POMORZE
Byłem pod wrażeniem tego, jak uratowaliście mego brata i pogan.
Jak długo Harald był z wami, zanim popłynął do Nowogrodu?
Nie popłynął do Jomsborga.
Zaraz po bitwie razem z Leifem Erikssonem rozstali się z Freydis.
Ale Freydis zabraliście.
Harekr zrobił ją naszą Gudiją,
ale potem poczuł, że mu zagraża i kazał ją zabić.
Zabrał jej dziecko.
Dziecko Haralda?
Syna.
Harekr chce go wychować na następnego przywódcę Jomsborga.
Znałem twojego ojca.
Zwał się Torvil Magnusson.
Torvil Wysoki.
Zanim przyjąłem Chrystusa, walczyłem u jego boku na wschodzie.
Był wielkim wojownikiem.
Nie wierzę ci.
Twoja matka ma na imię Gudrid.
Była piękna, na pewno wciąż jest.
Podróżowała razem z wami.
Znałem też Harekra.
To zwykły pirat, dlatego chcę go dopaść.
- Myślałem, że chodzi ci o pogan. - Tak.
Ale teraz chodzi o handel.
To przyszłość wikingów.
A piraci, tacy jak Harekr, którzy nękają wikingów,
są moimi wrogami.
Nie mam nic przeciwko Jomsborgowi.
Nie licząc jego przywódcy.
Trudno mi uwierzyć, że wygnał takiego wojownika.
Ja wolałbym cię zabić.
Próbował, ale taka była decyzja starszych.
Boska interwencja.
To słowa chrześcijanina?
Wraz z wiekiem, Jorundrze,
zauważam coraz więcej podobieństw między naszymi wiarami.
Modlę się do mego Boga, by pomógł mi zniszczyć Harekra.
Twoi bogowie chcieli, byś przeżył.
Nasi bogowie zbliżyli nas do siebie nie bez powodu,
chcą, byś doprowadził nas do Jomsborga,
byśmy zabili Harekra
i pozwolili ci zająć jego stanowisko
jako przywódcy nowego Jomsborga.
Boska interwencja.
WIKINGOWIE: WALHALLA
Kaysanie.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Nie umiesz kłamać.
Korzystałem dziś z astrolabium.
Jesteśmy blisko ujścia Dniepru.
Dwa dni od Konstantynopola.
Niedługo wrócisz do domu.
Jak się czuje?
Musi odpocząć.
A nam potrzebny będzie maszt.
Olaf.
Ognia!
Jak nas znalazł?
I skąd wie, jaki zasięg mają nasze katapulty?
Jorundr.
Nie zrobiłby tego. Nie zdradziłby swego ludu.
Nie wie, że Harekr nie żyje.
Ani tego, że ja tak.
I nie zna Olafa.
Musimy z nim walczyć!
Walczmy, póki nie odpłyną!
Nie!
Odnalazł nas.
Czy będziemy walczyć na morzu,
czy na lądzie, Olaf wycofa się do Kattegat
i wróci z większym wojskiem i większą liczbą statków.
Więc jaki mamy plan?
Jesteśmy ostatnim bastionem dawnej wiary.
Wielu z nas jest tu przez niego.
Odebrał nam domy i rodziny.
A teraz nęka tych, którzy są tu od zawsze!
Znam go.
Bóg prowadzi go w tej misji.
Jeśli mamy przeżyć,
musi wiedzieć, że przed nimi dużo pracy.
- Racja. - Tak.
Jomsborg to naturalna forteca.
Wejście jest niewidoczne z morza,
atakujące okręty zmuszone są
płynąć jeden za drugim,
dzięki czemu są łatwym celem dla katapulty.
Zatem może atak lądowy od tyłu?
To możliwe,
ale Harekr was zobaczy i odetnie wam drogę do statków.
Więc gdzie tkwi słaby punkt?
Główna brama.
Pozbądźcie się głównej katapulty,
a nic jej nie broni.
Co proponujesz?
Proponuję zadanie dla przyszłego przywódcy Jomsborga.
Zabrać ich na górę!
Nadchodzą ze wschodu.
Przyszliśmy pomówić z Harekrem.
- Gdzie on jest? - Harekr nie żyje.
Zabił go jego lud.
Więc kto tu rządzi?
Ja.
Przyszliśmy porozmawiać.
- Nie walczyć. - Ty żyjesz.
Jak widać.
Możesz wejść, Olafie. Powiedz, co cię sprowadza.
Przychodzę po syna Haralda.
Mojego syna.
Harald to chrześcijanin.
Nie pozwolę, by to dziecko wychowywało się wśród pogan.
Myślę, że bardziej martwi cię to,
że kiedyś może zawalczyć z twoim synem o tron Norwegii.
Jeśli chcesz zabrać mi dziecko, będziesz musiał mnie zabić.
Zdrajca!
Matko.
Nie nazywaj mnie tak! Przyniosłeś mi tylko wstyd!
Nie.
Matko!
Nie wiedziałem.
Przyszedłem zabić Harekra. Nie zdradziłbym Jomsborga.
Nie teraz.
Wiadomość od Freydis.
Zatoka.
Zostaw mnie! Nie jesteś moim synem!
Pani.
Przyszedłem tu odmówić akt skruchy.
Masz na to czas?
Myślałam, że bierzesz dziś ślub.
Księżniczka Gytha nie zastąpi mi tego, co mi odebrałaś.
Ale Bóg dał mi siłę, by ci wybaczyć.
Ojciec powiedział mi kiedyś,
że nie liczy się wielkość wojska,
siła stali ani morale żołnierzy.
By wygrać wojnę,
muszę znać najgłębsze pragnienie wroga.
Uważasz, że je znasz?
Aelfwynn nie dałaby ci dziecka z królewskiej krwi,
ale Gytha tak.
Nigdy nie dostałbyś jej ręki,
gdybyś nie stracił czegoś ważnego… z mojej ręki.
Po raz kolejny źle mnie oceniasz.
Bóg jest sprawiedliwy,
wie, że zasługujesz jedynie na piekło.
Nie mogę się doczekać naszego spotkania.
Na ślubie, oczywiście.
Co to za miejsce?
Olbia Pontyjska.
Święte miejsce starożytnych Greków.
Zbudowali tu wielką świątynię.
Podróżni zatrzymywali się tu, by się pomodlić,
zwłaszcza ci, których czeka nowe życie.
Jak nas wszystkich.
To wszystko, co mamy?
Nie licząc zapasów przy katapultach.
Zbierzcie je i przynieście tu.
Wszystko.
Dałaś mu to?
Tak.
Jestem tu, bo zobaczyłam wzór na ręce Jorundra.
Widziałam go wcześniej raz, kiedy narysował go Wieszcz.
Kazał mi mu zawierzyć.
Przestałam rozumieć los,
nie ufam przeznaczeniu.
Wikingowie nie panują nas swym losem.
Ale panujemy nad tym, jak do niego podchodzimy.
Zaufaj synowi.
Zaatakujmy na lądzie.
Harekr nie żyje, tak będzie najbezpieczniej.
Jorundrze, co myślisz?
Odpłyńcie.
Zbierzcie więcej wojów i statków.
Znacie drogę.
Zaatakujecie silniejsi.
To śmieszne.
Ich główny okręt jest w naprawie.
A pozostałe łodzie wypłynęły na najazdy.
Zobaczyłem to, co chciała.
Mogła ukryć pozostałe łodzie.
Nie rozumiecie.
Zwabiła was w pułapkę.
Chce, żebyście zaatakowali Jomsborg,
a jeśli to zrobicie, zginiecie.
Tak sądzisz?
Tak.
Myślę, że to ty nie chcesz, byśmy ich atakowali.
To zrozumiałe, że czujesz się winny.
Winny?
Próbowałem pomóc Freydis i co z tego mam?
Czy ktokolwiek mi pomógł?
Nie.
Pytałeś o moje zdanie.
Odpowiedziałem.
Nie odpłynę.
Bóg sprowadził mnie tu z jakiegoś powodu, nie odrzucę mego przeznaczenia.
Więc musisz pozbyć się katapulty.
Biegliśmy tak szybko, jak tylko mogliśmy…
Ale nie zauważyłem kuli i…
Upadłem na twarz!
Kocham cię.
Przepraszam.
Nadszedł mój czas.
Już za tobą tęsknię.
Mariam…
Powiem Orlaith, że ją kochaliście.
Dziękuję.
Przed tobą trudna droga.
Pomóż mi, proszę.
Nie mogę cię prowadzić.
Ale twoje serce tak.
Zaopiekuj się nim.
Oczywiście.
Amen.
Dzięki.
Moje gratulacje.
Jesteś teraz zamężna.
Dziękuję, pani.
Mam coś dla ciebie.
Gratulacje, Godwinie.
To piękne.
Ma dla mnie szczególną wartość.
Zawsze go noś.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Jesteś teraz częścią rodziny.
Wiele oczekuję od twoich dzieci.
- Zrobię, co mogę, Wasza Wysokość. - Wiem, że tak.
Bo w połowie będą wikingami.
Mam nadzieję,
że przestałaś podejrzewać Godwina.
Tak.
To dobrze.
Nie smuć się.
To piękne miejsce na śmierć.
Obiecałem ci, że zabiorę cię do domu,
ale nie potrafiłem.
Czeka cię jeszcze wiele podróży, Leifie Eriksson,
i wiele nauki.
Muszę powiedzieć ci
coś jeszcze.
Kiedy dotrzesz do Konstantynopola,
znajdź Lwią Bramę.
Po drugiej stronie, obok Wieży Belizariusza…
stoi mój dom.
Jest twój.
Znajdziesz tam wiele rzeczy, które pomogą ci w twojej podróży.
Korzystaj z tej wiedzy mądrze.
A teraz opowiedz mi raz jeszcze
o pieśni wielorybów,
które płyną na dno świata.
Wtedy, w jednej chwili…
wyłania z się z ciemności…
paszcza tak wielka, że może połknąć statek…
a potem nagle
pojawia się w naszym świecie…
chłonie go…
by znów zniknąć…
w głębinach.
Królowa dała ci prezent.
Tak, mówiła, że ci się spodoba.
Na pewno nie tak, jak ty.
Liczę na to.
Zapomniałeś, że poślubiłeś wikinżkę?
Poślubiłem piękną kobietę.
O co chodzi?
To prezent od królowej?
Tak.
Piękny, prawda?
Powiedziała, że patrzenie na niego
będzie przypominać ci przeszłość,
tych, których kochałeś i straciłeś.
Twierdzi, że zabrała go niedźwiedziowi.
Choć w to akurat nie wierzę.
Zdejmij go.
Nie mogę.
Obiecałam jej, że będę go nosić.
Czy to niepodobne do królowej?
Skąd.
To cała królowa.
Z ziemi
was stworzyliśmy.
I sprawimy, że do niej powrócicie.
I z niej
wyprowadzimy was po raz drugi.
Trudno uwierzyć, że prawie jesteśmy na miejscu.
Nie spieszy mi się.
Znam to uczucie.
Wyruszyłem, by kupić armię
i wrócić do Norwegii jako król.
A teraz
czuję, że jestem dalej niż na początku.
Ale być może jesteś bliżej czegoś większego.
Pomogłeś dostarczyć prezent mego ojca.
Dla cesarza to ważne na tyle,
że wynagrodzi was po stokroć.
Więc dlaczego ci się nie spieszy?
Nie masz dość odpowiedzialności?
Bo nie wiem, co czeka mnie potem.
Będziesz mieć wybór.
Będziesz wolna.
Praojcze i walkirie,
spójrzcie na mnie dobrym okiem
i dajcie mi zwycięstwo.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo
Twoje, bądź wola Twoja,
jako w niebie, tak i na Ziemi.
Praojcze i walkirie,
spójrzcie na mnie dobrym okiem
i dajcie mi zwycięstwo.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Amen.
Nieważne, co się ze mną stanie,
Olaf nie może go dostać, rozumiesz?
Jeśli zginę i ktoś będzie pytał o moje dziecko,
powiedz im, że to syn Haralda Sigurdssona,
wnuk Eryka Rudego
i siostrzeniec Leifa Erikssona.
Jego matką była Freydis.
Obrończyni Wiary.
Tędy.
Pamiętajcie o sygnale.
Teraz.
Pogański śmieć! Zdrajca!
Jorundrze!
Wezwijcie łodzie.
- Dlaczego? - Zrób to.
Już.
Tam. Pozbyli się katapulty.
Płyniemy.
Do wioseł!
Powiedz mojej matce…
że nie jestem zdrajcą.
Przygotować się!
Gdzie jej wojsko?
Na kogo ona czeka?
Na mnie.
Przybyłem po niego, Freydis.
Więc to tak walczysz jeden na jednego?
Z całą flotą?
Chcę, by moi ludzie mieli dobry widok na walkę.
Będą mieli szansę zobaczyć, jak wielki Olaf Haraldsson
ginie z ręki kobiety.
To syn Knuta?
Tak, król Norwegii, Swen.
Królu Norwegii.
Chodź, będziesz lepiej widzieć.
Co masz napisane na mieczu?
„Obrońca Wiary”.
Moim przeznaczeniem jest chronić tych, którzy wyznają dawną wiarę.
A moim wyplenić te starożytne mity.
Powinienem był wykończyć cię,
kiedy zabiłaś Gunnara.
Dałam ci szansę.
- Ale jej nie przyjąłeś. - Jestem tu teraz, Freydis.
Ale zanim cię zabiję,
dam ci ostatnią szansę,
byś przyjęła święty chrzest chrystusowy
i obietnicę życia wiecznego.
Odkupienie.
Życie wieczne.
Czy oni wszyscy są ochrzczeni?
Tak.
Każdy z nich.
To dobrze.
Będzie mi z tym lepiej.
Uciekajcie!
Swenie!
Freydis!
Uciekaj!
Twoja kolej, Olafie.
Myślisz, że mnie zabiłaś, Freydis,
ale jest wręcz przeciwnie.
Będę męczennikiem,
me imie zostanie zapamiętane,
kiedy twoje popadnie w niepamięć.
A kto o tobie opowie?
Nie! Proszę.
Proszę, oszczędź mnie.
Wstań, królu Norwegii.
Który z was to Harald Sigurdsson z Norwegii?
Ja jestem Harald.
Cesarz Roman
przybył z Konstantynopola, by was powitać.
Doszły nas plotki o potężnych wikingach,
którzy wraz z grupą kobiet pokonali Pieczyngów.
To nie plotki.
Chan nie żyje.
Osiągnęliście coś,
co dla wielu byłoby czymś niewyobrażalnym.
Wasza Wysokość, jesteś tu tylko, by nam podziękować?
Nie, przypłynąłem zobaczyć,
czy macie skarb Witomira z Czudzi.
Witomir nie przeżył podróży,
ale jego córka Elena tak.
Ona ma to, czego pragniesz.
Tak, wiem.
Potwierdziliśmy jego autentyczność.
Jesteś równie piękna, jak opisywał cię ojciec.
Witaj w swoim nowym życiu.
Nowym życiu?
Nie wiedziałeś, co mi wieziesz?
Myślałem, że chodzi o naszyjnik.
Nie.
Wiozłeś mi pannę młodą.
Nową cesarzową Konstantynopola.
Moi drodzy,
w Konstantynopolu przywitamy was jak bohaterów
i nagrodzimy was za waszą odwagę.
Haraldzie Sigurdsson,
jestem twym dłużnikiem.
Proś, o co zechcesz, a dam ci to.
- Cokolwiek? - Cokolwiek.
Coś wymyślę.
Dobrze.
Tak uzdolniony mężczyzna bardzo mi się przyda.
- Dajcie im, co zechcą. - Tak jest.
Mogłaś mi powiedzieć.
A co wtedy byś mi doradził?
Żebyś się nie ujawniała.
Wtedy dotarlibyśmy do Konstantynopola z pustymi rękami.
Teraz zyskałeś względy samego cesarza.
A ty jesteś cesarzową, poza moim zasięgiem.
Nic nie jest poza twoim zasięgiem.
Kto to?
Swen!
Gdzie Olaf?
Jak się tu dostałeś?
Ty musisz być Freydis.
Zwróciłam ci syna, choć nie musiałam.
Dziękuję.
Czego żądasz w zamian?
Pokoju.
Masz moje słowo.
Obiecuję jak matka matce.
Mam prawo do zemsty.
Ja jej wierzę!
- Rozsądźmy to w walce. - Ze mną?
Setką? Raczej z tysiącem.
Nie ty byłeś krzyżem, który trzyma miecz.
Jeśli zginiemy, nasi bogowie odejdą.
Gdyby nie Grenlandczycy, Most Londyński nadal by stał,
ale nie my.
Jesteś Freydis, prawda?
Obrończyni Wiary?
Tak.
To ja.
Spójrz.
Napisy: Jakub Jadowski