Odwrót!
Zawracać!
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Twój plan nie zadziała.
Most ma umocnienia w postaci zbrojnych wież.
Jeśli ruszymy szturmem na bramy, jak proponujesz,
stracimy tysiące ludzi, zanim tam dotrzemy.
Nękajmy ich najazdami, aż braknie im jedzenia.
Przygotowali się na to.
Zebrali zapasy na wypadek oblężenia.
Prędzej zabraknie nam ludzi niż im jedzenia.
Co proponujesz?
Zapomnij o Londynie.
Co ty wygadujesz?
- Londyn to klucz do podbicia Anglii. - Nie.
Edmund nim jest.
Pokonując króla, pokonamy Anglię.
Przedstaw mi swój plan.
To plan Grenlandczyków.
Powiedzmy, że most to łódź.
Główny łuk jest jak kil, który musi być wytrzymały.
Ale Anglicy go osłabili.
Czemu mieliby to zrobić?
Nieumyślnie.
Zainstalowali ruchome przęsło,
przez co osłabili konstrukcję.
SERIAL NETFLIX
Jeśli chcemy wygrać,
musimy to zgrać.
Jeśli nie będziemy w odpowiedniej pozycji podczas przypływu, plan nie zadziała.
Rozumiesz, czego wymagasz?
Nawet najsilniejsi ludzie w najlepszej łodzi
nie daliby rady
pokonać prądu, pozostając poza zasięgiem strzał.
Nie proszę o najlepszą łódź.
Ale o trzy najlepsze łodzie.
Jesteś obłąkany.
A ty boisz się porażki.
Boję się głupoty.
To niedorzeczny plan. Niewykonalny.
Nie twierdzę, że to proste.
Dlatego zdołamy ich zaskoczyć.
Znajdziemy inny sposób.
Z drogi! Przejście dla króla!
Wasza Wysokość.
Gratuluję koronacji.
Dziękuję, ealdormanie Streona.
Poznaj moją macochę. Królowa Emma.
Wasza Wysokość.
Moje kondolencje.
Był wielkim wojownikiem. Brak nam go.
Dziękuję.
Doceniłby, że posłuchałeś wezwania
i przybyłeś z pomocą.
Służę uniżenie.
Wikingowie rozbili obóz po drugiej stronie wyspy Southwark.
Czemu tam?
Zwiadowcy pewnie przekazali, że jesteś tu,
by chronić Londyn przed atakiem od północy.
Skoro tak myślą,
chcę, byś się przeniósł.
Przekrocz Tamizę, omijając ich flotę,
i zajdź jego armię od tyłu.
Więżąc ich między rzeką a bagnem.
Właśnie.
To twój plan?
Tak. A bo co?
Bo jest doskonały, Wasza Wysokość.
A gdzie ty będziesz podczas ataku Mercji na wikingów?
Wewnątrz miejskich murów?
Tam, gdzie jego miejsce.
Pozostanie tam aż do klęski Knuta,
kiedy to zjawi się, by przyjąć kapitulację.
Rozumiem. Mercja poniesie ryzyko…
I zasłuży na chwałę.
Docenimy wasze poświęcenie,
ale to nie pora na negocjacje.
Wręcz przeciwnie.
Z armią wikingów na progu
trudno o lepszą porę.
Czego chcesz?
Czegoś bardziej namacalnego niż chwały.
Przywrócenia Mercji niepodległości.
Jak przed rządami twojego ojca.
W takim razie zabierz armię i wyjedź.
Jeśli myślisz, że Knut nie zaatakuje Mercji, zdobywszy Londyn,
jesteś bardziej naiwny, niż myślałam.
Zarządzam powrót do Mercji.
Zaczekaj.
Może znajdziemy inne rozwiązanie.
Podwoimy terytorium Mercji.
Oddasz nam swoje ziemie, Wasza Wysokość?
Być może.
Może zmuszę do tego innych, ale gwarantuję, że tak się stanie.
Masz moje słowo.
Zatem spodziewaj się zwycięstwa.
Twój plan był dobry.
Ale nie dość dobry?
Prosisz, bym uzależnił los 10 000 ludzi
od czynów sześciorga.
Aby to zrobić, muszę mieć pewność, że plan się powiedzie.
Olaf to zacny wojownik.
Zna angielskie umocnienia jak nikt inny.
A jednak przyszedłeś tutaj.
Przekonaj mnie do swojego planu.
Czemu mam ci ufać?
Bo nie zależy mi na twoim sukcesie.
Zależy mi na nich.
Oddaliby za mnie życie.
Bardziej obawiam się, jak wy się spiszecie.
Jeśli zawiedziecie,
nasze poświęcenie pójdzie na marne.
O to się nie martwię.
Wiem, co czuje Edmund.
Syn wielkiego wojownika.
Znam ten ciężar.
Ja też.
Nawet jeśli mój ojciec to skogarmaor.
Tak.
Zapomniałem.
Twój ojciec to Erik Thorvaldsson.
Ty też pragniesz wyjść z jego cienia.
I to bardzo.
Zatem, Grenlandczyku.
Jak chcesz przejść przez mokradła?
Co to, u licha?
Nowa łódź wikingów.
Sporo przeszliśmy, moi drodzy.
Jestem szczęśliwy. I wdzięczny.
Bogowie nam sprzyjają. Tylko oni znają nasz los.
Jeśli dziś pożegnamy się na Ziemi,
to po krótkim rozstaniu
znów powitamy się nawzajem w Walhalli.
W Walhalli.
Niech bogowie nam sprzyjają.
Skarde.
I co ty na to?
Wygląda, jakby zbudowali go bogowie.
Nie bogowie. Zwykli cieśle.
Plandeki.
- Odległość? - Wciąż za daleko, pani.
Wiosłuj!
Unieść działa.
W górę!
Stać!
Czemu daje znak?
Czeka na coś.
Słyszę bębny.
Nie. To tarcze.
Stać!
Czekajcie!
Potwierdzić.
Co zamierza?
Rzucić ci wyzwanie.
Zajmij go do czasu przybycia Streony.
Pewnie jesteś młodocianym królem Edmundem.
A ty pewnie przewodzisz wikingom,
których hałas i smród dręczą nas od tygodnia.
Jestem król Knut.
Przybyłem, by cię zabić za zbrodnie twojego ojca popełnione na moich ludziach.
Przykro mi, że cię rozczaruję,
ale to wy zapłacicie za swoje zbrodnie.
Odważne słowa, chłopcze, który chowasz się za murem.
W moich stronach mamy na to słowo.
Co to znaczy?
To znaczy…
tchórz!
To twój nowy tytuł.
Król Tchórz!
Łucznik.
Stój!
Nie daj się sprowokować.
Przeciągaj rozmowę do przybycia Streony.
Wyjdź tu. Jak prawdziwy król.
By walczyć z honorem.
Z honorem?
Co to za honor wykopywać z pola chwasty,
które łakną jedynie danegeld?
Jesteście tylko żebrakami u mych bram.
Muszę przyznać,
że rozczarowała mnie ta odpowiedź.
Gdzie się podziała dawna Anglia?
Gdzie jej wojownicy?
Tacy jak twój ojciec.
Gdy byłem w twoim wieku, widziałem, jak dowodził setką przeciwko tysiącowi.
Pewnie obraca się w grobie,
wiedząc, że spłodził tchórzliwą mysz.
Mam dla ciebie wyzwanie.
Walcz ze mną jak mężczyzna z mężczyzną.
Jak król z królem.
Albo weź ze sobą żołnierzy
i walcz z moimi ludźmi na tym imponującym moście.
Jeśli zwyciężysz,
to będzie znak, że Bóg nam nie sprzyja.
Przyjmiemy Jego decyzję
i opuścimy ten kraj bez dalszego rozlewu krwi.
W przeciwnym razie
obiecuję, że cały świat
pozna prawdę o Edmundzie,
synu Ethelreda.
O tym, jak zniweczył odwagę jego królestwa,
by ukryć własny strach.
I cały świat będzie nam wtórował:
„Król Tchórz,
Beksa z Londynu”.
Nie jestem tchórzem!
Wracaj tu!
To rozkaz!
Dajcie mi konia!
Nie, Wasza Wysokość. Nie możesz teraz.
Nieprawda. Właśnie teraz muszę.
Sprowokował cię. Zaczekaj na Streonę.
Nie! Przegapił swój moment.
Poprowadzę wojska i zdobędę dla nas chwałę.
Ludu Anglii!
Wyprę wikińską plagę z naszej ziemi! Kto jest ze mną?
Edmundzie, nie!
Otworzyć bramy!
Przypływ.
Stójcie w miejscu!
Otworzyć bramy!
Łucznicy.
Zabezpieczyć dachy!
Tarcze!
Czekać!
Teraz! Naprzód!
Naprzód!
Wiosłuj!
Odwrót!
Zawracać!
Wycofują się! Za nimi!
Król zyskał przewagę.
Być może.
Stać!
Stójcie w miejscu!
Zawracać!
Idź po niego.
Wasza Wysokość?
To zasadzka!
- Przygotować łuczników! - Łuki! Naciągnąć!
Łucznicy! Łodzie!
W tył!
Mocniej!
Wiosłować!
Na Boga, dajcie z siebie wszystko!
Wiosłuj!
Bronić mostu!
Łucznicy! Pod mostem!
Tomas!
Njal!
Leif!
Szykujcie się! Nadeszła pora!
Tarcze!
Panie, Edmund wszczął walkę z wikingami.
- Co? - Walczą na moście.
Prędko!
- Wiosłujcie co sił! - W tył!
Dajcie z siebie wszystko! Wiosłuj!
Panie!
- Wracaj, zanim upadnie. - Co?
Most. Chcą go zawalić, by cię odciąć.
Do ataku!
Nie, Skarde!
Skarde!
Wiosłuj!
Teraz!
Żagle w górę!
Wiosłuj!
- Udało się! - Grenlandczycy!
Tak jest!
Panie, wciąż możemy atakować.
Nie.
Chciał chwały, niech poczuje smak porażki.
Nie poślę żołnierzy do przegranej bitwy.
Zwłaszcza gdy czeka nas lepsza wygrana.
Sprowadźcie mi młodocianego króla.
Sprowadźcie mi Anglię.
Leif!
Wygrałeś!
To dla ciebie!
Twój plan się powiódł! Wygraliśmy!
Niech żyje Grenlandczyk!
Napisy: Ewa Nowicka