SZWECJA
Jak się nazywasz?
Freydis Eriksdotter.
Pierwszy raz w Uppsali?
Tak.
Przysłała mnie jarla Haakon, bym lepiej poznała bogów.
Chodź ze mną.
Tu masz okazję przebywać wśród nich.
Odyn.
Thor.
I Freja.
Czego jeszcze tu szukasz?
Chcę poznać swój los.
SERIAL NETFLIX
Dalej, bracie! Wykończmy ich!
Idź. Mścij się! Masz prawo!
Pójdź ze mną.
Panie, uratuj nas.
Stoicie przed królową Anglii.
Żądam widzenia z Knutem.
A ja się nadam?
Olaf.
Witaj, Wasza Wysokość.
Szlachto Anglii!
Nazywam się Harald Sigurdsson.
Mój brat Sten
służył w gwardii waszego króla.
Miał za zadanie wiernie chronić jego
i jego rodzinę.
Jak nagrodzono jego wierność?
Właśnie tak.
Wielmoże Anglii! Nie przyszedłem tu po wasze bogactwa czy ziemie.
Przyszedłem tu tylko po jedno.
Głowę króla!
Nie dostanę głowy twojego ojca.
Ale zadowolę się twoją.
Harald! Chcę go żywego.
Nie. Przyrzekłeś mi to.
Zmieniłem zdanie.
Czyli kłamałeś.
Po to właśnie przeprawiłem armię przez morze.
Nie możesz mi tego zabronić!
Mogę. I zabraniam ci.
Jeśli zadasz cios,
twoja głowa spocznie obok jego.
Okoliczności się zmieniają.
A my wraz z nimi.
Porzuć zemstę na rzecz władzy.
To ja ocaliłem cię w dniu św. Brykcjusza.
Liv, jesteś cała?
Co z resztą?
Wyciągnęłam ich z wody, ale dalej już nie mogę.
Co z tobą?
Nie.
Nie. Chodźmy.
To strzała z podwójnym grotem.
Jeśli ją wyciągniemy, umrze natychmiast.
Jeśli nie, wda się martwica i czeka ją powolna śmierć.
Mogę ją przepchnąć na wylot?
Jest za słaba, nie przeżyje.
Zrób to.
Jesteś osłabiona, nie przeżyjesz.
To moja decyzja.
Nie mogę ciebie też stracić.
Nie stracisz mnie.
Spokojnie.
Już dobrze.
Spokojnie.
Rozkuć go.
Gratulacje.
Drwisz ze mnie.
Skądże. Chwalę cię.
Jesteś świetnym wojownikiem i genialnym strategiem.
Twój nocny atak na mokradłach…
jak na to wpadłeś?
To było oczywiste.
Ach tak.
A „zęby smoka” w rzece?
By użyć pływów jako broni.
Geniusz.
Dziękuję.
Najlepszym posunięciem było wysłanie armii Mercji na nasze tyły.
Po prawdzie…
gdyby zdecydowali się na atak…
może byś nas pokonał.
Pokonałbym.
Nie pogrywaj sobie ze mną…
chłopcze.
Nie ty na to wpadłeś.
Kim była kobieta na murze?
Emma z Normandii.
Wdowa po moim ojcu.
Gdzie jest teraz?
Nie wiem.
Dobrze ci tu?
To był mój pokój, gdy byłem doradcą twojego męża.
Mały, ale przytulny.
Czego ode mnie chcesz?
To twój mąż zlecił mi misję
krzewienia chrześcijaństwa na Północy.
Wyzwanie mojego życia.
Myślisz, że to proste?
Wyplenić z umysłów odwieczną wiarę w bogów i mity?
To wymaga odwagi, wytrwałości
- i… - Złota.
Zatem wiesz, czego chcę.
Skarbów twojego męża.
To mit.
Nie. Widziałem je.
Rubiny i szmaragdy wielkie jak orzech.
Sztaby złota tak ciężkie, że jeden człowiek nie mógł ich udźwignąć.
Stosy srebrnych monet tak wysokie, że można by w nich pływać.
Jeśli mój mąż był w ich posiadaniu,
nic mi o nich nie powiedział.
Sądzę, że to kłamstwo.
Zmieniłaś się od naszego ostatniego spotkania.
Dawniej normandzka dziewczyna bez przywilejów i bez ziemi.
Jedynie część mienia swojego ojca, a teraz proszę.
Królowa Anglii.
Trzeba mieć zdolności.
Szkoda byłoby odsyłać cię do Normandii,
byś znów stała się częścią mienia.
To groźba?
Nie.
Oto ona.
Hallbjorn!
- Mamo! - Mamo!
Moja misja wymaga ofiar.
Jeśli to zrobisz, stracę wszelki powód, by iść z tobą na układ.
Przemyśl to sobie.
Byle nie za długo.
Jeśli znajdę te skarby bez twojej pomocy,
nie będę cię już potrzebował… ich też nie.
Freydis!
- Freydis! Proszę! - Freydis!
- Nie odchodź! - Freydis!
Wracaj!
Pomóż nam!
Freydis!
Królu.
Nie radziłbym ci zostawać ze mną sam na sam.
Wiem, że się gniewasz.
Gniewam się? Nie. Chcę kogoś zabić!
Możliwe. Ale zmuszony jestem zaryzykować.
Musisz mi pomóc.
Pomóc ci?
Mogłeś nie kłamać na temat Edmunda.
Od początku byłeś moją prawą ręką.
Potrzebuję cię.
Za żadne skarby nie namówisz mnie do pomocy.
A gdybym uczynił cię królem Norwegii?
Sam zdobędę tron.
Mam umowę z bratem.
Przejmę tron po jego śmierci.
Albo zrobi to jego syn.
Nie jesteś aż tak blisko z Olafem, jak ci się wydaje.
Ma na imię Magnus.
Zdrowy 12-latek.
A skoro ci o nim nie powiedział,
naiwnie byłoby sądzić,
że nie przekaże tronu Norwegii… właśnie jemu.
Pozbawiłeś moją rodzinę szansy na wyrównanie rachunków.
A teraz chcesz nas poróżnić?
Olaf sam już zaczął.
Po co masz czekać na swoją kolej…
skoro mogę zagwarantować ci przyszłość.
Czego potrzebujesz?
Czemu mnie ocaliłeś?
Sam zacząłem się zastanawiać.
Ludzie króla dopadli mnie w porcie.
Wiedzieli, kim jestem.
Ale ty zainterweniowałeś i pomogłeś mi uciec z Londynu.
Wiedząc, że gdy dowiem się, co zaszło,
powrócę z armią, by pomścić rzeź.
Dlaczego?
Ocaliłem ciebie, nie mogąc ocalić Anglii.
Nie naprawisz zmurszałego domu.
Trzeba go zburzyć, by zbudować lepszy.
Niech zgadnę…
W tym lepszym domu jest miejsce dla ciebie?
Zawsze sobie poradzę. Znajdę dla siebie miejsce.
Knut szuka królowej Emmy.
Bezskutecznie.
Ona też zawsze sobie radzi.
Pewnie chroni swoje złoto.
Złoto?
To jedna z najbogatszych kobiet w Europie.
Pewnie wiedziałeś.
Nie.
Ale wiem, kto o tym wie.
Zaczekaj.
Ocaliłem ci życie.
A ja darowałem ci twoje.
Znalazłaś mnie.
Kim jesteś?
Jestem tym, co było, co jest i co będzie.
Znalazłaś się tu z mojego powodu.
Pozwól mi się przekonać, czy inni mówią prawdę.
Tak.
Ostatnia.
Ostatnia?
Usiądź. Wkrótce poczujesz się strudzona.
Co widziałaś podczas swej podróży?
Widziałam piękne rzeczy.
Coś jeszcze?
Krajobraz po bitwie.
Śmierć i pogorzelisko.
Wołali o twoją pomoc.
Tak.
A twoja odpowiedź?
Nie wiedziałam, co…
Nie o to pytam. Co zrobiłaś?
- Uciekłam. - Dlaczego?
- Nie wiem. - Wymigujesz się.
Nie wiem.
Wiesz! Okłamujesz mnie i samą siebie.
Myślisz, że rodzimy się z całą wiedzą?
Po drodze strugamy własne narzędzia.
Nie ma odwrotu. Musisz iść naprzód.
Krzyki, przed którymi uciekałaś, będą głośniejsze, dopóki…
Więcej mnie nie szukaj.
Czekaj… Gdzie jesteś?
Król Knut.
Eadric Streona, ealdorman Mercji.
Witaj, Eadricu Streona!
Rozpoznaję te chorągwie.
Moja armia była na twojej łasce,
ale się wstrzymałeś.
Jestem wdzięczny za tę decyzję, ale…
ciekawi mnie twój powód.
Czasem nagrody zdobywa się bez walki.
Owszem.
Zapraszam cię na wieczorną ucztę.
Być może uzgodnimy stosowną nagrodę za twoje czyny.
Królowo. Jestem Harald Sigurdsson.
Jak mnie tu znalazłeś?
To nie było aż tak trudne. Olaf to mój starszy brat.
Nocowałem tu podczas wizyt.
Już wtedy to miejsce wydawało się przygnębiające.
Chodźmy.
Żegnajcie, moi drodzy.
Przybyliście tu dla mnie.
Śpijcie w objęciach Ran
i powitajcie bliskich, którzy już odeszli.
Będę tęsknił.
Leif Eriksson? Pójdziesz z nami.
Odejdź. Teraz nie mogę.
To nie prośba.
Przyjaciele!
Odnieśliśmy wielkie zwycięstwo.
Pomściliśmy masakrę z dnia św. Brykcjusza i przelaną krew naszych ziomków.
Zatem wy,
którzy wiernie wspieraliście mnie w tej świętej misji,
zostaniecie nagrodzeni.
Ale nie bądźmy zadufani.
Młody król Edmund miał prawo bronić honoru swego ojca
i czynił to dzielnie.
Wznieśmy toast za jego odwagę.
Pamiętajmy też o osobie, której plan bitewny
niemal przyniósł nam zgubę.
Królowa Emma z Normandii.
Twoja obecność jest dla nas zaszczytem.
Proszę, usiądź obok mnie.
Dziękuję.
Zanim rozdam łupy wojenne,
muszę uregulować pewne długi.
Jak nazwalibyście człowieka,
który przedkłada braterstwo nad posłuszeństwo wobec króla?
My nazywamy go Grenlandczykiem!
Oto człowiek, który zaplanował zburzenie Mostu Londyńskiego.
I tego dokonał!
Leifie Eriksson…
Dług twojej siostry został spłacony.
Czego jeszcze sobie życzysz?
Ziemi? Łupów?
Dostałem, co chciałem.
To prawda.
Ale to nie wszystko.
Niech jego imię przetrwa w pamięci naszych ludzi…
i niech nikt więcej nie nazywa go czyimś synem.
I jak smakuje chwała, bracie?
Jak złoto.
Nie. Lepiej.
Harald Sigurdsson,
dzielny towarzysz broni Leifa. Obiecał mi zwycięstwo i dotrzymał słowa.
Moja wdzięczność jest warta więcej niż złoto.
Więcej niż złoto!
Słyszeliście?
Trzymam cię za słowo.
Kolejny dług.
Nasz zacny gość z północy, ealdorman Mercji, Eadric Streona,
któremu będę dozgonnie wdzięczny za to, że wstrzymał swoją armię.
Choć myślę, że on woli coś więcej niż wdzięczność.
Widzicie? Mam rację.
Mów, Eadricu.
Dziękuję.
Moja prośba jest też darem dla ciebie.
Gdy powrócisz do Skandynawii,
będziesz potrzebował sojusznika, który będzie cię wspierał.
Władcy, na którym można polegać.
Masz na myśli siebie, Eadricu Streona?
Tak.
Chyba dobrze mieć silnego sprzymierzeńca
zamiast porywczego chłopca.
To… to faktycznie dar.
Dobrze jest słuchać kogoś, kto ma własne zdanie
i nie boi się mówić na głos.
Olaf, najodważniejszy wśród odważnych.
Jego wspaniałe łodzie poradziły sobie z przypływem
i obaliły most.
Uśmiechnij się wreszcie.
Nie zawsze się dogadywaliśmy, ale dziś świętujemy jak bracia,
a żaden dar nie jest zbyt dobry
dla takiego brata i przyjaciela.
Nie interesują nas dawne niesnaski, lecz nowe początki.
Ale nie rozpoczniemy nic nowego, mając pośród nas zdrajcę.
Osobę, która rozsiewa wokół
smród zdrady i groźby.
Tu, w tej sali,
gdzie Ethelred obrócił się przeciwko sprzyjającym mu wikingom,
znów pojawił się ktoś, kto złamał obietnicę.
Czuję odór jego ambicji.
Czuję…
jego nielojalność.
Czuję
jego zachłanność.
Stójcie! Moi ludzie zabiją was za to!
Twoi ludzie nie żyją, a armia otoczona.
Czemu to robisz?
Bo to ja, Eadricu Streona,
nie ty, będę następnym królem Anglii.
Powiedziałeś, że zamierzasz objąć angielski tron?
Tak.
Będę rządził wspólnie z królem Edmundem.
Masz z tym problem?
Tak.
Najazdy na Anglię będą dużo trudniejsze.
Za Knuta!
Pierwszego wikińskiego króla Anglii!
To coś, czego ani Ragnar Lodbrok,
ani Ivar bez Kości, nie zdołali osiągnąć!
Za Knuta, króla Anglii!
Ucztujmy!
Jak wyobrażasz sobie ten układ?
Masz wsparcie szlachty.
To dla mnie ważne. Zajmiesz się tym.
Jeśli dobrze się spiszesz, na pewno się dogadamy.
Spokojnie, Edmundzie.
Gdybym w ciebie wątpił, przytargałbym dwa pnie.
Rozwścieczyłeś mnie.
A to czemu, bracie?
Dobrze wiesz.
Mimo to nie zamierzasz mi powiedzieć, że jestem wujem przyszłego króla Norwegii.
Mój syn niczego między nami nie zmienia.
Mówi ktoś, kto mnie okłamał.
Jesteś niezwykła.
A ty bezwzględny.
Chodzi o Streonę?
Nie. Jestem praktyczny.
Nie spocząłbym z takim zdrajcą w swoim otoczeniu.
Ty też nie.
Nie o niego się martwiłam.
O mnie?
O swoje dzieci.
Odebrano mi je. Boję się o ich życie.
- Więcej wina dla królowej. - Tak jest.
Powiedz więcej.
Nie mogę.
Porywacz siedzi przy tym stole.
Zabiłby je, gdyby usłyszał, że proszę o twoją pomoc.
Znajdę je.
Wstawaj. Mam pilną prośbę.
Poproś kogoś, kto się przejmuje.
Muszę znaleźć dzieci Emmy.
Jak widzisz, tu ich nie ma.
Wiem, że Olaf je ma.
Trzeba znaleźć je prędko,
a jesteś jednym z niewielu, kto to potrafi.
Co jeśli obiecam ci miejsce w tym nowym domu, który budujesz?
Już pokazałeś, co warte są twoje obietnice.
Znajdź kogoś innego.
A jeśli to ja ci to obiecam?
Uniosłeś topór, a oni dali drapaka!
Rzucili broń i wzięli nogi za pas!
Jak masz chronić króla, skoro uciekasz z podkulonym ogonem?
No jak?
Olaf prosi, bym udzielił dzieciom komunii.
Wybacz, ojcze.
Nie przepraszajcie.
Chłopcy, zamknijcie oczy i módlcie się na głos.
- A wy przyjęliście dziś komunię? - Nie.
Klęknijcie i przyjmijcie łaskę Pana.
Głośniej, żeby Bóg was usłyszał.
Wystarczy, doskonale. Idziemy. Szybko.
Co im się stało?
Poszli do nieba. Chodźmy.
Gdzie ona jest?
Na zewnątrz. Potrzebowaliśmy łóżka.
Jesteś zaskoczony?
Tak. Przeżyłaś.
Mówiłam. Jestem silniejsza, niż myślisz.
To ty zburzyłeś Most Londyński.
Zdobył sławę.
Ułożą o tobie pieśni. A Knut obsypie cię złotem.
Knut obsypał cię złotem?
Dał mi coś lepszego. Podarował Freydis wolność.
To możemy wracać.
Liv, ja…
Nie wracam do Grenlandii.
Nie mam tam czego szukać.
Tutaj jestem kimś.
Kimś ważnym.
Chcę, byś ze mną została.
Więc zostanę.
W porządku?
Cieszę się, że żyjesz.
Bogowie jeszcze mnie nie chcieli.
Daj jej odpocząć.
Wrócę rano.
Tego szukałeś?
Praojcze…
Usłysz mnie.
Wybacz, że ośmielam się do ciebie mówić…
Proszę.
Król Knut.
Proszę mi wybaczyć.
Nawiedzam cię o tak późnej porze,
ale nie chciałem, byś czekała na to do rana.
- Mamo! - Mamo!
Królu Knucie.
Dziękuję.
Nie ma za co, królowo.
Dobranoc.
To ty ruszyłeś na odsiecz młodemu królowi.
Tak.
Życzysz sobie czegoś
poza wolnością?
Nie, Wasza Wysokość. Nie mam życzeń.
Ale służę pomocą.
Gdybyś jej potrzebował.
- Jak ci na imię? - Godwin.
Godwin.
Wielki bohaterze!
Chodź i napij się. Z mężczyzną, który zawarł pakt z diabłem
i sprzedał swój honor za 30 srebrników.
Nie wiem, co to znaczy.
Że sprzedałem honor mojego brata Stena za norweską koronę.
Pewnie miałeś dobry powód.
Owszem.
Nie ufam Olafowi.
Więc czas pokaże,
kto skorzysta na tym pakcie.
Dzięki, przyjacielu.
Dość o mnie.
Co cię trapi?
- Jesteś bohaterem. - Tak.
I żyjesz, choć tylu poległo.
Leif Szczęściarz!
To nie szczęście.
Sam widziałeś.
Choć spadł deszcz strzał, żadna mnie nie ugodziła.
Jakby coś lub ktoś…
mnie chronił.
Skąd to masz?
Na mokradłach,
zanim się zjawiłeś, dała mi to jakaś dziewczynka.
Dałem to Liv, gdy umierała…
i polepszyło jej się.
Powiedz mi, książę. Czy to szczęście?
Nie. Nazywają to „cudem”.
To chrześcijańskie słowo.
Oznacza coś, co tylko Bóg potrafi wyjaśnić.
A jeśli w niego nie wierzę?
Może On wierzy w ciebie.
Ale ostrzegam, bracie.
Cuda, jak pakty z diabłem,
mają konsekwencje.
Poświęcisz coś w zamian.
Proszę. Pij.
Dziękuję.
Powinnam niedługo iść.
Wciąż stoisz na progu śmierci.
Nie ujdziesz 20 kroków.
Powinnam znaleźć Freydis.
Nic jej nie jest.
Jest w Uppsali.
- Co to? - Cicho.
Mam rękę do dzieci.
Proszę…
Nie przyszedłem tu po nie.
Ślady krwi przywiodły mnie do twojej chaty.
Odwiedza mnie wielu rannych.
Nie szukam wielu osób.
Tylko jednej.
Wojownika, który zabił mojego berserkera.
Jesteś poganką?
Tak.
Podług naszej wiary chrzcimy dzieci w razie nagłej śmierci,
by uchronić je przed ogniem piekielnym.
Nie ma tu tej, której szukasz.
Odeszła trzy dni temu.
- Odeszła? - Tak.
To kobieta.
Ktoś zaatakował ją w drodze do Uppsali.
Opisz mi ją.
Wysoka. Młoda…
Ma na plecach bliznę, która wygląda jak krzyż.
Krzyż?
Taki?
Tak.
Proszę, oddaj mi dziecko.
Widziałem dwie strużki krwi.
Powiedz. Była sama?
Muszę iść. Potrzebuję konia.
Proszę. Weź to.
Napisy: Ewa Nowicka