RZEKA WOŁCHOW W POBLIŻU NOWOGRODU
Freydis!
Gdzie Freydis?
Gdzie ona jest?
Freydis! Gdzie ona jest?
Nie wiem!
Zdrajca!
Tu jej nie ma!
Gdzie się chowa?
Tu jej nie ma.
Proszę.
Tu jej nie znajdziecie.
Gdzie indziej miałaby być?
Nie wiem.
Ja wiem.
WIKINGOWIE: WALHALLA
Gdzie dokładnie ją widziałaś?
Była tam.
- Zachodnia strona. - Nikogo tu nie ma.
Idziemy.
Coś znaleźliśmy.
Tutaj!
A ciało?
Nie ma. Ale są ślady wilków.
RZEKA DNIEPR
Nie znam kobiety, która tyle by się śmiała.
Mam się nie śmiać?
Jestem wolna!
Batu! Dołącz do nas.
Praojcze.
Pieczyngowie.
Jeśli przeżyjemy wodospad,
będziemy musieli przetrwać ich.
Pakujemy się. W drogę.
Widzieliście wodospad?
Tak.
Nie będę kłamał.
Będzie ciężko.
Będziemy musieli się przygotować.
Kiedy płyniemy?
- Jutro. - Co?
Nie! Dlaczego tak wcześnie?
Poziom wody się obniża.
Jeśli zaczekamy dłużej, łódź nie przepłynie wodospadu.
A my utkniemy tutaj.
Co w tym złego?
Batu, im dłużej tu zostaniemy,
tym większa szansa, że znajdą nas Pieczyngowie.
Więc weźmiemy łódź na ląd.
Wareg mówił, że Pieczyngowie są na wschodzie.
Kłamał.
Ze szczytu wodospadu widać obozowiska.
Ogniska na polach.
Obozując tu, dość ryzykowaliśmy.
Im szybciej odpłyniemy, tym lepiej.
W takim razie nie wiem, czy popłyniemy z wami.
Co?
Dlaczego nie?
Nie chcę umierać.
Wolicie ryzykować spotkanie z Pieczyngami?
Jeszcze nas nie znaleźli.
A wodospad to ryzyko.
Wszystko jest ryzykowne!
Przez ostatnie dwa księżyce ciągle ryzykujemy.
Wtedy nie mieliśmy wyboru. Teraz mamy.
Chcę zostać.
Ja też.
Batu?
Nie wiem.
Elena?
Podzielam ich obawy.
O co wam chodzi?
Od miesięcy wiedzieliśmy, że ten dzień nadejdzie.
A kiedy w końcu nadszedł,
nie chcecie zaryzykować?
Nie będę czekał,
aż Pieczyngowie zrobią flet z moich kości!
Jeśli trzeba, popłynę sam.
Nie dasz rady.
Jak to nie dam rady?
- Nie boję się. - Nie o strach chodzi.
Potrzeba sześciu osób,
do tego musimy odciążyć łódź o osiem ton,
inaczej nie popłynie.
Osiem ton?
Pozbądźmy się masztu.
Maszt waży może dwie i pół tony.
Jeśli stracę futra, nie mam po co płynąć.
Będziesz jak reszta z nas.
Niedługo zacznie się proces.
Zostanę uznany za winnego.
Jesteś winny.
Coś ty sobie myślał?
A co ty myślisz?
Wierzysz w potwora, który morduje w miejscu modlitwy,
zamiast w bogów, którym ufałaś.
Dużo się zmieniło.
Nie, matko.
My się zmieniliśmy.
Przygotować więźnia.
Jorundr, proszę!
Błagaj o litość.
Dla mnie.
Nie masz wyboru.
Jorundr, proszę.
Czy mój ojciec by błagał?
Jest rozpalona. Przynieś gorącą wodę i szmaty.
Mój syn. Muszę po niego…
Nic nie mów, Freydis.
Jesteś chora, a Harekr cię szuka.
Ma mojego syna. W Jomsborgu.
Muszę tam wrócić. Muszę…
Pomogę ci.
Chwyć to zębami i postaraj się być cicho.
W porządku.
Dziękuję. Możesz iść.
Księżniczko Gytho.
- Earl Godwin. - Wiesz, gdzie znajdę królową?
Prawdopodobnie w Winchester.
Pojechała do jednej ze swoich posiadłości.
- Kiedy zaplanowała tę podróż? - Nie wiem.
Proponowałam, że też pojadę, ale odmówiła.
Zabrała tylko kilku strażników i Agnarra.
Agnarra?
Zgubiłeś się?
Tak myślisz?
Skądże.
Szukam kogoś.
Nic.
- Są jadalne? - Nie!
To trucizna.
Więc czemu je zbierasz?
Szykuję się na spotkanie z nowym wrogiem.
Bólem.
Jak się czujesz?
Jakoś sobie radzę.
Ale kiedyś może być inaczej.
- Jak się nazywają? - Atropa.
Atropa? Jak bogini losu?
Najstarsza.
Nieugięta.
To Atropos decyduje, jak umiera śmiertelnik.
Przecina nić życia.
Nie martw się o mnie, Leifie Eriksson.
- Wiem, co mnie czeka. - Nie.
Tak.
Nic mnie nie zaskoczy.
Przyjaciele.
Zebraliśmy się tu na proces Jorunda Torvilssona
oskarżonego o najohydniejszą ze zbrodni, zabójstwo.
Wzywamy go, by przed bogami wyznał prawdę.
Nie boję się prawdy.
Czy zaniosłeś Freydis posiłek w noc jej zniknięcia?
Wiesz, że tak.
Czy później zabrałeś jej ciało ze świątyni,
owinąłeś w koc i umieściłeś na wozie?
Tak, ale nie była martwa.
Czy to koc, którego użyłeś?
To koc z porodu.
Auor. Podejdź, dziecko.
O poranku po zniknięciu Freydis,
co znalazłaś w świątyni?
Kapłanki nie było, ale na podłodze
był zakrwawiony nóż.
Freydis dostała go do porodu.
Czy to ten nóż?
Tak.
Dobrze.
Czy to twój nóż?
Tak.
Ale nie zabiłem nim Freydis, dobrze o tym wiesz.
Nie, nie wiem.
- Nie zabiłem jej. - Zabiłeś!
Zabrałeś jej ciało na cmentarz, gdzie znaleźliśmy to!
Starsi, mamy wśród nas zabójcę!
Może zabić znowu!
Pozbądźmy się tego zła.
Czekam na decyzję.
Matko, nie.
Proszę.
Miej nad nim litość.
Błagam. To moje jedyne dziecko!
Proszę.
Podjęliśmy decyzję.
Jest winny.
Dłoń.
Naszyjnik.
I wygnanie.
Wiosła!
Wytłumacz mi,
dlaczego musimy odciążyć łódź,
by przepłynąć przez wodospad.
Tak działa ludzki umysł.
Naprawdę?
Nikt nie chce umierać.
Nie chcemy ryzykować śmiercią, by przetrwać,
chyba że nie mamy wyboru.
Harald tego nie rozumie.
Przedstawiłem mu sytuację…
w której może poczuć, o co prosi pozostałych.
Poświęcenie.
Każdy musi czymś zaryzykować.
Czemu nie Harald?
Zrobi to?
Tego nie wiem.
Leifie?
Nie chcę umierać.
Nie sądziłem, że akurat ty mnie zostawisz.
Myślałem, że pozostaniesz wierna życzeniom ojca.
Nie powiedziałam, że nie.
Powiedziałam, że rozumiem,
dlaczego inni są niechętni.
Wolność i miłość to uczucia trudne do przezwyciężenia,
zwłaszcza jeśli nigdy ich nie znałeś.
Liczyłem, że ryzyko napaści i tortur
pomoże im podjąć decyzję.
Pomoże.
Ale najpierw muszą je widzieć.
Kiedy twój ojciec do mnie przyszedł, wiedział o Pieczyngach.
Był na tyle odważny, by płynąć.
Dlatego, że czegoś innego bał się bardziej.
Kiedy byłam mała, Chudź napadli zbójcy z Nowogrodu…
Zabili setki ludzi.
Moje ciotki i kuzynki uciekły ku rzece wraz z dobytkiem,
by uniknąć grabieży i gwałtów.
Wiele utonęło.
By zatrzymać cierpienie,
ojciec popłynął do Konstantynopola
i spotkał się z cesarzem.
Wynegocjował koniec najazdów
w zamian za dużą daninę.
Dlatego chciał wrócić do Konstantynopola.
By zapłacić za pokój.
Ten naszyjnik musi być bardzo cenny,
skoro może ocalić królestwo.
Tak.
Jesteś silną kobietą,
skoro jesteś na to gotowa.
Szukam niejakiego Beara.
Doprawdy?
Wiesz, gdzie go znajdę?
To zależy.
Nie od pieniędzy.
A od czego?
Od tego, kto pyta.
- Karczmarka coś wie. - Tak?
Nie powie mi.
Dlaczego?
Powiedziałem, że pytam w imieniu królowej Anglii.
Wyśmiała mnie. Chce rozmawiać z królową osobiście.
Oto Jej Wysokość,
królowa Anglii.
Naprawdę?
Tak.
Ponoć możesz mi pomóc.
Znałam Godwina, gdy był mały.
Ich wielki dom stał trzy kilometry stąd.
Był piękny.
Wtedy wszystkie dzieci bawiły się razem na polach.
Był uroczym chłopcem.
Zdrada jego ojca zmieniła wszystko.
Stracił dom, tytuł, bogactwo,
musiał radzić sobie z hańbą. Stał się wściekły i zgorzkniały.
Ale Bear zawsze był wobec niego lojalny.
Znał Godwina?
Był jego opiekunem.
Jego matka zmarła krótko po aresztowaniu jego ojca,
więc Bear go przyjął.
Miał tylko jego.
Jak naprawdę się nazywał?
John Fletcher.
Pracował dla ealdormana.
Oddałby chłopcu wszystko.
Ealdorman Wulfhaere!
Co sprowadza cię do Londynu?
Ty, earlu Godwinie.
- Powinienem martwić się o swój majątek? - Nie wiem. Jak sądzisz?
Widziałem królową w Sussex.
Mam nadzieję, że nie chce odebrać mi czegoś,
by dać to wikingowi?
Dworuję sobie, earlu Godwinie.
Liczę, że gdyby królowa chciała się mnie pozbyć,
ostrzegłbyś mnie.
Też sobie dworuję. Nie martw się.
Królowa jest zajęta innymi sprawami.
Dobrze, królu Swenie.
Znajdziemy ci innego jelenia.
Wyruszyli przed odwilżą?
Łodzią na saniach.
Pełną futer, które chcą sprzedać?
Chyba kłamiesz.
Gdybym miał kłamać,
wymyśliłbym coś bardziej wiarygodnego.
Niebywałe.
Mój brat, wiking i berserk,
został handlarzem futrami.
Nie tak niebywałe, jak wielki Olaf Haraldsson,
architekt inwazji na Londyn króla Knuta,
który chroni teraz jego syna.
Umówiliśmy się.
Pilnuję jego północnego imperium i Swena
w zamian za życie mojego syna Magnusa,
który zamieszkał na dworze.
Genialne.
Zdania są podzielone.
Jako że drogi handlowe na południe są zamknięte,
Bałtyk musi być otwarty na handel.
Jomswikingowie napadają na nasze statki, musimy mieć ich pod kontrolą.
Spotkałem ich kilka miesięcy temu.
Zaufaj mi. Pozbędę się ich raz na zawsze.
Czy z Haraldem była kobieta albo czy o jakiejś wspominał?
Kobieta?
Nic nie wiem. Czemu pytasz?
Nieważne.
Freydis.
- Gdzie mój syn? - Freydis. Nic ci nie jest.
To ja, Valgerda.
Skąd się tu wzięłam?
Hrefna znalazła cię na cmentarzu.
Część łożyska została wewnątrz twojego ciała,
ale udało mi się ją wyjąć.
Wrócisz do sił,
ale nie będziesz mogła mieć już dzieci.
Nie gwarantuję, że przeżyjecie.
Nie wiem, co kryje się za wodospadem.
Gwarantuję, że zrobię wszystko, byśmy przeżyli.
Ale nie jeśli tu zostaniemy.
Gotowi! Do góry!
Do wody!
Umarł niedawno.
Nie widać ran.
Drogi pierścień…
jak na rolnika.
Od twojej matki.
Jorundrze, dlaczego?
Nie zabiłem jej.
Chciałem ją uratować.
Pomyśl, Kolr!
Harekr chciał ją zabić.
Była zagrożeniem.
Ja też.
Wykorzystał mnie, by pozbyć się nas obojga.
Zabije każdego, by zachować władzę.
Dziś ja.
Jutro ktokolwiek z was.
Przykro mi.
Płyniemy.
Do wioseł.
Wiosłujemy!
Ta masakra była z mojej winy.
Przepraszam. Odejdę.
- Dokąd idziesz? - Po mojego syna.
Harekr nigdy ci go nie odda.
Więc albo go zabiję, albo on zabije mnie.
Najlepszy, jaki znalazłam.
Wystarczy.
Zostaw nas.
Niespodzianka.
Ten mężczyzna,
Bear.
Widziałaś ślady zabójstwa?
Nie.
Ale jestem pewna, że to Godwin,
i że to on zaplanował fałszywy zamach,
by zyskać twoje uznanie.
Mógł planować coś takiego.
A co z Aelfwynn?
Prosił mnie o moje błogosławieństwo.
Zgodziłem się.
Dlaczego miałby tworzyć sytuację,
która doprowadziłaby do śmierci jego narzeczonej?
Co miałby zyskać?
Nie wiem.
Ale na pewno miał powód.
Byłaś tego pewna, kiedy ją zabiłaś?
Nie.
Nie mówię, że się mylisz.
Ale Godwin to skomplikowany człowiek,
który wiele przeszedł,
a mimo to umiał przetrwać.
To nie dowodzi jego przewin.
Teraz stracił znacznie więcej,
coś, czego nie odzyska.
Miłość.
Królu Knucie. Panie.
Wasza Wysokość, witamy z powrotem.
Słyszałem od żołnierzy
o wielkim zwycięstwie nad Wendami.
Nie tylko ja dbałem o bezpieczeństwo Anglii.
Królowa mówiła, że uratowałeś jej życie.
Jestem ci wdzięczny.
Powiedziała mi też o twej narzeczonej.
Aelfwynn.
Królowa nie miała wyboru, musiała to zrobić.
Zdaję sobie z tego sprawę. Ale i tak czuję ból.
Rozumiem.
Z doświadczenia wiem,
że by zapomnieć o cudownej kobiecie,
należy znaleźć sobie jeszcze lepszą.
Powinieneś się ożenić.
Jeśli król tego chce, postaram się znaleźć wybrankę.
Już ci ją znalazłem.
Postanowiłem, że będziesz częścią mej rodziny.
Gytha, moja siostrzenica, będzie cudowną żoną.
Wasza Wysokość…
Nie mam słów.
Więc nic nie mów.
Masz me błogosławieństwo.
Królowo, mamy powód do świętowania.
Godwin ożeni się z Gythą.
Gytha…
Tak mi przykro.
Dlaczego, Wasza Wysokość?
- Cieszysz się? - Jak mogłabym nie?
Wyjdę za najmilszego, najbardziej kochającego mężczyznę w kraju.
Czemu tak uważasz?
Aelfwynn mi mówiła.
Jeśli pokocha mnie choć w połowie tak, jak ją,
będę szczęśliwą kobietą.
Ale jesteś z królewskiego rodu.
Masz rację.
Dam mu choć jedną rzecz, której ona nie mogła.
Jaką?
Aelfwynn mówiła, że jego marzeniem jest, by jego syn był królem.
Ona nie mogła tego sprawić. Ja tak.
Gytha! Gdzie jesteś?
Idę.
Harekr!
Freydis.
Harekr!
Chce swoje dziecko.
Przecież ona nie żyje.
Mówiłeś, że nie żyje.
Harekr!
Może to jej duch. Pomódlmy się.
Nie, to sztuczka.
Znajdziemy sprawcę i go ukarzemy.
- Harekr! - To ona!
Jest za bramą. Otworzyć bramę!
Otworzyć bramę!
To ona!
Tak! To Freydis!
To Freydis!
Freydis,
myśleliśmy, że nie żyjesz.
Chodź. Pomożemy ci.
Nie pomożesz mi.
To przez ciebie cierpię.
Odebrałeś mi syna, a teraz mi go oddasz!
Opiekujemy się nim. Chcemy dla niego jak najlepiej.
On potrzebuje mnie!
Każda matka powie to samo.
Zabieram go.
Nie ma takiej możliwości.
Wyzywasz mnie?
Nie.
Nie w twoim stanie. Wróć do świątyni nabrać sił.
Bogowie zdecydują, co jest słuszne.
Tak, niech bogowie zdecydują.
Musimy ufać bogom!
Odyn nad tobą czuwa.
W porządku.
Jeśli chcesz ze mną walczyć,
jestem gotów.
Zabrać ją do świątyni.
Nie.
Zabiję cię, jeśli będę musiał.
Więc to zrób.
Nie oddam syna.
Nie!
Nie.
Przestańcie. Rozkazuję…
Przestańcie!
- Złoczyńca! - Zdrajca!
Ukradł dziecko!
- Zabić go! - Tak!
- Zabić go! - Zabić go!
Usiądź.
- W porządku. - A co z tobą?
Nie martw się.
Przejdziemy przez to razem.
Liny.
Pchamy!
I raz! I dwa!
I raz!
I dwa!
Szybciej!
Zablokować wiosła!
Napisy: Jakub Jadowski