NA PODSTAWIE PODKASTU „WECRUSHED” WONDERY
WeCrashed: upadek start-upu
Dziękuję.
Pasuje ci.
To twój pakiet powitalny.
Twój informator.
No i to.
I pamiętaj, że o 19.00 mamy spotkanie pracowników.
- „Dzięki Bogu już poniedziałek”? - Epickie. Moja ulubiona część tygodnia.
Jak długo tu pracujesz?
Cztery tygodnie?
Nie, pięć.
- Witamy w WeWork. - Dziękuję.
Witajcie! Dziękuję, że przyszliście.
Tak. Witajcie!
Widzicie ten znak? Co tam jest napisane?
Stań na głowie!
Do wszystkich nowych twarzy:
niech reszta świata dziękuje, że już piątek.
My w WeWork mówimy…
„Dzięki Bogu już poniedziałek!”
Tak! Dzięki Bogu już poniedziałek!
Ja mówię „we”, wy mówicie „work”.
- Dalej! - Work!
Ja mówię „we”, wy mówicie „work”!
LAKE RAQUETTE W STANIE NOWY JORK
WITAJCIE NA OBOZIE LETNIM!
LATO WE
Ostatnia kupka była twarda,
więc pomasuj jej brzuszek od lewej do prawej.
Delikatnie.
Mamusia cię kocha.
- Hej, Adam. - Bardzo cię… Pa.
Adam, przepraszam, ale mamy trzy godziny opóźnienia
i tłum się niecierpliwi.
Kwiat zawsze rozkwita wiosną. Lecimy!
Chodźmy!
TATUŚ (5) NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
- Wszystko dobrze? - Przepraszam.
Tata do mnie wydzwania. To nic takiego.
To Damian Saito.
To on pisze ten artykuł.
- Cześć. - Damian!
Damian, bracie. To będzie twoje arcydzieło!
Dostaniesz za to Pulitzera.
Mów, czego ci trzeba.
Vanessa! Czegokolwiek mu trzeba.
- Dziękuję. - The New York Times.
The Times się wycofał.
Może porozmawiamy wieczorem?
Kochanie.
Jesteś supernową.
Miłości moja.
Powitajcie na scenie naszą główną atrakcję.
Adam Neumann!
Tak! Witajcie!
Witajcie na Obozie letnim!
Tato?
- Rozejrzyjcie się. - Oddzwonię.
Nie uwierzysz, co tu się dzieje…
Tak wygląda jutro.
Koniec z piątuniami.
- Kochaj to, co robisz… - Co?
…a praca będzie zabawą.
A my mówimy…
Dzięki Bogu już poniedziałek!
Kochamy cię!
My też was kochamy. Naprawdę.
Ten rok był niesamowity.
Mogę zadzwonić, jak wrócę do miasta?
Dobrze, zrobię to.
Napiszę to, jak tylko wrócę…
…bardzo mądrym inwestycjom naszych oddanych partnerów z Benchmark Capital
WeWork ma obecnie ponad 140 tysięcy metrów kwadratowych
przestrzeni biurowej!
I ponad dziesięć tysięcy członków.
Myślę, że powinniśmy trochę poświętować.
Albo bardzo!
Wyjaśnimy to, tato.
Przejdziemy przez to. Obiecuję.
À propos partnerów,
ten niesamowity teren należy do rodziny mojej pięknej żony, Rebekah,
więc podziękujmy jej za gościnę.
Rebekah!
Rebekah! Chodź!
Chce, żebym po nią przyszedł.
- Nie. - Rebekah, chodź!
- Tato, oddzwonię do ciebie. - Chodź.
Oto ona.
Powiedz coś!
Jest twój.
Cześć.
Witajcie w tym pięknym…
W zasadzie to jest obóz letni.
Ten teren należy do rodziny mojego kuzyna, Marka.
Mark!
Mark tu jest?
Mark, jesteś…
Adi? Adi!
Adi! Siostra Adama z nami jest.
Adi, bardzo ci dziękuję, że pomogłaś Adamowi,
kiedy tu przyjechał.
Jestem ci bardzo wdzięczna za to, że się nim zajęłaś.
Pomogłaś mu zbudować najliczniejszą rodzinę świata.
Tak jest!
Bycie kobietą w dużej mierze polega na pomaganiu mężczyznom.
Co?
Bycie kobietą to pomaganie mężczyznom w manifestowaniu ich powołania.
Ja starałam się pomóc Adamowi.
I pomogłaś.
Mam stąd wiele wspomnień…
Bez jaj.
Rolą kobiety jest pomaganie mężczyznom w „manifestowaniu ich powołania”.
Dziękuję.
Daj spokój. Dopiero co urodziła dziecko. Prawie nie śpi.
- Nie bądź kutasem. - To jej słowa.
Nie o tym miałeś pisać.
- A o czym? - Rozejrzyj się!
Tysiące pracowników i członków świętują razem.
W WeWork dzieją się wyjątkowe rzeczy.
Chciałeś napisać o Obozie letnim, więc na tym się skup.
Ja mówię „we”, wy mówicie „work”!
Zróbcie hałas!
Twoje słowa,
że rolą kobiety jest pomoc mężczyźnie w manifestowaniu jego przeznaczenia.
- Tak. - Lepiej, żebyśmy to sprostowali.
Nie rozumiem, w czym problem. Uważam, że to było słodkie.
To może zostać odebrane jako antyfeministyczne.
Anty… Nie.
Dzięki mnie wystawiliśmy Monologi waginy na uczelni.
Ja już nie pamiętam, co powiedziała Rebekah.
No dobrze, ale dziennikarz to zapamiętał.
On pisze o modzie.
Wiem, ale to nie ma znaczenia. Musisz to sprostować.
Nie, Vanessa.
Moja żona nic nie musi, okej?
Ty jesteś dyrektorką ds. komunikacji. Ty się na tym znasz.
Załatw to.
Kochamy cię, Adam!
Ja was kocham bardziej!
Stój. Stop!
To dmuchany zamek?
- Możemy już jechać do domku? - Jasne.
Dmuchany zamek!
Niezły domek.
Dziękuję.
Mała walizka do dziecięcego, dwie duże do głównej sypialni.
Keith!
Rebekah, nie zawracaj głowy bratu! Daj mu odpocząć!
Keith!
Keith! Wbiłam ósmy poziom w Zeldę!
- Znam osiem czarów. - Ściema.
Mówię prawdę! Zapisałam!
Mam najwyższy wynik.
Jeśli go skasuję, nikt się nie dowie.
Nawet nie próbuj.
Nie!
KU PAMIĘCI
WYSOKI SĄDZIE,
PRZESYŁAM LIST REFERENCYJNY DOTYCZĄCY MOJEGO OJCA.
Wiesz, płacz to nic złego.
Rywka!
- Jesteś na górze? - Tak, na górze.
Szalom, baba ghanoush!
Wszyscy powariowali. Jak wataha wilków.
O Boże. Gdzie… Tu jest.
Idealny. Chodź, ubieraj się.
Przed nami wielka noc.
Nie idę dziś nigdzie.
- Idziesz. - Nie, nie mogę.
- Idziesz. - Nie.
Mamy nocną nianię, dzienną nianię…
- Nie mogę. - …lodówkę mleka.
- Idziesz. - Nie, kochanie. Nie mogę.
Idziesz.
Nie przyjmuję odmowy.
Dasz radę się oprzeć?
Co? Przesadziłem?
Tańcz ze mną pod gwiazdami, aż do wschodu słońca.
No chodź. Zatańcz ze mną.
- Gotowa? - Tak.
Zgadnij, co tu mam.
Magiczne okulary.
Słyszysz ich?
Jak wilki. Możemy wyć do Księżyca.
Pójdę już!
Pójdę już.
- Wracam do domu. - Nie.
Nie możesz wyjść z cichej imprezy. To przynosi pecha.
- Nie, zostań. - Przestań, dobrze? Proszę.
- Zostań! - Przestań.
- Hej, co się stało? - Kochanie.
To nic…
Co jest? Powiedz mi.
Rozmawiałam z tatą. Ma kłopoty.
Co? Jakie kłopoty?
- Prawne. Po prostu… - Prawne? Co zrobił?
On nic nie zrobił.
To błąd. Nieporozumienie.
- Jezu Chryste… - Już dobrze.
Już dobrze. Opowiedz mi, co się stało.
Debilny księgowy pojebał coś ze zwrotem podatku.
Oskarżyli tatę o jakiś przekręt i może pójść do więzienia.
Poprosił, żebym napisała dla niego list potwierdzający jego charakter.
- Nie wiem… - Poczekaj.
- Muszę się przespać. - Nie. Idę z tobą.
Nie.
- Idę z tobą. Wrócimy razem. - Zostań.
Zrobię kakao.
Zostaniesz. I będziesz się bawił.
Od miesięcy to planowałeś. Tak?
Oni chcą, żebyś został.
Proszę.
Muszę iść.
- Będę tęsknić. - Ja też.
Coś wymyślimy.
Będę o tobie myślał. To nic takiego.
Dajesz, Adam!
Robi kobietom niedźwiedzią przysługę.
Boże, masz rację.
Nie przeprosi. To nie w jej stylu.
Po prostu…
Pa!
Słyszała nas.
O Boże!
Aaron, tylko się nad tym zastanów.
Łykamy wszystko, co społeczeństwo uzna za normę.
Jem bekon, bo mi smakuje.
- Nie dlatego, że mi każą. - Smakuje ci cierpienie?
Bo to właśnie jesz. Cierpienie. Z każdej strony.
- McDonald smaży frytki w krowim… - Jezu! Masz obsesję.
Co robisz?
Będę spadał.
Nie. Przepraszam. Nie musimy już o tym rozmawiać.
Muszę już iść.
Nie, zostań na noc. Powiedz rodzicom, że jesteś u Jonaha.
- Żadnych obrzydliwych tematów. - Od teraz już tylko te przyjemne.
A co na to Bob i Evelyn?
Wrócą dopiero za tydzień.
Nadal ich nie ma? Moi starzy nie zostawiliby mnie samego na jedną noc.
Nie jestem sama.
Tak?
Tak!
NIE CHCIAŁEM BUDZIĆ CIEBIE ANI MAŁEJ ŚPIĘ W NAMIOCIE MIGSA
WE ULULANY
JOGA DLA PRZEDSIĘBIORCZYCH Z REBEKAH NEUMANN
- Cześć. - Vanessa, dzięki Bogu.
Mamy za mało wegańskich opcji. Ja nie jem mięsa.
- Muszę ci… - To nie wybór. To styl życia.
Sam zapach mięsa mnie irytuje.
Jasne. Nie odpowiadam za to, ale…
Co się stało? Lista zapisów była pełna.
Właśnie to próbowałam ci powiedzieć. Nikt nie przyjdzie.
Czemu?
Doszło do bojkotu.
Jogi?
„Rolą kobiety jest pomaganie mężczyznom w manifestowaniu ich życiowego powołania”.
Dział prawny zwołał spotkanie. Musimy wrócić do domu.
Pisałam do ciebie…
Powiedziałam, że wspieram męża. Pozwij mnie.
Pozwy to nie temat do żartów.
KUTAS
Sprawa jest bardzo poważna.
Kim jesteś?
Zastępcą doradcy prawnego.
No dobra. Poczekajmy na Adama. Kiedy do nas dojdzie?
Nie, przysłali mnie.
Tu jestem.
- Pływa na skuterze wodnym. - Ktoś rzucił mu wyzwanie.
No dobra, wkurwiłaś milenialsów.
Oni są wyczuleni na wszystko.
Nazywają to mikroagresją. To ich triggeruje.
- Same beksy. - Z dostępem do netu.
Moim zdaniem próbują dopuścić do stołu tych,
którzy nie wyglądają tak jak oni, więc…
Cenią sobie empatię.
Empatię?
- To jest empatia? Poważnie… - Widzisz, Rebekah,
jako żona założyciela firmy musisz bardzo ostrożnie dobierać słowa.
Milenialsi są bardzo aktywni w sieci. Takie rzeczy szybko się roznoszą.
Stają się wiralem.
Musimy być prawilni, inaczej amba fatima.
Uczę się od nich.
To może bardzo zaszkodzić naszej marce.
Rozumiesz? Nie możemy stracić milenialsów.
- Potrzebujemy ich. - Czemu?
Bo pracują 80 godzin tygodniowo za darmowe piwo i koszulki.
Nie, taka…
Przepraszam.
To niedorzeczne. Ja nie…
TATUŚ JAK CI IDZIE?
Nieważne. To może nabrać rozpędu.
Parę komentarzy tu, kilka pochopnych wniosków tam
i nagle z igły robią się widły.
Zanim się obejrzysz, masz dyskryminację płciową,
nieprzyjazne środowisko pracy,
molestowanie seksualne.
Musimy to zdusić w zarodku. Teraz.
Załatwiłaś sprawę artykułu?
Próbowałam.
Chcemy, żebyś wygłosiła oświadczenie.
„Chcemy”?
Tak.
Adam chce, żebym wydała oświadczenie?
Tak.
Rozmawialiśmy o tym przed spotkaniem.
Nie.
- No proszę. - Już jest gotowe.
Nie! Ja nie chcę mówić.
Ja chcę słuchać. Chcę wysłuchać ich prawdy.
Możecie to zorganizować?
Jeśli pozwolicie, zajmę się czymś naprawdę ważnym.
Chce „wysłuchać ich prawdy”.
Nieźle nam poszło.
MÓJ OJCIEC
MÓJ OJCIEC ZAWSZE STAWIA RODZINĘ NA PIERWSZYM MIEJSCU
Przepraszam.
Myślałam, że tak trzeba.
Wszyscy moi znajomi pracują na Wall Street. No i…
Niektórzy marnują całe życie, wykonując znienawidzoną pracę.
No już.
Czym chcesz się teraz zająć?
Co cię uszczęśliwia?
Chcę grać.
Jak Gwynnie?
To głupie, prawda?
Kto tak mówi? Byłaś gwiazdą szkolnych przedstawień.
Masz talent. Większy niż Gwynnie.
- Bujda. - Prawda.
Jej głowa w ogóle nie była przekonująca w tym pudle.
Problem w tym, że musiałabym się przeprowadzić do LA.
No i potrzebne są zdjęcia, i jest taki świetny nauczyciel aktorstwa.
Ale…
- Ale to dużo kosztuje… - No i?
Od czasu rozwodu ci się nie przelewa.
Czy kiedykolwiek ci czegoś brakowało?
Niepotrzebnie wspomniałam.
Kto zabrał cię na urodziny do Amsterdamu? Czyj jeszcze ojciec miał taki gest?
Przeprosiłam!
Hej, Fran!
Skocz po szampana.
Moja córka zdobędzie Oscara.
Aaron?
Aaron! Nie rozumiem…
Mówiłem, mam dość tej presji. To mnie przygniata!
- Jakiej presji? - Twojej!
- Kocham cię! - Nie.
- Przestań.
Zostań! Nie!
Cholera.
Nic ci nie jest?
Nie zostawiaj mnie, proszę.
Nie potrafię być już sama!
Nie. Aaron!
Proszę. Nie…
RÓB TO, CO KOCHASZ
SESJA SŁUCHANIA KOBIET Z REBEKAH NEUMANN
Czarny dzięcioł z chęcią pień ciął.
Ty zacznij.
Puśćmy jakąś muzykę.
Muszę iść.
Aaron! Czemu? Co się stało?
Mówiłem, mam dosyć tej presji.
Ten ciężar…
Jaka presja? Jaki ciężar?
Ciebie.
Kocham cię!
To nie jest miłość.
Zatrzymajmy się.
Czemu wam przerwałem?
Bo było kiepsko.
Zgadza się.
Czemu było kiepsko?
Bo występ Chrisa był wymuszony?
Jaki jest cel tego ćwiczenia?
Powrót do przeżytej traumy.
Nie, przeramowanie przeżytej traumy, tak żebyśmy mogli z niej czerpać.
Co jest tą traumą?
Aaron ze mną zerwał.
- Był miłością twojego życia? - Nie.
Poszukajmy innej traumy.
Miałam bardzo… szczęśliwe życie.
Jakie miałaś relacje z rodzicami, z rodziną?
Dostawałam wszystko, czego tylko chciałam.
Co się działo po zerwaniu z Aaronem?
Niewiele.
Nie mieliśmy za bardzo kontaktu, bo zaczął chodzić z moją koleżanką…
Zaraz. Chodził z twoją koleżanką?
To była twoja przyjaciółka?
- Tak. - Najlepsza przyjaciółka?
- Tak. - Musiałaś czuć się zdradzona.
No, może trochę.
Przeramujmy to przeżycie.
Aaron jest miłością twojego życia. Zdradził cię z najbliższą przyjaciółką.
Oboje cię zdradzili!
Jak się czułaś po zerwaniu z Aaronem?
Byłam przygnębiona…
i samotna.
Nie duś tego. Masz to poczuć!
Czułam ból.
W piersiach. Tak bardzo uciskał!
Ale nie płakałam, bo byłam zbyt wściekła za to, że mnie zostawili
i… że mnie zdradzili,
i za te kłamstwa, te cholerne kłamstwa!
Teraz! To twoja prawda. Przeżyj ją.
Rżnąłeś moją najlepszą przyjaciółkę!
Myślałeś, że się nie dowiem? Masz mnie za kretynkę?
Rebekah… przepraszam, że to zrobiłem!
Czemu mężczyźni są tak kurewsko beznadziejni?
To było prawdziwe.
Nie widzisz w swoich słowach nic antyfeministycznego?
Nie. Źle zrozumiałyście znaczenie…
Jeśli to my źle zrozumiałyśmy, to czemu to ty przepraszasz?
Nie przepraszam. Tłumaczę kontekst.
Poważnie?
Wszystkie macie sporo do powiedzenia,
ale dajmy też szansę wypowiedzieć się Rebekah.
To miała być sesja słuchania.
Tak. To działa w dwie strony.
Wiecie co? Nieważne, co chciałam przekazać.
Jesteśmy rodziną, więc liczy się to, jak się przeze mnie poczułyście.
Chciałabym się skupić na tym.
Mnie zawsze pomagało wybieranie prawdy, w której chcę żyć.
Ja jestem odpowiedzialna za swój gniew, za swój smutek.
Nie możecie pozwolić, by definiowały was negatywne emocje.
Czyli jeśli ty powiedziałaś coś, przez co my poczułyśmy się źle,
to to jest nasza wina?
- Tak. - Że co?
O Boże.
Nie widzisz, jakie to pojebane?
To… Nie, uważam…
Źle zrozumiałaś moje…
Nie. Proszę was.
Czemu wychodzicie?
Bo to jest bez sensu.
Okej, wy mówicie, ja słucham.
Nie boję się stracić pracy,
więc powiem na głos to, co wszystkie sobie myślimy.
WeWork to okropne miejsce pracy.
- Tak. - Zwłaszcza dla kobiet.
Czemu tak…
Czemu tak sądzisz?
Musimy zostawać do trzeciej nad ranem i pić,
żeby być częścią drużyny.
Jestem pewna, że to…
Mamy płacone jak w start-upie, ale to już nie jest start-up.
Przylecieliście tu helikopterem.
Chcemy normalnych pensji.
A dostajemy zniżki na udziały. Ciągle tylko udziały to, udziały…
Udziały oznaczają, że jesteście właścicielkami firmy.
Jesteście paniami swojego losu.
Skoro posiadam firmę, to chcę płacić ludziom za nadgodziny.
Moją koleżankę na rozmowie zapytano, czy planuje zajść w ciążę.
Też to słyszałam.
To jest okropne.
Powinnaś od razu pójść do HR-u…
Przez długi czas tu nie było żadnego HR-u.
Ale teraz jest już cały dział, prawda?
To jest właśnie skupianie się na negatywach.
WeWork to młoda firma.
Stale się rozwijamy, ewoluujemy i staramy się być lepsi.
Ale wy nie chcecie tego dostrzec.
Dobra, słuchajcie. Ktoś powiedział,
że nie może nikogo poznać, bo ciągle siedzi w pracy.
Otaczają was wspaniali ludzie,
więc poznajcie kogoś w pracy.
Dwukrotnie mieliśmy tu zaręczyny!
Dobra, wszystkie poznałyśmy mnóstwo ludzi.
Sama „poznałam” cztery osoby w pracy.
Wszyscy pieprzą się jak króliki.
Bardzo wam dziękujemy…
Znalazłam pod biurkiem zużytą prezerwatywę.
Jest taki schowek,
który nazywamy „bzykalnią”. Zgadnij, co tam się dzieje?
Wszystkie się zgodzimy, że nie powinno być żadnej bzykalni.
Powiedzcie o tym swoim przełożonym. A ja powiem…
A myślisz, że kogo bzykamy?
Powtarzacie, że jesteśmy rodziną i to nasza firma, ale to wszystko ściema.
Darujcie to sobie.
Tak!
- Tak! - Darujcie!
Bardzo wam dziękujemy!
Ktoś jeszcze ma helikopter?
Jak mogłaś do tego dopuścić?
- Jak mogłaś na to pozwolić? - Na nic nie pozwoliłam.
Musimy to jakoś opanować. Co robimy?
Jak mamy to opanować? Nie zamkniemy Twittera.
- Żartujesz sobie? - Nie, to…
Tragicznie!
Powiedziałam jedno słowo nie tak i nagle obrywa mi się za jebaną bzykalnię!
Świetnie. Bzykalnia. To wcale nie zostanie wiralem.
Gdzie jest ta bzykalnia?
- Vanessa pisze ci oświadczenie… - Nie potrzebuję go.
- Potrzebujesz. - Nie.
Potrzebujesz.
Zatrudniliśmy doradcę.
Rywka, już dobrze. To tylko słowa.
Wejdziesz się przywitać?
Cześć, skarbie!
Cześć, tato.
Kupiłem je na aukcji.
Nie było to Sotheby.
Nie sprawdzałem go.
I…
Za twój nos.
Za twoje policzki.
Dobrze trafiłeś.
Zatem je dokończymy.
Ostatnia wieczerza.
Od jak dawna z tym walczysz?
Od dwóch lat.
Nie chciałem cię martwić.
Prawnicy upierali się, że do rozprawy nie dojdzie.
„Prawnicy”.
Wiesz, gdzie trafisz i na jak długo?
To miejsce nazywa się Allenwood.
Sześć miesięcy, może rok.
Wszystko zależy od sądu. Dlatego potrzebuję tego listu.
Chcę, żeby wiedział, kim naprawdę jestem.
Obiecuję, że dziś go napiszę. Siądę do niego wieczorem.
Porozmawiajmy o czymś miłym.
Dobrze.
Jak tam Harlow?
Jest taka rozkoszna.
Prawdziwa córeczka tatusia.
Uwielbia Adama.
Jak wszyscy zresztą.
To jest jego supermoc.
To wino świetnie komponowałoby się z nowojorskim stekiem
i koktajlem z krewetek z Peter Luger.
Tam pójdziemy na moją ostatnią wieczerzę.
Nie jem mięsa, odkąd Keith…
Mają świetne dodatki.
Kiedyś uwielbiałaś ich „klemowy szpinak”.
Lepiej żebym nie wpadł za jazdę po pijaku na tydzień przed ogłoszeniem wyroku.
Mogę się przespać w gościnnym?
Jasne. Oczywiście.
Będę mógł ci pomóc z listem, jeśli będziesz chciała.
- Tato… - To naprawdę…
Poradzę sobie. Musi się dowiedzieć, kim naprawdę jesteś.
Musi wiedzieć, kim naprawdę jesteś. Muszę napisać, co dla mnie znaczysz.
To jest twoja supermoc.
- Nie mam żadnej supermocy. - Masz.
Zawsze, ale to zawsze wiesz, co ludzie potrzebują usłyszeć.
Muszę trochę podzwonić.
Jak pan wie, to nie pierwszy raz, kiedy mój ojciec popełnił błąd.
Mój ojciec założył fundację.
Amerykański Fundusz Badań nad Rakiem? Moja mama zmarła na raka piersi.
Bardzo mi przykro.
Twój tata jest aniołem.
Niczego niepodejrzewające ofiary zostały oszukane na ponad milion dolarów
przez pańską firmę, Amerykański Fundusz Badań nad Rakiem.
Panie Paltrow, nie jest pan ścigany osobiście.
Jednak pańska firma przyznała się do oszustwa.
W oczach sądu ponosi pan odpowiedzialność za działania swojej firmy.
Prowadził pan firmę, która dopuściła się oszustwa.
Kogo to z pana czyni?
Nie wiem.
To czyni z pana oszusta.
Tak, wysoki sądzie.
Proszę to powiedzieć.
Jestem oszustem.
Sprawa zakończona.
Niestety kilka lat później
mój brat zachorował na raka
i zmarł.
Chodźmy na steki.
Śmierć Keitha złamała mojego ojca.
To dobry człowiek.
Po prostu czasem działa w otępieniu, ponieważ tak bardzo cierpi.
Rzadziej się śmieje. Częściej się martwi.
Nie potrafi cieszyć się z drobiazgów, które składają się na życie.
Ja po śmierci brata przestałam jeść mięso.
Mój ojciec przestał żyć.
Nie jest człowiekiem, za jakiego pan go uważa.
To on nauczył mnie, że rodzina jest najważniejsza.
Nauczył mnie walczyć o swoje przekonania.
I właśnie to teraz robię. Walczę o swoją rodzinę.
Z poważaniem, Rebekah Paltrow Neumann.
Śliczna.
Co to kur…
- Przepraszam. - Cześć.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Gdzie Adam?
Tu go… Tu go nie widziałem.
Przepraszam.
Już dobrze.
Nie puścisz tego artykułu.
- Jest naprawdę dobry. - Mówisz?
No nie wiem. Ja mam wrażenie, że czepiasz się młodej firmy,
która ma dobre intencje, a będzie miała tylko lepsze.
To wszystko będzie zawarte w artykule.
Po prostu zastanawiam się, czy nie ma innych opcji.
Masz coś do zaoferowania?
Ponoć Gwyneth i Chris mają otwarte małżeństwo.
To byłaby ciekawa historia.
Oświadczenie, które napisaliśmy, jest…
Trzymaj się dokładnie tekstu i będzie po sprawie.
Bardzo doceniamy twoją pomoc.
Jak poszło?
Ogarnęła to.
Bo ty nie potrafiłaś.
Weź przestań. To nie fair.
Pogadajmy.
Kto z was się świetnie bawi?
Ja też. Ja też się świetnie bawię.
Kto z was jest pijany?
No tak. Ja też.
Pamiętaj niczego nie zmieniać.
Dzięki.
Prawnicy przeanalizowali każde słowo z naszym doradcą.
Chcą tylko usłyszeć przeprosiny.
Wiem, co mówić.
Tak…
Powitajcie na scenie Adama Neumanna!
Dziękuję!
Dziękuję tym, którzy sprawili, że ten weekend mógł się odbyć!
Barmanom, za nieprzerwany strumień drinków!
Ekipie od taco, która robiła nam chimichanga do piątej nad ranem!
Dziękuję!
Wciąż pali mnie tyłek, tak w ogóle.
To jest społeczność – to uczucie, które dzielimy.
To uczucie, to… szczęście.
To uczucie to WeWork.
Zabierzmy to uczucie, zabierzmy tę energię.
Weźmy je ze sobą do pracy
i nie przestawajmy wymiatać!
A teraz, zanim się rozejdziemy,
Rebekah chciałaby wam wszystkim coś powiedzieć.
Rebekah. Zróbcie hałas!
Dziękuję.
Sporo rozmawialiśmy w ten weekend o rolach.
Rolach, jakie pełnimy wobec innych,
rolach, jakie pełnimy wobec samych siebie.
Powiedziałam, że kobiety muszą wspierać mężczyzn, bo tak uważam.
Taka jest prawda.
Ale to nie jest cała prawda.
To twoja podstawa i premie, ale prawdziwe pieniądze są w udziałach.
Po roku dostajesz 2000, a po dwóch latach 2500.
Cała prawda jest taka, że musimy wspierać się nawzajem.
Tak!
To może być mężczyzna.
To może być kobieta. To może być przyjaciel. Nieważne.
Ważne jest to, że pokrzepiamy innych.
Musisz podpisać umowę poufności.
Witamy w WeWork.
Dlatego Adam i Miguel założyli WeWork: żeby dodawać wam sił.
Umacniać naszych członków w innowacyjnych, twórczych działaniach.
Umacniać naszych pracowników w budowaniu społeczności
i byciu częścią czegoś większego niż oni sami.
Więc jeśli naszą rolą,
naszym obowiązkiem jest dodawanie sobie nawzajem sił,
to jaka jest rola firmy?
Jaką WeWork pełni rolę na świecie?
Rola WeWork to nie mniej niż podnoszenie globalnej świadomości.
A robiąc to, razem stworzymy lepszy świat!
Wszyscy! Razem!
- We! - Work!
Piękne słowa.
Dziękuję.
Cześć. Do zobaczenia niedługo!
Napisy: Daria Okoniewska