NA PODSTAWIE PODKASTU „WECRASHED” WONDERY
WeCrashed: upadek start-upu
CZWARTEK 9 PAŹDZIERNIKA 2008
Adamie, będę cię szanować i miłować przez wszystkie życiowe przygody.
Dokądkolwiek pójdziemy, zrobimy to razem.
Dwoje kosmicznych podróżników połączonych transcendentną miłością.
Całe moje życie, całe twoje życie,
wszystkie nasze poprzednie życia prowadziły nas do tego momentu.
Bez ciebie jestem niczym.
Mazeł tow!
- Dziękuję. - O Boże.
I ten fiolet. Normalnie padnę!
Cała Rebekah.
- Piętnastomilionowa inwestycja? - W wycenioną na 45 milionów firmę.
Ale my się dopiero rozkręcamy.
Gwyneth będzie?
Nie pasowało jej. Nagrywa Country Strong.
Nasz biznes już taki jest.
Wróciłaś do aktorstwa?
Tak.
To świetnie.
James, bracie. Chodź tu.
Szoty tequili. Podwójne.
Toast. Lechaim!
A co z uczeniem jogi? Myślałam, że się w tym odnalazłaś.
No wiesz, aktorstwo zawsze było moim powołaniem.
Ale musiałam je porzucić, żeby móc do niego wrócić.
Rozumiecie?
3700 metrów kwadratowych?
Tak. Właśnie podpisałem dzierżawę.
Najlepszy widok na Empire State Building na całym Manhattanie.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
Gwyneth Paltrow przyjdzie?
Nie.
- Mogę ci coś doradzić? - Pewnie.
Pierwsza zasada rynku komercyjnych nieruchomości brzmi:
„Nieważne, co widzisz. Ważne, kto widzi ciebie”.
A druga zasada brzmi: „Znajdź dobrego bankiera”.
Potrzebujesz starego wygi. Jak Goldman albo J.P. Morgan.
Kto jest twoim?
Rysakow i wspólnicy.
Cześć.
Mogę go porwać?
Jasne, śmiało.
- Gwyneth przyjdzie? - Nie.
To dla was. Prezent.
Dziękuję, tato.
To za dużo.
- Na dom. - Nie, to za dużo.
Tato.
Moim zadaniem jest się o ciebie troszczyć.
Bardzo ci dziękuję.
Teraz to moje zadanie, Bob.
Na wszelki wypadek.
- Tato… - Korzystajcie.
Bardzo dziękuje.
- Masz chusteczkę? - Tak.
- Przyniosę ci. - Dziękuję…
Milion dolarów?
O czym ty mówisz?
- Dość już o pieniądzach. - Co to ma być za czek?
Moje siostry dostały tyle samo. Choć to było dawno temu.
Nie wiem, skąd to wziął.
- Wszystko dobrze? - Zaskoczył mnie.
Będziemy mieli własny dom.
Już dobrze.
- Tak się cieszę. - Powinnaś.
Zaraz wrócę.
- Co pijesz? - Tequilę.
- Jaką? - Jakąkolwiek podają.
Dzisiaj wypada wypić coś lepszego.
- Dwa razy 1942. - Już się robi.
Źle zaczęliśmy tę znajomość.
Potrafię o nią zadbać, Bob.
Moja firma właśnie została wyceniona na 45 milionów.
Nawet mi nie pogratulowałeś, tak na marginesie.
Za dom nie zapłacisz wyceną.
Ale zapłacisz za niego pieniędzmi, które przychodzą wraz z wyceną.
Dostałeś te pieniądze?
Już wkrótce.
Była tak podekscytowana, gdy mi o tym opowiadała.
Mój kuzyn, Ron.
Członek zarządu Nowojorskiego Towarzystwa Właścicieli Nieruchomości.
- Poznałeś go. - Tak, Yoda.
Udzielił mi ważnej lekcji. „Nieważne, co widzisz.
Ważne, kto widzi ciebie”.
Zgadza się.
Może opowiesz Adamowi o inwestycjach Jewgienija Rysakowa?
Zrobił ten trik z 18 centami?
Tak, to szczęśliwa liczba.
Będziesz miał szczęście, jak dostaniesz te 18 centów.
Jeśli chcesz o nią zadbać, to zacznij to robić.
O Boże!
Miguel.
Dobra, pogadamy z prawnikiem
- i wykręcimy się z dzierżawy. - Nie.
Żadnego prawnika i żadnego wykręcania się.
W takim razie podnajmiemy i ograniczymy straty.
Nie, żadnego podnajmu.
No to przekonamy Randalla,
- żeby otworzył tu Greendesk. - Nie.
To nie jest Greendesk. To jest WeWork.
- To jest nic. - To jest wszystko!
Wciąż możemy zdobyć pieniądze.
„Możemy” nie zapłaci za czynsz.
Miguel.
Weźmiemy pieniądze z Greendesk.
Ale to wszystko, co mam.
To edukacja moich dzieci, to…
To mój pierwszy dom. To moja emerytura.
Miguel, nie masz hipoteki, nie masz żony, nie masz dzieci.
Masz tylko mnie! Rozumiesz? Mnie.
Posłuchaj.
Już raz na mnie postawiłeś.
Proszę, byś zrobił to ponownie.
Dzięki pieniądzom z Greendesk nie trzeba będzie gasić świateł.
Światła.
Okej, dobra, to jak…
Jak zapłacimy za remont tej dziury?
Bóg stworzył świat w siedem dni. Ja zdobędę pieniądze szybciej.
Obiecuję.
Wiesz, że nie jesteś Bogiem?
Musisz przyznać, że trochę go przypominam.
Kuchnia i łazienki zostały odnowione,
jednak udało się zachować ich przedwojenny urok.
Ma klucz?
Do parku? Oczywiście.
Mieszkania w tym budynku rzadko trafiają na rynek.
Kocham je.
No nie wiem.
Co…
Przepraszam, da nam pani chwilkę?
- Tak. - Dziękuję.
Adam, no błagam cię.
Nie wiem. Po prostu sądzę, że możemy lepiej wykorzystać
- pieniądze twojego ojca. - Czyli jak?
Lepiej niż na mieszkanie z kluczem do Gramercy Park?
Tak. Możemy zainwestować w naszą przyszłość.
Nawet nie wiem, jak miałabym mu to wyjaśnić.
Chyba nie doceniasz tego, przez co on przeszedł, żeby…
Powiedz mu, że wierzysz w swojego męża.
Robię to dla nas.
Wykręć się z tego.
Nie ma takiej opcji, Rywka. Nie ma opcji.
Remont pochłonie więcej niż milion dolarów.
No, 1,5 miliona dolarów. Tak szacujemy.
Skąd weźmiecie resztę?
Z Greendesk.
Czyli wszystko?
No tak.
Powiedz, że wiesz, co robisz.
Adam, powiedz mi, że wiesz, co robisz.
Powiedz, że wiesz, co robisz.
Powiedz to.
Wiesz, co robisz.
Powiedz to.
Wiem, co robię.
Według planu tu jest dodatkowe 50 metrów.
Dajesz.
Czekaj.
Co, u diabła?
Huśtawka zostaje. Dildo wypad.
Rebekah nie miała tu czasem przyjść?
Rebekah.
Nie miała okadzić wszystkiego szałwią?
No wiesz, ten rytuał.
Nie odbiera telefonu.
Ile dziwek musi jeszcze zginąć,
żeby do niego dotarło, że to robota zabójcy?
Mówi się ulicznica, nieuku.
Cięcie.
Co? Bez „nieuka”?
Lecimy dalej. Kolejna scena.
Już się robi.
Puścisz mi poprzednią scenę?
Powinni to sprawdzić.
I ruszymy dalej. To chyba ujęcie wcześniej.
- Monica. - Tak.
Chciałam podziękować za tę szansę.
Daj spokój. Uwielbiałam twojego wujka.
Możemy to jeszcze raz odtworzyć?
Jesteś ze mnie zadowolona?
Byłam zachwycona Wiśniowym sadem w twojej reżyserii.
- Wspaniała sztuka. - Dziękuję.
Inspirująca.
Dziękuję.
Tęsknię za teatrem.
Nie to, żebym nie była wdzięczna.
Nie no, życie kosztuje.
Przy okazji, gdybym była znów potrzebna…
Twoja bohaterka właśnie zginęła, więc…
Może do retrospekcji? Uwielbiam grać.
Łazienki nie mogą tu być.
- Czemu? - Bo tutaj są okna.
O to właśnie chodzi!
Słuchaj, masz dyplom architekta?
Dyplom?
ROLA – PROSTYTUTKA NR 3
I bez dyplomu wiem, gdzie powinna być łazienka.
Nie masz o tym pojęcia.
Pozwoliłbyś lekarzowi bez dyplomu…
EKSKLUZYWNA PROSTYTUTKA NR 3
…rozciąć sobie brzuch?
- Nie jesteś lekarzem. - Jestem. Pozwolisz mi…
Pozwól, że ja ustalę, gdzie będą łazienki.
- Tutaj. - Odpuść.
Jak ludzie będą wchodzić, widzisz?
Pójdą tam. A ja chcę, żeby trzymali się tej strony.
Chłopaki.
Chłopaki!
Nie macie czasem 3700 m. biura?
Tak, ale tam jest grzyb.
Nie wiemy, czy to dobry, czy zły grzyb.
Żeby było jasne.
Nie ma dobrego grzyba. To zły grzyb.
Możemy przeprowadzić tu kilka rozmów kwalifikacyjnych?
Żeby nie było lipy, wiesz.
No nie wiem.
A ja mogę pracować w waszym biurze?
Tak!
- Wpadaj, kiedy tylko chcesz. - Jasne.
- Jak tylko ustalimy rodzaj grzyba. - Nie ma dobrego grzyba!
Mój mąż dzierżawi ten budynek. Pozwolił mi wykorzystać to piętro.
Wiem, że jest surowo i industrialnie,
ale pomyślałam, że możemy być jak American Donmar Warehouse.
Nie widziałam ścian tak daleko od siebie, odkąd wyjechałam z Teksasu.
Wiesz, jak długo musiałabyś czekać,
żeby jakiś wpływowy pan dyrektor dał ci darmową przestrzeń,
żebyś mogła robić to, co chcesz?
Wiesz, ile mogłybyśmy osiągnąć, gdybyśmy nie pytały o pozwolenie?
Co byś tu zrobiła, nie musząc płacić czynszu?
Czechowa. Wystawiłabym Mewę.
- Albo Trzy siostry? - Tak.
O Boże. To niesamowite.
Czujesz to? Czujesz naszą energię twórczą?
Tak.
Czyli… tak?
- Zdecydowanie tak. - Super!
Zawsze chciałam zagrać Maszę.
Będziesz wspaniałą Maszą.
- Dziękuję. - Tak.
Z czym kojarzy ci się „przestrzeń robocza”?
Produktywnością.
Ciszą.
Sam też mam parę pytań.
Dokładacie się do 401(k)?
Nie.
IT jest podstawą środowiska biurowego,
więc pracowałbyś tyle, ile byłoby konieczne.
Największa zaleta?
Jestem punktualna.
- Ubezpiecznie dentystyczne? - Nie.
- Biurka do pracy na stojąco? - Nie.
Skoro IT jest takie kluczowe, to czemu tak mało płacicie?
Mamo, potrafię sam zadawać pytania.
- Luźne piątki? - Nie.
- Prywatne toalety? - Nie.
Potrzebuję doświadczenia. Nie zależy mi na kasie.
Nie powinieneś tego mówić.
Witaj.
- Ile masz lat? - Szesnaście.
Mężczyzna.
Okej, jestem na tak.
Jacob, z czym ci się kojarzy „przestrzeń robocza”?
Boksy biurowe,
brzydkie meble, kiepskie światło jarzeniowe…
śmierć.
Właśnie.
Dobra, rozumiem.
To jest dobry pomysł.
„Dobry”? Jest „dobry”?
To świetny pomysł.
- Dobra. - Świetny.
To świetny pomysł. Czaderski. Postępowy. Podoba mi się.
Tylko chodzi o to,
że inna firma oferuje mi dziesięć tysięcy więcej rocznie.
- Dziesięć więcej. - Popilnujesz mi laptopa?
Jasne.
Dzięki.
Więc…
Miałem go przypilnować.
Czy ty właśnie… Znasz ją?
Jacob, posłuchaj mnie. Ludzie zasługują na coś lepszego niż to.
Lepszego niż tycie stoliki, zalewanie laptopa kawą.
Lepszego niż polowanie na gniazdko jak świnia na trufle
albo czekanie pół godziny w kolejce po kluczyk do łazienki,
żeby zobaczyć Bóg wie co.
No tak.
Lepszego niż liczenie na to, że zupełnie obcy człowiek
przypilnuje twojego laptopa za dwa koła.
Ale nie musisz wierzyć mnie. Uwierz naszym inwestorom.
Istniejemy od trzech miesięcy.
A zostaliśmy wycenieni na 45 milionów dolarów.
Dlatego moje pytanie brzmi: wolałbyś mieć 10 tysięcy dolarów…
10 tysięcy dolarów czy 10 tysięcy akcji Facebooka?
- Dacie mi kilka dni na przemyślenie… - Nie, nie, nie.
W WeWork szukamy odważnych, zdecydowanych ludzi.
Decyduj teraz: tak czy nie?
Tak czy nie?
- Nie wiem… - Jaaqob.
Nie zawiedź mnie. Tak czy nie?
Tak.
- Wchodzę w to. - Witaj.
- Masz robotę! - Mam.
Witamy, bracie, w WeWork.
- Dobra. - Widzimy się w niedzielę.
- Wchodzę w to. - Witaj.
Serio?
Chciałem coś udowodnić.
Musi istnieć lepsza alternatywa.
Wiesz w ogóle, co to jest?
- Gówniane miejsce do pracy. - Z lurą do picia.
To jest społeczność. Dlatego ludzie tu przychodzą.
Słuchałam waszej gadki całe popołudnie. Ludzie nie dbają o tycie stoliki.
Nie dbają o gniazdka ani kolejkę do łazienki.
Oni nie chcą być sami.
Gratuluję. Dostałaś pracę.
Dziękuję. Mam już pracę.
Nie, nie masz.
Jest czwartek, godzina 14.00, a ty siedzisz w kawiarni.
No dobra, nie mam.
Serio myślicie, że dorównacie Facebookowi?
Nie, nie myślę tak.
Ja to wiem.
Zbuduj z nami jutro.
Odmienimy świat.
Remont wciąż trwa,
ale mogę wam pokazać plany i tablice inspiracji.
Nie. Kombucza.
Taka magiczna herbata z drożdży.
Stworzymy teatr pokroju American Donmar Warehouse.
Czego?
Tato!
- To jakieś żarty? - Naprawimy to.
Moje oczy!
- Nie. Miguel? - Kurwa, moje oczy!
- Dzwoń pod 911! - Adam?
- Adam! - O Boże, przepraszam.
Nic ci nie jest?
Nic nam nie jest.
- Nic się nie stało. - Stało się.
- Opiaskowałeś mnie! - Już dobrze.
- Przemyj to zimną wodą. - Boże!
Na to poszły moje pieniądze?
Po remoncie będzie wspaniale.
- Jasne. Wygląda świetnie. - Naprawdę jest…
Tato, przestań.
GATAKIS NIERUCHOMOŚCI STAWROS GATAKIS – DYREKTOR
To zabawne. Nowojorczycy myślą, że w nieruchomościach chodzi o widok.
Wcale nie. Jak wiesz, nie chodzi o to, co ty widzisz.
Ale o to, kto widzi ciebie. Prawda?
To nasza supermoc.
Ludzie tacy jak my, imigranci, synowie imigrantów,
dostrzegają to, czego inni nie widzą.
Uważam, że to świetny model biznesowy.
- To dobrze. Ja też. - Naprawdę.
Ale na litość boską, naszym najemcą był Bear Stearns.
Moi rodzice, Georgina, są staroświeccy.
Każdą firmę młodszą niż 200 lat uważają za ryzykowną.
A start-up? Nigdy na to nie pójdą.
Ale bądźmy w kontakcie.
Wróć do mnie, gdy będziecie mieli dłuższą historię.
Zadzwonię za 200 lat.
Dwieście lat.
Nie zapomnij.
To jest Georgina?
To Georgina z Georgem.
Georgina i George.
I co to za bractwo?
To Sigma Tau.
- Sigma Tau? - Miałem ksywkę SoCo.
- Sigma Tau, nieźle. - Stary, połowy nie pamiętam.
Taka była impreza. Jedne z najlepszych lat mojego życia.
- Nic nie pamiętasz. - Wolę nic nie pamiętać.
Inaczej żona by mnie zabiła.
- To inna historia. - Co nie?
Hej, może pójdziemy na drinka?
Z chęcią, ale muszę zdążyć na pociąg.
Stawros, właśnie straciłem idealną lokalizację,
a ty straciłeś idealnego najemcę.
Zasługujemy na drinka.
Naprawdę nie mogę.
SoCo poszedłby na drinka.
SoCo nie miałby dziecka.
Musisz wrócić na karmienie?
No to pojechałeś.
Odprowadzę cię na pociąg.
To biznesowy drink, mamo.
Nie martw się. To tylko jeden drink.
Nie, mamo. To nie…
Nie.
- Cztery drinki. Może pięć. - Znam go.
- Nie. Przestań. - Mamo, może sześć.
Niedługo wrócę do domu.
Nigdy nie wróci do domu, mamo!
- Stary. - Biedny SoCo.
Musi się palić ze wstydu.
Co to ma znaczyć?
Dorosły facet musi prosić rodziców, żeby mu pozwolili
pobawić się dłużej w środku tygodnia.
Nie chce ci się siusiu?
- Zabiorę cię do łazienki. - Nie.
Jemy rodzinną kolację w każdy wtorek i czwartek
Tylko we wtorki i czwartki? Tak rzadko?
Czemu nie przez cały tydzień?
- To normalne. - Uszczęśliw wszystkich.
Już wiemy, kto nosi spódnicę.
Nie twoja matka. I nie twój ojciec.
- Ty ją nosisz. Co to? - Hej, wcale nie.
Nie. Mylisz się.
Ja się mylę? Ja się mylę czy może ty nie chcesz tego słyszeć?
Rachunek.
Nie. Mylisz się. Dali mi wszystko.
Oprócz niezależności.
Posłuchaj.
Rozumiem. Naprawdę.
Moi rodzice też się dla mnie poświęcali. Wszystko im zawdzięczam.
Dlatego jesteśmy im winni
śmiałe, odważne decyzje.
Rozumiesz?
Tak.
Stawros, wyciągnij umowę.
No dalej, wyciągnij.
Wyciągaj. Daj mi ją.
Mówisz, że rodzice dali ci wszystko.
Odpłać im, robiąc świetny interes.
Podziękujesz mi.
PODPIS NAJEMCY
Dobra. Jebać to.
Tak. Jebać to.
- Jebać to. Tak. - Tak jest, stary.
Widzisz? Greccy bogowie nie spuścili na nas gromów.
Barman! Jeszcze jedna kolejka.
Mój nowy gospodarz płaci.
Serio?
„Lecą i będą lecieć, choćby roiło się wśród nich od filozofów.
Niech filozofują, ile chcą, byle tylko leciały”.
- „A sens?” - „Sens?”
„Proszę, pada śnieg. Jaki w tym sens?”
„Myślę, że człowiek powinien być wierzący, przynajmniej powinien szukać wiary,
bo inaczej jego życie jest puste, puste”.
No dobrze… Przerwijmy na chwilę.
Zróbcie sobie przerwę.
Rebekah, podejdź. Musimy się naradzić.
Ściskasz tę spódnicę, jakby miała ci uciec.
- Jestem… Wiesz… - Wiem. Musisz wyluzować.
Musisz wyluzować.
Masza jest taka jak ty.
- Nie różnicie się. - Taka jak ja.
Jest w innym miejscu,
- w Rosji w 1901 roku. - W Rosji.
Jest uwięziona w umierającej socjecie. Desperacko próbuje się wydostać.
Ale jest tak samo mądra, pełna pasji i odważna jak ty.
Musisz włożyć w to więcej siebie.
Bądź śmiała. Odważna. Uwolnij to.
Spróbujmy jeszcze raz.
„Jeden już odszedł na zawsze. Zostajemy same, by zacząć życie od nowa”.
- „Uspokój się, Maszo”. - Nie, to nie ten wers.
- To ten wers. - Nie, to nie ten.
- Przecież na to patrzę. - Ćwiczę cały dzień.
- Zły wers. - Patrzę na to.
Spójrz jeszcze raz.
Nie szkodzi.
- Pomieszałem dwie przemowy. - Wiem. To jest…
Ty czytasz z lewej do prawej, my z prawej do lewej.
A z moją głową przeczytałbym to i do góry nogami.
Świetnie ci idzie. Wprowadź mnie, proszę.
Mam przeczytać kwestię Czebutkina, tak?
Czebutykina. Tak, proszę.
- Cze-booty-kina? - Nie żartuj sobie.
- Adam, przestań. - Powiedziałaś Cze-booty-kina?
Jeszcze bardziej go lubię.
- Proszę cię, to dla mnie ważne. - Czebutykin.
Nie rozumiem, po co tak to w kółko wałkujesz.
Jesteś urodzoną aktorką.
Monica zna się z CE Dany Brunettiego, więc…
- CE? - Dyrektorką kreatywną.
Ona zna wszystkich agentów, dyrektorów castingów i…
Nawet nie wiem, czy przyjdą.
Oczywiście, że przyjdą.
Przyjdą i dostrzegą to, co ja już widzę.
Jesteś gwiazdą.
Galaktyką.
Wszechświatem.
Wielkim Wybuchem.
Dobrym dymankiem. Nie.
Świetnym dymankiem.
Dobra, od początku.
Nie macie tu tylko pracować.
Macie odnaleźć tu wspólnika.
Macie odnaleźć tu drugą połówkę.
Jedyny problem z postępem prac jest taki,
że nie będę już mógł jeździć tu na rowerze.
Adam, naokoło. Nie po tape…
cie.
Stawros, bracie. Już do ciebie jadę.
Jest zielona.
Pasuje ci do koszulki.
Kto to jest?
Właściciel naszej nowej lokalizacji na śródmieściu.
- Nie mamy lokalizacji na śródmieściu. - Teraz już mamy.
Jaja se, kurwa, robisz?
Próbowałbyś mnie od tego odwieść.
Tak, bo ledwo ciągniemy to!
Idealne warunki najmu…
Wystarczy! Adam, przestań! Przestań to ciągle robić!
Odkręć to.
Miguel, przyklej tapetę i zmień pieluchę.
- A ja idę spełniać nasze marzenia. - Jeśli podtrzymasz tę umowę,
- odejdę. - Nie odejdziesz.
Wal się.
Wszystko w porządku?
Tak, to tylko miłosna sprzeczka.
Możemy chwilę porozmawiać?
Co za noc. Boże, czułem ją cały następny dzień.
Rany, mój mózg… wyparował.
Racja, ale…
Słuchaj, stary… to trochę niezręczne.
Nie. Co ty…
Jeśli chodzi o tamten wieczór, to spiłem się bardziej, niż chciałem.
Obaj się spiliśmy.
Tak.
Dotarło do mnie, co mówiłeś. Muszę zająć się tym gównem.
No wiesz…
Ale przyszedłem prosić, żebyś zrobił mi przysługę
i podarł tę umowę.
Mam podrzeć umowę?
Tak.
- Serio? - Serio.
O Boże. Dzięki Bogu.
I bez urazy?
Bez urazy.
- Jesteś w porządku. - No wiesz…
Jesteś w porządku.
Kiedy powiedziałem rodzicom, komu wynajmuję, nieźle się wkurwili.
Czaisz?
Co to ma znaczyć?
Nie jesteście jeszcze nawet prawdziwą firmą, więc wiesz.
Nie jesteśmy prawdziwą firmą?
Stawros, co się stanie, jeśli to się rozniesie?
Co się rozniesie?
Że Stawros Gatakis podpisuje umowy bez pokrycia.
Na wizytówce masz wpisane „dyrektor”, ale oboje wiemy, że to ściema.
Mama i tata pociągają za sznurki.
Stawros, rynek nieruchomości w Nowym Jorku jest bardzo ciasny.
Jeśli to by się rozniosło…
Miło było cię zobaczyć, nowy gospodarzu.
Stawros!
Miguel.
Wiem, że nie jestem Bogiem.
Bo nie poradzę sobie bez ciebie.
Wiesz o tym. Widzimy się w środku, okej?
Widzimy się!
Cholera.
Trzeba równo ze wzorem.
Wiem, że trzeba równo ze wzorem. Właśnie próbuję tak zrobić.
Ojciec zmarł dokładnie rok temu.
W dniu twoich imienin, Irino.
Było bardzo zimno, padał śnieg, zdawało mi się, że tego nie przeżyję.
Ale minął rok…
ZAREZERWOWANE
…i wspominamy to spokojnie, a ty znów nosisz biel.
Po co wspominać?
Nad zatoką stoi zielony dąb.
Opleciony złotym łańcuchem. Złotym łańcuchem.
Co to, kurwa, jest?
Masz dziś ciekawy nastrój. Gdzie idziesz?
- Do domu. - To dziwne.
Mamy grać z akcentem?
Nieważne. Wrócę wieczorem.
Do widzenia, najmilsza.
Jeszcze raz ci życzę, żebyś była zdrowa i szczęśliwa.
Dawniej, kiedy ojciec żył, przychodziło do nas 30 albo…
albo 40 oficerów.
ANTON CZECHOW TRZY SIOSTRY – JEDYNY WYSTĘP
Niesamowita.
Zamknąłem oczy i przeniosłem się do Moskwy.
Dziękuję.
Nie mogłem oderwać od ciebie oczu.
Dziękuję, moja miłości.
Będzie więcej prób.
To było naprawdę coś. Wyszło świetnie.
- Ożywiłaś scenę. Dodałaś jej wyrazu. - Tak.
- Dziękuję za wszystko. - Było warto.
- Kochana. - Hej.
- Zrobiłyśmy to. - Tak.
To było… Od czegoś trzeba zacząć, a ty zaczęłaś bardzo dobrze.
Z czasem będzie lepiej i łatwiej.
- Naprawdę super. - Dziękuję.
Idę na górę. Widzimy się w domu, tak?
Dzięki, że przyszedłeś.
- Nie mogłem tego przegapić. - Kocham cię.
Kocham cię. Ja bardziej.
- Kocham cię. Pa. - Kocham cię.
Mamy Four Loko, mamy tequilę, mamy Fruit Roll-Up.
Wiem dla kogo.
Posłuchajcie. Mamy 12 godzin do otwarcia.
Możemy wiele zdziałać w 12 godzin.
- Gotowi? - Tak.
- Jesteście gotowi? - Tak!
Jesteście gotowi?
Do dzieła!
Nie wiem. Dobra.
Naciągnij.
Z kanap musi być widać zachód słońca…
Masz.
Czekaj… Wygrał.
- Będzie rewanż. - Wiesz co…
…pójdą na kawę.
Wiem coś o tym.
To jest zawsze dobrym…
Pokażę ci, gdzie jest światło.
- Czemu nie odbierasz? - Daj mi pięć minut.
- Już. Idziemy! - To drogi sprzęt, uważaj. Mamo!
Zdrowie.
- Spóźnimy się! - Lecę!
- Chodź! - Mam dziś test z całek.
Widzisz żółty kabel?
Niebieski jest podłączony do trunka.
Zielony przewód.
Okej, pasuję. Nie dam rady. Zamówię ci Ubera.
Możesz to ściszyć?
- Nie, to jej ulubiona piosenka! - Ścisz to!
RÓB TO, CO KOCHASZ
Jest różowy.
Jest piękny.
Spójrz na nasze dzieło.
Twoje dzieło.
O nie. Z czym do ludzi?
Zbyt ciężko pracowaliśmy.
Tak.
Może być.
Teraz możemy wznieść toast.
Za dwie minuty wszystko się zmieni.
To nie jest miejsce, w którym ludzie odbębniają robotę.
To jest miejsce, w którym ludzie się łączą.
Gdzie przynależą.
Kiedy ludzie to poczują, kiedy poczują tę energię,
powiedzą o tym znajomym.
A ich znajomi swoim znajomym.
A ich znajomi powiedzą światu.
Huśtawka.
- Gotowa? - Tak.
CO? BUJAM SIĘ DO PRACY GDZIE? WEWORK
HOLLYDEE90 BUJAM SIĘ DO PRACY…
POLUBIENIA
A już niedługo, bardzo niedługo
dwie lokalizacje będą tylko odległym wspomnieniem.
Za przyszłość.
Lechaim.
WeWork!
Lesley, zostawiliśmy otwarte drzwi?
Tak.
Sprawdziłaś? Zamek czasem się zacina.
Właśnie.
Są otwarte.
Na pewno?
Tak.
To było jak objawienie.
Nigdy nie miałam zostać aktorką.
Aktorzy są egoistyczni.
„Jestem najważniejsza, patrzcie na mnie, bijcie mi brawo, słuchajcie mnie”.
W każdym razie…
to dla ciebie.
Daj je dobremu uczniowi.
Dziękuję.
Jaka szkoda, że stracimy tę przestrzeń.
Co? Musimy się stąd wynieść? Dlaczego?
Nikt ci nie…
WeWork będzie odnawiał to piętro.
Ale mamy zobowiązania wobec aktorów, którzy już ćwiczą role.
Możemy chociaż z tego się wywiązać?
Prawdopodobnie.
Prawdopodobnie?
Ja pierdolę!
- Następnym razem. - Dobra.
Cześć.
- Jak ci minął dzień? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
- Kończysz już spotkanie? - Nie.
Zaraz mam kolejne i kolejne, i kolejne.
No tak.
Tak, jest pięknie.
A zwłaszcza…
Ty jesteś piękna.
Dziękuję.
To tutaj.
Tutaj?
Tak.
Nie mówiłeś, że tu jest ta kolacja.
No tak!
To mieszkanie ci się podobało.
To z widokiem na park.
I idziemy tu na kolację.
- Nie skojarzyłem adresu. - Co za miła niespodzianka.
- Mamy tak po prostu… - Tak
Skarbie, to nie to mieszkanie.
- To jest to mieszkanie. - Nikogo tu nie ma.
Powiedziałem kolacja, ale to bardziej parapetówka.
O Boże.
O mój… Stać nas na nie?
Nie, ale będzie.
Ma pięć sypialni, ale…
Rywka.
Dziękuję.
Nie, to ja tobie dziękuję.
Jest pięć sypialni.
- Pięć? - Jedna jest dość mała,
- więc nadaje na pokój do medy… - Dla dziecka.
O INWESTYCJACH ROZMOWA Z ADAMEM NEUMANNEM
Kiedy obcas w końcu się złożył,
prawie odciął jej czubek palca. Wszystko było zabryzgane krwią.
Mina kupującego była…
To była kompletna katastrofa.
Ale sprzedałeś produkt?
Oczywiście, że tak.
Tak sobie ciebie słucham
i myślę o trzech rzeczach.
Pierwsza: Boże, jakie on ma świetne włosy.
Druga: patrzę na szyld WeWork.
To twoja druga lokalizacja, tak?
Druga lokalizacja. Jestem bardzo dumny.
Odnoszę wrażenie, że namierzasz potencjalnych inwestorów.
A ta trzecia rzecz?
Nie marzną ci stopy?
Serio, wasza druga siedziba
mieści się naprzeciwko największych banków inwestycyjnych.
Zwęszyłem coś?
Nie chodzi o to, co ty widzisz. Chodzi o to, kto widzi ciebie.
Ile lokalizacji chcielibyście otworzyć w Nowym Jorku?
Kto obecnie dzierżawi najwięcej powierzchni w Nowym Jorku?
To chyba musi być J.P. Morgan.
Dobry wieczór, panie Dimonie.
Panie Dimonie, przebijemy pana w trzy lata. Trzy lata.
Nie. Z całym szacunkiem.
Ale mówię zupełnie poważnie.
Przyszłość pracy wygląda inaczej.
Pojawiło się nowe pokolenie, bardzo wpływowe. Rozumiecie?
Nie myślą tak jak rodzice, nie ubierają się jak rodzice,
nie pracują jak rodzice.
Czemu mieliby chcieć biur rodziców?
Prawda?
Młodzi ludzie chcą w biurach rozrywki, ekscytacji, inspiracji.
Na szczęście dla nas,
właściciele wszystkich naszych lokalizacji
od razu podzielili naszą wizję.
WeWork to nie tylko firma.
To ruch.
To miliony ludzi, którzy mówią:
„Nie chcę tylko zarabiać na życie”.
Oni chcą żyć.
W następnym życiu zdecydowanie chcę być tobą.
Scott.
Panie i panowie, Adam Neumann.
Dziękuję.
Nie zrozumiałem ani słowa, ale żałuję, że nie wpadłem na to pierwszy.
- Biorę to za komplement. - I dobrze.
Bruce Dunlevie, Benchmark Capital.
Bruce.
Chcę szczegółów.
Oczywiście.
Niektórzy po prostu to mają.
On jest gwiazdą.
Napisy: Daria Okoniewska