non podo meterme en máis problemas.
Non, agardade!
Lucas.
Imos limparte.
CAFÉ E PASTELARÍA VIRAVENTO
Directora Weems.
Parece que nos agarda outro vitorioso Día da Integración.
E…
grazas por tal xenerosa doazón para a miña campaña de reelección.
Considéreo un símbolo da nosa cooperación.
Aparentemente, todos están nas súas tarefas.
Sen incidentes, de momento.
Alcalde Walker, preséntolle a Marilyn Thornhill.
En prol da integración, é a primeira profesora normi de Nunca Máis.
O pracer é meu.
Oia, coñecémonos de algo?
Oficialmente non, pero véxoo aquí cada mañá.
Sempre está no reservado ese cando veño polo meu té matcha.
Sabíao!
Mantéñame informada.
Especialmente sobre certa arribista con trenzas.
Claro.
Nunca ninguén me defendera.
Os Zoadores apóianse.
Sei que igual che sorprende,
pero non teño amigos.
Lémbrasme a meu irmán,
menos polo desexo de estrangulalo todo o día.
Ségueme.
Preciso saber máis do tal Crackstone.
Imos coarnos na casa reunión.
- Dáme o retedor. - Que?
Por? Tes os dentes ben.
-Menos rectos e brancos cos de Enid, mais… - Dámo.
E se nos cacha a Sra. Arlene?
Código da colmea: negámolo.
Ese non é o código!
Por que é tan importante?
Os doces son o mellor deste sitio.
Cala dunha vez. Vixía.
Miña avoa díxome un día que os segredos son como zombis…
nunca morren de verdade.
Non sei que segredo oculta Crackstone,
pero creo que as respostas do meu futuro están no pasado.
"A antiga casa de reunión." 1625.
Cousa, é a rapaza da miña visión.
Ata suxeita o mesmo libro.
O da cripta de Crackstone.
Que hai.
A túa irmá de Nunca Máis, a dos ollos negros e cara larga,
a onde foi?
Refírese a Mércores Addams?
Coñecéndoa, estará onde non debe.
É o libro!
"Codex Umbrarum."
Libro das sombras en latín.
Xenial, é falso.
Non coñezo a Etsy, pero dubido que sexa unha marxinada.
Pero que doces fai aquí, señorita?
Señora Arlene. Que hai?
Iso digo eu.
Anunciei que están arranxando a casa.
Sei que debeu oírme.
Díxenlle que estaba aberto e que morrías por coñecer a Crackstone.
Si. E esta vitrina tamén.
- O libro é falso. - Non me diga.
O orixinal levárono o mes pasado durante un xuízo.
Seguro que era o único auténtico que había
e inda así cobran 29.95 $.
Silencio.
Vouvos reasignar.
A bater os doces.
A casa de reunión orixinal, a do cadro, onde está?
Como demos o vou saber?
Mudeime aquí dende Scottsdale en abril.
A MOREA DE URIAH TENDA DE ANTIGÜIDADES
Precisa axuda?
Danme arrepíos só de velos.
Non sei.
Ti cres que os esquíos e as ratas funcionarían xuntos?
Son especies completamente diferentes.
Ah, xa.
Ou sexa, claro.
Por que non?
Teñen máis en común do que cres.
A maioría da xente tenlles medo, así que seriamos… serían…
eles contra o mundo.
Que… profundo.
Por certo.
Encantoume que rabuñaras a nosa canoa na Copa Poe.
Foi xenial.
Grazas, pero non che molestou perder?
Só lle facía un favor a Xavier.
Somos amigos, pero é moi competitivo.
Parece moi tranquilo.
Ten un lado escuro que case ninguén ve.
Creo que é porque seu pai é… famoso.
Demasiada presión.
Dáste conte de que nunca falaramos tanto?
As gorgonas ensínannos a non participar.
Non quero converterte en pedra sen querer.
Non me da medo que o fagas.
Só é temporal.
En serio?
Dilo en serio?
Pois claro!
Estaba pensando en ir tras o invernadoiro esta noite.
Din que hai lúa azul.
Só pasa unha vez cada 23 anos ou algo así.
Seguro que a vista é magnífica.
Xenial. Divírtete.
Sabes que alí van bicarse moitos rapaces, non?
- Entón igual é raro. - Ajax!
Levo toda a mañá flirteando e intentando estar guapa
peiteando animais a ver se me pedías unha cita.
Anda, iso facías.
Pregunteimo cando peiteabas seguido a sarigüeia.
Entón quedamos detrás do invernadoiro esta noite?
Si.
Claro.
Ajax! Axúdasme a mover o teixo dentista ó escaparate?
Si!
Que forte que mo pedira.
Pensei que tiñas que estar no Mundo Peregrino.
Abandonei antes de perder a cordura.
Si?
Queres un café?
É unha das moitas vantaxes desta magnífica tarefa.
Vin ver a Tyler.
- Díxenche que non é trigo limpo. - Xa.
Pero con quen falo é asunto meu.
Chamaches?
O de sempre?
E a túa axuda.
Coñeces a casa orixinal de reunión dos peregrinos? A do século XVII.
Sabes se segue por aquí?
O que queda está no bosque Cobham, pero está en ruínas.
Móstrame.
Aí, pero non é bo sitio.
Hai ocupas e drogadictos durmindo alí.
Meu pai despéxaa cada dúas semanas.
De que vai isto?
Nada.
Estás obsesionándote co monstro do bosque.
Preferirías que me obsesione cos cabalos e as bandas xuvenís?
Grazas pola axuda.
Oe, as ruínas non son fáciles de atopar.
Podo levarte pola tarde. Remato as dúas.
A directora Weems mátame
como non asista a inauguración.
E, por moito que me tente, prefiro non destacar.
Ademais, sei moverme na natureza.
E logo fuches exploradora?
As esas cómoas con patacas.
Teño un tío que foi o cárcere por iso.
Eu tamén agardaba algo máis.
Con quen falas, meniña?
Se volves dirixirte así a min, non garanto a túa seguridade.
Esta é a miña casa. Lisca!
Cousa, unha man?
Ai!
Oe!
Solta! Sóltame!
Aquí non hai nada.
Non, non é tocar algo e xa está.
As miñas visións son espontáneas.
Antes tinxo o pelo rosa que pedirlle consello a mamá.
Queres que cho demostre?
Non.
Nada
Seguro que isto nos dá información.
Os ataques de quenlla son máis predicibles.
Á fogueira!
Queimádea!
Á fogueira!
Xerme do diaño!
Monstro!
Bruxa!
Arrepíntete!
Fóra!
- Bruxa! - Apartade!
Goody Addams!
Xulgáronte ante Deus e declaráronte culpable.
Es unha bruxa,
unha feiticeira,
a amante do mesmo Satanás.
Esta noite,
arderás polos teus pecados
e sufrirás nas eternas lapas do lume infernal.
Son inocente.
É a ti, Crackstone, a quen hai que xulgar.
Nós xa viviamos aquí,
en harmonía coa natureza e os nativos,
pero roubástesnos a terra.
Masacrastes inocentes, arrincástesnos o espírito de paz.
Vós sodes os monstros. Todos vós!
Castigádea!
O diaño xamais mandara demo tal.
Enviareite de volta!
Non!
Sodes abominacións nas poutas do diaño!
Non pararei ata eliminar os parias
do Novo Mundo!
Criaturas sen Deus!
Prendédelle lume!
Madre!
Non hai tempo, filla.
Déixame. Sálvate ti.
Encadeounos a todos ó chan.
Non marcharei sen vós.
Corre. Vínganos.
Atopa os demais e salva o noso futuro.
Por favor, meu cordeiriño.
Corre. Corre tan rápido como poidas.
Es a nosa única esperanza.
Non parará ata matarnos a todos!
Está aquí.
Non tes escapatoria.
Cousa, vina!
A moza das miñas visións.
Chámase Goody Addams
e creo que é a miña devanceira de hai 400 anos.
Debeu ser polo home da barba.
Veña!
O monstro é humano.
Que demo fas?
- Seguía o monstro. - Víchelo?
Está aquí? Queres morrer ou que che pasa?
Que fas ti aquí?
Oínte dicir que ías vir á vella casa de reunión.
Aparecín agora polo azar.
Descubrín unha cousa.
O monstro é humano.
As pegadas convertéronse en humanas.
Ensínamo.
Borrounas a choiva.
Sei o que vin.
- Intento ser flexible. - Que detalle.
Pero creo que tes razón sobre Rowan.
E ese cambio tan repentino?
Volvín escribirlle.
Dixen que quizais podíamos ir esquiar igual que o ano pasado.
Dixo que este ano non ía poder.
Pero nunca fostes esquiar.
Quería achacarllo a súa estraña conduta.
Non quería crer que pasara algo.
A mentira sempre é peor que o crime.
Agora pídoche que sexas sincera,
por que viñeches a antiga casa?
Para coñecer mellor a Crackstone.
Descubrir que conexión ten con todo isto.
Xa, intentabas usar as túas habilidades psíquicas.
Por que cres que as teño?
Pura potra. Cando empezou?
Hai case un ano.
Cando pasa sinto unha descarga eléctrica.
Antes gustábame a sensación.
Pero agora non podes controlalo e dáche medo.
Meu pai é psíquico.
Vincent Thorpe.
Meu irmán e o seu fan número un.
Viu tantas veces o programa
que non sei como non o leva gravado na retina.
Vivín cun experto, segundo el,
e o primeiro que che diría é que non te fíes das visións.
Só mostran media historia.
Vin a Joseph Crackstone diante miña igual que te vexo a ti.
Meteu os marxinados na casa de reunión e queimounos vivos.
Vale, era un cabrón sádico,
pero foi hai 400 anos, agora que máis ten?
E se non é así?
Viches o debuxo de Rowan. Crackstone estaba no patio.
Creaches unha historia e usas as visións para apoiala.
- Móstranche o que queres ver. - Unha machoexplicación?
Só digo que meu pai, o experto,
diríache que os dons psíquicos non se basean na lóxica.
Provócanos as emocións.
E, sexamos honestos, non son o teu punto forte.
Creo que Rowan tiña razón.
Vai pasar algo malo e teño que detelo.
Empezando polo monstro.
Sexa quen sexa.
Pensei que nada me daba medo,
pero iso foi antes de mirar a Joseph Crackstone ós ollos.
Non creo no ceo nin no inferno, pero si na vinganza.
Adoito servila quente, acompañada de dor.
pero xamais me enfrontara a un inimigo de bronce.
Grazas.
É un honor festexar a historia da vila
e o nobre antecesor de Jericó, Joseph Crackstone.
El cría que cun corazón contento e as orellas abertas,
non había nada que a vila non puidese acadar.
Por iso, a nosa comunidade e os nosos amigos da Academia Nunca Máis,
construímos un monumento para conmemoralo.
Que o espírito de Joseph Crackstone sexa lembrado pola eternidade.
Vaia desastre!
O alcalde está furioso!
Perdín a conta das chamadas e correos de enfado, da xente,
exalumnos e pais.
Queren respostas e eu tamén.
Dirixiría a inquisición, pero esquecín o poldro na casa.
Srta. Addams… Xa está na corda frouxa.
Moi moi frouxa.
Xúroo pola alma do meu defunto escorpión:
teño as mans limpas.
GASOLINA
Non terei probas, pero véxote.
Es un imán de problemas.
Se os problemas son enfrontarse as mentiras, a discriminación,
a séculos de tratar os marxinados como cidadáns de segunda, ou peor…
- De que falas? - Jericó.
Por que hai un Día da Integración?
Non coñece o seu historial cos parias?
A verdade sobre Joseph Crackstone?
Si.
- Ata certo punto. - E por que axuda a encubrilo?
Quen esquece a historia está condenado a repetila.
Aí é onde discrepamos.
Onde ti ves unha condena,
eu vexo oportunidade.
Quizais poidamos reescribir os erros,
e cambiar as relacións entre os normis e os marxinados.
Todo segue igual dende Crackstone.
Ódiannos. Pero agora disimulan con clixés e sorrisos.
- Se é remisa a loitar pola verdade… - Cres que non a quero?
Claro que si.
Pero o mundo non é branco e negro.
Tamén hai grises.
Igual para vostede.
Ou escriben a nosa historia ou facémolo nós.
Non se pode ter todo.
Esgotas a calquera.
Xa o sei.
Boa noite, Srta. Addams.
E dígoche unha cousa…
Non son fácil de cansar.
Quen anda aí?
Demasiado?
Coma se me cegaras cunha granada.
Alégrome de ter a cita con Ajax hoxe.
Así esquecerei ese desastre de tarde.
Creo que teño estrés postraumático. Nin puiden facer o baile.
Que traxedia.
Que psicópata querería sabotar un evento tan positivo?
Vas chegar tarde.
Deséxame sorte.
Se che rompe o corazón, mátoo.
Non creo no traballo voluntario forzoso,
a historia edulcorada ou os finais felices,
pero, sobre todo… Non creo nas coincidencias.
Parafraseando a Agatha Christie,
unha coincidencia é só unha coincidencia,
dúas son unha pista
e tres unha proba.
Non!
O debuxo no que saímos Crackstone e mais eu ocorre no futuro.
As advertencias de Goody Addams no pasado.
E o monstro está no presente.
Tres coincidencias que están conectadas.
O monstro podería ser calquera.
O shériff cre que só existen tras os muros desta escola.
Pero a verdade é que hai monstros en todas partes.
E, ás veces, aqueles dos que non sospeitamos son os máis perigosos.
Non precisan dentes nin poutas para atemorizar.
Agóchanse nas sombras ata que ninguén os ve.
E entón atacan.
Pero agora véxoos.
E non pararei ata descubrir a verdade.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez