SERIAL NETFLIX
NA DRODZE DO LONDYNU
Wyjdźcie stąd! W imię jedynego prawdziwego Boga, Jezusa Chrystusa!
Za wolno, poganinie.
Pozwólcie, że wam kogoś przedstawię. Lady Kent. Pani tego domu.
Powiedz im.
Mów!
Wasza wojna nie ma sensu.
Król Ethelred już nie żyje.
- Kłamie. - Jaki miałaby powód?
By nas zwieść. By go chronić.
Kiedy umarł?
Dziesięć dni temu.
Jego syn Edmund objął tron.
Gdzie twój mąż?
W Londynie.
Z innymi wielmożami.
Porzucił cię.
Co za bohater.
To dobra wieść.
Edmund to jeszcze dziecko.
Szlachta nie poprze go, by bronić Londynu.
Miasto jest nasze.
Nie chodziło mi o Londyn.
Tylko o głowę Ethelreda.
Zatem dostaniesz głowę jego syna.
LONDYN
Miecz mojego ojca.
Miecz króla.
Należy do mnie i do synów moich synów.
Dziękuję. Dobrze się spisałeś.
Wasza Wysokość. To nie moja zasługa.
Król Edmund przekonał Streonę.
Ojciec byłby dumny.
Poślę wojska Streony na południe.
Uwiężą Knuta na mokradłach.
A co ze mną?
Mam do końca bitwy kulić się za murami?
Możesz się kulić, jeśli chcesz.
Jesteś zbyt cenny dla Anglii, by narażać życie w walce.
Streona ich osłabi, a ty przyjmiesz kapitulację.
Nie.
Zamierzam towarzyszyć Streonie na polu bitwy.
Wasza Wysokość oczekuje na koronację.
Kolejny powód, by ją przeprowadzić.
To tylko zwiększy ryzyko.
Jakie ryzyko?
Twój los będzie trwale związany z losem Anglii.
Jeśli polegniesz, polegnie też Anglia.
Niech Streona przyjmie to ryzyko.
I chwałę.
A to nie ryzykowne?
W razie sukcesu szlachta poprze go
jako lepszego kandydata do tronu.
Zostaw to mnie.
Odnalazł pewność siebie.
Jest na jej tropie.
Dokonaliśmy najazdu. Jesteśmy wikingami.
Szczęściarzami.
Odyn dziś nam sprzyjał.
Uznał, że nadajemy się, by zasiadać w Walhalli.
- Co to? - To dla ciebie.
Wolę dać tobie niż żonie.
I tak Njal został najbogatszym człowiekiem w Grenlandii.
Dobrze się spisałeś.
Masz to we krwi.
Teraz wiem, czemu mój ojciec był dobry w zabijaniu.
Miał wprawę.
Chrześcijanie uchodzą za miłosiernych.
To prawda.
Ale mam serce wikinga.
Przeszkadza ci to?
Nie widzę różnicy.
To błąd.
Jako wiking pragnę zemsty.
Jako chrześcijanin
przestrzegam cnót swego Zbawcy.
Przebaczenie, miłosierdzie i miłość.
Przebaczam temu Sasowi, że zgrzeszył na rozkaz swojego króla.
Okazuję mu miłosierdzie…
skracając jego męki.
A miłość?
Kocham to.
Nie przybyłem tu, by upodobnić się do ojca.
Jesteś tu, by świat zapamiętał ciebie, a nie jego.
Myślisz, że tego nie widać?
Nie zdołasz tego ukryć.
Jeśli to ta obiecana chwała,
to przypomina mi jego.
Gdy zdobędziesz chwałę, będziesz o tym wiedział.
Uwierz mi.
Dopiero po nią sięgamy.
Dalej!
Tak jest, panie.
- Doskonale. - Jestem gotowy!
Ruszam na wikingów!
Z pełnym szacunkiem, Wasza Wysokość,
nie jesteś gotowy.
Nawet twój ojciec musiał uczyć się na wielu porażkach.
Nie mam nic przeciwko nauce.
Ale wolę uczyć się na zwycięstwach niż na porażkach.
Dalej.
Chcesz ze mną walczyć?
Odejdźcie!
Nie chcesz, bym cię zawstydził na oczach…
Pamiętasz, by ktoś cię pokonał?
Co robisz?
Twoi żołnierze nie śmią cię zranić. Ja się nie boję.
Myślisz, że wikingowie dadzą ci fory?
Nie ja jestem twoim wrogiem.
Tylko twoja arogancja.
Śmiesz mnie pouczać na temat arogancji?
Jesteś jej uosobieniem.
Potrafię nad nią panować.
Jeśli chcesz być godnym następcą swojego ojca,
naucz się tego samego.
W drodze do Mercji
radziłeś mi ufać swoim instynktom.
Ta rada sprawdziła się w rozmowie ze Streoną.
A teraz instynkt mówi mi, bym nie zwlekał z koronacją.
Wikingowie przybyli ukarać twojego ojca.
Jego głowa nie stanowi już trofeum, ale twoja tak.
Opóźniając koronację, możemy cię uchronić.
SZWECJA
W DRODZE DO UPPSALI
Pięknie tu.
Nie!
Toke, wytrzymaj!
Wytrzymaj, Toke!
Wytrzymaj!
Toke.
Nie żyje.
Już dobrze.
Pokonali moją armię w niecałą godzinę.
Setki łodzi.
Nie mamy szans bez Mercji.
Streona może nie chcieć walczyć o Londyn.
Musimy posłać emisariuszy do nordyjczyków
i zaoferować danegeld, by zakończyć ten najazd.
To nie najazd. To wojna.
Sami ją wywołaliście, mordując ich ludzi.
Owszem, przyjmą wasze złoto.
Ale i tak wszystkich was zabiją.
Tak wygląda zemsta wikingów.
To twoja strategia?
Jak przeprawisz armię?
Są tam ubite ścieżki.
A po drugiej stronie czeka most, który wiedzie do Londynu.
Nocą poślemy zwiadowców. Zobaczą, co się zmieniło.
Kto ich poprowadzi? Ty?
Nie. Kogoś innego mam na myśli.
Ja?
Musimy oszacować siły wroga przy moście.
To zaszczyt poprowadzić taką misję.
Skoro tak, to czemu nie mianował ciebie?
Może myśli, że Grenlandia to bagno.
Albo chce twojej śmierci.
Przyłączę się.
Jestem tu, by spłacić dług.
Wykonam rozkaz.
W takim razie my też.
Wolę łódź pod gwiazdami niż to.
Ja też.
Kto to?
Nasz przewodnik. To miejscowy.
Bez obaw.
Jego matka była Danką. Zginęła w dniu św. Brykcjusza.
Książę.
Po co nam pochodnie?
Zbliża się przypływ i mgła.
Musimy oświetlać ścieżkę.
Frejo.
Tyle razy mi pomogłaś.
Wiem, że mnie słyszysz.
Nie wiem, co tu robię.
Jaka przyszłość czeka mnie w tym dziwnym kraju.
Ale dodaj mi odwagi.
Poprowadź moich przyjaciół do Walhalli.
I jeśli taka twoja wola…
mnie też poprowadź.
Opuśćcie je.
Daleko jeszcze?
Gdy będziemy blisko, będzie słychać miejskie dzwony.
Musimy iść dalej.
Na ziemię! To zasadzka!
- Gdzie są? - Na wodzie.
Wyrzućcie pochodnie. Widzą was.
- Światła! - Naprzód!
Cel!
Na ziemię!
- Naprzód! - Ulf!
Odwrót!
Nie!
Odwrót!
- Musimy go zostawić. - Nie!
Odwrót!
Zawracać!
- Nie zostawiaj go! - Musimy iść!
- Nie! - Liv, on nie żyje.
Nie!
- Leif! - Musimy iść!
Dalej.
Chodź, Liv!
Co się stało?
Wpadliśmy w zasadzkę.
Raczej nadzialiście się na straż.
To nie była straż. Czekali na nas.
Chyba przesadzasz.
Czyżby, bracie?
Zapytajmy zmarłych, co o tym myślą.
Dość.
Dotarliście do mostu?
Nie. Niczego się nie dowiedzieliśmy.
Poza tym, że nas przechytrzyli.
Dalej.
Co to jest?
Królewska chorągiew.
To coś więcej.
To wyzwanie.
Wikingowie nigdzie się nie ruszą.
Słucham?
Chcę, by pozostali tam, gdzie są.
Dlaczego?
Bo na tym polega mój plan.
Pora, bym przemówił.
Podczas wizyty w Mercji
przekonałem Streonę, by nie wjeżdżał do Londynu,
lecz uwięził ich na mokradłach.
Zagwarantował obietnicę?
Tak.
Jak wiecie, połączenie sił z Mercją jest ryzykowne.
Gdy pokonamy wikingów,
będę liczył na waszą pomoc, by złagodzić to ryzyko.
Niech żyje król Edmund,
władca zjednoczonej Anglii.
- Tak jest. - Zgoda.
Za bretwalda!
Za twoją zgodą, Wasza Wysokość, chciałbym przyspieszyć koronację.
Za bretwalda!
Popełniłeś wielki błąd.
Koronacja Edmunda stawia nas wszystkich w niebezpieczeństwie.
Uległeś dziecięcej zachciance.
Nieprawda.
Uległem przyszłemu królowi Anglii.
Wspólnie zadbamy, by wszystko się powiodło.
Wspólnie?
Oczekujesz mojej pomocy?
Obawiam się, że Wasza Wysokość nie ma wyboru.
Możesz wiele zyskać na jego sukcesie i sporo stracić na jego porażce.
Wybacz, muszę zająć się przygotowaniami do koronacji.
Nadal go nie ma?
Uzdrowiciel powinien to opatrzyć.
Nic nam po tobie, jeśli to się pogorszy.
Pójdziemy po niego.
Nie.
Gdyby żył, już by tu był.
Jeśli nie, narażalibyście się dla nieboszczyka.
Nie chciałby tego.
Jeśli nie żyje, to nie mamy czego szukać w tym parszywym kraju.
Możecie odejść, jeśli chcecie.
Spłacę dług Freydis.
Już niedaleko.
Potrzebuję pomocy.
Jesteś uzdrowicielką?
- Gdzie? - Nie ja. Moja przyjaciółka.
Umiera.
Przypilnuj jej.
Spokojnie.
Już.
Myślałem, że umarłem.
Jednak nie.
Bogowie mają dla ciebie plan.
Ilu naszych zginęło?
Sześcioro.
W tym twój przyjaciel Ulf.
Knut uważa, że Sasi podpuszczają nas do ataku od południa.
Co o tym sądzisz?
Nie wiem.
Ale chcę się dowiedzieć.
Yrsa.
Jest szansa.
Dziękuję.
- Teraz ty. - Nic mi nie jest.
Sama to stwierdzę.
Obróć się.
Jesteś chrześcijanką.
Nie.
Ktoś zrobił to wbrew mojej woli.
Chrześcijanin. Dawno temu.
A teraz kto was zaatakował?
Pewien mężczyzna na drodze do Uppsali.
Wojownik ze znakiem na czole?
Tak.
Zaatakował bez ostrzeżenia.
Kto to?
Poluje na pielgrzymów.
Gdzie jest teraz? Śledził cię?
Nie. Zabiłam go.
Udaj się do Uppsali.
Kapłani ci pomogą.
Zaczekam na przyjaciółkę.
Zostaw konia i pójdź stromą ścieżką.
Główna droga jest niebezpieczna. Konia łatwo wypatrzeć.
Czego się boisz?
Zaufaj mi. Idź!
Zaopiekuję się nią do twojego powrotu.
Niech Bóg nada ci koronę chwały i prawości.
Obyś zdobył koronę wiecznego królestwa
jako dar od tego, którego królestwo trwa na wieki.
Od teraz bądź niewzruszony i niezłomny.
Amen.
Tędy!
Rozładować żywność.
Spójrz na prowiant.
Szykują się do oblężenia.
Co ci się stało?
Czemu jesteś ubłocony?
Co z twoim towarzyszem?
Stracił mowę?
Od kiedy wikingowie spalili jego wioskę,
zabili jego dzieci,
wykradli inwentarz
i uprowadzili mu żonę.
Co powiedziała?
Że przyda ci się kąpiel.
Tędy do mostu.
Uwaga!
Nie zatrzymywać się!
Przesuń wóz!
Wy. Stójcie.
W górę!
Opuścić!
Naprzód!
Bez przepychanek.
Poganie.
Na ziemi są dwie strugi krwi. Wiodą w tę stronę.
Znajdźcie ich.
Napisy: Ewa Nowicka