Jakieś pytania?
Od dawna rozważamy rozstanie.
- To jakiś maniak. - Wariat.
- Co za kompromitacja. - Takie są liczby.
ŚRODA 18 WRZEŚNIA 2019
Wejdź.
Będziemy głosować.
Co z wnioskiem z prezentacji Toma?
- Wnoszę. - Ktoś popiera?
- Popieram. - Wniosek przyjęty pod głosowanie.
Wszyscy głosujący za niech powiedzą „tak”.
Tak.
Głosy przeciw?
Wniosek przyjęty.
Zadzwoń do jego biura i go tu ściągnij.
Biuro Adama Neumanna. Zaraz wyciągnę go ze spotkania.
- Nie odbiera. - Wyślij Esther.
Rozumiem, że to pilne.
Tak, dobrze. Dziękuję.
Ale jest w kraju?
Niedługo przyjedzie.
Dziękuję.
Wejdź do mieszkania.
Bo takie są obowiązki trzeciej asystentki.
Jako trzecia robiłam bardziej powalone rzeczy.
Rozumie pan, w czym problem.
RENOWACJA KUCHNI
- Tak, rozumiem. - To dobrze, bo poprzednicy nie rozumieli.
Chodzi o feng shui. Nie zgadza się.
Zupełnie.
Już od samego wejścia jest tak… klaustrofobicznie.
- Zgadzam się. - Trzeba to otworzyć.
Żeby w końcu było czym oddychać.
To była moja pierwsza myśl: otworzyć przestrzeń.
Właśnie tego tu trzeba.
Pora wstać i do roboty gnać.
Tak!
Proszę się rozejrzeć. Pewnie musi pan wszystko pomierzyć.
Tak, miłości moja.
- Widzimy się w aucie. - Na pewno jesteś gotowy?
Oczywiście. Do boju!
Nie masz na sobie koszuli.
Dajcie mi koszulę!
Mam go.
Panie Neumann.
Kim jesteś?
Esther, trzecia asystentka.
Mam Phila na linii.
Nie. Phil źle działa na kaca.
Mówi, że to pilne.
Dla niego wszystko jest pilne.
Panie Naumann, proszę.
- Możesz mu to przekazać? - Nie.
Zrób głośniej!
SIEDZIBA GALAKTYCZNA
Dzień dobry!
- Już południe. - Dzień dobry!
- Miło cię widzieć. - Padł.
Zarząd zwołał pilne spotkanie.
Super, później zajmij się tym. Skoczyłabyś mi do Bonberi Mart
po sałatkę z wakame, zanim się wyprzeda?
- Czemu nie zadzwoniłeś? - Adam…
Opublikowali to.
ADAM NAUMANN ZBUDOWAŁ WEWORK I MOŻE JE ZNISZCZYĆ
Kurwa!
Weź się w garść!
Drzwi są otwarte.
Zarząd chce zablokować debiut giełdowy.
Nasze akcje są zabezpieczeniem transakcji wartej 380 milionów.
Trzysta osiemdziesiąt milionów, Rywka.
- Spójrz na mnie. - 380 milionów.
Spójrz na mnie.
Strach jest wyborem.
Zapowiedziałam was.
Jesteś supernową.
Idealnie.
Ubijemy dziś świetny interes, maleńki.
Świetny interes.
- Dziękuję. Ćwiczyliście? - Nie ma za co.
- Ćwiczyliśmy. - Zna swoją kwestię?
Tak.
Adam Neumann, Krawlers.
12 LAT WCZEŚNIEJ
Mamy tu coś, co odmieni wasze życie.
Śpioszki z nakolannikami.
NAKOLANNIKI DLA DZIECI!!!
Chodź do mnie, dziecko.
Chodź do mnie. No chodź.
- Nie rozumiem. Wcześniej raczkowało. - Proszę pana.
- Chwilę. - Proszę pana.
Czy wasz biznes jest skalowalny?
Świetny pomysł na biznes tym się różni od dobrego, że jest skalowalny.
Ten produkt ma szansę zrewolucjonizować branżę modową.
Konkurencji dosłownie pójdzie w pięty.
Moja siostra, Adi, go zademonstruje.
Składany obcas dla zabieganych kobiet.
Już nigdy nie będą musiały rezygnować ze stylu w imię wygody.
Raczkuj.
Widzicie? Raczkuje.
Obserwujcie kolana.
PRZEDSIĘBIORCZOŚĆ 301
Są w różnych kolorach:
od czerwonobrunatnego do fioletoworóżowego.
Mamy szarobrązowe, wiśniowe.
Mamy brązowe, ciemnobrązowe…
Nie chciałem tego robić, ale, Nicholas, musimy dobić targu.
Mamy czarne, żółto-zielone…
Kurwa!
Nicholas, przyjacielu. Proszę cię, mieliśmy umowę.
Najwolniejsza winda na Manhattanie.
A może i na świecie.
Tak.
Piątkowy wieczór na wypasie?
Się wie.
- Tajskie? - Chińszczyzna.
Chińszczyzna!
Hej, masz ochotę na drinka?
Wiesz co, właśnie kupiłem żarcie…
Weź je ze sobą. Nie przeszkadza mi to.
Zasmrodź mi mieszkanie. Uwielbiam to.
Mam wpaść do ciebie na drinka?
To takie dziwne?
Jesteśmy sąsiadami.
W Nowym Jorku jest to trochę dziwne.
Ja nie jestem z Nowego Jorku. Pochodzę z Izraela.
Tam to zupełnie normalne.
W zasadzie cały czas wpada się do sąsiadów.
Sąsiedzi są twoimi przyjaciółmi.
Słuchaj, moja siostra niedługo wróci.
Mieszkamy we dwoje. Tak w ogóle jest supermodelką.
Ucieszymy się z towarzystwa, jeśli zechcesz do nas wpaść.
Nie naciskam.
No dobra, może jedno szybkie piwo.
…patrzą po kątach.
Dlatego mamy konkurs z siostrą.
Kto w miesiąc pozna więcej sąsiadów. Zgadnij, kto wygrywa.
- Gdzie jest twoja siostra? - Powinna wrócić w każdej chwili.
Cholera. Myślałem, że mam sześciopak.
Mam Heinekeny w lodówce. Mogę po nie skoczyć.
Super. Świetnie.
Świetnie, super.
Chcesz sos sojowy?
- Tak. - To też przynieś.
A teraz Adam Neumann.
Wyobraźcie to sobie.
Skończyliście studia. Zdobyliście szpanerskie dyplomy.
Dostaliście pierwszą pracę. Ile zarabiacie?
Wynagrodzenie początkowe w Nowym Jorku wynosi 41 000 dolarów.
Po podatkach 29 000 dolarów.
Gdzie będziecie mieszkać?
Mediana rocznego czynszu za jednopokojowe mieszkanie w mieście
wynosi 38 000 dolarów.
To może coś mniejszego.
Kawalerka: 32 000 dolarów.
Zostawmy Manhattan.
Możecie dojeżdżać pociągiem z Hoboken.
Albo promem ze Staten Island.
A teraz wyobraźcie sobie życie w mieście
w nowoczesnym budynku ze wszystkimi udogodnieniami
za ułamek ceny.
Mówię o współdzielonych mieszkaniach.
Wspólna przestrzeń, wspólne wydatki, wspólne doświadczenia, wspomnienia…
wspólne życie.
Witajcie w Concept Living.
Proszę.
Jesteście inwestorami. Zadawajcie pytania.
Brzmi jak akademik.
Dokładnie tak. Dziękuję bardzo.
Studiuję po to, żeby dostać pracę,
zarabiać i nie musieć mieszkać w akademiku.
A kto sprząta łazienki?
Wy. Wy i pozostali mieszkańcy.
To wasza łazienka.
Czyli gorzej niż w akademiku.
Jestem od was trochę starszy,
więc wyjawię wam pewien sekret.
Przez resztę życia będziecie próbowali odtworzyć to, co macie teraz.
Domy w Hamptons, wypady do Vegas, wieczory kawalerskie.
Wszystko po to, by odtworzyć to. Ten moment.
Będziecie szukali tego uczucia przez resztę życia.
Możesz wejść w to teraz, kiedy wycena wynosi pięć milionów,
albo później, z całą resztą, kiedy wyniesie już 100 milionów.
Bardzo dziękuję, ale nie mówiłem do was.
Panie Silvestro.
Nie obchodzi mnie piątka w indeksie.
Bez urazy. Szukam inwestora.
Pańska firma zainwestowała ponad 300 mln. w start-upy związane z nieruchomościami.
Cokolwiek zarobił najlepszy z nich, ja przebiję to dziesięciokrotnie.
Gdybyś sprzedawał swoją pewność siebie, tobym w to wszedł.
Ale ten biznes nie jest dla mnie.
Zgadzam się z resztą. Nie chcę sprzątać wspólnej łazienki.
Wspomnę szybko o dwóch innych.
Krawlers. Śpioszki dla dzieci z nakładkami na kolana.
To, że nie mówią, nie znaczy, że ich nie boli.
I obuwie damskie ze składanym obcasem,
które zrewolucjonizuje branżę modową.
Jestem seryjnym przedsiębiorcą.
Potrzebuję tylko przestrzeni biurowej i funduszu zalążkowego.
Co pan sądzi?
Sądzę, że skończysz jako miliarder
albo w więzieniu.
Dziękuję za pański czas.
No dobrze. Następny…
Adam. Cześć.
Co prawda nie mam pięciu milionów, ale mogę załatwić ci tanie biuro.
W moim budynku.
- Na Brooklynie. - Brooklynie?
Jordan Parnass.
Jordan.
Jordan Parnass. Miło cię znowu widzieć, bracie.
Ciebie również. Mam na imię Miguel.
Pracuję w Jordan Parnass.
- Robimy American Apparel. - American Apparel. Piękne ubrania.
- Tak. - Uwielbiam wasze topy.
Pracuję w firmie architektonicznej, która projektuje sklepy American Apparel.
Firma architektoniczna.
Czyli nie pracujesz w American Apparel?
Nie. Rozmawialiśmy kiedyś. Już ci to mówiłem.
Podbijałeś do mojej dziewczyny na imprezie urodzinowej.
Lisa.
Kupowałem nam szoty, pamiętasz?
Szoty.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Tak się bawią wyższe sfery.
- Miguel M… - McKelvey.
- Tak jest. - Miguel McKelvey, oczywiście.
- Tak. - No coś ty.
Pewnie, że cię pamiętam.
No to opowiadaj o tym biurze.
Mogę ci je pokazać.
Okej, to chodźmy.
- Szoty! - Tak jest.
- Zaraz, zaraz. Pięć matek? - Tak.
Ale się opiłeś mleka. Nic dziwnego, że jesteś taki wysoki.
To był matriarchalny kolektyw. Żadnych mężczyzn.
Dorastałem w komunie.
- Zaraz, dorastałeś w komunie? - Tak.
A ja w kibucu.
Jesteśmy bratnimi duszami.
- Rany. - Mega.
To jest to.
Tak!
Tutaj wszystko się zaczyna.
- Wiem. - Nic już nie mówię.
Chcesz je zobaczyć?
Co zobaczyć?
Larry i Sergey założyli Google w garażu.
Bezos zaczął w Starbucksie.
Ty jako pierwszy miliarder wystartujesz ze schowka.
To będzie dobra historia.
Nie chcę być miliarderem. Chcę być bilionerem.
Przypomnij mi czynsz.
750 miesięcznie.
- Wyskrobiesz? - Coś wymyślę.
IMPREZA NA DACHU! SOBOTA WIECZÓR – DJ + MODELKI
WSZYSTKO ZAPEWNIONE (OPRÓCZ ALKO) (WEJŚCIE – 20 $)
Dobrej zabawy. Dzięki, że przyszliście.
Może organizuj imprezy.
Nie jestem organizatorem imprez, tylko seryjnym przedsiębiorcą.
Wiesz o tym.
Robię to, żeby zebrać na wynajem biura.
- Przepraszam. - Dzięki. Baw się dobrze.
Przepraszam, próbuję stąd wyjść.
Przepraszam.
Nie zwracam pięniędzy.
- Luz. - Ani grosza.
Kup sobie za nie koszulę.
Koszulę?
Moja siostra ją uwielbia. To siatka.
Znasz ten materiał?
- Poznaliśmy się. - Naprawdę?
- Tak. - A znasz pawia?
- Poznałaś kiedyś pawia? - Nie.
Dzisiaj ja jestem pawiem.
Pawie nie mają sutków.
Oczywiście, że mają. Wszystko ma sutki!
Hej, kto to jest?
Nie wiem.
Umówię się z nią.
Szalom.
Nie dosłyszałem, jak masz na imię.
Mam powiedzieć obcemu natrętowi ubranemu w siatkę, jak mam na imię?
- Nie sądzę. - Jestem Adam.
Adam Neumann. To moja impreza.
Widzisz? Już się znamy.
Ale wciąż nosisz siatkę.
A gdybym jej nie nosił, to poszłabyś ze mną na randkę?
Nie chodzę na randki.
A jadasz?
- Pójdziemy na kolację. - Nara.
Opowiesz, czemu nie chodzisz na randki.
Powiedz przynajmniej, z kim przyszłaś.
Wysuwamy ramiona przed siebie i siadamy w pozycji krzesła, utkatasana.
Odkładamy dłonie na klocki. Kto chce, może wyprostować nogę.
Wydech.
IZRAELSKA MARYNARKA WOJENNA
Prostujemy się.
Przechodzimy to sukhasany, pozycji łatwej.
Dłonie blisko serca.
Namaste.
Lechaim.
Brawa dla instruktorki.
No dalej, dalej.
- Cudowne zajęcia. - Dziękuję.
- Cudowne. - Dziękuję bardzo.
Przepływ w przepływie był… przepływowy.
To miłe. Dziękuję.
Jeszcze mam mrówki.
Normalnie chodzę na zajęcia dla zaawansowanych,
ale pomyślałem, że wpadnę sprawdzić, jak radzą sobie początkujący.
- Serio? - Tak.
- U kogo się uczyłeś? - U wszystkich najlepszych guru.
Wszystkich? Niesamowite.
Ale obecnie nie mam guru.
Szukam nowego.
Na twoje nieszczęście nie jestem guru. Jestem joginką.
Joganinką?
Nie to powiedziałam.
Może wytłumaczysz mi różnicę, kiedy pójdziemy coś zjeść?
Wygugluj sobie.
Będę zbyt zajęty guglowaniem, jak wyleczyć naderwaną pachwinę.
Dziękuję za udział w zajęciach.
Możesz zostawić datek w misce.
Namaste.
Dzień dobry.
No proszę, proszę.
Ty też robisz tu zakupy. Jakie to miasto jest małe.
Kupujesz tu? Mieszkając 70 przecznic dalej?
Tutejsze bezmięsne klopsiki są… niesamowite.
I przyszedłeś tu po jednego banana.
Wolę kupować na bieżąco.
Dziękuję.
2,49 $.
Za banana?
Nie ciekawi cię, czy jest wart 2,49?
Było warto tu w ogóle przychodzić?
Żeby się z tobą umówić? Pewnie.
Drink.
- Uwielbiam drinki. - Jeden drink.
Uwielbiam drinka.
- Nie zawal. - Czemu miałbym?
- Zawaliłem. - Łazisz za mną dwa tygodnie
i spóźniasz się 45 minut?
No wiem, wiem.
Masz rację. Przepraszam.
Proszę, daj mi się wytłumaczyć.
Domykałem transakcję. Bardzo dużą transakcję.
Nie wiem, czy ci mówiłem, ale jestem seryjnym przedsiębiorcą.
Wszystkim to mówisz.
- Czego się pan napije? - Poproszę to samo.
A teraz posłuchaj. Dopiję lampkę wina, za którą zapłaciłam 22 dolary, i wyjdę.
Jeśli masz stąd wypaść jak burza, potrzebujesz energii.
Proponuję najpierw coś przekąsić.
Przystawki wyglądają nawet lepiej niż dania główne.
Jestem weganką.
Nie zjesz nawet taquito?
Nie, nie mogę. Piszę felietony na bloga wellness mojej kuzynki Gwyneth.
Zaraz, Gwyneth? Jak… Paltrow?
To normalna osoba.
Bardzo ładna osoba.
Niewiele mi już zostało.
No to… powinniśmy coś zamówić.
Mam obsesję na punkcie zdrowego stylu życia.
Nie zaśmiecam swojego organizmu.
Moje ciało to moja świątynia.
Pieprzenie.
Pieprzenie?
Nic tylko ściemniasz, drogi kolego.
Kłamiesz, odkąd tylko usiadłeś.
Pocisz się, bo jechałeś rowerem.
Masz pogniecione nogawki, bo wsadziłeś je w skarpety.
Nie dbasz o zdrowie. Kopcisz jak komin.
Masz żółte opuszki i daje od ciebie dymem na kilometr.
Chcesz zamówić przystawki, bo jesteś spłukany.
I nie spóźniłeś się dlatego, że dopinałeś transakcję.
Spóźniłeś się, bo jesteś dupkiem.
A ty co?
Co ja?
A ty co? Instruktorka jogi.
Sprawisz, że świat będzie lepszy i bardziej błyszczący,
ucząc bandę bogatych, znudzonych kur domowych,
jak powąchać własną dupę?
I kto tu pieprzy od rzeczy?
Widziałem, ile kasy ci zostawili.
Cały stos gotówki.
Mówisz o darowiznach?
- Darowizny! - Jogin zgarnia tę kasę.
Ja się dopiero uczę, więc dostaję dolara od głowy.
Jak striptizerka.
Poproszę rachunek.
Twoje biznesy nigdy nie wypalą.
A ty w ten sposób nie odnajdziesz oświecenia.
Ja przynajmniej w coś wierzę.
- Co to miało znaczyć? - Ciuchy dla dzieci? Serio?
- Co ty wiesz o dzieciach? - Wiesz, czego jest dużo? Dzieci.
- Czego potrzebują? Ciuchów. - Czemu cię to obchodzi?
Chcesz stąd wyjść?
Pojebało cię?
- Znam to spojrzenie. - Jezu.
Nie, nie. Poczekaj.
Zapomniałem portfela.
Łokcie blisko klatki piersiowej, opuszczamy wraz z wydechem. Cztery, trzy…
Adam?
Co ty robisz?
Przepraszam za zamieszanie. Odpocznijcie w pozycji dziecka.
- Nie wchodź tam. - Jestem umówiony.
- O Boże. - Mnie nie oszukasz, panie „joganini”!
- Co ty robisz? - Nie zamydlisz mi oczu.
Jakiś problem?
Problem w tym, że cię przejrzałem.
- Przejrzałem cię. - O Boże.
Pod tym całym namaste, kadzidłami i figurkami Buddy kryje się zwykły oszust.
Ale mnie nie oszukasz. Byłem na twojej stronie.
Osiem lekcji dziennie, koszulki i woda święcona za grubą kasę.
Dobrze na tym wychodzisz.
Dobrze na tym wychodzi.
A wszystko dzięki temu,
że nazywasz instruktorów „uczniami”, ale płacisz im jak stażystom.
Powiem ci, jak będzie.
Nie ty będziesz jej płacił po dolarze od ucznia,
tylko ona tobie – z datków, które zatrzyma.
Rozumiemy się?
Właściwie to w ogóle nie powinnaś…
Albo Rebekah otworzy własne studio.
Odbierzemy ci wszystkich „uczniów”.
Pójdą na to, bo im zapłacimy.
A ponieważ twoi klienci przychodzą tu dla niej, a nie dla ciebie,
odbierzemy ci też każdego klienta.
To ona jest oświecona, nie ty.
Jestem przedsiębiorcą
i rewolucja to mój żywioł.
Dzięki za drinka.
Po studiach wyjechałam do LA i spróbowałam sił w aktorstwie.
Nauczyłam się trochę o sobie i o świecie.
No i tyle.
Czego się nauczyłaś?
Jak wygrać w życie.
Jak wygrać w życie?
- Wiem, to… - Musisz mi powiedzieć.
- Podzielić się sekretem… - Coś ty, nie zrozumiesz.
- Ja nie zrozumiem? - Nie ma szans.
Okej, zaraz zrozumiem.
- Nie sądzę… - Zobaczysz.
- Mów. - Przestań.
- Nie, przestań. - Jak wygrać w życie?
- Przestań!
No jak?
W czym tkwi sekret? Muszę wiedzieć.
Na naszej randce…
powiedziałaś…
Powiedziałaś, że moje biznesy nie wypalą.
Mówiłaś poważnie?
Tak.
Uważam tak, ponieważ…
nie obchodzi cię produkt, który sprzedajesz.
Nie ma w tym żadnego zamysłu.
Co jest dla ciebie ważne?
Na czym ci zależy?
Musisz kochać coś więcej niż tylko pieniądze.
Oczywiście.
- Kiedy byłeś najszczęśliwszy? - To proste. Kiedy byłem mały.
W kibucu.
- Dorastałeś w kibucu? - Tak.
To one jeszcze istnieją?
- I jak było? - Istnieją.
Było jak na amerykańskim letnim obozie.
Idealnie.
Na tym uczuciu oprzyj swój biznes.
Rób to, co kochasz.
Tak się właśnie wygrywa w życie.
Wyjdziesz za mnie?
Nie.
Jeszcze nie.
Świątek, piątek czy niedziela,
macie się wziąć do roboty. Sklep ma być gotowy na czas.
Nie chodzi o święta, tylko o problemy z dostawą…
Bez materiałów…
Cześć.
Przyjść później?
Ma ma być otwarty. Gówno mnie to obchodzi.
Jak leci?
Zepnij dupę i to zrób. Sami ustaliliście grafik.
Mamy to pod kontrolą. Prześlę zaktualizowany grafik…
Chcesz otworzyć ze mną biznes?
- W styczniu mamy otwarcie. - Pewnie.
Nawet nie zapytasz jaki?
No tak. Pewnie.
Współdzielone przestrzenie biurowe.
To, o czym mówiłem na zajęciach,
ale nie mieszkania, tylko biura.
- Super. - Podoba ci się?
- Bardzo. - Bardzo?
Czemu ja?
Potrzebuję darmowego architekta.
Masz coś, kurwa, do powiedzenia? Słyszałeś, co mówię?
Wchodzę w to.
Miguel, tępaku, słuchasz mnie?
Umówię nas z właścicielem.
Jeśli mnie wyciszyłeś, to przysięgam…
- Nie. W pełni rozumiem. - Rozumiesz?
Słuchałeś mnie w ogóle?
Cały czas słuchałem.
To świt nowej ery.
Ery ekonomii na żądanie, samozatrudnionych.
Ery, w której każdy z nas posiada biznes,
a tym biznesem jesteśmy my sami.
- Jak mówi JAY-Z… - Wiem, co to przestrzeń coworkingowa.
Zatem wiesz, że, ostrożnie licząc, jest to pomysł wart miliardy dolarów.
Miliardy?
Miliardy.
- Może nawet więcej. - Lekko.
Ledwo stać cię na obecny czynsz,
a ja mam wam wynająć całe piętro?
Próbujesz sprzedać – wybacz – naprawdę kretyński pomysł
na dziecięce ubrania.
Kretyński? Dzieci jest mnóstwo. Biznes odporny na recesję.
Nie wiecie nic o nieruchomościach.
Jestem dyplomowanym architektem.
On jest architektem.
Wiesz co, Randall? To ty nie wiesz nic o nieruchomościach.
A skąd to wiem?
Bo gdybyś coś wiedział, nie byłoby tu pustych pięter.
- Miłego dnia. - Nie.
- Jutro dostaniesz ofertę. - Nie.
- Jutro dostaniesz ofertę. - Nie chcę żadnej oferty.
- Obiecuję… Nie. - To oferta.
- Ile? Z 17 stron? - Tak.
Głównie obrazki.
- Nie przynoście mi oferty. - Nie.
Co masz do stracenia, poza okazją wartą miliardy dolarów?
- Jutro. - Czas już na was.
Potrzebujemy biznesplanu.
Wiem. Obiecałeś mu go jutro przynieść.
Dobra historia biznesowa musi zawierać zarwaną noc.
No dobrze. Kupmy jakieś jedzenie, picie.
Nie, nie, nie. Nie my. Ty.
Moją mocną stroną jest sprzedaż i właśnie sprzedałem nasz pomysł.
Twoja kolej. Ma być na 17 stron.
- Siedemnaście. - On się nie zgodził.
Zgodził się. Tylko jeszcze o tym nie wie.
NA BIURA
Ku…
Chodź, bo się spóźnimy.
- Dalej, dalej. - Pięć minut!
Pięknie.
- Pocisz się jak świnia. - Wiem.
Tak jak obiecałem, 17-stronicowa oferta.
Proszę. Greendesk.
Greendesk.
Greendesk jest skierowany do osób dbających o środowisko.
Udostępniamy przestrzeń i biurka…
NOWA PRZESTRZEŃ DO PRACY.
…firmom mającym na uwadze dobro środowiska.
Ekowojownikom.
- Nacisk na przyszłość. - Tak.
Dzielenie się planetą.
Muszę przyznać…
że to całkiem imponujące.
Ale biorąc pod uwagę dalszy rozwój, wynajem krótkoterminowy
i nieznanych poddzierżawców,
to dla mnie zbyt ryzykowne.
Nie, zatrzymaj ją.
Mamy kopię dla każdego z potencjalnych inwestorów.
Jest twoja. Na pamiątkę.
Dziękuję za poświęcony nam czas.
- Chodźmy. - Poczekajcie.
Kim są ci pozostali inwestorzy?
Kto jest następny?
Arker?
Najpierw Arker, a potem Two Trees.
W drogę.
Poczekajcie chwilę.
Jeszcze raz rzucę okiem.
Na szóstej stronie…
- I jak? - Cudowna energia.
Cudowna. Cudowna energia.
Jutro zaczynamy oprowadzać?
- Oprowadzać? - Tak.
Nie mamy biurek.
Miguel, my nie sprzedajemy biurek.
My sprzedajemy doznania.
- My? - Styl życia.
- Wspólnotę. - Tak.
Możemy się przynajmniej zgodzić co do tego, że biurka by pomogły?
Nie możemy.
Ale…
Biurko narożne ma mniej więcej…
Dwa metry na półtora, tak.
Połóż się, proszę.
- Na podłodze? - Tak.
No, kładź się. Tutaj.
Głową w tę… Tak, idealnie.
Rywka. Dla mnie?
- Serio? Tu jest brudno. - Połóż się, proszę.
Nie jest wcale tak brudno.
- Tuż obok jego wielkiej głowy. - Jest brudno.
Tej pięknej, wielkiej głowy.
- Tak to sobie wyobrażałeś? - Idealnie.
Po prostu bajka.
Czyli tak pi razy drzwi jeden boks to Miguel razy Rywka.
W latach 20. była tu fabryka czekolady.
Jeśli się mocno zaciągniesz, wyczujesz w powietrzu zapach kakao.
- Taśma wyznacza biurka? - Dokładnie tak.
Tak.
Jakie biurka?
Miguel?
Przyniosę katalog.
Moja ulubiona część.
Tutaj postawimy automaty do gier.
Tam w pełni wyposażony bar.
Wszystko w cenie.
W ciągu dnia kombucza, a co wieczór darmowe drinki.
Tak.
No nie wiem.
Posłuchaj.
Jeśli chcesz tylko odbębnić swoją robotę, to miejsce nie jest dla ciebie, okej?
Jestem z tobą szczery.
Chcę, żebyś swoje biurko zamienił na całe piętro.
Chcę, żebyś poznał tu żonę.
Chcę, żebyś znalazł nowego wspólnika przy grze w beer ponga
i tak się spił, że nie zwleczesz się z łóżka do południa.
Chcę, żeby artykuł z naszego newslettera podsunął ci pomysł,
który zmieni twoje życie.
Chcę, żebyś budował marzenia
i odnalazł siebie.
I chcę, żebyś nie bał się porażki.
To ważne.
Najważniejsze.
Mogę wpłacić depozyt?
Oczywiście.
Miguel, przynieś umowę.
Bez masła, bez sera. Nic z tych rzeczy, dobrze?
Oczywiście. Coś do picia?
Dobrze, może być.
Wspaniale.
A dla pana?
Dobrze się czujesz?
Daj mi chwilę, proszę.
Tylko chwilę.
Dokąd idziesz?
Przepraszam, proszę dać nam chwilę.
Załamanie rynku, sprzedaż bez pokrycia, bankructwa.
Mój pomysł wypalił.
W każdym razie jego wersja.
Oceniał pan pomysły w konkursie biznesowym w Baruch.
- Tak. - Adam. Adam Neumann.
Przepraszam, to było dawno.
Popełnił pan wielki błąd, nie inwestując w mój pomysł.
Wielki błąd. Założyłem firmę.
Prognozujemy zysk na poziomie 200 tysięcy w ciągu pierwszego roku.
- Nieźle. - Tak.
- Dwieście tysięcy? - Tak, 200 tysięcy.
- Gratuluję. - Dwieście tysięcy.
Nieźle. Moja sekretarka tyle zarabia.
Zabrakło ci paru zer.
Dobrze cię było widzieć.
Smacznego.
Możemy stąd iść?
- Jesteś pewien? - Tak, chodźmy. Proszę.
Co tam się stało?
- Nie powinienem był podchodzić. - Co to za goście?
Nieważne.
Adam, spójrz na mnie.
Gówno osiągnąłem. Gówno!
Masz rację.
Osiągnąłeś nic…
w porównaniu z tym, do czego jeszcze dojdziesz.
Wiem to. Stać cię na więcej niż Greendesk.
Musisz im to pokazać. Inaczej nigdy nie będą cię szanować.
Spraw, żeby to dostrzegli.
Co dostrzegli?
Co dostrzegli, Rywka?
Jesteś supernową.
Rywka.
Wyrabiasz się.
BIUROWIEC NA SPRZEDAŻ
154 Grand.
Niedaleko skrzyżowania z Broadway, na targ można dojść piechotą.
- Setki restauracji. - Mnóstwo.
- Idealny. - Ale to Manhattan.
Mam świetny budynek przy 195 Plymouth. Olać Manhattan, co nie, Miguel?
Nie mówię tylko o Manhattanie.
Mówię o Los Angeles, Londynie, Paryżu, Dubaju.
Spokojnie. Posłuchaj.
W pewnym momencie życia
trzeba zadać sobie pytanie: „Ile mi wystarczy?”.
To nas wykup.
Rozumiem.
Nie próbowałeś go nawet przekonać.
Gdyby się zgodził…
Ale wiedziałeś, że odmówi.
W swojej ostatniej pracy zarabiałeś ile – 15 $ za godzinę?
Osiemnaście.
Właśnie zarobiliśmy pół miliona w 20 minut.
Gratuluję.
Udowodniliśmy, że biznes działa.
Teraz nie mogą nam już odmówić.
Zdrowie.
Nie.
- Nie. - Właściwie…
- Nie. - Nie ma mowy.
Nie.
Nie? Tylko tyle? Po prostu nie?
Jeszcze nie podnieśliśmy się po kryzysie mieszkaniowym.
Szukamy pewnych najemców. A wy macie scoring kredytowy studentów.
Nic wam nie wynajmę i, szczerze mówiąc,
nie sądzę, by ktoś inny to zrobił.
Wróćcie na Brooklyn.
Rynek, który znacie.
Podpisaliśmy zakaz konkurencji z byłym wspólnikiem.
Nie możemy wrócić na Brooklyn.
No cóż, to nie było zbyt mądre.
- Nie. - Przykro mi.
- Nie mam pana w kalendarzu. - Proszę pani…
wysłałem mejla w czwartek.
Jak się pan nazywa?
- Adam. Adam Neumann. - Dobrze, Adam Neumann.
Szukamy flagowej lokalizacji na Manhattanie i…
Przykro mi, nie mamy wolnych terminów.
Kiedy mógłbym znów zadzwonić?
Mamy do pana kontakt. Odezwiemy się.
Dziękuję. Ostatnie pytanie.
Jak mówiłam, nie mamy terminów.
- Przyjdę jutro bezpośrednio do biura. - Jesteśmy zajęci.
- Osta… - Miłego dnia.
Co za dzień.
Ludzie.
A jak tobie minął dzień?
Dobrze.
Tylko dobrze?
Tak, dobrze.
Dobrze, dobrze czy tylko dobrze?
Tylko dobrze.
Dobrze.
Przepraszam, to takie głupie.
Po prostu…
Kiedyś czułam się w studiu jak w domu,
a teraz za każdym razem, kiedy tam wchodzę,
czuję tylko zupki chińskie.
On nie jest prawdziwym „joganinem”.
Wiem, ale po prostu czuję to stężenie soli,
cierpienie zwierząt, cały ten fałsz i pic na wodę.
Myślałam, że to moje powołanie.
Myślałam: „To jest to. Właśnie do tego zostałaś stworzona.
Jesteś w domu”.
- Nie mogę. Po prostu… - Nie.
Nie mogę znowu być nikim. Po prostu nie mogę.
Nigdy nie będziesz nikim.
Rywka.
Nie chciałem ci tego mówić, ale widziałem go w kolejce po kurczaka.
Stać cię na więcej.
Jesteś liderką.
Nauczycielką. Artystką.
Niespotykanym talentem.
Jest tyle rzeczy, których jeszcze nie spróbowałaś.
Rozpoczęłaś podróż. Odnajdziesz cel.
Naprawdę tak myślisz?
Nie.
Ja w to wierzę.
Na podłogę.
- Na podłogę? - Tak.
No dobra, schodzę na podłogę.
Na jedno kolano.
Na jedno kolano?
Tak.
Tak?
Tak.
Tak?
- Tak. - Nie.
- Tak. - Zróbmy to.
Tak!
Zamanifestowałam sobie ciebie.
Tak to się nazywa?
To prawda. To działa.
Nie, naprawdę?
Zamknij oczy.
Dobra, zamknąłem.
Jeśli wyślesz światu pozytywną energię, on otworzy przed tobą drzwi.
Nawet się nie waż.
Skup się na swojej duchowej energii,
na emitowaniu tych wibracji.
Czujesz to?
- Czuję. - Naprawdę?
Tak.
Wszechświat dzwoni.
O cholera.
Jewgienij Rysakow.
Mam spotkanie z Jewgienijem Rysakowem.
Jesteś prawdziwą czarodziejką.
Muszę dać znać Miguelowi.
Ty to zrobiłeś, nie ja.
No nie wiem.
Coś tu jest na rzeczy, ale podoba mi się to.
Nie jest źle.
Powinieneś założyć krawat.
Na koszulkę w serek?
Nie. To darmozjad.
Cała jego rodzina to darmozjady.
Najpierw miejsca parkingowe.
A teraz chce kasy na remont klimatyzacji?
Dasz radę.
Idź do sklepu i kup mu wentylator.
Muszę się zająć Frickiem i Frackiem.
Panowie…
mam dziesięć minut.
No dobrze.
Odróżnia nas to, że nie oferujemy wyłącznie przestrzeni coworkingowej.
Oferujemy styl życia.
Dziękuję, ludzki leku na bezsenność.
Wie pan co? To miejsce nie spełnia naszych oczekiwań.
Nie pasuje nam.
Ale dziękujemy.
- Chodźmy, Miguel. - Nie?
Nie. Ale dziękujemy za pański czas.
Bardzo dziękujemy.
Czemu nie pasuje?
No wie pan…
Ekspozycja na północ i wschód, widok wyłącznie na budynki.
Szyby są z akrylu. Podłoga to katastrofa.
Wygląda jak po wojnie.
Trzeba wylać nową.
- Prawda? - Tak.
To katastrofa.
Założę się, że w marcu robi się z tego betonowa trumna.
Od września do marca?
I jest tu tyle azbestu,
że Migeul dostanie raka, zanim wyjdzie z budynku.
Nie. W najlepszym wypadku będzie tu… Zgadzasz się?
W najlepszym wypadku będzie tu nijako i funkcjonalnie.
Nie o to w tym chodzi?
Nie. Chodzi o coś odwrotnego.
Robimy coś zupełnie innego.
Budujemy społeczność.
Styl życia.
Bez urazy, ale nikt nie będzie chodził w koszulce „Rysakow i wspólnicy”.
- Ale w naszych będą. - Dobra, gaduło.
Co planujecie?
Już mówię.
A może lepiej –
pokażę panu.
Proszę za mną.
Tak wygląda przyszłość.
Niech nastanie jasność.
Otwarta przestrzeń, w której ludzie będą rozmawiać, tworzyć, jeść i się bawić.
Będą zakładać biznesy, zawierać przyjaźnie, tworzyć wspomnienia…
a może nawet się zakochiwać.
Jeśli wciąż pan tego nie widzi, to może pan to poczuje.
Widziałeś te zdjęcia? Ten budynek jest do dupy.
Nie chodzi o budynek.
Chodzi o człowieka.
On jest inwestorem, tak?
Potrzebujemy inwestora?
Inwestor da nam kapitał, a kapitał budynek, który nie jest do dupy.
Jak chcesz go skłonić do inwestycji?
Adam to zamanifestuje.
Chcę być waszym wspólnikiem.
Nie szukamy wspólnika. Przykro mi.
Jeśli nie wspólnikiem, to inwestorem.
O jakiej kwocie pan myśli?
Nie może być za niska.
I nie może być z kosmosu.
Każdy jakąś ma.
Słucham.
Pokażecie mi?
To jakiś żart?
Nie możemy powiedzieć na spotkaniu z Jewgienijem Rysakowem:
„Nasza firma nie ma pracowników, towaru, nieruchomości…”
Nie mamy nawet nazwy.
A wyceniamy się na cztery i pół miliona?
Miguel, mamy setki budynków, tylko jeszcze ich nie nabyliśmy.
Wycena to tylko kwota, jaką ktoś jest w stanie zapłacić.
Nie chodzi o cenę, tylko o wartość.
O to, jak postrzegasz swoją własną wartość.
Adam, to jakiś obłęd.
Adam. Nie możemy tego zrobić.
Wyjdziemy na idiotów.
- Cztery i pół miliona dolarów? - Miguel.
- Adam, proszę. - Miguel.
Pominąłeś jedno zero.
Czterdzieści pięć milionów.
Piętnaście milionów w zamian za jedną trzecią udziałów.
Ta kwota nie wchodzi w grę.
Ile to chai?
Osiemnaście.
Osiemnaście to w hebrajskim szczęśliwa liczba.
Oznacza, że błogosławisz mnie i moją inwestycję dobrym, długim życiem.
Dodaj do tej kwoty 18 centów i mamy umowę.
Piętnaście milionów i 18 centów za jedną trzecią udziałów.
Mój prawnik się tym zajmie.
Nie zapytałem.
Jak firma się nazywa?
Potrzebujemy nazwy.
Tak.
„We”.
We?
- We live. - We dream.
We dream.
- We dream. - We wor…
Nie przyszliście tu z gratulacjami z powodu otwarcia WeWork w Limie.
Ponad 1800 metrów kwadratowych w samym sercu San Isidro.
96% jest już wynajęte.
Całkiem nieźle.
Wy przyszliście tutaj,
ponieważ Wall Street Journal wysłał wam powiadomienie
o nowym artykule na temat WeWork,
w którym zamiast o globalnym zasięgu czy prognozach na III kwartał,
które są bardzo obiecujące,
skupiono się na tym, by nas zniszczyć.
Mamy 425 lokalizacji w 100 miastach na całym świecie
i ponad 400 tysięcy użytkowników.
Ten artykuł mnie nie zdenerwował.
Nie.
On mnie zainspirował.
Naszą obecną wycenę na 47 miliardów dolarów
niektórzy odbierają jako… niedorzeczną.
Szczerze mówiąc, zgadzam się z nimi.
Jesteśmy warci bilion.
Nawet nie zacząłem jeszcze realizować wizji dotyczącej przyszłości tej firmy.
Nie mam żadnych wątpliwości. Żadnych.
Ale skoro zwołaliście nagłe spotkanie zarządu,
to znaczy, że niektórzy z was je mają.
Dlatego chciałbym wam oznajmić,
że jeśli nie rozumiecie, co tu tworzymy, teraz jest moment na to, by odejść.
Szykujemy się do bitwy,
więc jeśli jakiś byle artykulik tak wami wstrząsnął,
to nie chcę was u swojego boku. Jasne?
Nie potrzebuję was u swojego boku.
To jak będzie?
Za dwa tygodnie debiutujemy na giełdzie.
- Debiut? - Debiut.
Przyszedłeś tu, myśląc, że będziemy się spierać o debiut giełdowy?
Oczywiście.
Adam, do debiutu nie dojdzie.
Jako CEO nie akceptuję tego.
Nie akceptuję tego.
- Poza tym… - Adam.
…nie wierzycie we mnie…
Przeprowadziliśmy głosowanie.
Zostałeś usunięty.
Adam. Idziemy.
Skończyliśmy się dąsać?
To dobrze.
Zadzwoń do prawników.
Dobrze. Których?
Wszystkich.
WeCrashed: upadek start-upu
NA PODSTAWIE PODKASTU „WECRASHED” WONDERY
Napisy: Daria Okoniewska