Kocham cię.
Myślisz, że to dobra rzecz?
Tak.
Ty nie?
Nie jestem pewna.
Dla miłości poświęcę wszystko.
Siebie, rodzinę, nawet bogów.
A ty?
Jeszcze więcej.
Dla ciebie poświęciłbym swoje przeznaczenie.
Przyrzeczony mi tron Norwegii.
Widzisz, jakie to niebezpieczne?
Nie musi tak być.
Jako król mogę zwalczyć nienawiść.
Stworzyć kraj otwarty dla wszystkich.
Jak Kattegat, gdzie każdą wiarę można wyznawać bez obaw.
Razem zachęcimy ludzi, by szukali wspólnych wartości,
a nie tego, co nas dzieli.
„Razem”?
Tak.
Z tobą wszystko jest możliwe.
Wszystko jest możliwe.
SERIAL NETFLIX
Knut wyjechał?
Czemu tak nagle?
Dania została zaatakowana
przez wrogich im Wendów.
Rusów ze wschodu.
To dobrze się dla mnie składa.
Wykorzystam okazję, by wprowadzić pewne zmiany.
Przewidział, że tak zareagujesz,
więc przed wyjazdem poślubił Emmę.
W środku nocy?
- To jest problem. - Tak.
Nie twój najgorszy.
Co masz na myśli?
Chwila. Co ty tam robisz?
Wasza Wysokość, ojciec króla Knuta.
Król Swen Widłobrody.
Młodociany król, jak sądzę.
Ostatnio, gdy cię widziałem, byłeś dzieckiem. Pamiętasz?
Nie.
Na północy.
Towarzyszyłeś ojcu, gdy składał daninę.
Lubiłem go.
Hojnie płacił, by pozbyć się wikingów.
Gdyby danegeld pomógł mi się was pozbyć,
też chętnie bym zapłacił.
Jak długo król Knut będzie poza krajem?
Wyruszył na wojnę.
Pozostanie tam, dopóki Dania nie będzie wolna
od wrogów.
Zakładam, że tymczasem zamierzasz go zastąpić.
Owszem.
Przekonasz się, że mój syn i ja
mamy rozbieżne metody.
On jest postępowy, cierpliwy i sprawiedliwy.
A ja nie.
Mając to na względzie,
mógłbyś mi wyjaśnić,
co skłoniło Knuta, by darować życie tak bezczelnemu szczenięciu jak ty?
- Wasza Wysokość… - Nie.
Niech sam znajdzie słowa, by przedstawić mi swoją wartość.
Król Knut rozumie,
że stanowię pomost w stosunkach z saską szlachtą,
której wsparcie jest nieodzowne.
Szlachta przysięgła mu wierność. Prawda?
Tak. Ale układy z nimi wymagają delikatnego podejścia,
które ja potrafię zapewnić.
To dobrze.
Dobrze.
Bo delikatność…
również nie jest moją cechą.
Podaj mi je.
Znam to dziecko. Kåre mu to zrobił.
Uppsala.
Jedźcie. Teraz.
Proszę.
Dziadku.
Gytho.
Słyszę, że zostałaś damą dworu.
Jak się miewasz?
Podoba mi się tu.
A królowa? Jak ci się podoba.
Jest wspaniała.
Witaj, Wasza Wysokość. Jestem…
Emma.
Nowa królowa mojego syna.
Chcę porozmawiać.
Pani.
Umiesz gotować?
Gotować? Nie.
Moja matka umiała.
I to doskonale.
Gotowała nad wielkim paleniskiem.
Mnóstwo kociołków. Gulasz, pieczeń, zupa.
Wszystko naraz.
Zawsze dziwiłem się, jak dawała radę
podać tyle idealnych dań naraz.
Nie wiem, jak to robiła.
Mój syn Knut też nie umie gotować,
choć zdaje mu się inaczej.
Podgrzewa kilka dań naraz.
Norwegia, Dania, Anglia, Islandia…
To jego wielkie imperium.
Nie wiem, czy nad tym panuje.
To jeden z powodów naszego małżeństwa.
Bo ty panujesz nad Anglią?
Tak.
Podziwiam pewność siebie, ale nie ufam twoim zdolnościom.
Moim zdolnościom czy wyborom syna?
Oba pytania są dobre.
Gdybym znał odpowiedź na pierwsze, nie wątpiłbym w to drugie.
Pozwól mi się wykazać.
Dalej.
Rozdzielcie się. Szukajcie ocalałych.
Ealdorman Sigeferth z Wesseksu, Wasza Wysokość.
Stanowimy najstarszy ród saski.
Czy przez to Wessex jest wyjątkowy?
W rzeczy samej, panie. I przez to.
Dynastia Wessex jest zwolniona od królewskiego podatku.
Król Ethelred przyrzekł to mojemu ojcu.
A czym twój ojciec zasłużył na taką szczodrość,
ealdormanie Sigeferth?
Ocalił króla w bitwie pod Yorkiem.
- Pod Yorkiem? - Tak.
A z kim walczył?
Z tobą, panie.
Przechowaj to, Sigefercie z Wesseksu.
Na pamiątkę dawnych czasów.
Będziesz płacił jak reszta.
Ealdorman Wulfhere z Susseksu.
Wasza Wysokość zechce interweniować?
Stanowisz nić, która łączy przeszłość i teraźniejszość,
i pojmujesz głębię saskich więzi.
Godwinie, gdy atakowałem wikingów na moście,
przypominasz sobie, by szanowny ealdorman z Wesseksu stał u mego boku?
Nie, Wasza Wysokość.
Mogę zaświadczyć, że ealdormana Sigefertha tam nie było.
Wasza Wysokość, byłem…
Byłem niedostępny.
Tak jak ja teraz.
- Byłeś tu kiedyś? - Nie.
Słyszałem tylko opowieści.
Praojcze.
Musiała być cudowna.
Czuję ból na myśl o tych, którzy się tu modlili.
Skąd tyle nienawiści?
Nie zabijają ludzi.
Oczyszczają cały kraj.
Ścierają ślady pogańskiej przeszłości.
Niczym plamę.
Proszę, nie.
W porządku.
Nie skrzywdzimy was.
Chodź.
Jesteś bezpieczna. Już dobrze.
Chodź.
To ona.
Nie obawiaj się. Jesteśmy przyjaciółmi.
Ty jesteś Freydis?
Tak. Skąd znasz moje imię?
Ich przywódca powiedział, że przyjdziesz.
Oszczędził nas, byśmy przekazały ci wiadomość.
Jaką?
Powiedział, że Bóg nakazał mu zniszczyć Kattegat
i zabić ciebie.
Wszyscy nie żyją.
Co do jednego.
Na co czekamy?
Znajdźmy Kårego i niech za to zapłaci.
Tropy wskazują na co najmniej stu jeźdźców.
Musimy być roztropni.
Jedźcie do Kattegat i powiadomcie Haakon.
Zajmiemy się zmarłymi i wrócimy z ocalałymi.
Musimy znaleźć Kårego.
Wyśledzę go i przyjadę do Kattegat.
Jadę z tobą.
Uważajcie.
Przenocujemy tu.
Przygotujemy stosy.
Freydis. Kåre zapłaci za tę zbrodnię.
Obiecuję ci sprawiedliwość.
Nie musisz.
Sama ją wymierzę.
Dalej.
Brawo.
Zaskoczył mnie ten skok przez mur.
Wyprzedzałeś mnie.
Musiałem improwizować.
Zatem…
jak mamy się obchodzić z tym nowym wikingiem?
Obchodzić się?
Nie odnajdujesz się na dworze Widłobrodego.
Ledwo mogłem znieść Knuta, ale jego ojciec to istna zgroza.
Nienawidzę tego.
I siebie za to, że biorę udział w tej farsie.
Jak bardzo?
Bardzo tego nienawidzisz?
Nie jesteś w tym odosobniony.
Twierdzisz, że inni poparliby nasz opór?
Poparliby przywódcę,
który zna odpowiedź.
Jak silna jest ta nienawiść?
Wasza Wysokość. Wzywałeś mnie?
Godwin. To prawda.
Mój syn twierdzi, że można na tobie polegać.
Staram się.
Jestem tu krótko,
ale zagrożenia widać jak na dłoni.
Wydają się niewielkie, ale z czasem urosną.
Zgadza się.
Władcy muszą przewidywać i likwidować zagrożenia.
Sigeferth z Wesseksu. Wejdź.
Rozważałem twoją petycję.
Proszę.
Nie mogę przestać o niej myśleć
i żałuję, że mój syn Knut jej nie słyszał,
bo może ustosunkowałby się do niej inaczej.
- Tak sądzisz? - Tak.
Mnie czasem wyrywa się to, co myślę.
Zaś Knut potrafi słuchać.
Ale pomimo naszych różnic
zarówno Knut, jak i ja uznalibyśmy,
że twoją reakcję należy potraktować jak zniewagę.
Skądże. Wasza Wysokość, to nie była zniewaga.
Zwróciłem się do króla Edmunda, bo…
Wiem dlaczego.
Mój syn też by wiedział.
Jak wspomniałem, Knut docenia twoją lojalność,
ale ja nie mogę mieć u boku kogoś o tak podrzędnej randze.
Dlatego…
w imieniu mojego syna
mianuję cię, Godwinie, jarlem Wesseksu.
Ponoć to najstarszy saski ród.
Ufasz tym ludziom?
Ani trochę.
Olafie, mój chrześcijański bracie.
Witaj!
Za to oni nas lubią.
Bracie Kåre.
Wyprzedzają nas o dzień.
- Jedźmy dalej. - Nie.
Nie kierują się do Kattegat.
Konie muszą odpocząć.
Nadchodzi wojna.
Zdobędziesz jeszcze większą chwałę.
Twoje imię zasłynie wśród wikingów.
Nie tego pragniesz?
Przewyższyć sławę swojego ojca.
Co wiesz o moim ojcu?
Wiem, że zabił ludzi w Islandii i Norwegii.
Moja rodzina podążyła za nim do Grenlandii przez szacunek dla jego odwagi.
Dla jego odwagi.
A chylą przed nim głowy ze strachu, nie z szacunku.
Gdy byłem mały, poszedłem z ojcem po jagnię, które ktoś był mu winien.
Okazało się, że nic z tego, bo jeszcze się nie narodziło,
na oczach jego dzieci pobił człowieka tak mocno,
że nie mógł się podnieść.
Jest w nim mrok,
nad którym nie panuje.
Mam to po nim.
Jeśli to prawda,
czemu tego nie widziałam?
Bo przy tobie mi przechodzi.
Uspokajam się.
Gdy jestem z tobą, stać mnie na wielkie czyny.
Nie pogrążam się w mroku.
Trudno to wyjaśnić.
- Gytha. - Tak.
Chodź.
Witam.
Kto to?
To ja, Wasza Wysokość.
Z gościem.
Przyniosłem prezent ślubny.
Piękna.
Należała do mojej matki.
Dostała ją od swojego teścia, króla Edgara.
Miała jej przypominać, ile znaczy dla Anglii.
Oby tobie też.
Dziękuję.
Wielki Olaf Haraldsson.
Rzeźnik wyznawców Thora w Osilii i Herdaler.
Pogromca niewiernych, wilk morski.
Zawitał wśród nas.
Czemu?
Chcę zjednoczyć Norwegię pod sztandarem Chrystusa.
- Do tego… - Potrzebujesz Kattegat.
Prawdziwego ogniska władzy w Norwegii.
Aby zdobyć Kattegat, potrzebuję ciebie.
Słyszysz, starcze?
Nastał czas.
Czekałem na ciebie, bracie Olafie.
Czekałem na ten moment.
Możesz liczyć na moją pomoc.
Czego żądasz za swe usługi? Srebra?
Srebro mnie nie interesuje, ale podam ci cenę.
Zatem słucham.
Bóg zlecił mi budowę wielkiego kościoła w Kattegat.
Z iglicą sięgającą nieba.
Której widok pozwoli wszystkim zaznać miłości Jezusa.
Oto moja cena.
Dam ci kościół,
o ile Kattegat pozostanie kluczowym portem w moim królestwie.
Oczywiście.
Gdy oczyścimy je z niewiernych. Jak to uczyniliśmy w Uppsali.
- Zniszczyłeś Uppsalę? - Tak.
Spaliłem ją doszczętnie wraz z fałszywymi kapłanami i bogami.
Nieprawdaż?
Do kogo to powiedziałeś?
To tylko stary, pogański wróżbita, na którego przyszedł kres.
To ja jestem krzyżem, który niesie miecz.
Nie dziewka z twoich przepowiedni.
Jaka dziewka?
Poganka imieniem Freydis.
Nie zważaj na niego, Olafie.
Wmówi ci, że jestem szalony.
Umowa stoi?
Skol, bracie Kåre.
- Skol! - Skol!
To sztandary Olafa.
Dołączył do Kårego.
Wstańcie. To pusty gest.
Stawiliśmy się. Nasza obecność o czymś świadczy.
Dla mnie też?
Przysięgaliśmy Knutowi służyć obu królom.
To było, zanim poślubił Emmę.
- Co to zmienia? - Bardzo wiele.
Jeśli Knut umrze przede mną, tron powróci do Anglii.
Jeśli pierwszy umrę ja,
spadkobiercami tronu będą potomkowie Knuta.
Jeśli ten związek wynika ze szczerego uczucia,
długo będziecie klękać przed wikińskimi królami.
A Widłobrody zamierza tego dopilnować.
Zatem pytanie brzmi: „Kiedy?”.
Nie. Podstawowe pytanie to „Kto?”.
Kto z was poprze angielskiego króla?
Zgoda.
Panie.
Tak, panie.
Oto odpowiedź.
Wspominasz swoje fartowne zwycięstwo?
Fartowne?
Funt srebra, jeśli znów wygrasz.
Strach cię obleciał?
Wręcz przeciwnie.
Nie chcę cię skompromitować.
Dalej!
Oto król, któremu służymy.
Panie, możesz się ruszyć?
Szybko. Chodźmy.
Sznur.
To ty?
Tak, Wasza Wysokość, ja.
Dlaczego?
Zdobyłem szlachtę, władzę.
Właśnie dlatego.
Obiecuję, to nie potrwa długo.
Koń się potknął.
Widzieliśmy. Mój Boże.
Wasza Wysokość!
Nie podchodźcie, chce coś powiedzieć.
Chwała Bogu, że przy nim byłeś.
Król nie żyje.
Nie.
Tylko jeden z nich.
Panie, twoi wierni poddani…
Zaczekaj.
Co to za wieści?
Chodzi o Edmunda.
Młody król nie żyje.
Koń go zrzucił.
Kto przy tym był?
My wszyscy, panie.
Byliśmy przy nim do końca.
To był akt Boży.
Król Edmund nie żyje.
Niech żyje król Knut.
Niech żyje król Knut!
Niech żyje król Knut.
Olaf przyłączył się do Kårego.
Olaf?
Rozpoznaliśmy jego sztandary,
ale są tam klany, których nie znam.
Ich siła się powiększa.
Możemy poprosić inne miasta o wsparcie?
Próbowaliśmy.
Wiele uległo już Kåremu.
Zatem czyńmy przygotowania
i dowiedzmy się, ilu ich jest.
Słusznie. Poślij zwiadowców.
Książę Haraldzie.
Jarlo Haakon.
Cieszę się, że chcesz walczyć po naszej stronie,
ale to stawia cię przeciwko bratu.
Jak widać, dokonał wyboru.
Ja także.
Nie walczę o tron Norwegii.
Walczę o Kattegat.
- Podaj bandaż. - Dobrze.
- Pani. - Wasza Wysokość.
Zostawcie mnie z nim.
Wasza Wysokość wzywała?
Podobno byłeś przy nim pierwszy.
Tak, Wasza Wysokość.
Już nie żył, gdy go znalazłeś?
Nie.
Ale jego rany były dotkliwe.
Najwidoczniej.
Pewnie bardzo cierpiał.
Tak.
Zwłaszcza z powodu rany
na lewej piersi, tuż pod sercem.
Ta właśnie była śmiertelna, gdyż zadana w serce
wypełniła ciało krwią.
Tego typu wypadki bywają dziwne.
Dziwne? To zakrawa na cud.
Godwin.
Możesz odejść.
Zleciłeś to zabójstwo?
Zapominasz, że po śmierci Edmunda
na tronie Anglii zasiada jeden król?
To wzmacnia pozycję Knuta i twoją jako jego żony.
Miałam 15 lat, gdy przybyłam do tego kraju.
Nie znałam języka i byłam tylko częścią majątku.
Teraz jestem królową rosnącego imperium
i właścicielką majątku.
Jeśli uważasz, że nie potrafię
zadbać o interesy męża oraz własne,
to popełniasz błąd.
Zaczynam rozumieć, za co podziwia cię mój syn.
Będziemy gotowi.
Jesteśmy w rękach bogów.
Wolę sam kierować swoim losem.
Czasem bardzo trudno…
cię kochać.
Chcę cię chronić.
Nie musisz. Znam Kårego…
A ja swojego brata.
Jest samolubny, próżny i żądny władzy.
Kogoś mi przypomina.
Dziadku!
Przybyliśmy w nocy.
Mama nie chciała cię budzić.
Doceniam jej troskę.
Pozwólcie, że z nią porozmawiam.
Witaj, Aelfgifu.
Co cię sprowadza do Anglii?
Korona, która należy mi się jako małżonce króla.
Jeśli dobrze pamiętam,
ty i mój syn odbyliście pogańskie zarękowiny,
zanim jeszcze się nawrócił.
W obliczu Boga nie jesteście małżeństwem.
Objaśnij tę formalność swoim wnukom.
Bardzo chętnie.
Tak już jest na tym świecie.
Mój syn związał się z królową Emmą.
Więc przygotuj się na utratę Norwegii.
Jarl Olaf odwiedził mnie po powrocie z Anglii.
Mówił, że pragnie zjednoczyć Norwegię.
Chciał wykupić duńską flotę, by uderzyć na Kattegat.
Flotę Knuta?
Knut i jego armia walczą na lądzie.
Pod jego nieobecność flotą dowodzę ja.
Ściągnęłaś flotę do Anglii?
Gdzie jest?
Blisko, ale nie za blisko.
Poza twoim zasięgiem, ale dotrą do niej moje rozkazy.
Mógłbym kazać cię zabić.
Poćwiartować na moich oczach.
Albo poddać torturom.
Najbardziej boję się ognia.
Ale zanim dowiedziałbyś się, gdzie jest flota,
byłoby za późno.
W Anglii nie brak zakamarków.
Jeśli nie odezwę się danego dnia i o danej godzinie,
popłyną do Kattegat pod banderą Olafa.
Tylko ja mogę to odwołać.
Chcesz rozmawiać czy mi grozić?
Mam problem.
Zabiłeś mojego ojca, Leifie Eriksson.
Jako jego syn, muszę bronić jego honoru.
Musisz?
Dobrze wiesz, że miałem prawo się bronić.
Wiesz też, że gdybyś wyzwał mnie do walki,
prawdopodobnie bym cię zabił.
Jesteś świetnym wojownikiem, Arne.
A mieszkańcy Kattegat
potrzebują, byś ich bronił.
Zatem rozumiesz mój dylemat.
Stół biesiadny Odyna znam tylko z opowieści.
Ale gdybym miał zaszczyt dołączyć do einherjerów
i spojrzeć Praojcu w oczy…
wolałbym zrobić to jako wojownik,
który poległ, broniąc swych ludzi i ich wiary.
Nie zhańbionego imienia ojca.
Jeźdźcy u bram!
Zwiadowcy powrócili!
Powoli.
Musimy ustalić ich siły.
Jeśli są słabi, nie powinniśmy czekać,
tylko atakować, zanim się wzmocnią.
Zgadzam się. Jadę z tobą.
Potrzebujemy was tutaj.
Wracajmy do pracy.
Kim jesteś?
Królową Danii Aelfgifu
i żoną króla Knuta.
Podziwiam swobodę,
z jaką się tu rozgościłaś.
Teraz to mój dom.
Czyżby?
Wiem, że niektórzy cierpią na urojenia.
Powiedz, jak zdołałaś coś takiego sobie ubzdurać.
Słyszałam, że jesteś inteligentną kobietą.
Chyba na tyle bystrą, by wiedzieć,
że gdy wilk panoszy się po twoim domu i ogrzewa przy twoim kominku,
to pewnie planuje cię pożreć.
Coś cię trapi.
Mam wiele zmartwień.
Właśnie je spotkałam.
Zdrajcy szykują się, by podbić Norwegię.
A Aelfgifu dowodzi flotą Knuta.
Ukryła ją gdzieś tutaj.
Zarządziłem poszukiwania. Ale to może zająć kilka dni lub tygodni.
Ja mam tylko parę godzin.
Jeśli Olaf zdoła zająć Norwegię,
cała Północ będzie zagrożona.
Aelfgifu o tym wie.
Nie spodziewam się, że ktoś taki jak ty
zrozumie, co to oznacza dla wikinga.
Rozumiem to. W moich żyłach płynie krew wikingów.
Nigdy nie odwiedziłam Północy, ale czuję twój gniew.
Twój ból.
Zakochałam się w twoim synu, bo zdobył moje zaufanie.
Ocalił moje dzieci z rąk Olafa. Chcę się mu odwdzięczyć.
Znam ten kraj.
Pomogę ci, jeśli mi pozwolisz.
Kattegat było już wystawiane na próby.
Poznało wrogów atakujących z lądu i morza oraz mroczne dni.
Za każdym razem bogowie nam sprzyjali.
Pokrzepiali nas i chronili.
Czeka nas nowe wyzwanie i musimy poprosić ich o pomoc.
Potrzebujemy posłańca, który uda się do Asgardu
i przedłoży naszą prośbę najwyższemu z Asów.
Zgłaszam się.
Jak się nazywasz?
Audun Hoskuldsson.
Czy dobrowolnie udasz się do Odyna, by usłyszał nasze wołania o pomoc?
Tak.
Przyrzekam zasłużyć się Kattegat.
Przygotujcie go do podróży.
Królowo Aelfgifu.
Earl Godwin.
Doradca twojego męża, króla Knuta.
Wreszcie usłyszałam swój właściwy tytuł.
Pasuje do ciebie.
Ale mimo twych kompetencji
trudno ci będzie pozostać u boku króla.
Oferuję swoją pomoc.
Swen Widłobrody poznał moje warunki.
Po co mi twoja pomoc?
Możliwe, że przeceniasz swoje wpływy
i nie doceniasz Emmy.
Znam ją i mogę wspomóc twoją sprawę.
Czemu? Jaki masz w tym interes?
Powiem tylko, że mam z Emmą pewne porachunki.
Powrócił brat marnotrawny.
Napisy: Ewa Nowicka