INSTITUTO NANCY REAGAN - ENTRADA
Non sei a quen se lle ocorreu
meter a centos de adolescentes en escolas mal financiadas
dirixidas por xente que fai anos que non ten soños,
pero admiro sadismo.
OINC, OINC - BECHO RARO
Quero nomes.
Non sei quen eran, de veras.
- Foi moi rápido. - As emocións son debilidades.
Contrólate.
Xa.
Tes medo, rapaz?
Estás ben?
Non lle vou dicir a meu irmán
que hai tempo que me acosan as visións.
Veñen sen avisar
e sinto coma un electrochoque, pero sen o pracer de despois.
Xa me encargo eu.
Mércores?
Que vas facer?
O que mellor se me dá.
Oe, Dalton, mira.
A irmá de Porcsley.
Ei, becho raro.
Non podes estar aquí.
A única persoa que pode torturar a meu irán son eu.
ACADEMIA NUNCA MÁIS
UNHA SERIE DE NETFLIX
Na noite máxica
murmuro
unha pregaria silenciosa
como fan os que soñan
e despois dispóñome a durmir
para soñar contigo.
Lembro
que dixeches adeus.
Querida, ata cando nos vas ignorar?
Lurch, fai o favor de lembrarlle a meus pais que xa non lles falo.
Prométocho, miña víbora,
Nunca Máis vaiche encantar.
- Non si, Tish? - Por suposto.
- É a escola perfecta para ela. - Por que?
Porque o foi para ti?
Non me interesa seguir os teus pasos.
Capitá do equipo de esgrima,
raíña do Baile Escuro, presidenta do espiritismo.
Só quixen dicir que por fin estarás entre compañeiros que te entendan.
Igual mesmo fas amigos.
Nunca Máis é un internado diferente.
É un lugar máxico.
Alí coñecín a túa nai.
E namorámonos.
Danme ganas de vomitar.
E non para ben.
Querida, non foi culpa nosa que te expulsaran.
A familia dese rapaz íate denunciar por intento de asasinato.
Que tal quedaría iso no expediente?
Fatal.
Todos saberían que fracasei.
Podes parar aquí.
ACADEMIA NUNCA MÁIS A SEGUINTE Á ESQUERDA
- Grazas. - Seguro que queres ir por aí?
O camiño parecerá bonito, pero pasa a carón de Nunca Máis.
Onde os marxinados?
Iso sendo educados.
Nunca tiven problema con eles.
O monitor do campamento era un lobishome.
Bo tipo.
Si, igualiños a nós
ata que che arrincan a gorxa.
Grazas.
ACADEMIA NUNCA MÁIS
Ao menos fai un día fermoso.
DIRECTORA WEEMS
Sen dúbida Mércores é un nome único.
Supoño que naciches ese día.
Nacín un martes 13.
Púxenlle ese nome por iso que din.
"Os Mércores son tristes."
Sempre tiveches unha perspectiva única do mundo, Morticia.
Contouche que daquela eramos compañeiras de cuarto?
E conservaches a cordura ata a graduación? Impresionante.
A túa traxectoria escolar é sen dúbida interesante:
oito escolas en cinco anos.
Non hai unha capaz de conterme.
E esta non será menos.
O que quere dicir
é que agradece enormemente a oportunidade.
Non adoitamos aceptar estudantes a metade de curso,
pero vendo as inmellorables notas de Mércores
e a longa historia da familia coa escola,
falei co consello e fixemos unha excepción.
Larissa, que hai das sesión de terapia
de Mércores?
Decretounas o xulgado.
A escola ten relación cunha terapeuta de Jericó.
Dúas sesións á semana.
Oíches, miña tormentiña?
Estás en moi boas mans.
Veremos se sobrevive á primeira.
Irás á vella residencia de túa nai.
A Casa Ofelia.
Se non lembro mal,
Ofelia suicidouse porque a súa familia volveuna tola, non?
Preséntoche a túa compañeira?
É moi… brillante.
Que hai, compi.
Mércores, esta é Enid Sinclair.
Estás ben?
Véxote un pouco pálida.
Sempre parece medio morta.
Benvida á Casa Ofelia.
Vale. Nada de abrazos.
Desculpa a Mércores.
É alérxica ás cores.
Vaia.
E que síntomas tes?
Sáeme urticaria e cáeseme a pel a cachos.
Por sorte, pedímosche un uniforme especial.
Enid, leva a Mércores á secretaría
para recoller iso e o seu horario.
E de paso ensínalle a escola.
Nunca Máis fundouse en 1791 para formar a xente coma nós.
Parias, rariños, monstros.
escolle o teu grupo marxinal.
Podes aforrar a charla promocional.
- Non vou quedar moito tempo. - Por que?
Foi idea de meus pais.
Mira, aí está miña nai, ríndose de min.
Fai tempo que queren mandarme aquí.
Todo forma parte do seu malvado pero transparente plan.
Que plan?
Converterme nunha versión deles.
Nese caso, quizais podas aclararme unha cousa.
Seica mataches un neno na outra escola
e que teus pais libráronte.
Foron dous, pero tanto ten.
Benvida ó patio.
É un pentágono.
O de rapaza gótica e sarcástica funcionaría cos normis,
pero aquí é diferente.
Vouche explicar o panorama social.
Non me interesa participar en clixés tribais de adolescentes.
Pois úsao para encher ese obvio pozo sen fondo de desdén.
Temos moitos parias diferentes,
pero os grupos principais son Cairos, Peludos, Canteiros e Escamas.
Eses son os Cairos, é dicir, os vampiros.
Algúns levan séculos aquí, literalmente.
Eses cabeza tolas son os Peludos, é dicir, os lobishomes.
Coma min!
Nas lúas cheas hai moito ruído.
É cando tornamos.
Merca uns cascos con cancelación de ruído.
As Escamas son as sereas, non?
Aprendes rápido.
Esa rapaza, Bianca Barclay, é o máis parecido que temos á realeza.
Inda que os seu reinado cambalea.
Andaba co noso artista torturado, Xavier Thorpe,
pero romperon o inicio do curso.
Razón descoñecida.
- Fascinante. - Va que si?
O meu vlog é a fonte principal de rexouba de Nunca Máis.
Oe, Enid! Alucina co que oín sobre a túa nova compañeira.
Come carne humana.
Chapou o rapaz que matou.
Ándate con ollo.
O revés.
En realidade fileteo os cadáveres e doullos de comer as miñas mascotas.
Ajax, esta é a miña compañeira, Mércores.
Caralla.
Estás en branco e negro.
- Coma un filtro do móbil. - Ignórao.
As gorgonas quedan de pedra por nada.
Guapo, pero parviño.
Escola pequena e apenas saes en Internet.
Deberías facerte Insta, Snapchat e Tik Tok.
As redes sociais parécenme un baleiro chucha-almas de afirmación.
Mira para aí, miña trampiña mortal.
Cantas terribles lembranzas me trae este uniforme.
- Verdade, Tish? - Si.
Podedes agardar no coche?
Mércores e eu temos que falar.
Pugsley,
es brando e débil.
Non sobrevivirás sen min.
Douche dous meses, como moito.
Eu tamén te vou estrañar.
Calquera fuga que teñas planeada, remata aquí.
A familia está advertida e avisaranme en canto poñas un pé na soleira.
Non tes onde ir.
Subestímasme, coma sempre.
Fuxirei desta cárcere educativa
e non volverás verme xamais.
Es unha rapaza brillante, Mércores,
pero, ás veces, ti mesma te sabotas.
Sei que ó final amarás Nunca Máis
e cambiarache a vida tanto coma a min.
Tróuxenche unha cousiña.
A túa…
e a miña.
As nosas iniciais.
Está feito de obsidiana,
o que usaban os sacerdotes aztecas para ter visións.
É un símbolo da nosa unión.
Que espírito che suxeriu unha bagatela tan fea?
Non son coma ti, madre.
Nunca namorarei, nin serei ama de casa nin terei familia.
Teño entendido que as mozas da túa idade din cousas que doen
e non debería tomalas a peito.
Por sorte, o teu está baleiro.
Por fin, unha palabra amable.
Lurch, a bóla de cristal.
A primeira semana non poderemos falar contigo,
así que chamámoste o vindeiro domingo.
Tranquila, meu amor.
O noso alacranciño non estará soa.
Onde está o resto?
Aí está o torso e un brazo.
Atopamos unha perna no lago.
Nesa árbore de alí hai outro brazo
e as demais partes inda non apareceron.
Coincide co perfil dos ataques da pasada semana.
Emite unha alerta. Hai que afastar a xente do bosque.
Non máis permisos de acampadas ata novo aviso.
Que lle digo á prensa?
Sabe que van vir igual cas moscas á merda.
- Dilles que volveu o oso. - N
Para nada.
Isto non foi cousa humana.
Sei que ten que ver con Nunca Máis,
pero non teño probas. Así que ata entón…
a culpa é dun maldito oso.
Que lle fixeches o meu cuarto?
Dividín o noso cuarto.
No teu lado parece que vomitou un arco iris.
- Oe… - Silencio, por favor.
É a miña hora de escritura.
Hora de escritura?
Dedícolle unha hora ó día á miña novela.
Se fixeras o mesmo, o teu vlog sería coherente.
Hai diarios de asasinos con mellor puntuación.
Escribo ó meu xeito.
É a miña verdade e gústalles ós meus seguidores.
Pois está claro que son imbéciles.
Responden as túas historias con imaxes insulsas.
Os emojis?
Así se expresan os sentimentos,
inda que para ti sexa un concepto novo.
Cando te miro, vexo os seguintes emojis:
corda, pa, burato.
Addams leva dous des.
Se vas falar de min, ao menos escribe ben o meu nome.
Apaga iso.
Último aviso.
Coidadiño comigo.
Esta gatiña ten poutas e non lle dá medo usalas.
Boa tarde, mozas.
Perdón pola lama.
Quería asegurarme de que Mércores estaba instalada.
É mal momento?
Son a Srta. Thornhill, serei como a vosa mamá.
Desculpa por non estar cando chegaches.
Confío en que Enid xa che dera a benvida.
Afógame con tanta hospitalidade.
Espero devolverlle o favor.
Mentres dorme.
Tróuxenche un regaliño de benvida do meu invernadoiro.
Tento que todas as miñas nenas teñan a flor axeitada.
Cando lin a túa carta de presentación
pensei nesta deseguido.
A dalia negra.
Coñécela?
Leva o nome do mellor asasinato sen resolver.
Grazas.
Moi ben. Antes de marchar imos repasar as normas da casa.
Luces apagadas as dez, música baixiña
e nada de mozos, nunca.
Que hai do de ir á vila?
Ir a Jericó é un privilexio, non un dereito.
Son uns 25 minutos camiñando rápido e as fins de semana hai bus.
A xente xa desconfía de Nunca Máis,
así que non causedes problemas nin perpetuedes os estereotipos.
Iso implica gardar as poutas e non afogar a ninguén mentres dorme.
Queda claro?
Un pracer.
Adestrador, fíxome tropezar.
Foi un golpe limpo, Rowan.
Chora menos e practica máis. Así non serías tan malo.
Veña, oh, cando vou ter un rival a miña altura?
Alguén máis quere desafiarme?
Eu.
Vaia, debes ser a psicópata a que deixaron entrar.
E ti a autoproclamada abella raíña. Son un bechos ben interesantes,
sácalles os ferretes e morren.
Rowan non precisa que o defendas.
- Non é un coitado, é un vago. - Loitamos ou non?
En garde.
Punto para Mércores.
Estades empatadas.
O primeiro punto foi pura chorra.
Rematemos dunha vez.
Para o derradeiro punto, invoco un desafío militar.
Sen máscaras.
Sen puntas.
Perde quen sangue antes.
A decisión é túa, Bianca.
A ver se tamén tes o sangue negro.
Aí tes o toque de cor que tanta falta che facía.
Es Mércores, verdade?
Rowan.
Sei como te sentes.
Asegúroche que non.
Miña nai prometeume que por fin encaixaría.
Non crin que fora posible ser un marxinado nunha escola chea deles,
pero parece que non llo vou por fácil.
Sinto o do…corte.
Ningunha boa acción queda sen castigo.
ENFERMARÍA
Mércores!
Benvida.
Amodo.
Non tes unha conmoción,
pero seguro que si un bo croque.
O último que lembro e estar fóra
sentindo unha mistura de ira, mágoa e asco.
Xamais me sentira así.
É o efecto que produce perder contra Bianca.
Entón vin que a gárgola me ía caer enriba e pensei:
"Ao menos terei unha morte creativa."
E despois empurráchesme.
Por que?
Chámalle instinto.
Guioute unha cortesía latente,
instrumento do patriarcado para gañar a miña eterna gratitude?
A xente adoita dar as grazas.
Non quería un rescate.
Debín deixar que te esmagaras?
- Preferiría salvarme eu soa. - Alégrome de que sigas igual.
Pódese dicir que só che devolvín o favor.
Xavier Thorpe?
Non te lembras.
A última vez que nos vimos, tiña 50 cm menos e 20 kg máis.
Que pasou?
- A puberdade, supoño. - A última vez que nos vimos.
Ah, era o funeral da miña madriña.
Era amiga da túa avoa,
pasaron a década dos vinte en Europa, estafando os ricos e infames.
Non sei, pero tiñamos dez anos aburriámonos,
e xogamos as agachadas.
Eu tiven brillante idea de agocharme no ataúde.
Quedei atrapado no crematorio.
Oín berros apagados.
Pensei que a túa madriña enganara a morte e estaba tentando saír.
O caso é que premiches o botón
e salváchesme da incineración.
Estamos en paz.
Sabíao!
Ola, Cousa.
Crías que o meu adestrado olfacto non uliría
o leve aroma a aceite de laranxa e bergamota da túa loción?
Non vou cansar.
Réndeste?
Meus pais enviáronte para espiarme, non?
Non me importa romper un dedo.
Que pensaran que non me decataría proba o moito que me subestiman.
Cousa, pobre e inocente extremidade.
Non están preocupados por min.
Son monicrequeiros, que queren controlarme.
Eu vexo dúas opcións:
Primeira…
Péchote aquí ata rematar o curso
e vólveste tolo pouco a pouco mentas tentas saír,
estragando as uñas e esa pel tan suave.
Co vaidoso que ti es…
Segunda…
Xúrame lealdade eterna.
A primeira tarefa é fuxir deste purgatorio para mozos.
Claro que teño un plan.
E comeza agora.
BENVIDOS A JERICÓ - DENDE 1625 FOGAR DO MUNDO PEREGRINO
FESTA DA COLLEITA 74 ANOS DE DIVERSIÓN EN JERICÓ!
O despacho da doutora está no segundo andar.
Os estudantes contan marabillas dela.
Agardará a que remate?
Despois poderiamos tomar un chocolate no Viravento.
Este intento de conectar non é propio de vostede.
E facer de chofer non entra nas súas competencias.
Dado o teu historial, sei que estás decidida a fuxir.
Vin para evitalo.
Boa sorte.
Lin as notas da túa orientadora.
Bronstein. Deulle unha crise nerviosa na última sesión
e tivo que coller unha licenza.
Adiante, senta.
Como che fixo sentir iso?
Vindicada.
Pero facía gancho, non era unha rival digna.
Rival?
Espero que a nosa relación se basee na confianza e o respecto mutuos.
Estás nun lugar seguro.
Un santuario onde falar do que queiras.
Do que pensas, sentes, a túa visión do mundo, filosofía persoal…
Iso é fácil. Penso que isto é unha perda de tempo.
Vexo o mundo coma algo que aguantar
e a miña filosofía é matar ou morrer.
Entón, por exemplo, se se meten con teu irmán,
respondes lanzando pirañas á piscina.
Xa sabe: se levas un coitelo a un duelo de espadas,
ocúltao.
Atacaches a un rapaz e non mostraches remorso.
- Por iso estás aquí. - Perdeu un testículo.
Fíxenlle un favor ó mundo. Esa xente non debería procrear.
Respondín as súas preguntas.
Inda non rematamos.
A terapia é unha ferramenta moi útil para entendernos:
ensínache a lidar coas emocións,
axúdache a construír a vida que queres.
Xa sei que vida quero.
Fálame diso.
Todo o que se diga en sesión é confidencial.
Ese futuro implica ser escritora?
Sei que escribiches tres novelas sobre unha detective,
Viper De La Muerte, fálasme dela?
Viper é lista, perspicaz é eternamente incomprendida.
Conseguiches publicalas?
Os editores son formas de vida cortas de mira e medrosas
Unha dixo que o meu estilo era macabro
e aconselloume buscar axuda psiquiátrica.
Irónico, non cre?
Como o tomaches?
Deille as "grazas".
EDITORA
As críticas construtivas son benvidas.
Alégrame oír iso.
Enviáronme os manuscritos para a túa avaliación.
A relación que máis me intriga
é a de Viper con súa nai, Dominica.
Por que non falamos diso?
Neste viaxe termos que ir a lugares incómodos emocionalmente.
Non me gusta viaxar.
Impórtalle se primeiro uso o toucador?
Mércores?
Vai todo ben?
Non podes agocharte o resto da sesión.
Estou ben.
Só me preparo para unha viaxe incómoda.
Lima.
O sábado podo pola tarde. Sobre as catro?
Quen te soltou?
Noxo de becho raro.
CAFÉ E PASTELARÍA VIRAVENTO
Hostia!
Tes a costume de asustar a xente?
É un pasatempo.
Vas a Nunca Máis.
Non sabía que cambiaran o uniforme.
Quero un quad, é unha emerxencia.
Un cuádruplo.
Xa sei o que é,
pero, por se non te decataches, a máquina deulle un ataque.
Só temos de pota.
Só os que se odian e saben
que a súa vida non ten sentido beben iso.
Que lle pasa a máquina?
É unha besta con moito carácter e mente propia.
Tampouco axuda que as instrucións estean en italiano.
Preciso un desaparafusador e unha chave allen.
Sabes italiano?
Claro. É a lingua nai de Maquiavelo.
Propóñoche algo, arránxoche a cafeteira
e ti fasme o café e pides un taxi.
Aquí non hai taxis.
Pide un Uber.
Non teño móbil. Non serei escrava da tecnoloxía.
Pois estás perdida.
Pero a onde querías ir?
Non precisas sabelo. E trens?
A estación máis próxima é Burlington. A media hora.
O problema está na válvula. Xa o vin antes.
Onde? Tes unha destas na casa?
Na guillotina a vapor que construín con dez anos.
Quería decapitar bonecas con máis eficacia.
Xa.
A Barbie verdugo, moi lóxico.
Grazas.
Os de Nunca Máis non adoitan manchar as mans.
Chámome Tyler, por certo.
Non me dixeches o teu nome ou tampouco preciso sabelo?
Mércores.
A ver que che parece,
para agradecercho, se queres lévote a Burlington.
Perfecto. Ponme o café para levar.
Pero no saio ata dentro dunha hora.
Melloro a oferta.
Vaia, vinte dólares…
Tentador, pero non
Corenta.
Oe, Mércores, un dato curioso sobre min…
Non acepto subornos, así que ou esperas ou buscas a outro que te leve.
Que pasou?
VALERIE KINBOTT - PSICOTERAPEUTA
Rapaces, mirade para aí.
- Quen é esa? - Meu…
Veña.
Que fai aquí un becho de Nunca Máis?
É o noso reservado.
E esas roupas de fanáticos relixiosos?
- Somos peregrinos. - Tanto ten.
Traballamos en Mundo Peregrino.
Hai que ser ben parvo para adicar todo un parque
a uns fanáticos xenocidas.
Meu pai é o dono.
A quen chamas parvo?
O que ten rabo de palla…
Tíos, deixádeo.
- Non te metas, Galpin. - Iso.
Dime, chalada…
algunha vez estiveches cun normi?
Non atopei un que poida comigo.
- Bu! - Oe!
Onde aprendiches a facer iso?
Ensinoume meu tío.
Pasou cinco anos nun mosteiro tibetano.
Era monxe?
Prisioneiro.
Papá!
Tyler, que demos pasa aquí?
Estaban acosando a unha clienta e púxoos no seu sitio.
Esta cousiña puido cos tres?
Axudáchela?
Papá, eu non me metín, xúrocho.
Desculpe.
Escapóuseme.
Srta. Addams, é hora de marchar.
Un segundo, agarde.
Es unha Addams?
Teu pai non será Gomez Addams, non?
Ese home debería estar na cadea por asasinato.
Supoño que de tal pano, tal saia.
Vixiareite de preto.
Vale.
Primeiro día e xa estás no radar do shériff Galpin.
- Diría que me sorprende, pero… - Que dixo de meu pai?
Nin idea, pero douche un consello…
Deixa de buscar inimigos e fai algún amigo.
Valos necesitar.
Parece un accidente.
Espero que estean ben.
Está morto.
Partiu o pescozo.
Como o sabes dende aquí?
LAGO
ANTECEDENTES
LOCALIZACIÓN DAS VÍTIMAS CONDADO DE JERICÓ
VÍTIMA NÚM. 1
VÍTIMA NÚM. 2
VÍTIMA NÚM. 3
ASASINO OU ANIMAL?
FIN
Non me sinto mellor, non.
Neste sitio hai algo raro.
Non é só por ser unha escola.
Como sacaches ese violín tan grande pola ventá?
Botáronme unha man.
E o resto?
Un dos grandes misterios da familia Addams.
Por que non fas o lobo?
Porque non podo.
Isto é todo.
Miña nai di que hai lobos que maduran tarde, pero fun ó mellor licantrólogo.
Tiven que ir a Milwaukee, podes crelo?
Si, di que pode ser que nunca…
Xa sabes.
E entón que?
Quedarei soa.
Unha marabilla.
Estás de broma? Sería o meu fin.
Botaríanme da manada sen posibilidade de atopar parella.
- Sego sen ver o problema. - Morrería soa!
Todos morremos sós, Enid.
Dáseche coma o cu.
O de animar a xente.
- Por que choras? - Porque estou triste!
Algunha vez choraches ou tampouco é para ti?
Foi despois de Halloween.
Tiña seis anos.
Saín co meu escorpión, Nero, a dar un paseo e emboscáronnos.
ALÉGRATE CUN XEADO
Preguntábanse quen tería un escorpión de mascota.
Si.
Uns agarráronme e obrigáronme a mirar
mentres os outros atropelaban a Nero ata…
Nevaba cando enterrei o que quedaba del.
Chorei todo o que quixen e máis.
Pero as lágrimas non arranxan nada,
así que xurei non chorar máis.
Gardareiche o segredo.
Pero inda me pareces rara de carallo.
O sentimento é mutuo.
Queres volver ter o cuarto para ti?
Ensíname a usar o teu ordenador.
Que carallo!
Vale.
Xenial, acepto ordes dunha man.
É o máis normal do mundo.
CHÁMAME 4135551938 MÉRCORES
Ola.
Ese é Cousa.
É… a túa mascota?
É sensible.
Sei que Nunca Máis é o epicentro das cousas raras,
pero isto é demasiado.
Que pasou co de non ser escrava da tecnoloxía?
Tempos desesperados. Inda queres axudarme?
Tras o de hoxe, supuxen que estarías recluída.
Esta finde é a Festa da Colleita. é obrigatorio ir.
Usareino como tapadeira.
Se me levas a estación de tren, recompensareite.
Apúntome.
De balde.
Considérao un regalo.
Por que?
Porque desexaría ir contigo.
Ao menos un de nós marcha deste inferno.
Seguro que podes confiar nun normi?
Non sabía que ían estar aquí.
Podo coidar de min mesma.
Non fales con ela e quérote na casa ás 12.
- Unha. - Doce e media.
Ben,
boa sorte e boa viaxe.
Seguen sen gustarche. Xa.
BILLETES
Mi ma, como sigas mellorando vas levar a manada enteira.
Os pandas non van en manada, prefiren a soidade.
Vale. Moi sutil
Deberías saber que agardo a alguén.
Ai si? Quen é o afortunado ou afortunada?
E a ti que máis che dá?
Non pretendía interromper.
Non interrompes.
A cousa complicouse.
Teño toque de queda. Hai que marchar xa ou non chego.
Primeiro teño que soltar lastre.
Quedamos no aparcamento ó empezar os fogos.
Ve a esa muller soa e triste de alí?
Precisa esta patética validación máis ca min.
Impórtalle distraela?
Quérote.
Quería darche isto antes de que marches.
Son os antecedentes de teu pai, da época de Nunca Máis.
Creo que por iso o odia meu pai.
Estás ben?
A xente non adoita relacionarse comigo.
Cambian de beirarrúa ó verme.
Non dás medo. Só es un pouco…
rara.
Prefiro arrepiante.
O meu tren marcha nunha hora. Non perdamos o tempo.
Si, claro.
Oe.
Veña, Mércores.
Despistarémolos entre a xente.
Merda.
Mércores, hai que liscar.
Mércores, veña.
- Mércores! - Rowan, volve!
Rowan, espera!
Que queres? Por que me segues?
Non hai tempo para explicacións: perigas.
Entendíchelo ó revés.
- Es ti quen periga. - Que fas?
Salvalos de ti.
Teño que matarte.
A gárgola. Fuches ti?
Si.
Sempre son os calados.
A moza do debuxo. Es ti.
Quéresme matar por un debuxo?
Miña nai debuxouno hai 5 anos, cando estudaba en Nunca Máis.
Era unha poderosa vidente.
- Contoumo antes de morrer. - Báixame, Rowan.
Non! Dixo que o meu destino
era detela se algún día ía a Nunca Máis
porque destruirá a escola e a todos nós.
Rowan.
ACTA DE DETENCIÓN - HOMICIDIO
Ola, meu nubarronciño.
Cóntanos, que tal a primeira semana?
A ver,
evitei morrer dúas veces, polos pelos,
descubrín que meu pai igual é un asasino,
resulta que poida que destrúa a escola,
e salvoume un misterioso monstro homicida.
Por moito que doa admitilo, tiñas razón, madre,
creo que me vai encantar.
Esta temporada en Mércores
A historia está a punto tornarse escura.
Por sorte…
Non temo a escuridade.
Hai un monstro, pero todos cren que o inventei.
Teño que atopar algo que demostre que non estou tola.
Estás obsesionada co monstro ese do bosque.
Preferirías que fora con cabalos e bandas xuvenís?
Cóntanolo todo.
Dende que me abandonastes aquí, déronme caza, acosáronme
e tentaron matarme.
Ah, Nunca Máis, como te quero!
Como fas para estar metida en todas as desgrazas que ocorren?
Teño moita sorte.
Mandáchesme a esa escola.
Pensabas que non o ía descubrir?
Non o sabes todo.
Cando suxerín transformar o cuarto,
non me refería a darlle estilo de asasino.
Ata aquí chegamos.
CHOVERÁ SANGUE
Se me oes berrar moito
é posible que o estea a pasar ben.
Desfruta xa de todos os episodios.
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez