Yrsa?
Yrsa.
Kto ci to zrobił?
SERIAL NETFLIX
Pewnie ty jesteś kobietą z krzyżem na plecach.
Spodziewałem się wojowniczki.
Nie zwykłej dziewki.
Czemu to zrobiłeś?
Zabiłaś mojego berserkera.
To on nas zaatakował.
Musieliśmy się bronić.
Naciągnęłaś łuk Bożego gniewu.
Ja jestem strzałą.
Jak skończycie, przynieście mi jej ciało.
Posłuży za przestrogę.
Nie!
Stać!
Skąd masz ten miecz?
Z Uppsali.
Od kapłanki.
Z Uppsali?
Widziałaś go?
Starca?
Jak cię nazwał?
Ostatnia.
Jak się zwiesz?
Freydis.
Przekaż wiadomość Haakon.
Powiedz, że nadchodzi jarl Kåre.
LONDYN
Niech Bóg cię zachowa do naszego następnego spotkania.
Ciebie też, Norí.
Dobrze, że tu zostajesz.
Knut ceni sobie lojalność.
Nie podobają mi się twoje gierki.
To nie gierki.
Knut podjął decyzję.
Chce być królem Anglii.
A ja Norwegii.
Gdy się dowie, co zrobiłeś,
wróci i rozniesie cię w pył.
Jak?
Połowa jego ludzi odpływa.
A ci, którzy pozostaną…
Walczyłbyś przeciwko ojczyźnie w angielskiej armii?
Tak myślałem.
Głowa króla Ethelreda.
Nie o taką mi chodziło.
Dobrej podróży, Grenlandczyku.
Nie zapomnę o naszej umowie.
Na pewno wiesz, co robisz?
Gdy znów się spotkamy, na monetach będzie moja twarz.
W lewo.
Wspaniałe miasto.
Tak.
Za to most słaby.
Podoba ci się twoja nowa siedziba?
Nie prosiłem o to.
O ile pamiętam, o nic nie prosiłeś.
Kogoś takiego trudno darzyć zaufaniem.
Pozwól, że je zdobędę.
Dobrze.
Znajdź mi kata.
I wybuduj szubienicę.
Wedle rozkazu.
Jest ku temu jakiś konkretny powód?
Jest ich jedenaście. Wiesz, o czym mówię.
Wstawać!
Dary od króla Knuta.
- Co z Edmundem? - Żyje.
Knut chce rządzić razem z nim.
Zostaje tu?
Wikiński król?
Tak. Wikiński król,
który chce poznać ten kraj i jego szlachtę.
Popatrz tylko.
Wysługujesz się wrogowi.
Jak twój ojciec.
Leofricu.
Pójdź pierwszy na spotkanie z królem.
Opowiedz mu o Nortumbrii.
Przyszłam podziękować, że zwróciłeś mi synów.
Jak mogę się odwdzięczyć za twoją dobroć?
Przyjmuję podziękowania.
Ale nie jesteś mi nic dłużna.
Możesz odejść, kiedy tylko zechcesz.
Odejść? Dokąd?
Do Normandii, jeśli chcesz.
Do domu.
Królu Knucie.
Przybyłam tu, gdy byłam dzieckiem.
Teraz to mój dom. Chcę tu zostać.
Miło mi to słyszeć.
Naprawdę?
Czemu?
Bo chciałbym, byś została moją doradczynią.
Doradczynią?
W jakiej dziedzinie?
Jestem tu obcy, tak jak niegdyś ty.
Połowa mojej armii dziś wypływa,
co osłabia moją pozycję.
Przekonałaś do siebie Sasów.
Też tego pragnę.
Czego chcesz od Anglii?
Chcę stworzyć wielkie północne imperium,
obejmujące
górną część Europy.
Potrzebujesz pieniędzy.
Tak.
W drodze do Uppsali zaatakował nas berserker.
Zabił strażników i mojego przyjaciela.
Jak uciekłaś?
Zabiłam go.
Użyłaś noża
czy gołymi rękami?
Udusiłam go moją bransoletą.
Bransoletą! Jestem pod wrażeniem.
Dołącz do moich tarczowniczek.
Był na usługach chrześcijańskiego jarla Kåre.
- Widziałaś go? - Tak.
Kazał przekazać, że zaatakuje Kattegat.
Kåre nie jest w stanie nam zagrozić.
Zabił moje przyjaciółki
i wyrżnął w pień całą wioskę.
To morderca.
Jesteś zmęczona.
Idź odpocząć.
Gdy odzyskasz siły,
opowiesz mi o wizycie w Uppsali.
Zwiększyć patrole.
Wierzysz jej?
Tak.
I przyznaję ci rację.
Powinna dołączyć do tarczowniczek.
Wyszkól ją.
Kåre!
Chodź!
Pospiesz się!
Pragnę się przygotować.
Jeszcze przed inwazją w królestwach źle się działo.
Ealdormani obawiają się rebelii.
Mogę ustanowić nowych urzędników, by wymusić pobór podatków.
Problem nie dotyczy urzędników, tylko samego podatku.
Jest zbyt wysoki,
dlatego proponuję nowy.
Uproszczony podatek powszechny.
- To znikoma suma. - Właśnie.
Jeśli nałożymy go na całą Anglię, każde miasto i wieś,
starczy, by wybudować armię,
flotę,
imperium.
Unieś tarczę wyżej!
Wróg jest z każdej strony.
Bitwa kończy się dopiero wtedy, gdy nie możesz wstać.
Jeszcze raz.
Starczy na dziś.
Musisz opowiedzieć mi o Uppsali.
Miałam wizję.
Spotkałam człowieka zwanego Wieszczem.
Mówił, jakby się mnie spodziewał. Nazwał mnie „Ostatnią”.
Pytał, co widziałam,
ale odpowiedzi go nie zadowalały.
- Znasz go? - Tak.
Mnie też wyjawił moje przeznaczenie.
Zrozumiałaś, co mówił?
To było proste.
Mówił o fali
widocznej tylko dla mnie.
Najpierw woda cofnęła się z portu.
Ludzie myśleli, że to łaska zesłana przez boginie Syn i Ran.
Dary od morza.
Powitali je z radością.
Nie pytali, dokąd odeszła woda. Nie przejmowali się.
Ale musiała gdzieś się podziać.
Gdy powróciła…
fala była wysoka jak góra
i głęboka jak Ziemia.
Nie mogłam jej powstrzymać.
Czy w twojej wizji ktoś przeżył?
Kobieta.
Długo myślałam, że to ja.
Ale się myliłam.
To byłaś ty.
To ty jesteś ostatnią.
Ostatnią córką Uppsali.
Niech żyje król Knut!
Władca Danii i Anglii!
Niech żyje!
Postanowiłem pozostać tu i być waszym królem.
Choć to niewygodna myśl,
sprowadziłem was tu, by was do tego przekonać.
Po pierwsze,
zamierzam oddać wam ziemie i tytuły
i obiecuję powstrzymać dalsze najazdy wikingów.
Po drugie, odbuduję most.
Będzie lepszy i silniejszy niż przedtem.
Do tego zamierzam zbudować wielkie imperium północy,
którego tarcza przyniesie wam pokój, a jego bogactwo będzie służyć wszystkim.
Postanowiłem też rządzić wspólnie z Edmundem,
waszym wybranym królem,
któremu będę służył wsparciem.
Oto co wam oferuję.
Ale w zamian oczekuję jednego…
lojalności.
Wiem z doświadczenia,
że lojalność można zdobyć dwoma sposobami.
Jeden
sprawia ból.
Drugi…
satysfakcję.
Wybór należy do was.
Wasza Wysokość. Jestem Cyneheard,
ealdorman Kentu.
Przyrzekam ci swoją lojalność.
Masz moje słowo.
Ach tak, Cyneheard.
Poznałem twoją żonę.
Wstań i wróć do swojego hrabstwa.
I do żony.
Jeśli cię zechce.
Wasza Wysokość, Wulfhere, ealdorman z Sussex.
Wasza Wysokość, ja także przysięgam ci wierność.
Ealdorman Oswick z Anglii Wschodniej.
Dobrze.
Flota powraca.
Leif!
Żyjesz!
A to co?
Mam wam tyle do opowiedzenia.
Njal?
Skarde?
I Ulf.
Więc Yrsa i Toke nie są sami w Walhalli.
Zostaliśmy tylko my.
Chodźcie. Podróż pewnie was wycieńczyła.
Podarunek od nowego króla Anglii.
I ode mnie.
Król Knut zamierza tam zostać?
Tak.
Obiecał, że zostanę następnym królem Norwegii.
A ja?
Stanowisz dla nas przykład.
Rządzisz potężnym, otwartym królestwem.
Jarlo Haakon, liczę na twoje poparcie.
A co z twoim bratem?
Jarl Olaf nie cieszy się wsparciem króla Knuta.
On o tym wie?
To nie mój problem.
A jednak to problem.
DANIA
Królowo Aelfgifu.
Powracam do domu z Anglii.
Proszę o pozwolenie na uzupełnienie zapasów
w twoim porcie, zanim ruszymy w dalszą drogę.
Jarlu Olafie, zezwalam.
Masz wieści o moim mężu?
Ma się dobrze, Wasza Wysokość.
Udało mu się podbić Anglię.
Chwała Bogu. A kiedy powróci?
Tego nie wiem.
Z tego, co wiem, zamierzał pozostać w Anglii.
Pozostać?
Wybacz, Wasza Wysokość,
myślałem, że wyjawił ci swój plan.
Chodźcie ze mną.
Dlaczego?
Przyjął koronę Anglii.
To znaczy, że jestem królową.
Byłabyś wspaniałą królową.
O czym mi nie mówisz?
Anglia ma już królową.
Wdowę po królu Ethelredzie.
Jest urodziwa.
Zbliżyła się z twoim mężem.
I to bardzo.
Doszły mnie nawet pogłoski o małżeństwie.
Jaka szkoda.
To Normandka.
Zaś ty pochodzisz z Mercji.
Najmniej stabilnego hrabstwa w Anglii.
Czego szukasz w Jelling, Olafie Haraldsson?
Poza okazją, by mnie dręczyć.
Chcę władać Norwegią.
Knut mi nie pozwoli.
Wezwie swoją flotę, by ze mną walczyć.
Chcę, byś pozbawiła go do niej dostępu.
To nie w mojej mocy.
Wręcz przeciwnie.
Masz większą moc, niż myślisz.
Jeśli wiesz, jak ją wykorzystać.
Jarl Haakon posłała nas do Uppsali.
Do Uppsali?
Wygląda jak miejsce z opowieści?
Jeszcze lepiej.
Niebotyczne świątynie ze złotymi dachami
i setki wierzących.
Zagrażają jej chrześcijanie.
To twoja nowa misja?
To, co widziałam, zmieniło mnie.
Zostanę w Kattegat.
Mam nadzieję, że wy też.
- Zostaniemy. - Tak się cieszę.
- Jak dobrze, że tu ze mną jesteście. - A ty z nami.
Zajrzyjmy do łodzi.
No popatrz.
Nie jesteś już łowczynią.
Jesteś wojowniczką.
Wiele się zmieniło.
Opowiadaj.
Chrześcijański jarl Kåre zabił moich przyjaciół.
Słyszałem o nim.
To fanatyk i obłąkaniec.
Zabił niewinnych. Musi ponieść karę.
Tak się stanie.
Nie każdy chrześcijanin jest zły.
Każda religia ma wady. Twoja i moja.
Skoro tak,
wierzmy we własnych bogów.
Mój dziadek zmienił wiarę, by przekazać koronę
swoim krewnym bez rozlewu krwi.
To nie ma nic wspólnego z wiarą.
Co z tymi, którzy nigdy nie dostaną korony?
Co nam pozostaje?
Tak myślałam.
Niech żyją książę Harald i Leif Eriksson,
bohaterowie z Londynu!
Gdy na zachód dzielnie popłynęli,
angielską koronę z głowy Ethelreda zdjęli.
Czy też koronę głowy pozbawił?
Człowiek, który Most Londyński obalił!
Przyznaję się!
Książę z Grenlandii, co ocean przemierzył,
z setką wojowników w Kencie się zmierzył!
Setką? Raczej z tysiącem.
Mylisz szczegóły, poetko!
W takim razie wstań i sam opowiadaj.
Wstań!
Harald!
Nie!
Opowiem historię, ale nie o mnie.
O grupie przyjaciół.
Grenlandczykach.
Leif Eriksson.
Mój przyjaciel.
Mój brat.
Kapitan, co przetrwał sztorm i bunt na pokładzie.
Ujarzmił wzburzone fale i do brzegu dobił spokojnie.
Bracie.
I Liv, której krew została w rzece wraz z mostem!
To także jej historia.
A także Ulfa, Njala i Skardego.
Grenlandczyków, którzy przybyli spłacić dług za jedną osobę,
ale ocalili nas wszystkich.
Spotkali Syn w sali biesiadnej Odyna,
a ta powitała ich w Walhalli.
Tak!
To prawdziwi bohaterowie z Londynu.
- To ich pamięć dziś świętujemy. - Tak!
Gdyby nie Grenlandczycy,
Most Londyński nadal by stał,
ale nie my.
- Grenlandczycy. - Grenlandczycy!
Skol!
Dziękuję za twoje słowa.
Mówiłem prawdę.
Z wielkim szacunkiem.
Dziękuję ci za to.
Przyniósł mi szczęście.
Weź go z powrotem.
Oby przyniósł ci szczęście jutro podczas próby.
Kiedy się stąd wyniesiesz?
Po co ci to wiedzieć?
Nie chcemy cię tu.
Moja rodzina wie, że zabiłeś mi ojca, by ocalić chrześcijanina.
Wiedzą, że zamordował członka mojej załogi?
Powiedz im całą prawdę.
Nim poprosisz, by zrobili to, na co cię nie stać.
To żaden bohater!
Brata się z chrześcijanami. Pewnie sam jest jednym z nich!
Odejdź, nim cię wygnam.
Jego Wysokość mnie oczekuje.
Nikogo nie wpuszczamy. Rozkaz króla.
To ważne.
Jest z królową Emmą.
Sam?
Myślisz o ucieczce?
Nie, Wasza Wysokość.
O tym, jak szybko władza zmienia ręce.
Przynajmniej ty liczysz się na dworze.
A ty nie?
Jestem zbędny.
Obcy we własnym kraju.
Jesteś spadkobiercą korony angielskiej.
Wybranym przez szlachtę.
Która poprzysięgła wierność Knutowi.
Nie mając pod sobą armii,
polega na tobie, by zachować ich lojalność.
Tak to wygląda, Wasza Wysokość.
Przynajmniej na razie.
Sugerujesz coś?
Nie.
Tobie też nie radzę.
Tak!
Wstawaj!
Wstawaj, Freydis!
Wstawaj!
Kontynuujcie.
Puść!
Tak.
Świetnie, Freydis.
Dobra robota. Wygrałaś.
Freydis Eriksdotter.
Jak brzmi twoje przyrzeczenie?
Przyrzekam na Odyna, że będę strzec Kattegat aż do śmierci.
Ciało i Ziemia
to jedno.
Ty chronisz mnie,
a ja ciebie.
Wstań.
Wygrałaś.
- Dobra walka. - Dziękuję.
Chciałam ci podziękować.
Za co?
Za to.
Ale powinnam go zwrócić.
Dlaczego?
Przyniósł ci szczęście.
Może przydać ci się w nocy,
jeśli zaprosisz mnie do łóżka.
Najpierw gorąca kąpiel.
Przed czym uciekasz, chłopcze?
Mój brat… Zabili go.
Ten sam wystraszony chłopiec.
Nie.
Nie wystraszony.
Uzbrojony w wiarę w jedynego prawdziwego Boga.
A jednak jesteś tutaj.
„Jako krzyż, który niesie miecz.
Rozlana krew.
Tryskająca jak źródło”.
Pamiętasz.
Chcesz wiedzieć, czy to twój krzyż trzyma miecz, czy jej.
Nawet chrześcijanie przychodzą do mnie, by poznać swoje przeznaczenie.
Jesteś pewien, że chcesz poznać prawdę?
„Nie było przed nim króla podobnego do Jozjasza,
który by zwrócił się do Pana całym sercem i duszą”.
„W imię naszego Pana, Chrystusa,
wszystkich pogańskich kapłanów, którzy tam byli, zabił nad ołtarzami”.
„Przeklęty ten,
który swój miecz powstrzymuje od krwi, wypełniając dzieło Pańskie”.
„Amen”.
Wybacz, panie.
Przybyła łódź z Danii.
Wezwij księdza i przyszykuj moją łódź.
O co chodzi?
Muszę zadać ci pytanie.
Proszę…
przemyśl swą odpowiedź.
Napisy: Ewa Nowicka