(สวัสดี!)
(ดื่มเลย!)
(อิงจากพ็อดแคสต์เรื่อง "WeCrashed" โดย Wondery)
(วันพฤหัสบดี 9 ตุลาคม 2008)
อดัม ฉันจะให้เกียรติและทะนุถนอมคุณ ไม่ว่าชีวิตต้องเจอเรื่องอะไรก็ตาม
ไม่ว่าเราจะไปทางไหน เราจะไปด้วยกันเสมอ
นักเดินทางข้ามจักรวาลสองคน ผูกพันกันด้วยความรักที่เหนือธรรมชาติ
ตลอดชีวิตฉัน ตลอดชีวิตคุณ
และตลอดชีวิตในอดีตของเรา ได้นำพาเรามาสู่ช่วงเวลานี้
ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไร้ความหมาย
ยินดีด้วย
เย่!
วู้!
เย่! เย่!
- ขอบคุณนะ - ตายจริง
ชุดสีม่วงเนี่ยนะ ล้อเล่นรึเปล่า
มีแค่รีเบกาห์นี่แหละ
ลงทุน 15 ล้านดอลลาร์เหรอ
กับราคาประเมินที่ 45 ล้านดอลลาร์
แต่เราเพิ่งเริ่มต้น นี่แค่เริ่มต้นเอง
เฮ้ กวินเน็ธมาด้วยไหม
อ้อ มาไม่ได้ ติดถ่ายหนังคันทรี่ สตรอง หัวใจร้องให้โลกรู้
นี่คือธุรกิจที่เราทำอยู่
เธอกลับมาเป็นนักแสดงอีกเหรอ
ใช่
เยี่ยมเลย
เจมส์ เพื่อนยาก มาเร็ว มาๆ
เตกีลาช็อต ขอดับเบิลเลยนะ
โอเค มาดื่มฉลองกัน ไชโย
เรื่องสอนโยคะล่ะเป็นยังไง ดูเหมือนงานนี้จะเหมาะกับเธอดีออก
ก็นะ การแสดงเป็นงานที่ฉันอยากทำมาตลอด
แต่ฉันต้องทิ้งมันไปเพื่อที่จะได้กลับมาทำมันอีกครั้ง
ฟังดูสมเหตุสมผลไหม
สื่หมื่นตารางฟุตเหรอ
สี่หมื่น เพิ่งเซ็นสัญญาเช่าไป
เห็นวิวตึกเอ็มไพร์สเตตได้ดีที่สุดในแมนแฮตตัน
- หวัดดีค่ะ - ไงจ๊ะ
กวินเน็ธ พัลโทรว์จะมาไหมคะ
ไม่จ้ะ
- ฉันบอกเคล็ดลับสั้นๆ ให้เอาไหม - ได้เลย
กฎข้อแรกของอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์คือ
"ไม่ได้อยู่ที่ว่าเราเห็นอะไร แต่อยู่ที่ว่าใครเห็นเรา"
และกฎข้อที่สองคือ "เราต้องหานายธนาคารคนเหมาะๆ"
นายต้องมีธนาคารรายใหญ่หนุน อย่างโกลด์แมน หรือเจ.พี. มอร์แกน
ของนายเป็นเจ้าไหน
ริซาคอฟแอนด์แอสโซชิเอตส์
หวัดดีค่ะ
ขอขโมยตัวเขาได้ไหมคะ
- ได้ๆ เอาเลย - โอเคค่ะ
- เฮ้ กวินเน็ธจะมาไหม - ไม่มา
นี่สำหรับลูก ของขวัญน่ะ
ขอบคุณค่ะพ่อ ขอบคุณนะคะ
พ่อคะ นี่มันมากเกินไป
- สำหรับบ้านไง - ไม่ได้ค่ะ มันเยอะไป
พ่อเนี่ย
เป็นหน้าที่ของพ่อที่ต้องดูแลลูกสาวตัวน้อย
ขอบคุณมากค่ะ
ตอนนี้เป็นหน้าที่ผมแล้ว บ็อบ หน้าที่ผมครับ
- แค่เผื่อไว้น่ะ - อดัม
- พ่อ… - ขอให้มีความสุขนะ
ขอบคุณมากค่ะ
- พ่อมีทิชชูไหม - มี
- เดี๋ยวพ่อไปหยิบทิชชูมาให้ - ขอบคุณมาก…
หนึ่งล้านดอลลาร์เหรอ
- พูดอะไรของคุณ - เขา…
- คุณต้องใจเย็นๆ นะ - นี่มันเช็คอะไรกันเนี่ย
พ่อให้พี่น้องฉันแบบนี้เหมือนกัน
- ผม… - แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าพ่อไปเอาเงินมาจากไหน
คุณโอเคไหม
- ไม่เอาๆ - ฉันแค่… ฉันไม่นึกว่าจะได้
นี่มัน… เราจะมีบ้านอยู่กันแล้ว
อือ
- ฉันดีใจจัง - ต้องงั้นอยู่แล้ว
- เดี๋ยวฉันมานะ - โอเค
- ดื่มอะไรเหรอ - เตกีลาครับ
- แบบไหน - แบบไหนก็ได้ที่พวกเขาเสิร์ฟให้
ฉันว่าเราดื่มอะไรได้ดีกว่านี้ ในวันแต่งงานของนาย
- ขอ 1942 สองที่ - ได้เลยครับ
เราเริ่มต้นกันได้ไม่ดีนัก
ผมหาเงินเลี้ยงดูเธอได้ บ็อบ
โอเคไหม บริษัทผมเพิ่งมีมูลค่าถึง 45 ล้าน
โอเค คุณยังไม่เคยแสดงความยินดีกับผมเลย
ราคาประเมินมันใช้ซื้อบ้านไม่ได้
แต่เราซื้อบ้าน จากเงินที่มาพร้อมกับราคาประเมินได้
แล้วได้รึยังล่ะ เงินน่ะ
กำลังมาๆ กำลังจะได้แล้ว
รู้ไหม เธอตื่นเต้นมากตอนที่เธอเล่าให้ฉันฟัง
นี่รอนญาติฉัน
เป็นคณะกรรมการผู้บริหาร ของสมาคมอสังหาริมทรัพย์นิวยอร์ก
- นายเคยเจอเขาแล้ว - ใช่ อาจารย์โยดา
สอนบทเรียนสำคัญให้ผมวันนี้ "ไม่ได้อยู่ที่ว่าเราเห็นอะไร
- แต่อยู่ที่ว่าใครเห็นเรา" - เห็นเรา
ถูกต้อง
รอน บอกอดัม เรื่องการลงทุนของเยฟเกนี ริซาคอฟทีสิ
ได้ เขาได้ลงทุนเพิ่มอีก 18 เซนต์รึเปล่า
ครับ… มันเป็นตัวเลขนำโชค
นำโชคเหรอ ใช่ นายจะโชคดีเมื่อนายได้ 18 เซนต์
นายต้องดูแลเธอให้ดีนะ ดูแลเธอด้วย
โอย ตายจริง
โอเค โอเคๆ
อดัม
เย่!
วู้!
อดัม
วู้ฮู้!
อดัม
มิเกล
โอเค เราจะคุยกับทนาย
- และเราจะยกเลิกสัญญา - ไม่ ไม่ๆ
เราจะไม่คุยกับทนาย และเราจะไม่ยกเลิกสัญญา
โอเค งั้นเราจะปล่อยเช่าช่วงและตัดการขาดทุน
ไม่ เราไม่ปล่อยเช่าช่วงด้วย มิเกล
โอเค งั้นเราจะโทรหาแรนดัลล์แล้วโน้มน้าวเขา
- ให้มาเช่ากรีนเดสก์ - เราไม่โทรหาแรนดัลล์
นี่ไม่ใช่กรีนเดสก์ แต่นี่คือวีเวิร์ก
- นี่มันไม่ใช่อะไรสักอย่าง อดัม - มันคือทุกอย่าง
เราอาจจะยังได้เงินอยู่
อือ คุณใช้คำว่า "อาจจะ" มาจ่ายค่าเช่าไม่ได้
มิเกล
เราใช้เงินของกรีนเดสก์
นั่นมันเงินทั้งหมดที่ผมมี
มันคือค่าเทอมของลูกๆ ผม มันคือ…
บ้านหลังแรกของผม การเกษียณของผม
มิเกล บ้านคุณไม่ติดจำนอง
คุณไม่มีเมีย คุณไม่มีลูก
สิ่งเดียวที่คุณมีคือผม เข้าใจไหม ผมคนเดียว
ฟังนะ
คุณเคยเชื่อในตัวผมมาแล้วครั้งนึง
ผมอยากให้คุณเชื่อในตัวผมอีกครั้ง
เงินของกรีนเดสก์จะเป็นแสงสว่างนำทางต่อไป
แสงสว่าง
โอเค เอาละ แล้วเรา…
แล้วเราจะจ่ายเงินปรับปรุงรูหนูนี่ยังไง
พระเจ้าสร้างโลกได้ในเจ็ดวัน ผมจะหาเงินให้ได้เร็วกว่านั้น
ผมสัญญา
รู้ใช่ไหมว่าคุณไม่ใช่พระเจ้า
คุณต้องยอมรับว่าผมหน้าตาคล้ายเขาบ้างแหละ
ห้องครัวและห้องน้ำทำขึ้นมาใหม่หมด
แต่พวกเขายังคงเสน่ห์ของยุคก่อนสงครามไว้
มีกุญแจรึเปล่า
ไปที่สวนเหรอคะ มีแน่นอน
ห้องพักในอาคารนี้เปิดขายในตลาดไม่บ่อยนัก
ฉันชอบมาก
ผม… ไม่รู้สิ
อะ…
ขอโทษค่ะ เราขอเวลาสักครู่ได้ไหม
- ได้ค่ะ - ขอบคุณ
อดัม ไม่เอาน่า
ไม่รู้สิ ผมแค่คิดว่าเราเอาเงินของพ่อคุณ
- ไปทำอะไรได้ดีกว่านี้ ใช่แล้วล่ะ - ดีกว่านี้ยังไง
ดีกว่า… อะพาร์ตเมนต์ พร้อมกุญแจไปยังสวนแกรเมอซีอีกเหรอ
ใช่ เราลงทุนเพื่ออนาคตของเราได้
แล้วจะให้ฉันบอกพ่อว่าไงล่ะ
ฉันว่าคุณ… ฉันว่าคุณไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจในสิ่งที่เขา…
สิ่งที่เขาต้องเผชิญเพื่อ… มัน…
บอกเขาสิว่าคุณเชื่อในตัวสามีคุณ
นี่มันก็เพื่อเราสองคนนะ
ถอนสัญญาสิ
รีฟกา ทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
ดูเหมือนต้องใช้เงินซ่อม มากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์นะ
ก็… สักล้านห้า เราคิดว่างั้น
คุณจะไปหาส่วนต่างมาจากไหน
เงินของกรีนเดสก์
ทุกอย่างเลยสินะ
ก็ใช่
อดัม บอกทีว่าคุณรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่
อดัม บอกมาสิว่าคุณจะทำสำเร็จ
บอกทีว่าคุณทำได้
ผม…
บอกมาว่าคุณทำได้
บอกมาสิว่าคุณทำได้
บอกมาว่าคุณทำได้
บอกมาว่าคุณทำได้ บอกมาว่าคุณทำได้
- ผม… - พูดมา
พูดสิ อดัม
ผมทำได้ๆ
ผมทำได้
โอเค
ในนี้ระบุว่ามีอีก 500 ตารางฟุต
โอเค เอาเลย
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ
- อะไรวะเนี่ย - ว้าว
เก็บชิงช้าไว้ เอาดิลโด้ออกไป
เฮ้ ว่าแต่รีเบกาห์จะมาที่นี่ด้วยไม่ใช่เหรอ
รีเบกาห์น่ะ
รีเบกาห์จะมาทำพิธีเผาใบเสจไม่ใช่เหรอ
ปัดเป่าโชคร้ายน่ะ
เธอไม่รับโทรศัพท์
ต้องมีคนขายตัวตกหน้าต่างอีกกี่คน
นายกเทศมนตรีถึงจะยอมรับ ว่ามีฆาตกรลอยนวลอยู่
พวกเขาเรียกว่าโสเภณีว้อย ไอ้โง่
และคัต
- อะไร ไม่เอาคำว่า "ไอ้โง่" เหรอ - เปล่า…
ไปต่อเลย ฉากถัดไป
โอเค เข้าใจแล้ว
คุณย้อนกลับไปเล่นฉากก่อนหน้านี้ได้ไหม
ใช่ พวกเขาควรตรวจสอบให้ดี
แล้วเราค่อยลุยต่อจากตรงนี้ แต่ฉันคิดว่าเป็นที่เทคก่อนหน้านี้แหละ
- โมนิกา - ค่ะ
ฉันต้องขอบคุณที่คุณให้โอกาส
ไม่เป็นไร ฉันเป็นแฟนตัวยงของลุงคุณอยู่แล้ว
เล่นใหม่อีกทีได้ไหม
ฉันเล่นได้ทุกอย่างตามที่คุณต้องการไหม
หรือว่า… ค่ะ
ฉันชอบเรื่อง Cherry Orchard ของคุณ ที่ลินคอล์นเซ็นเตอร์ ฉันแค่…
- มันทำให้ฉันทึ่งไปเลย - แหม ขอบคุณนะ
ได้แรงบันดาลใจสุดๆ
- ขอบคุณ - ค่ะ
ฉันคิดถึงโรงละครจัง
คือว่า… ใช่ว่าฉันไม่รู้บุญคุณนะ
อ้อ ไม่ค่ะ เฮ้ คุณมีภาระค่าใช้จ่ายนี่นา
- ใช่ - พูดถึงเรื่องนี้แล้ว
ถ้าคุณอยากให้ฉันกลับมาเล่นอีก ฉันก็…
ที่รักจ๋า ตัวละครของคุณเพิ่งตายไป
- โอเค เผื่อมีภาพตัดย้อนอดีต - โอเค
ฉันยินดีเล่นนะคะ
เราให้ห้องน้ำอยู่ตรงนี้ไม่ได้
- ทำไม - เพราะมันมี…
(พลังแห่งนักแสดง)
- มันอยู่ตรงหน้าต่างเลยนะ - นั่นแหละประเด็น
ฟังนะ คุณจบปริญญาด้านสถาปัตยกรรมไหม
(IMDb รีเบกาห์ พัลโทรว์)
ปริญญาเหรอ
(อัปเดต ตัวละคร - คนขายตัว # 3)
ผมไม่ต้องมีปริญญาก็รู้ว่าห้องน้ำควรอยู่ตรงไหน
แต่คุณไม่รู้ไงว่าห้องน้ำควรอยู่ไหน
คุณจะเชื่อใจให้หมอที่ไม่มีปริญญา…
(คนรับรองแขกชั้นสูง # 3)
มาผ่าท้องคุณไหมล่ะ
- หมอเหรอ คุณไม่ใช่หมอ - ผมเป็นหมอ คุณปล่อยให้…
(IMDb คันทรี่ สตรอง หัวใจร้องให้โลกรู้)
ให้ผมเลือกเองว่าจะเอาห้องน้ำไว้ตรงไหน
- พวกเขาไป ผมก็ไป เห็นไหม - ไม่เอาน่า
ถ้ามีคนเข้ามา โอเคนะ
พวกเขาไปตรงนี้ ผมอยากให้พวกเขาเอาทุกอย่างไปไว้ข้างๆ
- หวัดดีทุกคน - ไม่ๆ ไม่ใช่ตรงนี้
- ทุกคนๆ - ผมไม่ต้องมีปริญญา…
คุณไม่มี 40,000 ตารางฟุตให้ทำงานรึไง
อือ มันราขึ้นน่ะ
ใช่ เราไม่รู้ว่ามันเป็นราดีหรือราไม่ดี
เพราะงั้น… จะพูดให้ชัดนะ
ราดีมีที่ไหน นั่นมันราไม่ดีชัดๆ
คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าเราจะสัมภาษณ์งานกันที่นี่
จะได้คุยกันลื่นไหลหน่อย
ไม่รู้สิ
ฉันเข้าไปทำงานของฉันในพื้นที่ของคุณได้ไหมล่ะ
ได้สิ ได้
- มาๆ ได้ทุกเมื่อเลย มาสิ มาได้ตลอด - ก็ได้
- พอเรารู้ว่ามันคือราอะไร - ไม่มีหรอกราดีน่ะ
สามีฉันให้เช่าอาคารนี้ และเขาบอกว่าฉันใช้ชั้นนี้ได้
ฉันรู้ว่ามันยังไม่เป็นระเบียบและดูดิบๆ อยู่
แต่ฉันคิดว่าเราน่าจะเป็นดอนมาร์แวร์เฮาส์ เวอร์ชันอเมริกันได้
ฉัน… มัน…
พื้นที่นี้น่ะ ฉันไม่เคยเห็นกำแพงอยู่ห่างกันขนาดนี้ ตั้งแต่ฉันย้ายออกมาจากเทกซัส
คุณนึกภาพออกไหมว่าคุณต้องรออีกนานแค่ไหน
กว่าที่ผู้กำกับศิลป์ที่เป็นผู้ชายจะยกพื้นที่ฟรีๆ
ให้คุณทำอะไรก็ได้กับหนังตามที่คุณต้องการ
ลองนึกภาพดูว่าเราทำอะไรได้บ้าง ถ้าเราไม่ต้องขออนุญาตก่อน
คุณจะทำอะไรกับพื้นที่นี้ ถ้าไม่ต้องเสียค่าเช่า
ฉันจะกำกับละคร The Seagull ของเชคอฟ
- หรือไม่ก็ Three Sisters ดีไหม - ใช่
ตายจริง ยอดเยี่ยมไปเลย
คุณรู้สึกไหม คุณรู้สึกถึงพลังงานที่เรากำลังสร้างขึ้นที่นี่ไหม
อือ
สรุป… เอาไหมคะ
- เอาแน่นอน - แจ๋ว
ฉันอยากรับบทมาชามาตลอดเลย
ฉันว่าคุณจะเล่นบทมาชาได้ยอดเยี่ยม
- ขอบคุณ - ค่ะ
คุณคิดถึงอะไรเวลาที่ผมพูดคำว่า "เวิร์กสเปซ"
ความสามารถในการผลิตงาน
ความเงียบ
ผมมีคำถามอีกนิดหน่อย
คุณแบ่งจ่ายเงินสมทบแผนบำนาญให้ไหม
ไม่มี
ไอทีคือส่วนที่สำคัญของสิ่งแวดล้อมในออฟฟิศ
ชั่วโมงทำงานเลย "ยืดหยุ่นตามงานที่มี" น่ะ
คุณสมบัติที่ดีที่สุดล่ะครับ
ฉันตรงเวลาเสมอ
- มีแผนดูแลด้านทันตกรรมไหม - ไม่มี
- มีโต๊ะสำหรับยืนทำงานไหม - ไม่มี
ถ้าไอทีสำคัญกับภารกิจของคุณมาก ทำไมคุณถึงจ่ายน้อยจังล่ะคะ
แม่ครับ ผมถามเองได้
- ใส่ชุดลำลองวันศุกร์ได้ไหม - ไม่
- ห้องน้ำส่วนตัวล่ะ - ไม่มี
ผมอยากมีประสบการณ์ไว้ในประวัติผม ผมไม่สนเรื่องเงินหรอก
- เฮ้ - ลูกไม่ควรพูดแบบนี้ตอนสัมภาษณ์งาน
ยินดีต้อนรับๆ
- นายอายุเท่าไรนะ - สิบหกครับ
เขาโตแล้ว
โอเค ตกลง
เจค็อบ คุณคิดถึงอะไร เวลาที่ผมพูดคำว่า "สถานที่ทำงาน"
คอกทำงาน
เฟอร์นิเจอร์น่าเกลียด ไฟฟลูออเรสเซนต์ห่วยๆ…
ความตาย
ถูกเผง
นี่ ผมเข้าใจนะ
มันคือแนวคิดที่ดี
"ดี" เหรอ มัน "ดี" งั้นเหรอ
- มันคือแนวคิดที่ยอดเยี่ยม - มันยอดเยี่ยม
- โอเค - มันยอดเยี่ยม
แนวคิดยอดเยี่ยม เจ๋งมาก หัวก้าวหน้ามาก ผมชอบ
เรื่องของเรื่องคือ… ผม…
ผมได้ข้อเสนอมากกว่านี้หมื่นนึงจากบริษัทอื่น
- อ้อ มากกว่านี้หมื่นนึง - เฮ้ ฝากดูแล็ปท็อปฉันทีได้ไหม
ได้ครับ
ขอบคุณมาก
ผม…
เธอเพิ่งฝากผมดูให้หน่อย ผมไม่…
นี่คุณเอา… คุณรู้จักเธอเหรอ
เจค็อบ ฟังนะ คนเราสมควรได้อะไรที่ดีกว่านี้
ดีกว่าโต๊ะตัวเล็กๆ ให้ทำกาแฟหกใส่แล็ปท็อป
ดีกว่าการมองหาปลั๊กไฟอย่างกับหาสมบัติ
หรือยืนเข้าแถวเป็นครึ่งชั่วโมงเพื่อเข้าห้องน้ำ
แล้วเข้าไปจะเจออะไรบ้างก็ไม่รู้
- ก็จริง - โอเคนะ
ดีกว่าการหวังให้คนแปลกหน้า
คอยดูแล็ปท็อปราคา 2,000 ดอลลาร์ให้คุณ
แต่ไม่ต้องเชื่อผมหรอก เชื่อในนักลงทุนของเราดีกว่า
เราก่อตั้งมาสามเดือน เจค็อบ
และเรามีราคาประเมินอยู่ที่ 45 ล้านดอลลาร์
คำถามที่ผมจะถามคุณคือ คุณอยากได้เงิน 10,000 ดอลลาร์…
เงิน 10,000 ดอลลาร์ หรือหุ้น 10,000 หุ้นของเฟซบุ๊กล่ะ
- ขอโทษที ผมขอเวลาสักสองสามวัน… - ได้สิ
- คิดให้ถี่ถ้วน… - ไม่ ไม่ๆ
ไม่ เราต้องการคนกล้าๆ และตัดสินใจแน่วแน่ มาอยู่กับวีเวิร์ก
เดี๋ยวนี้เลย เอาหรือไม่เอา
เอาหรือไม่เอา
- ไม่รู้สิ แต่ว่า… - ยาคอฟ
- ครับ - อย่าทำให้ผมผิดหวัง เอาหรือไม่เอา
เอาครับ
- ผมเอาด้วย - ยินดีต้อนรับ
- คุณเอาด้วยนะ - ผมเอาด้วย
ยินดีต้อนรับ เพื่อนยาก ยินดีต้อนรับสู่วีเวิร์ก
- ครับ ลุยเลย - ไว้เจอกันวันอาทิตย์นะ
- ผมเอาด้วยๆ - ได้ ยินดีต้อนรับ
เอาจริงดิ
ผมแค่สาธิตให้เขาเห็นเฉยๆ
ต้องมีทางเลือกที่ดีกว่านี้
คุณรู้ไหมว่าที่นี่คืออะไร
- สถานที่ห่วยๆ ในการทำงาน - กับกาแฟไม่ได้เรื่อง
ที่นี่คือชุมชน เพราะงี้คนถึงมาที่นี่กัน
ฉันฟังคุณขายของมาตลอดช่วงบ่ายแล้ว
คนไม่สนหรอกว่าโต๊ะจะเล็กแค่ไหน
พวกเขาไม่สนเรื่องปลั๊กไฟหรือต่อแถวเข้าห้องน้ำ
พวกเขาแค่ไม่อยากอยู่คนเดียว
ยินดีต้อนรับ ผมจ้างคุณ
ขอบคุณ ฉันมีงานอยู่แล้ว
ไม่มีซะหน่อย
คุณนั่งในร้านกาแฟตอนบ่ายสองของวันพฤหัสฯ
โอเค ฉันไม่มี
คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคุณจะเป็นแบบเฟซบุ๊กได้
เปล่า ผมไม่ได้คิด
แต่ผมรู้
มาร่วมสร้างอนาคตไปกับเราสิ
เราจะเปลี่ยนแปลงโลกกัน
ฉันรู้ว่ามันยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง
แต่ถ้าคุณถามฉันมา ฉันมีแผนผังและภาพร่างให้คุณดู
ไม่ๆ ไม่ๆ คอมบูชา
มันเหมือนชาวิเศษ แต่มีหัวเชื้อด้วย
เราคิดว่ามันเป็นดอนมาร์แวร์เฮาส์ เวอร์ชันอเมริกันได้
อะไรนะ
พ่อคะ พ่อ
- ล้อเล่นกันรึไงเนี่ย - เรากำลังจะซ่อมค่ะ
ตาผม
- ไม่นะ ไม่ๆ มิเกล - ตาผมโว้ย
- โทรเรียก 911 - อดัม
- เวรกรรม ผมขอโทษ
อดัม คุณโอเคไหม
เราไม่เป็นไร เขาโอเค
- ไม่เป็นไร ผมโอเค - ผมไม่โอเค
- ผมโดนทรายพ่นใส่เต็มๆ - ไม่เป็นไร
- ล้างด้วยน้ำเย็นนะ - บ้าจริง
เงินของฉันมาจมอยู่ที่นี่เองสินะ
พอก่อสร้างเสร็จ มันจะต้องดูวิเศษแน่ค่ะ
- แหงสิ ดูดีจริงๆ - มัน… จริงๆ แล้วมัน…
พ่อคะ หยุดเถอะ พอได้แล้ว
(กาตาคิส พร็อปเพอร์ตี สตาฟรอส กาตาคิส ประธาน)
ตลกดี คนคิดว่า อสังหาริมทรัพย์ในนิวยอร์กเน้นแต่เรื่องวิว
แต่เปล่าเลย อย่างที่คุณรู้ มันไม่ใช่แค่สิ่งที่คุณเห็น
แต่อยู่ที่ว่าใครเห็นคุณต่างหาก ใช่ไหม
นั่นคือพลังวิเศษของเรา
คนอย่างคุณกับผม ผู้อพยพ ลูกของผู้อพยพ
เราเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
นี่พวก ผมชอบรูปแบบของโคเวิร์กกิงสเปซ
- ดีๆ ผมก็ชอบ - ผมชอบจริงๆ นะ
แต่แบร์ สเติร์นส์เคยเป็นผู้เช่าของเรา ให้ตายเถอะ
พ่อแม่ผมน่ะ จอร์จินา… พวกเขาหัวโบราณจะตาย
บริษัทไหนที่อายุยังไม่ถึง 200 ปี ดูเสี่ยงในสายตาพวกเขาหมด
สตาร์ตอัปที่ทำโคเวิร์กกิงสเปซ พวกเขาไม่เอาแน่
แต่นี่ คุณคอยติดต่อมาด้วย โอเคไหม
กลับมาหาผมอีกที เมื่อคุณมีประวัติทำสำเร็จมากกว่านี้ โอเคนะ
ไว้อีก 200 ปี ผมจะโทรมาหาคุณ
- 200 ปี - 200 ปี
- โอเค - อย่าลืมล่ะ
นี่ใช่จอร์จินาไหม
นั่นจอร์จินากับจอร์จ
จอร์จินากับจอร์จ
แล้วนั่นสมาคมเหรอ
นั่นคือซิกมาเทา
- ซิกมาเทาเหรอ - โซโคคือชื่อที่พวกเขาตั้งให้ผม
- ซิกมาเทา ว้าว - นี่พวก ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว
มันดีขนาดนั้นเลยแหละ เป็นหนึ่งในช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย
- คุณไม่เคยจำเลย - ผมเลือกที่จะไม่จำต่างหาก
- อือ งั้น… - ไม่งั้นเมียผมฆ่าผมแน่
- อีกเรื่องต้องห้ามสินะ - ใช่ไหมล่ะ
เฮ้ คุณอยากไปดื่มกันหน่อยไหม
ก็อยากอยู่หรอก แต่ว่าผมต้องไปขึ้นรถไฟ
สตาฟรอส ผมเพิ่งเสียตึกที่สมบูรณ์แบบไป
และคุณก็เพิ่งเสียผู้เช่าที่สมบูรณ์แบบไป โอเคนะ
ผมว่าเราสองคนควรไปดื่ม
บอกตามตรง ผมไปไม่ได้
ถ้าเป็นโซโคคงยอมดื่มแล้ว
ก็นะ ตอนนั้นโซโคยังไม่มีลูกอ่อนนี่นา
คุณต้องกลับบ้านไปให้นมลูกรึไง
นี่พวก หยาบคายจัง
ผมจะเดินไปส่งคุณขึ้นรถไฟ
ดื่มกับที่ทำงานครับแม่ โอเคไหม
ไม่ต้องเป็นห่วง แค่แก้วเดียวเอง
ไม่ๆ แม่ครับ ไม่ใช่…
ไม่
- สี่แก้ว อาจจะห้าแก้ว - ผมรู้จักเขา โอเคนะ
- ไม่ หยุดเลย - แม่ครับ อาจจะหกแก้ว
ไม่ เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว โอเคนะครับ
เขาไม่กลับบ้านแล้วแม่
- โซโคที่น่าสงสาร โซโคที่น่าสงสาร - นี่พวก
เขาคงอายเอาหน้ามุดดินแล้วแน่ๆ เพื่อนเอ๊ย
หมายความว่าไง
คุณโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังต้องขออนุญาตพ่อแม่
เพื่อกลับบ้านดึกในวันที่ต้องไปโรงเรียน
คุณต้องฉี่ไหม
- ผมพาคุณไปห้องน้ำได้นะ - ไม่ๆ
ครอบครัวเรากินมื้อเย็นด้วยกัน ทุกวันอังคารกับพฤหัสฯ
แค่วันอังคารกับพฤหัสฯ แค่นั้นเองเหรอ
ทำไมไม่เป็นทั้งสัปดาห์ล่ะ
- ก็ปกตินี่ - ทำให้ทุกคนแฮปปี้
อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าบ้านนี้ใครใหญ่
ไม่ใช่แม่คุณ ไม่ใช่พ่อคุณ
- ผมว่าเป็นคุณนั่นแหละ ใช่ไหม อะไร - เฮ้ เปล่านะ เฮ้
ไม่ๆ คุณคิดผิดแล้ว
- ผิดเหรอ ผมคิดผิดเหรอ - มัน…
ผมพูดผิดไหม หรือคุณแค่ไม่อยากได้ยิน
คิดเงินครับ
ไม่ๆ คุณคิดผิด พวกเขาให้ทุกอย่างแก่ผม
ยกเว้นอำนาจที่จะเป็นตัวของตัวเอง
ฟังนะ
ผมเข้าใจ ผมเข้าใจจริงๆ
พ่อแม่ผมก็… พวกเขาก็เสียสละเพื่อผม พวกเขามอบทุกอย่างให้ผมเช่นกัน
แต่เราติดค้างพวกเขา
ในการตัดสินใจที่ชัดเจนและกล้าหาญ
เข้าใจไหม
ครับ
สตาฟรอส เอาสัญญาเช่ามาซิ
เอาสิ หยิบขึ้นมาเลย
เอาขึ้นมาๆ เอาสัญญาเช่ามาให้ผม เร็วเข้าๆ
คุณบอกว่าพ่อแม่ให้คุณทุกอย่าง
ทดแทนพวกเขาด้วยการทำข้อตกลงครั้งสำคัญสิ
ไว้ค่อยขอบคุณผมทีหลัง
(ลงชื่อผู้เช่า)
อือ ช่างแม่งละ
- ใช่ ช่างแม่ง - ช่างแม่ง
- ช่างแม่งๆ - ช่างแม่ง
- ช่างแม่ง
- ช่างแม่ง เนอะ ใช่แล้ว - ต้องงี้สิพวก
เห็นไหม เทพเจ้ากรีกไม่ลงโทษเราซะหน่อย
- ใช่ - บาร์เทนเดอร์ เอามาอีกคนละแก้ว
เจ้าของที่คนใหม่ของผมจะจ่ายเอง
ผมเหรอ
"พวกมันบิน และยังคงบินต่อไป ไม่ว่าพวกมันจะเยือกเย็นแค่ไหนก็ตาม
และมันไม่สำคัญว่าพวกมันจะเยือกเย็นแค่ไหน ตราบใดที่พวกมันยังคงบินต่อไป"
- "แต่ถึงอย่างนั้น มันมีความหมายไหม" - "ความหมายเหรอ"
"นี่ไง หิมะตกอยู่ มันมีความหมายตรงไหน"
"ฉันคิดว่าผู้ชายควรมีศรัทธา หรือค้นหาศรัทธานั้นให้เจอ
ไม่งั้นชีวิตเขาก็ว่างเปล่า ว่างเปล่า"
อือ โอเค ฉันจะ… หยุดกันตรงนี้ก่อน
ทุกคนเลย หยุดแป๊บนึง
รีเบกาห์ มานี่ที ขอคุยด้วยหน่อยสิ
คุณจับกระโปรงไว้ ราวกับว่ามันจะหลุดลอยไปไหนงั้นแหละ
- ก็แค่… คือมัน… - ฉันรู้ คุณต้องปล่อยมันไป
- คุณต้องปล่อยมันไป - โอเค
เพราะมาชาเป็นผู้หญิงเหมือนคุณ
- ไม่ต่างจากคุณเลย - โอเค เธอเหมือนฉัน
เธออยู่ต่างที่
- อยู่รัสเซียในปี 1901 - เธออยู่รัสเซีย
เธอติดอยู่ในสังคมที่กำลังเหี่ยวเฉา เธออยากเป็นอิสระเหลือเกิน
แต่เธอฉลาด เปี่ยมความตั้งใจ และกล้าหาญเหมือนคุณ
คุณต้องใส่ความเป็นตัวเองเข้าไป
- จงชัดเจน จงกล้าหาญ ปล่อยมันออกมา - โอเคๆ
โอเค มาลองกันอีกที
"หนึ่งในพวกเขาจากไปตลอดกาล
เหลือทิ้งไว้เพียงพวกเราให้ลองเริ่มต้นชีวิตใหม่"
- "ใจเย็นๆ มาชา" - ไม่ใช่ ที่รัก ผิดท่อนแล้ว
- ไม่นี่ ถูกแล้ว - ไม่ใช่ ไม่ถูกท่อน
- ผมเห็นอยู่นี่ไง ตรงนี้ - ฉันซ้อมท่องบทมาทั้งวัน
- คุณพูดผิดท่อน - ผมอ่านอยู่
ดูอีกทีซิ
ไม่เป็นไร
อุ๊ย
- ผมดูบทพูดสองท่อนสลับกัน - รู้แล้วๆ มัน…
คุณอ่านจากซ้ายไปขวา…
- ที่รัก - แต่เราอ่านจากขวาไปซ้าย
ยิ่งเป็นสมองผมด้วย ผมคงอ่านจากล่างขึ้นบน
ที่รัก คุณทำได้ดีแล้ว ให้ฉันซ้อมต่อเถอะ ขอร้อง
คุณอยากให้ผมท่องบทของเชบัตคินใช่ไหม
เชบูตีคิน ใช่ค่ะ
- เชบูตีคินเหรอ เชบูตีคิน - หยุดเลย ฉันจริงจังนะ
- อดัม หยุด พอแล้ว - คุณบอกว่าเชบูตีคินไม่ใช่เหรอ
- ไม่ๆ ผมยิ่งชอบเขาหนักขึ้นไปอีก - อดัมๆ
- ขอล่ะ ฉันจริงจัง ขอร้อง - เชบูตีคิน โอเคๆ
นี่ ผมไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมคุณต้องซ้อมเยอะขนาดนี้
ท่องไปท่องมาอยู่นั่นแหละ
คุณเป็นนักแสดงฝีมือดี คุณแสดงเป็นธรรมชาติ
เพื่อนของโมนิกาเป็นซีอีของเดนา บรูเนตติ
- ซีอีคืออะไร - ผู้บริหารฝ่ายครีเอทีฟ
และเธอรู้จักเอเจนต์และผู้กำกับ ในการคัดตัวนักแสดงทุกคน และ…
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาจะมาไหม
พวกเขาต้องมาอยู่แล้ว
พวกเขาจะมา และพวกเขาจะได้เห็นในสิ่งที่ผมเห็น
ว่าคุณคือดารา
กาแล็กซี
จักรวาล โอเค
ระเบิดบิกแบง
บึ้มบั้มเลย ไม่ๆ
บึ้มบั้มมากๆ ด้วย
โอเค เริ่มตั้งแต่แรก
เราไม่ใช่แค่อยากให้คุณทำงานที่นี่
เราอยากให้คุณเจอหุ้นส่วนทางธุรกิจที่นี่
เราอยากให้คุณเจอคู่ชีวิตของคุณที่นี่
ปัญหาเดียวของความคืบหน้าที่แสนวิเศษทั้งหมดนี้
คือผมจะไม่สามารถขี่จักรยานในนี้ได้อีก
ไม่นะ อดัม อ้อมไปๆ นั่นมันวอลเปเปอร์…
ของผม
สตาฟรอส เพื่อนยาก เดี๋ยวผมไปหา
มันสีเขียวนี่
- ใช่ - เข้ากับเสื้อคุณเลย
นั่นใครเหรอ
เจ้าของที่คนใหม่สำหรับอาคารที่มิดทาวน์ของเรา
- เราไม่มีอาคารที่มิดทาวน์นี่นา - อือ ตอนนี้มีแล้ว
ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณต้องพูดห้ามผมแน่ๆ
ใช่สิ เพราะแค่นี้เราก็ทำแทบไม่ไหวแล้ว
ข้อตกลงในสัญญาเช่ามันดีมาก…
พอได้แล้ว อดัม หยุดเลย หยุดทำแบบนี้ซะที
ไปยกเลิกซะ
มิเกล ติดวอลเปเปอร์ แล้วไปเปลี่ยนผ้าอ้อม
ผมจะอยู่ตรงโน้น
- ทำให้ความฝันของเราเป็นจริง - อือ ถ้าคุณไม่ยกเลิกสัญญานี้
- ผมจะถอนตัว - ไม่ ไม่ได้นะ
ไปตายซะ
ทุกอย่างโอเคไหม
ไม่มีอะไรหรอก พ่อแง่แม่งอนน่ะ
ผมขอคุยด้วยแป๊บนึงได้ไหม
เป็นคืนที่สุดเหวี่ยงจริงๆ ให้ตายสิ ตื่นมายังเมาค้างอยู่เลย
สมองผมนี่… หายไปเลย
ใช่ สุดๆ แต่ว่า…
ฟังนะพวก… มันค่อนข้างน่าอายหน่อย
ไม่ๆ ไม่ๆ คุณจะ…
แต่ว่าเรื่องเมื่อคืนก่อนน่ะ ผมเมามากกว่าที่ตั้งใจไว้
ผมว่าเราทั้งคู่แหละ
อือ ใช่
และผมได้ยินที่คุณพูด และมันไร้สาระที่ผมต้องรับมือกับเรื่องพวกนั้น
อือ เฮ้ ว่าไง
แต่ผมมาที่นี่เพื่อขอให้คุณช่วย
ฉีกสัญญานั้นทิ้งที
ฉีกสัญญาทิ้งเหรอ
ใช่
โอเค
- โอเคไหม - โอเค
- จริงนะ - จริง
ให้ตายสิ ค่อยยังชั่ว
เราไม่โกรธกันนะ
ไม่โกรธกัน
- คุณเป็นคนดีนะเนี่ย - ก็นะ…
คุณเป็นคนดีจริงๆ
ตอนที่ผมบอกพ่อแม่ว่าผมให้ใครเช่าที่ พวกเขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
คุณนึกภาพออกไหม
หมายความว่าไง
พวกคุณยังไม่ใช่บริษัทจริงๆ เลยนี่ ใช่ไหม
"ไม่ใช่บริษัทจริงๆ"
- ไม่… - สตาฟรอส
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป
หมายความว่าไง
ว่าเวลาที่สตาฟรอส กาตาคิสทำข้อตกลง มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
นามบัตรคุณอาจจะระบุว่าประธานบริษัท แต่เราทั้งคู่รู้ว่ามันก็แค่ฉากหน้า
พ่อกับแม่เป็นคนคุมต่างหาก
สตาฟรอส ตลาดอสังหาริมทรัพย์นิวยอร์กซิตี… มันเล็กมากๆ นะ
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป…
ดีใจที่ได้เจอนะ เจ้าของที่รายใหม่ของผม
สตาฟรอส
มิเกล
ผมรู้ว่าผมไม่ใช่พระเจ้า
เพราะผมทำไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
คุณก็รู้ดี ไว้เจอกันข้างในนะ โอเคไหม
เจอกันข้างในนะ
เวรจริงๆ
คุณต้องวางลายให้ตรงกัน
ผมรู้ว่าต้องวางลายให้ตรงกัน ผมพยายามทำอยู่
พ่อเสียชีวิตไปในวันนี้ของปีก่อน
วันแห่งนักบุญของคุณ ไอรินา
จริงๆ มันหนาวเหน็บและหิมะตกหนัก และฉันไม่คิดว่าฉันจะอยู่พ้นมันมาได้
แต่ตอนนี้ ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว…
(สงวนที่นั่งให้คนในวงการ)
เราคิดถึงเรื่องนั้นได้ไม่เป็นไร และคุณก็กลับมาใส่ชุดขาวได้แล้ว
จะจำไปทำไม
บนชายฝั่งโค้งเว้า มีต้นโอ๊กสีเขียวยืนตระหง่าน
รอบๆ ต้นโอ๊กมีโซ่สีทอง โซ่สีทอง
อะไรวะน่ะ
วันนี้อารมณ์ดีเชียวนะ จะไปไหนเหรอ
- บ้าน - แปลกจัง
เราดัดสำเนียงด้วยเหรอ
ช่างเถอะ ฉันจะกลับมาตอนเย็น
ไปก่อนนะ ที่รัก
อีกครั้งนะ ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง
สมัยก่อนตอนที่พ่อยังอยู่ เรามักมีเจ้าหน้าที่ 30 หรือสี่…
หรือ 40 นาย
(ละครคลาสสิกเรื่อง Three Sisters ของอันตอน เชคอฟ - คืนเดียวเท่านั้น)
เยี่ยมมาก
วิเศษ วิเศษๆ
ผมหลับตาแล้วนึกว่าตัวเองอยู่มอสโก
ขอบคุณค่ะ
ผมละสายตาจากคุณไม่ได้เลย
ขอบคุณนะคะ ที่รัก
คราวหน้าซ้อมให้มากกว่านี้นะ
ถือว่าดีทีเดียว ใช่ ยอดเยี่ยมเลย
คุณทำให้ที่นี่มีชีวิตชีวาขึ้นมา
- คุณมอบสิ่งพิเศษให้มัน - จริงด้วย
- ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย - คุ้มมาก
- ที่รัก - เฮ้ๆ
- เฮ้ เราทำสำเร็จแล้ว - ค่ะ
เมื่อกี๊มัน… คุณไปได้ไกลแน่ๆ คุณทำได้ดีมาก
มันจะดีขึ้นและง่ายขึ้นเรื่อยๆ
- เยี่ยมจริงๆ - ขอบคุณค่ะ
โอเค ผมจะขึ้นไปข้างบนแล้ว ไว้เจอกันที่บ้านนะ โอเคไหม
โอเค ขอบคุณที่มานะคะ
- โอเค แน่นอน - รักคุณนะ
ไม่มีทางพลาดแน่
- รักคุณนะ รักมากกว่าด้วย - รักคุณค่ะ
- รักนะ โอเค บาย - รักนะ โอเค
เรามีโฟร์โลโก เรามีเตกีลา เรามีวุ้นรสน้ำผลไม้
รู้เลยว่าใครอยากกิน
ฟังผมนะ อีก 12 ชั่วโมงจะเปิดฉากแล้ว
และเราทำอะไรได้หลายอย่างใน 12 ชั่วโมงนี้
- ลุยไปกับผมไหม - แหงอยู่แล้ว
- ผมถามว่าจะลุยไปกับผมไหม - ลุย
- ลุยไปกับผมไหม - ลุย
ลุยไปกับผมไหม
ลุยกันเลย
อดัม
ไม่รู้สิ ได้แล้ว
อดัม
(วีเวิร์ก)
ได้แล้ว ดึงเลย
ลากโซฟาออกมา แล้ววางหันไปทางที่ดวงอาทิตย์ตก แต่ว่า…
อือ มาแล้วๆ
เดี๋ยวนะ ผู้ชนะ
- ต้องแข่งใหม่แล้ว - รู้อะไรไหม ฉัน…
จะไปเอากาแฟมา
(บาร์)
ขอบอกเลย ผมพอมีประสบการณ์
คุณไม่มีทางพลาด…
โอเคๆ ผมจะพาไปดูว่าไฟอยู่ตรงไหน
- ทำไมไม่รับโทรศัพท์ - ขอห้านาที เดี๋ยวผมลงไปแล้ว
- เดี๋ยวนี้เลย ไปเร็ว เร็วเข้า ไม่เอา - โอเค มันแพงนะ ระวังหน่อยสิแม่
ดื่ม
- เร็วเข้า เราสายแล้ว - มาแล้ว
- มาเร็ว - บอกแล้วไง วันนี้มีสอบมิดเทอมวิชาแคลคูลัส
เห็นสายไฟสีเหลืองไหม
เส้นสีน้ำเงินเสียบอยู่ในชุมสาย
สายคู่สีเขียว
โอเค พอแล้ว ฉันทำไมได้ ฉันจะเรียกอูเบอร์ให้นาย
แม่ เบาเสียงหน่อยได้ไหม
- ไม่ นี่เพลงโปรดของน้อง - เบาเสียงหน่อย
(ทำสิ่งที่คุณรัก)
สีชมพูด้วย
สวยดี
อือ
ดูฝีมือเราสิ
ฝีมือคุณต่างหาก
อ๊ะ ไม่ได้ๆ ไม่ได้ๆ ดื่มแค่นี้ได้ไง
เราทำงานกันหนักมาก
นั่นแหละ โอเค…
- ใช่… ใช่ โอเค โอเคๆ - โอเค
ทีนี้เราก็พร้อมแล้ว
อีกสองนาที ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนที่ทำงานตอกบัตรเข้าออก
แต่มันคือที่ที่ให้คนได้เชื่อมโยงถึงกัน
เพื่อเป็นส่วนหนึ่ง
และเมื่อคนที่นี่รู้สึกแบบนั้น เมื่อพวกเขารู้สึกถึงพลังงานนั้นแล้ว
พวกเขาจะบอกเพื่อนๆ
และเพื่อนของพวกเขาก็จะไปบอกเพื่อนๆ อีกต่อ
และเพื่อนของพวกเขาก็จะบอกคนทั้งโลก
- แจ๋ว - มีชิงช้าด้วย
- โอเค พร้อมนะ - ค่ะ
(อะไร ไปทำงานวันจันทร์ ที่ไหน วีเวิร์ก)
(hollydee90 ไปทำงานวันจันทร์แบบเก๋ๆ…)
(ถูกใจ)
และอีกไม่นาน อีกไม่นาน
สถานที่สองแห่งจะดูเหมือนความทรงจำที่ห่างไกล
แด่อนาคต
ไชโย
- ไชโย - ไชโย
วีเวิร์ก
วีเวิร์ก วีเวิร์ก
วีเวิร์ก วีเวิร์ก วีเวิร์ก วีเวิร์ก วีเวิร์ก
- วีเวิร์ก - วู้!
- โอเค - วู้!
เลสลีย์ เราปลดล็อกประตูรึยัง
แล้วค่ะ
ไม่ได้ล็อกอยู่นะ เพราะบางทีมันก็ติด
ใช่
มันเปิดอยู่ค่ะ
คุณแน่ใจนะ
ค่ะ
มันเหมือนได้เห็นการเปิดเผยตัวตน
ฉันไม่เคยมีแววได้เป็นนักแสดงเลย
พวกนักแสดงน่ะเห็นแก่ตัว
และ "ฉันต้องเด่น ดูฉันสิ ปรบมือให้ฉัน สนใจฉันสิ"
ยังไงก็เถอะ…
นี่สำหรับคุณค่ะ
เอาไปให้นักเรียนที่ควรได้
- ขอบคุณนะ - ขอบคุณค่ะ
น่าเสียดายที่เราต้องเสียพื้นที่นี้ไป
อะไรนะ เราจะเสียพื้นที่ไปเหรอ ทำไมล่ะ
ไม่มีใคร…
ค่ะ วีเวิร์กต้องเริ่มปรับปรุงชั้นนี้
แต่เราให้ศิลปินซ้อมมาแล้วนะ
อย่างน้อยก็ขอวันตามเดิมได้ไหม
น่าจะได้ค่ะ
น่าจะได้เหรอ
ให้ตายสิวะ
- คราวหน้าๆ - โอเคๆ ได้
หวัดดี
- วันนี้เป็นไงบ้าง - ดีค่ะ
- เหรอ - ค่ะ
- คุณจะประชุมเสร็จแล้วเหรอ - เปล่า
มีประชุมต่อกันไม่หยุด
อือ
ใช่ ดูดีมาก
พิเศษเชียว…
คุณก็ดูดีมาก
ขอบคุณค่ะ
นี่ไง ถึงแล้ว
ที่นี่เหรอ
ที่นี่แหละ
อดัม คุณไม่ได้บอกว่าจะมาดินเนอร์ที่นี่
อ้อ นั่นสินะ
- นี่คืออะพาร์ตเมนต์ที่คุณรักไง - นี่คืออะพาร์ตเมนต์
- ห้องที่มี… - วิวสวนแกรเมอซี
ใช่ ถูกแล้ว และเราจะมาดินเนอร์ที่นี่
- ผมจำที่อยู่ไม่ได้ - ดีใจจริงๆ ที่ได้รู้
- เราควร… - โอเค อือ
ที่รัก นี่ไม่ใช่อะพาร์ตเมนต์ห้องนั้น
- ไม่ ไม่ๆ ถูกแล้ว - ที่รัก ไม่มีใครอยู่เลย
อะไร…
ผมบอกว่าดินเนอร์ แต่ว่ามันออกแนวขึ้นบ้านใหม่มากกว่า
ตายจริง
ตายแล้ว… เราซื้อไหวเหรอ
ยัง แต่เดี๋ยวก็ไหว เดี๋ยวไหวแน่
มันมีห้าห้องนอน แต่ว่า…
รีฟกา
ขอบคุณนะ ขอบคุณ
ไม่ๆ ขอบคุณคุณนั่นแหละ
มีห้าห้องนอน
- ห้าห้องนอนเลยเหรอ - ใช่ แต่ห้องนึงเล็กหน่อย
- ผมเลยคิดว่าน่าจะใช้ทำสมาธิ… - ห้องเด็กเหรอ
(การมีลูกตามธรรมชาติ และการดูแลเด็ก)
(พูดคุยเรื่องการลงทุน สนทนากับอดัม นิวแมนน์)
เมื่อพับส้นรองเท้าให้แน่นแล้ว
มันแทบตัดปลายนิ้วเธอขาด เลือดนี่ไหลไปทั่วเลย
สีหน้าคนซื้อนี่แบบ…
หายนะเลยละ หายนะชัดๆ
อะไร… แล้วคุณขายได้ไหม
แน่นอนว่าผมขายได้
รู้ไหม ผมนั่งฟังคุณอยู่ตรงนี้
และผมทำได้แค่คิดถึงอะไรสามอย่าง
อย่างแรก "บ้าจริง ผมเขาสวยชะมัด"
อย่างที่สอง "ผมมองเห็นป้ายวีเวิร์ก"
นี่เป็นแห่งที่สองของคุณใช่ไหม
แห่งที่สอง ภูมิใจมากด้วย แห่งที่สองแล้ว
ครับ มันรู้สึกเหมือนว่า คุณเล็งเป้าไปที่นักลงทุนที่มีศักยภาพที่นี่
แล้วอย่างที่สามคืออะไรเหรอ
"เท้าของเขาเย็นไหม"
ไม่ ผมพูดจริง คุณเลือกสถานที่
ตรงข้ามกับหนึ่งในธนาคารการลงทุน ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ผมพูดถูกไหม
มันไม่ได้อยู่ที่ว่าเราเห็นอะไร แต่อยู่ที่ว่าใครเห็นเรา
แล้ววีเวิร์กคาดหวังว่าจะเปิดในนิวยอร์กกี่แห่ง
ตอนนี้ใครปล่อยเช่าพื้นที่ ในนิวยอร์กซิตีได้มากที่สุด
ผมคิดว่าต้องเป็นเจ.พี. มอร์แกนแน่ๆ
ทักทายหน่อยสิครับ คุณไดมอน
คุณไดมอน เราจะไล่ตามคุณให้ทันในสามปี สามปีนะครับ
ไม่ครับ ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เคารพนะครับ
แต่ผมจริงจังที่สุด
อนาคตของการทำงานจะดูแตกต่างออกไป
โลกภายนอกมีคนรุ่นใหม่ และมีมากด้วย คุณเข้าใจใช่ไหม
และพวกเขาไม่ได้คิดเหมือนพ่อแม่พวกเขา ไม่ได้แต่งตัวเหมือนพ่อแม่พวกเขา
ไม่ได้ทำงานเหมือนพ่อแม่พวกเขา
ทำไมพวกเขาจะอยากอยู่ในออฟฟิศแบบพ่อแม่ด้วย
ใช่ไหมล่ะ
คนหนุ่มสาวต้องการความสนุก ความตื่นเต้น และได้แรงบันดาลใจ
และโชคดีแล้วสำหรับเรา
เจ้าของสถานที่ในทุกๆ แห่งของเรา
ร่วมแบ่งปันวิสัยทัศน์นั้นกับเราทันที
วีเวิร์กไม่ใช่แค่บริษัท
แต่มันคือการเคลื่อนไหว
มีคนเป็นล้านๆ ที่พูดว่า
"ผมไม่ได้อยากแค่ทำงานหาเงิน"
แต่พวกเขาอยากสร้างชีวิตด้วย
ชาติหน้าผมขอกลับมาเกิดเป็นคุณนะ
สก็อตต์
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ อดัม นิวแมนน์
ขอบคุณครับ
ผมว่าผมไม่เข้าใจสักคำที่คุณพูดเลย
แต่ผมละอยากเป็นคนแรกที่พูดจัง
- ผมจะถือเป็นคำชมนะ - ได้เลย
- ขอบคุณครับ - อดัม
บรูซ ดันลีวี จากเบนช์มาร์ก แคปิตอล
บรูซ
ผมอยากเดินชมหน่อย
ได้แน่นอน
บางคนก็มีของอยู่ในตัว
เขาคือดาวเด่น
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี