Wasza Wysokość wzywał.
Bracie. Co tu robisz?
Wezwał mnie król Widłobrody. Mam cię odwieźć do Normandii.
Co to ma znaczyć?
Dla dobra królestwa muszę uznać
małżeństwo królowej Aelfgifu i mojego syna.
Tym samym unieważniam twój związek z Knutem
i twoją pozycję jako królowej Anglii.
Nie.
Muszę zawiadomić męża.
Agnarze, wyślij wiadomość do Knuta w Danii.
To niemożliwe.
To decyzja mojego męża.
Pod jego nieobecność to ja stanowię prawo.
- Popełniasz błąd. - Milcz!
To zasadzka, twój syn wszystko utraci.
Moja siostra jest uparta…
Nie mów za mnie.
Będę mówił, co mi się spodoba.
Nie w moim kraju.
To nie jest już twój kraj.
To mój dom. Proszę, zaufaj mi.
SERIAL NETFLIX
Harald Sigurdsson.
Wiele o tobie słyszałem.
A ja o tobie, jarlu Kåre, morderco niewinnych.
Bracia, darujmy sobie wrogość.
W namiocie Chrystusa jest miejsce dla wszystkich.
Mój brat przynosi wieści z Kattegat, które mogą wspomóc naszą misję.
Nie potrzebuję jego pomocy.
Mylisz się.
Kattegat to nie Uppsala.
Nie jest pełne nieuzbrojonych pielgrzymów, lecz wojowników, którzy na was czekają.
Mądrze byłoby wysłuchać każdego, kto próbuje pomóc.
Nie wiem, gdzie jest Harald.
Widzieliście go?
Nie.
Może udał się na przeszpiegi do Kårego.
Czemu mi nie powiedział?
Wróci. Powinnaś mu ufać.
Wywiązałem się z umowy.
Gdzie flota Knuta?
Umowa nie przewidywała dostępu do floty,
tylko obietnicę, że nie wspomoże wrogów.
Wasza Wysokość wzywała?
Wyjdźcie.
Emmy już nie ma, ale Widłobrody mi nie ufa.
Nie pogodził się jeszcze ze swoją decyzją.
Jaką decyzją?
Jestem matką jego wnuków i królową Anglii.
Tak. Ale by zyskać jego szacunek,
musisz jawić się nie jako przeciwniczka,
która zmusiła go do wyrzeczeń,
ale jako ktoś pożyteczny dla królestwa.
Czyli?
Sojuszniczka
pomagająca jego synowi władać Anglią.
Pochodzę z dynastii Mercji. Ufają mi.
Pojadę do Tamworth
i zdobędę przychylność tamtejszych wielmoży.
Dwa razy pokonałem Mercję.
Mój syn zabił jej rządcę, a ealdormani się mnie boją.
Czemu aż tak się liczy?
Choć poradziłeś sobie z Mercją w przeszłości,
nadal stanowi realne zagrożenie.
Ma silną armię i trudno nad nią zapanować.
Królowa ma dobry plan.
Moi rodacy są dumni i uparci.
Jak mogłeś się przekonać.
Pomogę ci ich podporządkować.
Udowodnię ci swoją wartość.
Możesz spróbować.
Weź ze sobą Godwina.
I nie bądź pewna, że ci się powiedzie.
Stawiasz wiele na kaprysy szaleńca.
Jest tylko trochę bardziej szalony od nas.
Nocą gada do klatki, bo twierdzi, że trzyma w niej pogańskiego wieszcza.
Ma fiksację na punkcie siostry Erikssona.
Freydis? A to czemu?
Nie chce zdradzić.
Ale widać, że nie daje mu spokoju.
Nie spocznie, póki jej nie zabije. Masz z tym problem?
- Niby czemu? - Poważnie, bracie.
Wiem, że dzielisz z nią łoże.
Wiem też, że dogadałeś się z Knutem, by odebrać mi tron Norwegii.
Twoja zdrada nie jest tajemnicą.
Pytanie brzmi…
straciłeś cierpliwość czy stałeś się chciwy?
Przyrzekłem ci wsparcie lata temu.
Zanim zacząłeś mordować pogan,
wywołując wojnę domową.
Uznałem, że gdybym czekał na swoją kolej, by być królem,
z Norwegii nic by już nie zostało.
Jesteś zbyt wielkim idealistą, by władać.
Myślisz, że wszystko da się załatwić słowami.
Czasem potrzeba czynów.
Myślisz, że to, co tu robisz, nie rozgniewa Knuta?
Wiem, że mu się to nie spodoba,
ale ani on, ani jego rodzina nie mogą tego powstrzymać.
Knut walczy w Danii, a ja unieruchomiłem jego flotę.
Bez statków jego ludzie nic nie wskórają.
A zanim je odzyska,
zaangażuję całą Norwegię, by go pokonać.
Chcę tylko wiedzieć, po czyjej jesteś stronie.
Jestem tu.
Postanowiłem walczyć u boku brata.
Wróg czyha na Kattegat.
Jesteśmy otoczeni.
Wzywamy bogów o pomoc.
Wyjaw bogom swoje imię.
Mam na imię Audun.
Bogowie będą szeptać imię „Audun”
między sobą w komnatach Walhalli.
Twoja odwaga jest naszą odwagą.
Zabierz ze sobą nasze modlitwy.
Bądź naszym posłańcem.
Twoja droga się rozpoczęła.
Niech Odyn i Freja ujrzą to poświęcenie
i docenią wierność Kattegat.
Bogowie, dajcie nam moc do walki.
Masz więcej ludzi, niż myślałem.
Teraz wiesz, czemu nie obchodzą mnie twoje relacje z Kattegat?
Bóg zesłał mi wielu wojowników,
by wyprzeć pogańską plagę i zacząć na nowo w Chrystusie.
W Kattegat są też chrześcijanie.
Co z nimi?
Ich poświęcenie zostanie uznane w niebie.
Skoro jesteś tak pewny zwycięstwa,
czemu opóźniasz atak?
To nie na mnie czekamy, tylko na twojego brata.
Przyjaciele, kazałem wam czekać,
ale Bóg wynagrodzi waszą cierpliwość.
Obwarowania Kattegat stoją niewzruszone
od ponad stu lat.
Są wyższe od innych? Nie.
Zbudowane z magicznego drewna? Nie.
Tak się składa, że Kattegat
ma port, który chroni je przed inwazją.
Nawet wysokie przypływy nie umożliwią bezpiecznego lądowania.
Dlatego ataki muszą być skierowane na obwarowania,
gdzie koncentrują swoją obronę.
Teraz to się zmieni.
Za dwa dni będzie wilcza pełnia,
a wraz z nią woda podniesie się wyżej.
Moje statki zdołają pokonać ich zabezpieczenia,
a moi ludzie będą mogli zejść na nabrzeże.
Wejdziemy do Kattegat od morza
i zmiażdżymy je z dwóch stron.
To dlatego nazywają cię wilkiem morskim.
Jarl Sölvi, jarl Ögmundr.
Bóg wyznaczył wasze armie do pierwszego ataku.
Bracie, mogę przemówić?
Oczywiście.
Jarlu Kåre, gdy dołączyłem do ciebie,
wątpiłem w szanse na twój sukces.
Widząc na własne oczy
siłę twoich armii i mądrość twojego planu,
wierzę w twoje zwycięstwo.
To zwycięstwo Boga.
Nieprawda.
On by tego nie pochwalił.
Jezus Zbawiciel rzekł:
„Biada wam,
bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi.
Bo to nie oni, lecz wy
będziecie wyklęci w dniu sądu ostatecznego”.
Zamiast poprowadzić nas do nieba,
twoja żądza zemsty skaże nas na piekło.
Ale znam rozwiązanie.
Przedstawię im warunki.
Pozwól mi nakłonić jarlę Haakon,
by poddała miasto bez walki.
By umożliwić nawrócenie.
Jeśli się zgodzi,
zwyciężysz zarówno tu, jak i w niebie.
A jeśli odmówi?
Krew na naszych dłoniach będzie czysta,
a nasze czyny przebaczone w dniu sądu.
Nie ufam ci.
Właśnie dlatego powinieneś mi towarzyszyć.
Tarczowniczka?
Robisz karierę, dziewko.
A ty wciąż mordujesz.
Co ty tu robisz?
Staram się o pokój.
- Grenlandczyku. - Jarlu Olafie.
Jarlo Haakon, dziękuję, że przystałaś na rozmowę.
Aby wypracować pokojowe rozwiązanie, przyprowadziłem jarla Olafa i Kårego,
by przedstawili ci propozycję.
Słucham.
Jak wiesz, przywiedliśmy tu armie chrześcijańskich klanów.
Ale chcemy zaoferować Kattegat zbawienie,
zarówno tu i teraz, jak i to wiekuiste.
Jeśli twoi ludzie przyjmą sakrament chrztu
i dobrowolnie wyprą się pogańskiej przeszłości,
oszczędzimy twoje miasto
i powitamy was w bractwie Chrystusa.
Kattegat to coś więcej niż moje miasto.
Od zarania dziejów moi ludzie wyznawali tych samych bogów.
Twoja rodzina niegdyś też.
Obcują wśród nas.
Napawają nas radością i odwagą.
Popełniają błędy, przypominając nam o naszym człowieczeństwie.
Moi ludzie nie boją się śmierci.
Wiedzą, że walcząc do ostatniego tchu,
zasłużą na miejsce przy stole Odyna.
Wszyscy kiedyś umrzemy.
Jeśli moi ludzie polegną na wojnie, którą wywołałeś,
ich śmierć będzie honorowa, nie haniebna.
Mówiłem, że to strata czasu.
Niech się dzieje wola Boża.
Dziękuję, że próbowałeś, książę.
Przyjacielu, zrozum to.
Ufam w pełni, że nie spotka cię los Njala i Skardego,
których strawił ogień.
Bacz na niebo i morze,
by znaleźć wybawienie.
Wyraziłeś się jasno.
Wracaj do swego szaleńca.
Obiecałeś, że nie obrócisz się przeciwko nam.
Teraz widzę, ile warta jest twoja miłość.
Co cię łączy z tą dziewką?
Nic.
To poganka, z którą się przespałem.
Pilnuj go.
Jak mógł zbrukać pamięć o Njalu i Skardem.
Oni nie zginęli od ognia.
Harald wyjawił nam ich plan ataku.
Znamy ich plan. Armia stoi naprzeciw nas.
Olaf chce zaatakować od morza.
To niemożliwe.
Jego łodzie nie zdołają dopłynąć do brzegu.
Zdołają podczas pełni i wysokiego przypływu.
To za dwa dni.
Musimy się przygotować.
Mercja nie pochwala wikińskiego króla
ani jego ojca.
Saski król też się wam nie podobał.
Dla Mercjan to bez znaczenia, czy rządzi nimi Sas, czy wiking.
Nie chcą żadnego króla.
Mercja pragnie niepodległości.
Wiem to. Wychowałam się tu.
Nie zdobędziecie jej, opierając się Londynowi.
Czego nie osiągnął Eadric Streona, wy też nie osiągniecie.
Potrzebujecie przychylnej osoby na dworze,
która wie, jak zadowolić zarówno Mercję, jak i Knuta.
Potrzebujecie mnie.
Co się stało? Coś cię trapi.
Nic takiego.
Nie. Powiedz.
Jarla Haakon walczy za swoich ludzi.
Freydis za swoich bogów.
Nawet Kåre i Olaf walczą o swoje przekonania.
A ty walczysz za nas.
Za tych ludzi.
O naszą przyszłość.
To ważny cel.
Proszę.
Chciałem tylko pogratulować, Wasza Wysokość.
Osiągnęłaś porozumienie z Mercją,
czego nie dokonali ani król Ethelred, ani Emma.
Poczyniłem przygotowania do naszego wyjazdu.
Proszę, zostań na chwilę.
Tak, Wasza Wysokość?
Napij się ze mną wina.
Pora wypełnić waszą służbę.
Oczy wszystkich będą skierowane na was.
Jesteście strażniczkami Kattegat,
strażniczkami wiary.
Jeśli zginiemy, nasi bogowie odejdą.
Pozostanie po nich wspomnienie.
Nie zawiedziecie ich,
jeśli same nie zawiedziecie.
Nie zawiedziemy.
Podpalić stos.
Szykujcie się!
Czekajcie na mój sygnał!
Ładować trebusze!
Nadciągają!
Szykujcie się!
A wówczas objawiła się chwała Boża.
Łucznicy!
Strzelać!
Nic nie powstrzyma woli Pana.
Ty też nie.
Stój!
Przyniosę ci głowę Freydis na pamiątkę.
Odwrót!
Otworzyć bramę!
Odwrót!
Zamykać!
Wypuścić!
Coś jest nie tak.
Boją się atakować.
Nie.
Na łodziach nie ma żołnierzy.
To blef. Nie będą tu atakować.
Cofnąć się!
Zawracać do obwarowań!
Odwrót!
Wykorzystałeś Kårego.
Jak sam mówiłeś, to szaleniec.
Po co marnować ludzi, gdy mogę zostawić to jemu?
Razem z resztą jarlów
sforsują bramy i pokonają siły Haakon.
Gdy wkroczy tam moja armia,
będę najsilniejszym jarlem w Norwegii.
Może jedynym.
Wykorzystałeś mnie, by podzielić siły Kattegat.
W przeciwnym razie nie pokonalibyśmy ich.
Wiedziałem, że dla mnie nie porzuciłbyś Freydis czy Leifa.
Przejdźcie górą!
Zabijcie wszystkich!
Drabiny!
Zabieraj się z tym!
Tam jest!
Łucznicy! Mierzyć w tę wieżę!
Tak!
Jarla Haakon!
Zabierzcie ją stamtąd!
Freydis! Zabierz ją!
Z drogi!
Zabierz ją! Szybko!
Naprzód!
Drabiny!
Z drogi!
Freydis.
Cokolwiek się stanie…
ty musisz przeżyć.
Jesteś Ostatnią.
Wyjdźcie.
Pora to zakończyć.
Nie ty byłeś krzyżem, który trzyma miecz.
To było moje przeznaczenie.
Nie.
Nie!
Do sali biesiadnej!
- Hallbjorn, za mną! - Do sali biesiadnej!
Do sali biesiadnej!
Nie.
Musisz być silna.
Spójrz na mnie.
Nie, Leif.
- Odchodzę do Walhalli. - Nie. Zostaniesz ze mną.
Nie, Leif…
Obiecaj, że do mnie dołączysz.
- Nie. - Dołącz do mnie.
Powiedz, że w to wierzysz.
Nic ci nie będzie.
Nie o to pytałam.
Nie. Liv!
Nie. Liv. Dołączę do ciebie.
Dołączę do ciebie. Obiecuję.
Obiecuję.
Musimy iść. Wstawaj.
Chodź. Tutaj.
Zabrać go stąd!
Już!
Kattegat jest nasze!
Nasze!
Tak!
Król Norwegii Olaf!
Król Olaf!
Freydis, to koniec.
Musimy jechać.
Witaj, Wasza Wysokość.
Mam wieści z Mercji dla króla.
Widłobrody, przynoszę wspaniałe wieści.
Mercja jest twoja.
Czemu nie jesteś w Normandii?
To nie dla mnie.
Zabrać ją.
Rozkazuję w imieniu króla.
Nie masz takiego prawa.
Król Widłobrody cię wygnał.
Nie. Potrzebował czasu, by znaleźć swoją flotę.
Pomogła w tym moja intryga i twój wyjazd do Mercji.
Ty.
Brałeś w tym udział.
Zgadza się.
Nazwałeś mnie „królową”.
Bo nią jesteś.
Tylko nie angielską.
Gdzie on jest?
Gdzie jest Widłobrody?
Tam, gdzie powinien.
Ze swoją flotą i wnukami.
To wasza pierwsza lekcja.
Zdrajcy zawsze muszą ponieść karę.
Śmierć zdrajcom!
Płyną tu łodzie!
Setki łodzi.
Łodzie!
- To flota króla Widłobrodego. - Nie.
To niemożliwe.
Nie.
Nie!
Stać!
Stać! Nie!
Musimy atakować!
Nie uciekajcie. Zostańcie i walczcie!
Wynoście się!
Nie!
Napisy: Ewa Nowicka