Na ziemię go. Cisza!
Mów, gdzie mieszkają Jomswikingowie.
Nikt tego nie wie.
Wiemy tylko, że wyznawcy dawnej wiary,
którzy tu przychodzą,
są zabierani do Jomsborgu, nowej Uppsali.
Jomswikingowie do ciebie przypływają?
Odyn wysyła ich jak walkirie, by zapewnić wam bezpieczeństwo?
A jeśli im się uda,
zemszczą się na chrześcijanach.
- Ojcze. - Nie. Proszę.
By zostać królem, musisz ubrudzić miecz.
Poślij poganina do piekła!
Niech wiedzą, że my tu rządzimy.
Teraz!
Twój ojciec byłby dumny.
WIKINGOWIE: WALHALLA
JOMSBORG, POMORZE
Witaj, Freydis!
Freydis, bohaterka Kattegat.
Witaj, Freydis!
Witamy, Freydis!
Zabiła jarla Kårego.
- Czołem. - Freydis.
Witajcie.
Witaj, Freydis!
Freydis.
Obrończyni Wiary.
Przywódcy Jomsborgu.
Freydis, mam na imię Harekr.
Witaj w Jomsborgu.
Dziękuję.
To Gudrid.
Chwalmy dzień!
NOWOGRÓD, RUŚ
Nowogród, przyjacielu.
Potraktują nas tu jak królów.
Co oni robią?
To opium.
Ponoć dym wnika w twoje ciało i kradnie duszę.
Dlaczego to robią?
By uciec od świata.
Rozmawiać ze zmarłymi.
Chyba znalazłem wuja.
To on. Chodźmy.
Przepuśćcie. Jestem książę Harald Sigurdsson.
Przyszedłem do wuja, Jarosława.
Chwila.
Weź to.
W walce tej brakuje wikinga,
księcia Haralda Sigurdssona z Norwegii,
prawnuka Haralda Pięknowłosego,
krewnego wielkiego Jarosława Mądrego.
Przestańcie!
Harald?
Wuju.
No proszę.
Co cię sprowadza do Nowogrodu?
To długa historia.
Wymaga jedzenia i napitku.
PAŁAC LONDYŃSKI WIĘZIENIE
Czyli twoja rodzina nienawidzi wikingów i Knuta.
Nic nowego. Wielu się z nimi zgodzi.
Ale ty byłeś inny.
Przybyłeś do Londynu, by coś z tym zrobić.
Powiedziałem już wszystko.
Znaleźliśmy złoto.
W twojej kwaterze. Ktoś ci zapłacił.
Daj mi nazwisko. Opis.
Nigdy go nie widziałem.
Skoro nie wiesz, jak wygląda,
twoje oczy mi się nie przydadzą.
- Nie był z północy. - Skąd wiesz?
Jego mowa.
Zostawiał mi złoto i polecenia w gospodach.
Był z południa.
Chcę nazwisko.
Nie wiem nic więcej.
Nie.
Przypomnij sobie.
Ktoś nazywał go „Bear”!
Działał sam?
Tak twierdzi.
Jego rodzina jest z Nortumbrii.
Stracili swoje ziemie na rzecz jarla Noriego.
Zapłacił mu ktoś z południa. „Bear”.
Lub Barr.
To powszechne nazwisko,
być może zmyślone, by kogoś chronić.
Jak się tego dowiesz?
Ma jeszcze jedno oko.
Tak jest! Do ataku!
Dobrze ich wyszkoliłeś.
Dobre słowo od tarczowniczki z Kattegat.
Może podzielisz się z nami swoją wiedzą.
Zobaczymy, co potrafi.
Czy to wszystko prawda.
Wybacz.
Nie. Dużo się nauczyłem.
Jak my wszyscy.
Dziękujemy, Freydis.
Jorundr.
Idzie odpływ, ruszajmy.
Pamiętam, jak sam się uczyłeś.
Wystarczy, że spojrzę na twój nos.
Dokąd oni płyną?
Jorundr płynie na północ po uchodźców.
Jeśli mu się uda,
trafią tu, gdzie jest bezpiecznie.
Czy ty i Harekr macie więcej dzieci?
Jorundr nie jest synem Harekra.
Moim mężem był brat Harekra.
Zginął podczas napadu, gdy Jorundr był dzieckiem.
Harekr wychował go jak syna.
Są blisko.
Opowiedz mi o ojcu swojego dziecka.
Skąd wiesz, że jestem w ciąży?
Chroniłaś brzuch.
To dobry człowiek.
Brakuje mi go, ale…
Mamy inne cele.
Jesteś we właściwym miejscu.
Świętujemy narodziny dzieci.
Narodziny twojego tym bardziej.
Otworzyć bramę!
Ponoć Knut zachował koronę Anglii.
A jego syn, Swen, jest królem Norwegii.
Obiecał tę koronę mnie.
A twój brat, Olaf? Nie ma prawa do korony?
Został pokonany przez Swena Widłobrodego w Kattegat,
ale został strażnikiem jego wnuka.
Lordzie Witomirze, to mój krewniak, Harald Sigurdsson, książę Norwegii.
Witomir jest z Czudzi,
królestwa, gdzie wszystkie kobiety są przepiękne,
a mężowie potężni.
Witaj w Nowogrodzie, książę.
Co cię tu sprowadziło?
Jestem uchodźcą, jak wielu z nas tu obecnych.
Czekam na ponowne otwarcie drogi do Konstantynopola.
Czemu jest zamknięta?
Przez Pieczyngów.
Pieczyngów?
Brutalnych nomadów.
Obozują wzdłuż Dniepru.
Świetni jeźdźcy, ale to dzikusy.
Skórują ofiary żywcem, a potem piją z ich czaszek.
Minęło 17 miesięcy,
odkąd łódź handlowa popłynęła do Morza Czarnego.
Mamy mnóstwo towaru, którego nie mamy gdzie sprzedać,
a moje izby pękają w szwach.
Grenlandczyku!
Na krańcu świata chyba też potrafią mówić.
Tak myślę.
Powiedz, jak to jest żyć z dala od cywilizacji.
Właśnie, opowiedz!
Grenlandia jest cicha.
Cicha i?
Daje czas na rozmyślania.
Nocami oglądamy norörljós.
Kolory niebios rozświetlają niebo.
W dzieciństwie mówili nam,
że to błysk zbroi walkirii.
Lub…
kiedy jest ciemno,
a morze śpi,
słyszymy pieśni wielorybów płynących na dnie świata.
Które później jednocześnie
wyłaniają się z ciemności.
Paszcze tak wielkie, że połknęłyby statek.
Nienawidziłem Grenlandii, gdy tam żyłem.
Teraz za nią tęsknię.
Za ludźmi, których znałem.
Rozumiem.
Witaj w Nowogrodzie, gdzie niestety ciszy brak.
Lubię go.
Wuju, mam do ciebie prośbę.
Armia.
Żebyś wrócił do Norwegii i odzyskał swoje.
Tak.
Obawiam się, że przybyłeś na darmo.
Nie mogę ci pomóc.
Nie możesz? Czy nie pomożesz?
W Nowogrodzie panuje pokój.
Ale mamy swoje problemy.
Bez szlaku handlowego na południe,
północne imperium Knuta jest mi niezbędne, zwłaszcza Anglia.
Nie zaryzykuję gniewu Knuta czy jego ojca,
byś mógł walczyć o coś, czego nigdy nie miałeś!
Masz dwie możliwości, drogi krewniaku.
Możesz wrócić i przysiąc wierność Olafowi.
Nie.
Albo zrobić to, co wikingowie robili od zawsze.
Wymyślić coś nowego.
Skuld plecie ze sobą losy bogów i ludzi.
Teraz twój los łączy się z naszym.
Poczułam to.
Ale nie rozumiem, jak to się stało.
Czy zostaniesz Gudiją tej świątyni?
Jestem wojowniczką.
Nie Gudiją.
Myślę, że to nieprawda.
Przybyłaś do nas z czymś więcej.
Myślę, że jesteś tu,
by pomóc wierzącym odnaleźć lepsze życie.
Mogę zobaczyć twój miecz?
Uchodźcy dużo o tobie mówili, Freydis.
Mówili, że ostatnia Gudija z Uppsali
oddała ci go przed zniszczeniem świątyni.
To prawda.
Nie sądzisz, że zrobiła to celowo?
Kto inny może rozpocząć to od nowa?
Ale co?
Budowę nowej Uppsali.
Tu.
Nikt nie mówił ci, że jesteś wybrana?
W Uppsali zobaczyłam starca.
Powiedział mi, że zostałam wybrana,
ale gdy ludzie wołali o pomoc…
Nie pomogłam im.
Powiedział prawdę.
Uciekłam z Kattegat.
Gdybyś została, nie miałabyś teraz wyboru.
Być może tu, a nie w Kattegat…
przejdziesz prawdziwą próbę.
W naszym języku koma.
W każdym języku jest pięknym zjawiskiem.
Wielu uważa, że to zły omen.
Ludzie zawsze boją się tego, czego nie rozumieją.
Ty rozumiesz?
W pełni? Nie.
Ale wiem, że to ani czaszka giganta Ymira,
ani zwiastun zła.
Raczej skały i opary
odbijające światło Słońca.
Z zapisków starożytnych wiem,
że to nie pierwszy raz.
Więc się nie boję.
Dużo wiesz o niebie.
Studiuję to, co dzieje się na niebiosach.
Przybyłam tu
w poszukiwaniu skał, które spadły na Ziemię.
Skały z nieba?
- Znalazłaś już jakieś? - Tak.
W śniegu łatwiej je znaleźć.
Mam na imię Mariam.
Ja jestem Leif.
Leif Eriksson.
Zimno mi, Leifie Eriksson.
Rzuć linę!
Trzymaj!
Tędy!
Mamy strawę dla was wszystkich.
Ale musicie oddać broń.
Na przechowanie.
Dla ciebie.
- Dziękuję. - Proszę.
Miecz mojego ojca.
Chodź.
Wszyscy wyznają dawną wiarę.
Jak my.
Nie są groźni.
Tego nie wiemy.
Nie pytamy, skąd przybyli.
Lepiej być ostrożnym.
Co z nimi będzie?
Zabieramy ich do lasu.
Mogą tam spokojnie żyć i pracować.
Czym się zajmują?
Pomagają nam kuć broń, którą obronimy się przed chrześcijanami.
Prawo do życia w pokoju wymaga pracy.
Jesteś Freydis, tarczowniczka z Kattegat.
Tak.
Szukaliśmy cię po upadku Kattegat.
Nie mieliśmy przywódców.
Bogowie dali wam, o co prosiliście.
Witaj.
Ona ma rację.
Uciekłam, nie pomogłam im.
Gdzie mój syn?
Nie martw się. Zaopiekowałem się nim.
Matko.
Czyja to krew?
Zabiłem poganina.
Dlaczego? Groził ci?
Nie.
Dał nam informacje odnośnie do Jomswikingów.
Jomswikingów?
To poganie, którzy żyją gdzieś za wodą.
Jeśli Norwegia ma być silna,
musimy znaleźć ich ukrytą fortecę i ich zniszczyć.
To bardzo ważne.
Umyj się.
Chcę, by Olaf dziś z nami jadł.
Psy nie jadają z nami przy stole.
Psy bywają bardzo wierne.
I potrafią pocieszyć samotnego.
Liv!
Liv.
Szukam kobiety, która tu weszła.
Nie ma tu nikogo więcej.
Ponoć jeśli zaciągniesz się dymem,
możesz mówić ze zmarłymi.
Tak.
Wielu rozmawia z rodzinami
i przyjaciółmi, którzy zmarli.
Ściana między światami na chwilę znika.
Tysiąc. Za wszystko.
Nie. Jedno za trzy.
Mam nowy plan.
Jarosław nie da mi armii, więc kupię sobie własną.
Kupię tyle futer, ile mogę,
by sprzedać je w Konstantynopolu.
A jak się tam dostaniesz?
Jutro będę się tym martwił, przyjacielu.
Dziś musimy zarobić.
W jaki sposób?
Zrobimy to, co umiemy.
Kto postawi przeciwko Kaysanowi,
wielkiemu wojownikowi z Afryki?
Żadnych zakładów przeciw Kaysanowi?
Może teraz ktoś się zdecyduje!
Stawiam przeciwko obu!
Dwóch na dwóch.
Wikingowie kontra świat.
Haraldzie.
- Potrzebujemy pieniędzy. - Ty potrzebujesz.
Co wy na to?
Kaysan!
Mam lepszy pomysł.
Tego chcemy!
Jeśli ten człowiek przyjmie moje sto hrywien,
zmierzę się z oboma wojownikami.
Sto hrywien?
- Zgoda. - Będziesz walczył!
Oderwij mu łeb!
Spokojnie.
Postaram się nie zabić ci brata.
Nie obiecuję, że on ci się odwdzięczy.
Dawaj! Bierz go!
- Tak. - Dawaj!
- Widzisz, co tracisz? - Niezła zabawa.
Uważaj na lewą rękę tego dużego. Ale jest powolny.
- Zabić wikinga! - Gotowi?
Do boju!
Bierz go!
To nieuczciwe. Nie możecie brać nowego.
To bracia. Twój człowiek musi pokonać obu.
Dawaj!
- Kaysan, chodź! - Ej!
Już!
Wygraliśmy! Leif.
- Co się stało? - Wygraliśmy. Chodźmy po pieniądze.
Gdzie on jest? Gdzie moje pieniądze?
Moje pieniądze!
Gdzie on się zmył?
Leif!
Co teraz? Jesteś głodny?
To była naprawdę dobra walka.
Straciliśmy pieniądze, lordzie Witomirze.
Nie pomogę ci.
Myślę, że jednak tak.
Muszę dostarczyć coś bardzo cennego cesarzowi w Konstantynopolu.
Możesz mi w tym pomóc.
Oczywiście zapłacę ci.
Sowicie.
Jak bardzo sowicie?
Tysiąc hrywien.
Połowę teraz, połowę na miejscu.
Dwa tysiące.
Teraz.
Zjemy bez mojego syna.
Jak sobie życzysz.
To nie moje życzenie. Wymęczyłeś go.
Więc zostaliśmy sami.
Nikomu tu nie ufam.
Mnie również? Też jestem tu więźniem.
Opowiedz mi o Jomswikingach.
Czemu interesują cię jacyś piraci?
Mogą ukrywać mojego brata Haralda,
któremu Knut obiecał tron Norwegii.
O ile dobrze znam brata, jest gotowy na wszystko.
W tym na pozbycie się twojego syna.
To zasługuje na moją uwagę.
Jeśli wypłyniesz w morze,
jarlowie dowiedzą się o twojej nieobecności
i przypłyną do Kattegat.
Czasem myślę, że tego chciał Knut.
Być może.
Ale nie pozwolę na to.
Obiecuję.
Knut nie powinien był zostawiać cię dla królowej Normanów.
Jesteś piękna.
Wchodzisz na grząski grunt.
To zostanie między nami.
Między królową i jej psem.
Proszę.
- Pilnuj królowej. - Tak, panie.
Zarżnęli ich jak bydło.
Uciszyli go.
Wiedziałem, że są inni.
Straże przy wszystkich drzwiach. Zamknąć bramy miasta.
Nikt nie wejdzie, nikt nie wyjdzie.
Tak, panie.
Jesteśmy bogaci!
Gdzieś ty był?
Kupiłem połowę futer w Nowogrodzie.
Musimy tylko znaleźć łódź, by zawieźć je do Konstantynopola.
Zabiłem człowieka, byś mógł kupić futra.
Mówiłem ci. To mój plan na odzyskanie tronu.
- Mam gdzieś twój plan. - Więc czemu ze mną walczyłeś?
By uratować ci życie, Haraldzie!
Może i kiedyś będziesz królem Norwegii,
ale nikt w to nie wierzy, tylko ty.
Musisz w końcu zadać sobie pytanie, czy to twoje przeznaczenie,
czy tylko marzenie.
Rozumiem twoje wahania, ale nie podzielam ich.
Zasiądę na tronie Norwegii.
Znajdę sposób.
I znajdę łódź.
Gotowa?
Wszyscy jesteście tu bezpieczni!
To nasza nowa Uppsala!
Tak!
Leifie Eriksson.
Liv.
Słyszę cię.
Naprawdę tu jesteś?
To ja.
Liv?
Tęsknię za tobą.
Tak.
Jestem tu.
Bez ciebie nie wiem, co robić.
Brakuje mi cię. Muszę z tobą porozmawiać.
Więc chodź ze mną.
Leif.
Nie mogę cię stracić.
Chodź do Walhalli.
Tak.
Chodź ze mną.
Chodź.
Leif.
Nie!
Napisy: Jakub Jadowski