‪ถอย!
‪ถอยก่อน!
‪(หนึ่งวันก่อนหน้า)
‪แผนของท่านจะไม่ได้ผล
‪ตอนนี้สะพานถูกทำให้แกร่งขึ้นด้วยหอคอยติดอาวุธ
‪ถ้าเราพยายามจะบุกพังประตูเมือง ‪อย่างที่ท่านเสนอ
‪เราจะเสียคนเป็นพันก่อนจะไปถึงประตูเสียอีก
‪งั้นเราจะบุกอังกฤษ ‪จนกว่าพวกมันจะไม่เหลืออาหาร
‪พวกมันเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว
‪พวกมันกักตุนอาหารเพื่อเตรียมรับการบุกล้อม
‪ต่อให้เราตายกันหมด ‪อาหารของพวกมันก็ยังมีเหลือ
‪ท่านเสนอให้เราทำยังไง
‪ลืมเรื่องยึดลอนดอนไปซะ
‪พูดเรื่องอะไรของเจ้าน่ะ
‪- ลอนดอนคือกุญแจสำคัญในการโค่นอังกฤษ ‪- ไม่ใช่
‪เอ็ดมันด์คือกุญแจสำคัญ
‪จับตัวกษัตริย์ของอังกฤษได้ อังกฤษก็เป็นของเรา
‪ขอฟังแผนของท่านหน่อย
‪เป็นแผนของชาวกรีนแลนด์
‪ให้คิดว่าสะพานคือเรือลำหนึ่ง
‪โครงสร้างหลักก็คือกระดูกงูเรือ ‪ซึ่งสร้างขึ้นมาให้รับน้ำหนักได้มาก
‪แต่ชาวอังกฤษทำให้มันอ่อนแอลง
‪พวกมันทำอย่างนั้นทำไม
‪ไม่ใช่ความตั้งใจหรอก
‪พวกมันใส่สะพานชักไว้ตรงกลาง
‪ซึ่งทำให้มันกลายเป็นจุดอ่อน
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ถ้าเราจะทำให้สำเร็จ
‪การกะเวลานั้นสำคัญมาก
‪ถ้าท่านอยู่ไม่ถูกตำแหน่ง ‪ตอนกระแสน้ำเปลี่ยนทิศ มันจะไม่ได้ผล
‪เจ้าเข้าใจไหมว่ากำลังขออะไรอยู่
‪ต่อให้ข้าส่งลูกน้องที่แกร่งที่สุดไปบนเรือที่ดีที่สุด
‪มันก็ยังเป็นไปไม่ได้
‪ที่จะต้านกระแสน้ำและอยู่ให้พ้นจากระยะธนู
‪ข้าไม่ได้ขอเรือลำที่ดีที่สุดของท่าน
‪ข้ากำลังขอเรือลำที่ดีที่สุดของท่านสามลำ
‪เจ้ามันบ้าไปแล้ว
‪ส่วนท่านกลัวความล้มเหลว
‪ข้ากลัวความโง่เขลาต่างหาก
‪แผนของเขามันน่าหัวเราะ ไม่มีทางเป็นไปได้
‪ข้าไม่ได้บอกว่ามันจะง่าย
‪เพราะอย่างนี้พวกมันจะคาดไม่ถึง
‪เราจะหาทางอื่น
‪หลบทาง หลบทางให้องค์กษัตริย์
‪กษัตริย์เอ็ดมันด์
‪ขอแสดงความยินดีต่อการขึ้นครองราชย์
‪ขอบใจ เทศมนตรีสตรีโอนา
‪ข้าขอแนะนำมารดาเลี้ยงของข้า ราชินีเอ็มม่า
‪ราชินีเอ็มม่า
‪ข้าเสียใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪พระสวามีคือนักรบผู้ยิ่งใหญ่ ‪เราจะคิดถึงพระองค์
‪ขอบใจ เทศมนตรีสตรีโอนา
‪พระองค์คงจะยินดีมากที่ท่านมาตามคำสั่ง
‪เพื่อช่วยเหลือประเทศอังกฤษ
‪ข้ายินดีรับใช้
‪พวกไวกิ้งตั้งค่ายอยู่อีกฝั่งของเกาะเซาธ์วาร์ค
‪ทำไมถึงเป็นทางใต้
‪สายลับของเขาต้องบอกเขาแน่ว่า ‪ฝ่าบาทอยู่ที่นี่
‪เพื่อปกป้องลอนดอนจากการรุกรานจากทางเหนือ
‪แต่เมื่อเป็นดังนี้แล้ว
‪ข้าต้องการให้ท่านเคลื่อนพล
‪ข้ามแม่น้ำเทมส์ไปใต้ทัพเรือของเขา
‪และนำกองทัพของท่านไปที่ด้านหลัง
‪ดักเขาไว้ระหว่างแม่น้ำกับหนองน้ำ
‪ถูกต้อง
‪ฝ่าบาทคิดแผนการนี้ขึ้นเองรึ
‪ใช่ ทำไม
‪เพราะมันยอดเยี่ยมมาก ฝ่าบาท
‪แล้วฝ่าบาทจะอยู่ที่ไหน ‪ระหว่างที่เมอร์เซียโจมตีชาวเหนือ
‪ภายในกำแพงของลอนดอนงั้นรึ
‪ในที่ที่พระองค์จะมีค่ามากที่สุด
‪และจะอยู่ต่อไปจนกว่าคนุตจะแพ้ราบคาบ
‪เมื่อถึงเวลานั้นพระองค์จะขี่ม้าออกมา ‪และยอมรับความพ่ายแพ้ของไวกิ้ง
‪เข้าใจละ เมอร์เซียจะเสี่ยงทุกอย่าง…
‪และได้รับชื่อเสียงไปทั้งหมด
‪การเสียสละของท่านจะไม่สูญเปล่า ‪อีดริก สตรีโอนา
‪แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาต่อรอง
‪ตรงกันข้ามต่างหาก ฝ่าบาท
‪เมื่อชาวไวกิ้งมาตั้งค่ายถึงหน้าเรือนชาน
‪ข้าคิดไม่ออกว่าเวลาไหนจะดีไปกว่านี้
‪แล้วท่านปรารถนาอะไร
‪สิ่งที่จับต้องได้มากกว่าชื่อเสียง
‪ข้าต้องการให้เมอร์เซียเป็นอิสระอีกครั้งหนึ่ง
‪เหมือนสมัยก่อน ก่อนยุคพระบิดาของฝ่าบาท
‪ถ้าอย่างนั้นข้าขอเสนอให้ท่านนำทัพกลับไป
‪เพราะถ้าท่านเชื่อว่า ‪คนุตจะไม่ไปยึดเมอร์เซียต่อจากลอนดอน
‪งั้นท่านก็ซื่อมากกว่าที่ข้าคิด
‪บอกให้ทหารเตรียมทัพกลับเมอร์เซีย
‪เดี๋ยว
‪เราอาจจะตกลงอย่างอื่นกันได้
‪เช่น ขยายดินแดนของเมอร์เซียเป็นสองเท่า
‪ดินแดนที่เพิ่มขึ้นมา ‪มาจากดินแดนของท่านเองงั้นรึ ฝ่าบาท
‪ก็อาจใช่
‪หรืออาจจะบีบคนอื่นๆ ให้สละดินแดน ‪แต่ท่านจะได้ดินแดนเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
‪ข้าให้สัญญา
‪งั้นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่จะเป็นของพระองค์ ฝ่าบาท
‪ข้าคิดว่าแผนของเจ้าเป็นแผนที่ดี
‪แค่ดีไม่พองั้นรึ
‪เจ้ากำลังขอให้ข้าเอาชีวิตคนหมื่นคนมาเสี่ยง
‪กับการกระทำของคนหกคน
‪ในการทำเช่นนั้น ข้าต้องเชื่อว่ามันจะสำเร็จ
‪โอลาฟเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่
‪เขารู้จักการป้องกันของอังกฤษดีกว่าใคร
‪แต่พระองค์ก็ยังมาหาข้า
‪ทำให้ข้าเชื่อสิว่าแผนของเจ้าจะสำเร็จ
‪ทำไมข้าต้องเชื่อใจเจ้าด้วย
‪เพราะข้าไม่สนเรื่องความสำเร็จของพระองค์
‪ข้าสนพวกเขา
‪พวกเขาเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า
‪ข้าเป็นห่วงบทบาทของพระองค์ ‪มากกว่าบทบาทของเรา
‪หากพระองค์ล้มเหลว
‪การเสียสละของทุกคนจะสูญเปล่า
‪ข้าไม่กังวลเรื่องนั้นหรอก
‪ข้าเคยเป็นเหมือนเอ็ดมันด์มาก่อน
‪ลูกของกษัตริย์นักรบผู้เกรียงไกร
‪ข้ารู้ว่าความกดดัน ‪ของการมีพ่อที่ทรงอำนาจนั้นรู้สึกยังไง
‪ข้าก็เหมือนกัน
‪แม้ว่าพ่อข้าจะเป็นคนนอกกฎหมายก็ตาม
‪จริงสิ
‪ข้าลืมไป
‪พ่อเจ้าคือเอริค ธอร์วัลด์ซัน
‪เจ้าเองก็เข้าใจความรู้สึก ‪ที่อยากยืนอยู่ในแสงของตัวเอง
‪เข้าใจดีทีเดียว
‪นี่ ชาวกรีนแลนด์
‪เจ้าตั้งใจจะผ่านที่ลุ่มน้ำขังไปได้ยังไง
‪ไอ้พวกนี้คืออะไร
‪เรือไวกิ้งแบบใหม่
‪เรามาไกลกันมาก สหายข้า
‪ข้ารู้สึกทั้งโชคดี และซาบซึ้งใจ
‪เราได้รับพรจากทวยเทพ ‪เหล่าพระองค์เท่านั้นที่รู้ชะตากรรมของเรา
‪ถ้านี่คือการบอกลากันบนโลก
‪มันก็จะเป็นการบอกลาเพียงชั่วคราว
‪เพราะเดี๋ยวเราจะได้เจอกันอีกในวัลฮัลลา
‪วัลฮัลลา
‪ในวัลฮัลลา
‪ขอทวยเทพสถิตย์อยู่กับเราทุกคน
‪สการ์เดอ
‪คิดว่ายังไง
‪เหมือนสร้างด้วยหัตถ์ของเทพ
‪ไม่ ไม่ใช่เทพ แค่ช่างไม้
‪เอาผ้าใบคลุม
‪- ระยะล่ะ ‪- ยังไกลเกินไป ฝ่าบาท
‪พาย!
‪เพิ่มการป้องกัน
‪ออกแรง!
‪ค้างไว้!
‪ทำไมเขาให้สัญญาณรอเวลา
‪เขารอบางอย่างอยู่
‪ข้าได้ยินเสียงกลอง
‪ไม่ใช่ เสียงโล่
‪ค้างไว้!
‪ยกธงเจรจา
‪เขาจะทำอะไร
‪เขาจะมาท้าเจ้า
‪ดึงความสนใจเขาไว้จนกว่าสตรีโอนาจะมาถึง
‪เจ้าคงเป็นกษัตริย์เด็กน้อยสินะ เอ็ดมันด์
‪ส่วนท่านคงเป็นหัวหน้าพวกไวกิ้ง
‪เราได้ข่าวมาหลายวัน ‪และได้กลิ่นมาเป็นสัปดาห์แล้ว
‪ข้ามีนามว่าพระเจ้าคนุต
‪และข้ามาเพื่อฆ่าเจ้าสำหรับอาชญากรรม ‪ที่พ่อของเจ้ากระทำต่อคนของข้า
‪ข้าไม่อยากทำให้ท่านผิดหวังหรอกนะ
‪แต่ท่านต่างหาก ‪ที่จะต้องชดใช้ต่ออาชญากรรมของตนเอง
‪ถ้อยคำช่างกล้าหาญสำหรับเด็กที่หลบอยู่หลังกำแพง
‪แถวบ้านข้า เรามีคำเรียกคนประเภทนี้อยู่
‪มันหมายความว่าอะไร
‪หมายความว่า…
‪จอมขี้ขลาด!
‪และนั่นคือสมญานามใหม่ของเจ้า
‪กษัตริย์จอมขี้ขลาด!
‪พลธนู
‪หยุดก่อน
‪อย่าปล่อยให้ตัวเองโมโห
‪เจ้าต้องถ่วงเวลาเขาไว้ ‪จนกว่าสตรีโอนาจะมาถึง
‪ทำไมไม่ออกมาเหมือนกษัตริย์โตๆ
‪และสู้กันด้วยเกียรติเล่า
‪เกียรติรึ
‪การเก็บกวาดแมลงชั้นต่ำออกจากทุ่ง ‪มันมีเกียรติตรงไหน
‪พวกแมลงที่หิวแต่ทองน่ะ
‪ท่านก็ไม่ต่างจากขอทานนอกประตูเมืองข้าหรอก
‪ข้าต้องบอกว่า ข้า…
‪ข้าผิดหวังในคำตอบของเจ้ามาก
‪ประเทศอังกฤษเป็นอะไรไปแล้ว
‪ที่นี่เคยมีนักรบผู้กล้า
‪ดูพ่อของเจ้าเป็นตัวอย่าง
‪สมัยข้าอายุเท่าเจ้า ข้าเห็นกษัตริย์เอเธลเรด ‪นำทหารร้อยคนไปสู้กับทหารพันคน
‪ป่านนี้เขาคงนอนกระสับกระส่ายอยู่ในหลุม
‪เพราะรู้ว่าเขาได้ลูกชายเป็นหนูขี้ขลาด
‪ข้าจะขอท้าเจ้า
‪ลงมาสู้กับข้าเยี่ยงชายชาตรี
‪กษัตริย์ต่อกษัตริย์
‪หรือถ้าเจ้าต้องการ จะนำกองทัพที่เจ้าเลือก
‪มาสู้กับคนของข้าบนสะพานที่ยิ่งใหญ่นี้ก็ได้นะ
‪ถ้าเจ้าชนะ
‪เราก็จะได้รู้ว่าภารกิจของเรานั้น ‪หาได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าไม่
‪เราจะยอมรับคำพิพากษาของพระองค์
‪และไปจากดินแดนแห่งนี้โดยไม่มีการนองเลือดอีก
‪แต่หากเจ้าไม่ลงมา
‪ข้าขอสัญญาเลยว่าทั้งโลก
‪จะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเอ็ดมันด์
‪โอรสแห่งเอเธลเรด
‪ว่าเขาสละความกล้าหาญของอาณาจักร
‪เพื่อซ่อนความกลัวของตัวเอง
‪แล้วพวกเขาจะมาร่วมตะโกนพร้อมกับเราว่า
‪"กษัตริย์เบลย์ดา
‪จอมขี้ขลาดแห่งลอนดอน"
‪ข้าไม่ใช่จอมขี้ขลาด!
‪กลับมานี่!
‪ข้าขอสั่งท่าน!
‪ไปเอาม้าข้ามา!
‪ไม่ได้นะ ฝ่าบาท ยังไม่ถึงเวลา
‪ข้าไม่เห็นด้วย เวลานี้แหละเหมาะแล้ว
‪เอ็ดมันด์ เขาหลอกล่อเจ้า เจ้าต้องรอสตรีโอนา
‪ไม่! สตรีโอนาเสียโอกาสของเขาไปแล้ว
‪ข้าจะนำการรบเอง ‪และความรุ่งโรจน์จะเป็นของเรา
‪บุรุษแห่งอังกฤษ!
‪ข้าหมายจะกวาดล้างพวกไวกิ้งสารเลว ‪ไปจากชายฝั่งของเรา! ใครจะไปกับข้า!
‪ไป!
‪เอ็ดมันด์ หยุดนะ!
‪เปิดประตู!
‪กระแสน้ำหวนกลับแล้ว
‪นิ่งๆ ไว้!
‪เปิดประตู
‪พลธนู
‪เตรียมหลังคา!
‪กำแพงโล่!
‪รอ!
‪เอาเลย! พายไปข้างหน้า!
‪ไปข้างหน้า!
‪พาย!
‪ถอย!
‪ถอยออกมา!
‪พวกมันกำลังถอยแล้ว ตามไป!
‪กษัตริย์กำลังได้เปรียบ
‪อาจจะ
‪หยุด!
‪นิ่งๆ ไว้!
‪ถอยออกมา!
‪นำเขากลับมา
‪ฝ่าบาท
‪มันเป็นกับดัก!
‪- เตรียมพลธนู! ‪- พลธนู! ง้าง!
‪พลธนู! เรือ!
‪ถอยออกมา!
‪แรงอีก!
‪พาย!
‪หากเจ้ารักในพระเจ้า ออกแรงให้สุดตัว!
‪พาย!
‪คุ้มกันสะพาน! คุ้มกันสะพาน!
‪พลธนู! ใต้สะพาน!
‪โทมัส!
‪งัล!
‪เลฟ!
‪เตรียมตัวให้พร้อมนะทุกคน ได้เวลาแล้ว!
‪กำแพงโล่!
‪- กำแพงโล่! ‪- กำแพงโล่!
‪นายท่าน เอ็ดมันด์นำการรบกับพวกไวกิ้ง
‪- เขาทำอะไรนะ ‪- พวกเขากำลังสู้กันบนสะพานขอรับ!
‪เร่งฝีเท้า
‪- พายแรงกว่านี้! ‪- พาย!
‪ทุ่มให้สุดแรง! พาย!
‪ฝ่าบาท!
‪- ฝ่าบาทต้องกลับไปก่อนที่มันจะถล่ม ‪- อะไรถล่ม
‪สะพาน! พวกมันกำลังออกแรงทึ้งสะพาน ‪และดักฝ่าบาทไว้ที่นี่
‪โจมตี!
‪ไม่นะ สการ์เดอ!
‪สการ์เดอ!
‪พาย!
‪เอาเลย!
‪ชักใบเรือขึ้น!
‪พายๆ
‪ไชโย! ไชโย!
‪- เราทำสำเร็จ ‪- ชาวกรีนแลนด์!
‪ใช่แล้ว มาเลย
‪นายท่าน เรายังโจมตีทัน
‪ไม่
‪เขาต้องการความรุ่งโรจน์ ‪ก็ให้เขาได้ลิ้มรสความปราชัย
‪ข้าจะไม่สละคนของข้า ‪ให้กับการรบที่ล้มเหลวหรอก
‪โดยเฉพาะในเมื่อมีชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่านี้รออยู่
‪นำกษัตริย์เด็กน้อยมาให้ข้า
‪นำอังกฤษมาให้ข้า
‪เลฟ!
‪เจ้าทำสำเร็จ!
‪นี่สำหรับเจ้า!
‪แผนของเจ้าได้ผล! เราทำสำเร็จ!
‪ชาวกรีนแลนด์จงเจริญ!
‪ชาวกรีนแลนด์จงเจริญ! ใช่!
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี