WIKINGOWIE: WALHALLA
Południowy wschód.
Ufasz temu ustrojstwu?
Tak.
Skąd wiesz, że mówi ci prawdę?
Codziennie mam wątpliwości.
I codziennie mi je rozwiewa.
Zabawne.
Nie miałem cię za uczonego.
A ja ciebie za handlarza futrami.
Liny zamocowane?
Możemy zaczynać.
Martwię się.
Gdy rzeka dotrze do górskiego jeziora, będziemy w połowie drogi.
Co to za dźwięk?
Spokojnie.
Co to za dźwięk?
To lód mówi.
Wasza Wysokość, jestem.
Wiem o twoim związku z lady Aelfwynn,
już od kilku tygodni.
- Spotykaliście się potajemnie? - Co w tym dziwnego?
Dziwi mnie, że wszedłeś w tak niebezpieczny związek.
Jeśli chodzi o pozycję Aelfwynn na dworze,
zapewniam, że ona nie szpieguje dla mnie,
a tego typu układ może działać w dwie strony.
Czekaliśmy na błogosławieństwo twego męża, pani,
które właśnie otrzymałem i którym pragnę się podzielić.
Co o niej wiesz?
Ma trzy siostry. Starsze i zamężne.
Jej ojciec zginął jak wielu innych,
kiedy król Knut dał Noriemu Nortumbrię.
To wszystko?
Jeśli chodzi o to, czy ją kocham,
odpowiedź brzmi tak.
Jak zareagowałbyś,
gdybym powiedziała, że jej brat próbował mnie zabić?
Mylisz się, pani. Ona nie ma brata. Powiedziałaby mi.
To brat przyrodni. Zwierzyła mi się.
Sugerujesz, że Aelfwynn ma coś wspólnego z zamachem?
Nie, earlu Godwinie. Myślę, że ty za nim stałeś.
Przypomnę, że to ja uratowałem ci życie, pani.
Gdybym chciał twej śmierci, mógłbym na nią pozwolić.
Właśnie na tę kwestię nie mogłam znaleźć odpowiedzi.
Mogę odpowiedzieć w lochu.
Nie ciebie pragnę tam zabrać.
Nie mówisz poważnie.
Czy gdyby chodziło o twoje życie,
nie zrobiłbyś tego samego, by poznać prawdę?
Tak myślałam.
Wasza Wysokość, błagam.
Niech Aelfwynn nie cierpi za nasze sprzeczki.
Mam swoje wady, owszem, ale ona jest niewinna.
Udowodnię to, znajdę odpowiedzi.
Miałeś czas.
Czas minął.
- Głęboka na łokieć. - Trzy dłonie.
Mamy czas do odwilży.
Może w Norwegii.
Czego się boisz?
Pęknięcia lodowej tamy.
Czym jest lodowa tama?
To ściana lodu, która porusza się jak fala.
Niszczy wszystko na swojej drodze.
Nie udałoby nam się przed nią uciec.
Ile mamy czasu?
Tydzień? Dzień?
Rzeka jest długa. Możliwe, że się zbliża.
Co sugerujesz?
Żebyśmy zdjęli sanie z rzeki i zaczekali, aż przejdzie.
Został nam dzień drogi do jeziora, gdzie nie ma lodu.
Sam powiedziałeś.
Pieczyngowie mogą być wszędzie.
Zaryzykujmy i jedźmy dalej.
Na łódź!
Chodź.
Co znalazłeś? Gdzie była?
Nigdzie.
Zbierała zioła i korzenie w lesie.
Widuje się z uchodźcami?
Czasem.
Szanują ją jako kapłankę, tak jak chciał Harekr.
Nie powinna ich widywać.
Pracuję z nimi, matko. To dobrzy ludzie.
Myślę, że Freydis ma rację.
Powinni móc przyjść do Jomsborgu.
Jest tam jakaś dziewka?
A jeśli tak?
Harekr tego nie pochwala.
Być może… pora na zmiany.
- To chyba chłopiec. - Tak uważasz?
Tak.
Powiedziała ci.
To nic nie zmienia. Wiem, że jesteś niewinna.
Dzięki Bogu.
Bałam się, że mnie zostawisz.
Nigdy bym cię nie zostawił. W oczach Boga jesteś mą żoną.
Wysłałem list do Knuta,
wyjaśniłem mu sytuację i poprosiłem o uwolnienie cię,
ale do tego czasu musisz być silna.
Posłuchaj mnie uważnie.
Królowa cię przesłucha.
Nie boję się. Powiedziałam jej prawdę.
Teraz to co innego.
Nie interesuje jej prawda ani ty.
Chodzi jej o mnie.
O ciebie?
Nie wiedziałeś o moim bracie.
- Nie był częścią mojej rodziny. - Wierzę, ale królowa nie.
Uważa, że zmanipulowałem cię, by ją zgładzić,
a teraz chce to udowodnić.
Niczego się nie boję. Będę mówić prawdę.
Nie. Powiedz jej, że to ja.
Ja za wszystkim stałem.
To byłoby kłamstwo.
Odbierze mi cię i zostanę z niczym.
Idę z nią.
Nie. Rozkaz królowej.
Nie martw się.
Będę mówić prawdę. Nic więcej nie wiem.
Piękny.
Prezent od earla Godwina?
Dał mi go jako symbol miłości… i naszej przyszłości.
Zaznałaś prawdziwej miłości.
Też ci się uda.
Knut chce, żebym wyszła za księcia lub króla.
Nie zależy mu na moich uczuciach.
Bóg zna twą dobroć, Gytho.
Zaopiekuje się tobą.
Jeśli coś mi się stanie…
oddasz mu go?
Powiedz mu…
że zawsze go kochałam.
Rzeka jest coraz węższa.
Zbliżamy się do górskiego jeziora.
Wiem, że się uśmiechasz.
Nie powinienem? Już niedaleko.
Kiedy dotrzemy do jeziora,
uśmiechnę się wraz z tobą.
Opisz mi Konstantynopol jeszcze raz.
Jest wielki.
Dużo większy niż Nowogród.
Wokół miasta są ogromne mury, a słońce pięknie je rozświetla.
Nie mogę się doczekać.
Spodoba ci się tam.
Mam nadzieję.
Chodź tu!
Przestańcie!
Za bardzo ufasz mieczowi.
Bronią wikinga jest topór.
Chcę spróbować jeszcze raz.
Olafie!
To Gutlag.
Wraca ze wschodu z wieściami o twoim bracie.
- Gdzie on jest? W Jomsborgu? - Nie.
Jest na Rusi.
Miesiąc temu widziałem go w Nowogrodzie, u Jarosława Mądrego.
Był tam z Grenlandczykiem, Leifem Erikssonem.
A kobieta, Freydis?
Nie było z nimi kobiety.
Na pewno?
Tak.
Przygotować okręty.
Tak jest.
Znów wypływasz?
Tak.
Jeśli Harald jest w Nowogrodzie,
znaczy to, że prosi wuja o armię przeciwko Kattegat.
Niemądrze byłoby czekać.
Spakuj się. Płyniemy do Rusi.
Trzymaj.
Długo cię nie będzie?
Czyżbyś planowała tęsknić?
Zaczęłam się do ciebie przekonywać.
Amen.
Powiedziałam już wszystko.
Nie wiedziałam, że jest w Londynie.
Nie wiedziałam, że chce cię zabić.
- Aelfwynn. - Ostrzegłabym cię.
Aelfwynn.
Nie chcę zrobić ci krzywdy.
Więc mi uwierz.
Powiedziałam prawdę.
Nic więcej nie wiem.
Wiesz więcej na temat Godwina.
Razem dowiemy się, co jeszcze wiesz.
Co Godwin mówił na temat Beara?
Nie znam tego nazwiska.
To prawda, to…
Zapytam raz jeszcze.
Bear.
Nic nie wiem.
Myślę, że cesarzowi spodobają się moje dziewki.
Są egzotyczne i nieskalane.
Oczywiście mam swoich kupców na Jedwabnym Szlaku,
ale wyglądasz na kogoś, kto mógłby szepnąć słówko na dworze.
Potrafię się odwdzięczyć.
Obyś zgnił w piekle.
Coś ty powiedział, chłopcze?
Spróbuj jeszcze raz!
Przestań!
Chłopak mówi tylko to, co wszyscy wiemy.
Zostaw nas.
Pilnuj swojego niewolnika albo sam go nauczę pokory!
Dalej, idziemy.
„Energia umysłu…
jest esencją…
życia”.
Nigdy nie myślałem w ten sposób.
Tym właśnie jest nauka.
Idee są w ciągłym ruchu.
Spokojnie.
Nie, stójcie! Oszczędzać konie.
Zejdźcie z łodzi. Jest za ciężka.
Kaysan, Batu, idźcie po kłody.
Dorn, Brigtoc, zajmijcie się końmi.
Tak jest.
Zdążę się uśmiechnąć.
Odciążyć łódź.
Brawo.
Wiem, co chciałaś zrobić.
Pchamy! Teraz!
Podnosi się!
- Jeszcze raz! - Konie muszą odpocząć.
Nie możemy.
Z nadejściem nocy rzeka znów zamarznie.
Sanie utkną. Jeszcze raz.
Kaysan, nowa kłoda.
Nie. Musimy odpocząć.
Napój konie.
Zróbmy przerwę.
Pytam kolejny raz…
Dlaczego go chronisz?
Nie chronię go.
Mówię prawdę.
Wykorzystał cię.
Może źle go oceniłaś.
Nie.
Znalazł się na dworze dzięki spiskom i morderstwom.
Ale nie u mojego boku.
Ufa mi. Mówi mi o sobie.
Na przykład co?
O swojej młodości w Sussex.
O tym, jak nienawidził ojca.
A o mnie?
O Waszej Wysokości ani słowa.
Nigdy!
Przypomnij sobie.
Nie mam czego sobie przypominać!
Proszę.
Powiedz to.
Jeśli mam cię winić, to nie za dziś.
Nic na to nie poradzę.
Muszę się tam dostać. Muszę tyle udowodnić.
Ale powinienem był słuchać Kurii.
I zatrzymać się.
Myślisz, że tylko tobie zależy?
Spójrz na nich.
Wszyscy zmierzają do Konstantynopola.
Ty zaś jesteś najgłośniejszy.
Nie zatrzymuj się.
Co to znaczy?
- To Greka? - Nie.
Łacina.
To znaczy „fortuna sprzyja śmiałym”.
To o tobie.
Potrzebujemy więcej drewna.
Jesteś niebezpiecznym człowiekiem.
Jestem wyrachowany.
Naprawdę musisz płynąć?
Tak.
Ale wrócę.
Mam nadzieję.
Co robiłeś w komnatach mojej matki?
Żegnałem się z nią.
Kiedy ojciec rusza na bitwę, nie żegna się aż tak długo.
Cóż.
Twój ojciec jest królem.
Żegna się sprawniej niż ja.
Jesteś gotów?
Tak.
Teraz!
Już!
Pchamy!
Działa! Udało się!
Tak!
W porządku! W drogę!
Co to?
Woda.
Lodowa tama puściła.
Uwolnić konie. Odczepić łódź!
Kaysan. Młoty!
Szybko!
- Płaszcz! - Wezmę go.
Ruchy!
- Naprzód. - Już!
Trzymaj płaszcz.
Pomocy!
Trzymaj się. Ciągnij!
Wszyscy na pokład!
Wracajmy!
Ojcze!
Haraldzie!
Uciekaj!
Nie!
Ojcze!
Pomóżcie mi!
Trzymajcie się mocno!
Wiosła!
Trzymaj.
Przykro mi.
Stracił wszystko poza pierścieniem.
Pierścieniem?
Powiedział mi, że go oddał.
Co jeszcze ci mówił?
O czym rozmawiacie…
w cichych chwilach?
W szczęśliwych chwilach.
O miłości.
O naszej przyszłości.
Jak ją sobie wyobraża?
Dzieci.
Chciał wielu dzieci.
By jego syn został królem.
Królem?
Ocuć ją.
Wiedziałaś, że to jego córka?
Witomir powiedział mi o tym przed podróżą.
Bał się zabrać ją jako dziewczynę.
Teraz nie ma wyboru.
Masz na imię Elena.
Tak.
Nie mogłem uratować was obojga.
Obiecałem twojemu ojcu, że dostarczę jego skarb.
Zabrałem jego kufer do siebie.
Będę go chronił życiem.
Dziękuję.
Nie żyje.
Było warto?
Nie.
Ale nie żałuję.
„Nie żałuję”.
Jesteś morderczynią.
- Milcz. - Nie.
Odebrałaś mi jedyną dobrą rzecz w życiu,
a ja oddałem wszystko.
- Lojalność… - Milcz!
…wierność.
Odebrałaś mi żonę!
Bóg może ci wybaczy. Ale ja nigdy.
Przepraszam.
Nie chciałam przeszkadzać.
Proszę, księżniczko.
Odejdź.
Chciała ci to dać.
- Byłaś z nią blisko? - Tak.
Wiedziałam, że jest zakochana.
Ale nigdy nie mówiła w kim.
Mówiła tylko, że nigdy nie była szczęśliwsza.
Księżniczko Gytho.
Dziękuję.
Gdzie pozostałe okręty?
Natrafiliśmy na okrutny sztorm.
Rozdzieliliśmy się.
Żeglowaliśmy tygodniami,
ale nie znaleźliśmy Harekra i pozostałych. Obawiamy się, że nie żyją.
Powinniśmy złożyć ofiarę w intencji ich powrotu.
Tak uczynimy.
Przyjaciele.
Zanim poprosimy bogów o pomoc,
przypomnijmy im naszą wiarę.
Uchodźcy zbudowali tę świątynię dla dawnych bogów.
Freja.
O tej porze roku czcimy cię jako boginię płodności.
Idun.
Bogini wiosny.
Jakże nam cię brakowało.
Gefion, bogini pól. Gná, podróżująca na wietrze.
Obiecujemy nigdy was nie zapomnieć.
Zwłaszcza Njordra.
Boga mórz.
Poprowadź Harekra i nasze rodziny ku bezpiecznej przystani.
Budowniczowie świątyni.
Chodźcie.
Dołączcie do nas.
Chodźcie.
Pomódlmy się razem.
Hrefno.
Mamy tych samych bogów, nie możemy żyć jak obcy.
W sercach jesteśmy tacy sami.
Bracie.
Gdzie wszyscy? Czemu nie przyszli nas przywitać?
Są w lesie.
Z Freydis.
W lesie?
Nie gniewaj się.
Martwili się o wasze bezpieczeństwo.
Prosili Freydis o wskazówki,
a ona zabrała ich do lasu.
Modlili się o wasz powrót.
Gdzie Jorundr?
Ty… zdradziłeś mnie.
- O czym ty mówisz? - Miałeś tu dowodzić.
- Wracam, a tu panuje chaos. - Chaos?
Tu panuje pokój. Nie tego pragnąłeś?
Nie chcę, by oni modlili się razem z naszym ludem.
Chcę, żeby pracowali dla nas.
Obrzydliwa zbieranina różnych plemion. Nie są jak my.
My jesteśmy lepszym ludem.
A Freydis? Jest naszą kapłanką.
Jest kapłanką dzięki mnie.
Co ty wyprawiasz?
To, co ty powinieneś był.
Piękne.
Uciekajcie!
Jesteś mordercą.
Nie jesteś lepszy od chrześcijan, przed którymi uciekli.
Sprowadziłem ich tu.
Żyją dzięki mnie. Nie dzięki tobie.
Rozgniewałeś bogów!
Ty rozgniewałaś mnie!
Zabrać ją do świątyni. Zamknąć ją tam.
Nie!
Napisy: Jakub Jadowski