‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เมืองเคนท์)
‪(ทางไปลอนดอน)
‪- เฮ้ย! ‪- ไม่นะ!
‪จงไปจากที่นี่ในนามของพระเจ้า ‪ที่แท้จริงพระองค์เดียว พระเยซู!
‪ช้าไปแล้ว เจ้านอกรีต
‪ข้าขอแนะนำเลดี้เคนท์ เจ้าของปราสาทหลังนี้
‪บอกพวกเขาสิ
‪บอกพวกเขา!
‪สงครามของพวกท่านไร้ความหมาย
‪กษัตริย์เอเธลเรดสวรรคตแล้ว
‪- นางโป้ปด ‪- นางจะโป้ปดไปทำไม น้องข้า
‪เพื่อหลอกเรา เพื่อปกป้องมัน
‪มันตายเมื่อไหร่
‪สิบวันก่อน
‪เอ็ดมันด์ พระโอรสขึ้นครองบัลลังก์แทน
‪สามีของเจ้าอยู่ไหน
‪เขาหนีไปลอนดอน
‪ไปพบขุนนางคนอื่นๆ
‪แล้วทิ้งเจ้าไว้ที่นี่
‪สมเป็นชายชาตรี
‪นี่เป็นเรื่องดี
‪เอ็ดมันด์ยังเด็ก
‪และพวกขุนนางจะไม่หนุนหลังเขา ‪เพื่อปกป้องลอนดอน
‪มันรอเราอยู่
‪ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อยึดลอนดอน
‪ข้ามาเพื่อเอาหัวเอเธลเรด
‪ถ้าอย่างนั้นข้าสัญญาจะมอบหัวของลูกชายเขา
‪(ลอนดอน)
‪ดาบของพระบิดา
‪ดาบของกษัตริย์
‪บัดนี้เป็นของข้าและจะเป็นของลูกหลานข้า
‪ขอบใจ ท่านทำได้ดีมาก
‪ฝ่าบาท แต่ข้าแทบไม่ได้ทำอะไรเลย
‪กษัตริย์เอ็ดมันด์ต่างหากที่ทำให้สตรีโอนากลับใจ
‪พ่อของเจ้าจะภูมิใจ
‪เมื่อสตรีโอนามาถึง ข้าจะส่งเขาไปทางใต้
‪ตลบหลังคนุตและดักเขาไว้ในที่ลุ่มน้ำขัง
‪แล้วข้าล่ะ
‪จะให้ข้ามุดหัวหลบอยู่หลังกำแพง ‪จนกว่าสงครามจะจบลงงั้นรึ
‪จะมุดหัวก็ได้ถ้าต้องการ
‪แต่เจ้ามีค่าต่ออังกฤษ ‪เกินกว่าจะไปเสี่ยงในสนามรบ
‪สตรีโอนาจะตัดกำลังชาวเหนือ ‪และเจ้าจะยอมรับการจำนนของพวกมัน
‪ไม่
‪เมื่อสตรีโอนามาถึง ‪ข้าตั้งใจจะไปร่วมรบกับเขาด้วย
‪ฝ่าบาทยังเป็นแค่ว่าที่กษัตริย์
‪งั้นก็ยิ่งมีเหตุผลให้รีบขึ้นเป็นกษัตริย์
‪การขึ้นเป็นกษัตริย์ตอนนี้จะทำให้เสี่ยงยิ่งขึ้น
‪เสี่ยงอะไร
‪เมื่อเป็นกษัตริย์แล้ว ชะตาของเจ้ากับอังกฤษ ‪จะผูกพันกันไปชั่วนิรันดร์
‪ถ้าเจ้าตาย ประเทศอังกฤษก็เช่นกัน
‪ให้สตรีโอนารับความเสี่ยงไปดีกว่า
‪และชื่อเสียง
‪นั่นไม่ใช่ความเสี่ยงเหมือนกันหรือ
‪หากเขารบชนะ พวกขุนนางจะไม่มองว่า
‪เขาเหมาะเป็นกษัตริย์มากกว่าข้าหรือ
‪ให้ข้าจัดการเรื่องนั้นเอง
‪เขาดูมีความคิดเป็นของตัวเองมากขึ้น
‪กำลังคะนองเชียวละ
‪เราปล้นสะดมแล้ว เราเป็นไวกิ้งแล้ว
‪เราโชคดี
‪โอดินอยู่ข้างเราในวันนี้
‪โอดินตัดสินว่าเราคู่ควรกับวัลฮัลลาไหม ‪และพระองค์เห็นว่าเราคู่ควร
‪- อะไรน่ะ ‪- ให้เจ้า
‪เจ้าสมควรได้รับมันมากกว่าเมียข้า
‪รบแค่ครั้งเดียว ‪งัลก็กลายเป็นคนรวยที่สุดในกรีนแลนด์
‪เจ้าสู้ได้ดีสำหรับการรบครั้งแรก
‪การปล้นสะดมจะเป็นนิสัยเจ้า
‪ใช่ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อข้าถึงฆ่าคนเก่งนัก
‪เขาได้ฝึกนี่เอง
‪ข้านึกว่าชาวคริสเตียนจะมีเมตตาซะอีก
‪เรามีเมตตา
‪แต่ข้าเป็นไวกิ้งก่อนเป็นคริสเตียน
‪มีปัญหารึเปล่า
‪ข้าไม่เห็นความแตกต่างเท่าไหร่
‪ไม่จริงหรอก
‪ในฐานะไวกิ้ง เป้าหมายของข้าคือการแก้แค้น
‪แต่ในฐานะชาวคริสเตียน
‪ข้าใช้คุณธรรมที่ผู้กอบกู้ของข้าได้สอนไว้
‪ให้อภัย มีเมตตา และมีความรัก
‪ข้าอภัยให้ชาวแซกซอนคนนี้ ‪ที่ตามกษัตริย์ของเขามาสู่สงครามต่ำช้า
‪ข้าแสดงความเมตตาต่อเขา…
‪ด้วยการช่วยให้เขาพ้นทุกข์
‪แล้วความรักล่ะ
‪ข้ารักการทำแบบนี้
‪ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเหมือนพ่อ
‪เจ้ามาที่นี่เพื่อให้โลกลืมเขาและจำเจ้าแทน
‪คิดว่านั่นเป็นความลับหรือ
‪แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่
‪หากนี่คือความรุ่งโรจน์ที่ท่านสัญญา
‪ตอนนี้มันก็ไม่ต่างจากพ่อข้าเท่าไหร่
‪เจ้าจะรู้จักความรุ่งโรจน์เมื่อเจ้าไปถึงจุดนั้น ‪เลฟ เอริคส์ซัน
‪เชื่อข้าเถอะ
‪นี่เป็นแค่ทางผ่านเท่านั้น
‪เอาอีก
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪- ทรงพระปรีชา ฝ่าบาท ‪- ข้าพร้อมแล้ว
‪ให้พวกไวกิ้งมากันเลย!
‪ด้วยความเคารพ ฝ่าบาท
‪พระองค์ยังไม่พร้อม
‪แม้แต่พระบิดาของพระองค์ก็ล้มเหลวหลายครั้ง ‪ก่อนที่จะเรียนรู้วิธีเอาชนะ
‪ข้าไม่รังเกียจที่จะเรียนรู้ ก็อดวิน
‪แต่ข้าขอเรียนรู้จากชัยชนะมากกว่าความพ่ายแพ้
‪เอาอีก
‪อยากจะสู้กับข้ารึ
‪ออกไป!
‪ท่านไม่อยากขายหน้าต่อหน้า…
‪จำครั้งสุดท้ายที่ฝ่าบาทพ่ายแพ้ได้ไหม
‪จะทำอะไรน่ะ
‪ทหารของฝ่าบาทไม่กล้าทำร้ายฝ่าบาท ‪แต่ข้าไม่มีปัญหานั้น
‪คิดว่าพวกไวกิ้งจะออมมือให้หรือ
‪ข้าไม่ใช่ศัตรูของฝ่าบาท
‪ความโอหังต่างหาก
‪กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้าเรื่องความโอหัง
‪ทั้งๆ ที่ท่านนั่นแหละโอหังที่สุด
‪ข้าควบคุมตัวเองได้
‪และหากฝ่าบาทอยากสืบทอดบัลลังก์ ‪อย่างประสบความสำเร็จ
‪ฝ่าบาทต้องเรียนรู้ที่จะทำอย่างเดียวกัน
‪ระหว่างทางไปเมอร์เซีย
‪ท่านสอนให้ข้าฟังสัญชาตญาณของข้า
‪คำแนะนำนั้นใช้ได้ดีกับสตรีโอนา
‪สัญชาตญาณของข้าในตอนนี้ ‪บอกว่าข้าไม่ควรรอจนกว่าจะเป็นกษัตริย์เต็มตัว
‪พวกไวกิ้งมาที่นี่เพื่อลงโทษพระบิดาของฝ่าบาท
‪เศียรของพระองค์ไม่อยู่ให้ล่าเป็นรางวัลแล้ว ‪แต่เศียรของฝ่าบาทยังอยู่
‪การเลื่อนพิธีขึ้นครองราชย์ออกไป ‪เป็นวิธีป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้น
‪(สวีเดน)
‪(ทางไปอุปซอลา)
‪ที่นี่สวยจังเลย
‪ไม่นะ!
‪ไม่!
‪โทคี อดทนไว้!
‪ทนไว้ โทคี
‪โทคี อดทนไว้นะ
‪ปล่อยสิ!
‪โทคี
‪โทคีตายแล้ว
‪ไม่เป็นไรนะ
‪พวกมันล้อมกองทัพของข้าภายในไม่ถึงชั่วโมง
‪เรือเป็นร้อยๆ ลำ
‪ถ้าจะมีโอกาสเอาชนะพวกมันได้ ‪เราต้องการเมอร์เซีย
‪สตรีโอนาอาจไม่ยอมสู้เพื่อลอนดอน
‪งั้นเราก็ต้องส่งทูตไปหาชาวเหนือ
‪และเสนอทองของชาวเดนเพื่อยุติการปล้นสะดมนี้
‪นี่ไม่ใช่การปล้นสะดม นี่คือสงคราม
‪สงครามที่พวกท่านก่อขึ้นมาเอง ‪ด้วยการสังหารคนของพวกเขา
‪ใช่ พวกเขาจะปล้นเอาทองของพวกท่าน
‪แต่พวกเขาจะไม่หยุดฆ่าพวกท่านทุกคนด้วย
‪นี่คือวิธีแก้แค้นของชาวไวกิ้ง
‪นี่คือแผนของท่านรึ
‪ท่านตั้งใจจะให้กองทัพเราข้ามมันไปได้ยังไง
‪มีถนนข้ามหลายเส้นทาง
‪และอีกฝั่งเป็นสะพาน ‪และทางเข้าทางใต้ของลอนดอน
‪คืนนี้เราจะส่งหน่วยสอดแนมไปดูว่า ‪มีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง
‪แล้วใครจะนำพวกเขา ท่านหรือ
‪ไม่ ข้านึกถึงอีกคน
‪ข้าเหรอ
‪เราต้องรู้กำลังของศัตรูรอบๆ สะพาน
‪มันเป็นเกียรติที่ได้นำภารกิจเช่นนี้
‪ถ้ามันเป็นเกียรติขนาดนั้น ‪ทำไมพี่ชายท่านไม่เลือกท่านล่ะ
‪เขาอาจจะคิดว่ากรีนแลนด์เป็นหนองน้ำล่ะมั้ง
‪หรือเขาอาจจะอยากให้เจ้าตาย
‪ข้าเองก็จะไปเช่นกัน
‪ข้ามาที่นี่เพื่อใช้หนี้
‪ข้าจะทำตามคำสั่ง
‪งั้นเรา… จะไปกับเจ้าด้วย
‪ให้ข้าอยู่บนเรือกับดูดาวเสียยังดีกว่า
‪ข้าด้วย
‪เขาเป็นใคร
‪ผู้นำทางของเรา เป็นคนท้องถิ่น
‪ไม่ต้องห่วง
‪แม่ของเขาเป็นชาวเดนที่ถูกฆ่าในวันนักบุญไบรซ์
‪เจ้าชายฮารัลด์
‪ทำไมเราต้องใช้คบเพลิง
‪กระแสน้ำกับหมอกกำลังมา
‪พวกท่านจะต้องใช้มันเพื่อมองทาง
‪เฟรยา
‪ท่านเห็นข้าผ่านอะไรมามาก
‪ข้ารู้ว่าท่านได้ยินข้าอยู่
‪ข้าไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่
‪หรือดินแดนแปลกถิ่นแห่งนี้ ‪มีความหมายอะไรต่ออนาคตของข้า
‪แต่มอบความกล้าให้ข้าด้วย
‪นำทางสหายของข้าไปยังวัลฮัลลา
‪และหากเป็นประสงค์ของท่าน…
‪นำทางให้ข้าด้วย
‪ถือคบเพลิงต่ำๆ
‪เราใกล้แค่ไหนแล้ว
‪ท่านจะรู้ว่าท่านอยู่ใกล้สะพาน ‪เมื่อได้ยินเสียงระฆังของลอนดอน
‪เราต้องไปกันต่อ
‪หมอบลง มันเป็นกับดัก!
‪- พวกมันอยู่ไหน ‪- อยู่ในน้ำ
‪กำจัดคบเพลิงทิ้งซะ มันทำให้พวกมันเห็นเรา
‪- แสงไฟ! ‪- ไปเร็ว!
‪เป้า!
‪หมอบต่ำไว้
‪- ไป! ‪- อัลฟ์
‪ถอยกลับ!
‪ไม่นะ ไม่!
‪ถอยกลับ!
‪- เราต้องทิ้งเขาไว้ ‪- ไม่!
‪ถอย!
‪ถอยออกมา!
‪- อย่าทิ้งเขาไว้! ‪- ลิฟ เราต้องไปกันแล้ว!
‪- ไม่! ‪- ลิฟ เขาตายแล้ว
‪ไม่ๆ
‪- เลฟ! ‪- ไม่ เราต้องไปแล้ว!
‪ไปต่อ
‪เร็วเข้า ลิฟ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เราถูกซุ่มโจมตี
‪สงสัยพวกเจ้าจะไปจ๊ะเอ๋เข้ากับยามด้านหลัง
‪พวกนี้ไม่ใช่ยาม พวกมันซุ่มรอเราอยู่
‪ข้าว่าเจ้ากล่าวเกินไป
‪งั้นหรือ พี่ชาย
‪ไปถามคนตายดีไหมว่าพวกเขาคิดว่ายังไง
‪หยุด
‪ท่านไปถึงสะพานรึเปล่า
‪ไม่ เราไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
‪ยกเว้นเรื่องที่พวกมันอาจจะฉลาดกว่าเรา
‪เร็วเข้า
‪นั่นอะไรน่ะ
‪นั่นธงของกษัตริย์
‪มันมีความหมายยิ่งกว่านั้น
‪มันคือคำท้า
‪พวกไวกิ้งจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ว่าอย่างไรนะพ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าอยากให้พวกมันอยู่ตรงนั้นแหละ
‪แต่ทำไม
‪เพราะนั่นคือแผนของข้า
‪ถึงเวลาที่ข้าจะพูดแล้ว
‪ระหว่างเดินทางไปเมอร์เซีย
‪ข้าได้กล่อมให้สตรีโอนามาลอนดอน
‪และวางกับดักพวกมันในที่ลุ่มน้ำขัง
‪สตรีโอนารับปากแล้วหรือว่าจะมา
‪ถูกต้อง
‪แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้ ‪การเชิญเมอร์เซียมาร่วมต่อสู้นั้นมีความเสี่ยง
‪และหลังจากที่เราโค่นพวกไวกิ้งได้แล้ว
‪ข้าจะต้องการแรงสนับสนุนจากพวกท่าน ‪เพื่อช่วยลดความเสี่ยงลง
‪กษัตริย์เอ็ดมันด์จงเจริญ
‪รวมอังกฤษให้เป็นหนึ่งเดียว
‪- เห็นด้วย ‪- เห็นด้วย
‪เบรตวัลดา!
‪หากฝ่าบาทจะทรงอนุญาต ‪ข้าขอให้มีการจัดพิธีราชาพิเษก
‪- แด่เบรตวัลดา ‪- แด่เบรตวัลดา
‪ท่านทำผิดพลาดมหันต์
‪ที่มอบมงกุฎให้เอ็ดมันด์
‪ท่านกำลังแบกเด็กวู่วามไว้บนหลัง
‪ข้าไม่เห็นด้วย
‪ข้าแบกว่าที่กษัตริย์แห่งประเทศอังกฤษ
‪จะได้ผลหรือไม่ขึ้นอยู่กับเรา
‪เราหรือ
‪ท่านคาดหวังว่าข้าจะช่วยท่านหรือ
‪ข้าเกรงว่าฝ่าบาทไม่มีทางเลือกมากนัก
‪ฝ่าบาทจะได้ประโยชน์หากเขาประสบความสำเร็จ ‪แต่จะเสียยิ่งกว่าหากเขาล้มเหลว
‪ข้าขอตัว ข้ามีเรื่องต้องเตรียมเยอะมาก ‪สำหรับพิธีราชาพิเษก
‪ไม่มีวี่แววเขาเลยรึ
‪เจ้าควรให้หมอดูแผล
‪เจ้าจะไม่มีประโยชน์ต่อใครหากแผลแย่ลงกว่านี้
‪เราจะกลับไปตามหาเขา
‪ไม่
‪หากเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงออกมาแล้ว
‪หากเขาตาย ‪พวกเจ้าก็เอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคนตาย
‪เขาคงไม่ต้องการเช่นนั้น
‪ถ้าเขาตาย เราก็ไม่มีเหตุผล ‪ให้อยู่ในประเทศโสมมนี่
‪เจ้าไปจากที่นี่ได้ทุกเมื่อ
‪ข้าจะชดใช้หนี้ให้เฟรย์ดิสเอง
‪สู้หน่อย เกือบถึงแล้ว
‪ช่วยข้าด้วย
‪ท่านเป็นหมอยาหรือ
‪- เจ็บตรงไหนมา ‪- ไม่ใช่ข้าหรอก สหายข้าน่ะ
‪ข้าคิดว่านางกำลังจะตาย
‪ดูนางไว้นะ
‪ค่อยๆ
‪อย่างนั้นแหละ
‪ข้านึกว่าข้าตายไปแล้ว
‪แต่ก็ไม่ตาย
‪ทวยเทพคงมีแผนไว้ให้เจ้า
‪เราเสียคนไปเท่าไหร่
‪หก
‪รวมถึงสหายเจ้าคนหนึ่งด้วย อัลฟ์
‪คนุตคิดว่าพวกแซกซอน ‪ท้าเราให้โจมตีลอนดอนจากทางใต้
‪แล้วท่านคิดว่าอย่างไร
‪ข้าไม่รู้
‪แต่ข้าต้องการหาคำตอบ
‪เอียร์ซา
‪นางยังมีโอกาสรอด
‪ขอบคุณ
‪- ตาเจ้าบ้าง ‪- ข้าไม่เป็นไร
‪ข้าจะตัดสินเอง
‪หันหลังมา
‪เจ้าเป็นคริสเตียน
‪เปล่า
‪ชายคนหนึ่งกรีดเอาไว้โดยที่ข้าไม่เต็มใจ
‪ชายชาวคริสเตียน เมื่อนานมาแล้ว
‪ใครทำร้ายเจ้ากับสหายของเจ้ารึ
‪ชายคนหนึ่งบนเส้นทางไปอุปซอลา
‪นักรบที่มีรอยบนหน้าผากใช่ไหม
‪ใช่
‪เขาโจมตีเราโดยไม่บอกไม่กล่าว
‪เขาเป็นใคร
‪เขาล่าผู้แสวงบุญ
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้ว เขาตามเจ้ามารึเปล่า
‪ไม่ ข้าฆ่าเขาไปแล้ว
‪ไปที่อุปซอลาเดี๋ยวนี้
‪แล้วนักบวชที่นั่นจะช่วยเจ้า
‪ข้าจะรอสหายของข้า
‪ทิ้งม้าของเจ้าไว้ แล้วไปทางหน้าผา
‪เส้นทางหลักไม่ปลอดภัย และม้าก็มีคนเห็นได้ง่าย
‪ท่านกลัวอะไร
‪เชื่อข้าเถอะ รีบไป!
‪ข้าจะดูแลสหายเจ้าให้เอง จนกว่าเจ้าจะกลับมา
‪พระเจ้าทรงมอบมงกุฎแห่งความรุ่งโรจน์ ‪และความถูกต้องแก่ฝ่าบาท
‪และขอให้ฝ่าบาท ‪จงรับมงกุฏแห่งอาณาจักรนิรันดร์กาลนี้ไว้
‪อันเป็นของขวัญจากพระผู้เป็นเจ้า ‪ซึ่งครองอาณาจักรที่จะดำรงอยู่ตลอดกาล
‪จงหนักแน่นและมั่นคงนับจากนี้สืบไป
‪อาเมน
‪ทางนี้!
‪เอาอาหารลง…
‪ดูอาหารทั้งหมดนั่นสิ
‪พวกเขากำลังเตรียมรับการบุกล้อม
‪เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
‪ทำไมเนื้อตัวมอมแมมแบบนี้
‪เพื่อนเจ้าเป็นอะไร
‪เขาพูดไม่ได้เหรอ
‪ไม่พูดเลยตั้งแต่พวกไวกิ้งเผาหมู่บ้านเขา
‪ฆ่าลูกๆ ของเขาตาย
‪ขโมยสัตว์ของเขา
‪และชิงเมียเขาไป
‪นางพูดว่าอะไร
‪นางบอกว่าเจ้าต้องอาบน้ำ
‪สะพานอยู่ทางนี้
‪คนทยอยเข้ามา
‪เดินต่อไปเรื่อยๆ
‪เข็นเกวียนนั่นไป!
‪เจ้าน่ะ หยุดก่อน
‪ยก!
‪ปล่อย!
‪เอาละ ไปต่อได้
‪อย่าผลักกัน!
‪(อุปซอลา)
‪พวกนอกรีต
‪มีรอยเลือดสองรอยไปทางนี้
‪หาพวกมันให้เจอ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี