- Hej. - Drugie śniadanie.
No co ty! Mój stary pojemnik.
Mleko czekoladowe? Uwielbiam je.
Wiem o tym. Czy to koszula ode mnie?
W rzeczy samej. Miałeś rację. Pasuje do mojej figury.
Jak miło. Mama byłaby bardzo szczęśliwa, gdyby to zobaczyła.
- Koszulę? - Skubany.
Chyba ty.
NIESTABILNY
- Piękny dzień. - Jest problem.
Chwila. Graliśmy z Jacksonem w badmintona.
Był remis, 15 do 15. Trzeba wygrać dwoma...
- Wieczorem pilne zebranie zarządu. - Kto je zwołał? Aha, wygrałem.
Nie wiem. Mecz mnie nie obchodzi.
- 20 do 18. OK, skończyłem. - Wspaniale.
Nie mówili, o co chodzi, więc o ciebie.
A ponieważ to pilne zebranie, nie chodzi o medal za badmintona.
Anna, nie żartuj. To brzmi poważnie.
I takie jest. Ktoś dochodzi do celu i może dojść.
Kazałem ci nie żartować, a ty mówisz „może dojść”.
Nie mamy szans.
Nie wiemy, kto za tym stoi ani co wie,
ale jeśli do 20 pokażesz zarządowi prawdziwy kawałek betonu,
możesz uratować pracę, więc nie spieprz.
Nie pieprz się z pracą.
Bez pieprzenia się.
Próbujesz powtarzać to o pieprzeniu?
Żeby twój nastoletni mózg to zarejestrował.
Słuchaj, jesteśmy bardzo blisko uzyskania prototypu betonu
wyprodukowanego z pochłoniętego węgla. Mam dziewięć godzin.
Będzie sukces, bo Ziemia tego potrzebuje,
a my jesteśmy bystrzy i nieustraszeni.
Wierzę w ciebie.
- Mamy kłopoty. - A poranek był taki miły.
Dziś zebranie zarządu. Chcą pewnie usunąć ojca.
Co? Robimy postępy, a ja znów zaczynam go lubić.
To nie fair.
Wiem. Zarząd korporacji ignoruje to, co jest fair. Istny szok.
Żeby zyskać na czasie,
może poprosiłbyś Jean, która cię kocha, żeby przełożyła zebranie?
No nie wiem. Wolę nie mieszać pracy z naszą przyjaźnią.
Tak, to bardzo zdrowe. Całkowicie cię rozumiem.
Nie wierzę ci.
Jeśli zniszczą dzieło życia ojca,
zawsze możesz znów uczyć grać te okropne dzieci.
A co do ojca... Olać go, nie?
Pogadam z nią.
Zuch chłopak.
Musisz panikować. Nigdy mnie nawet nie poklepujesz.
Mamy dziewięć godzin, żeby zrobić z tego beton. Są dwa problemy.
To nie twardnieje.
No i cuchnie jak parujące diabelskie odchody po festiwalu chili.
- Czemu dziewięć godzin? - Tym się nie martwcie.
- Boże, co się dzieje? - Coś złego.
Ale niby jest OK. Nie okłamałby nas, prawda?
Moglibyśmy wieki rozważać to, co bym zrobił, ale plan jest taki.
Pójdę do gabinetu i popracuję nad twardnieniem betonu.
Wy natomiast spróbujcie zneutralizować smród.
Mamy 9 godzin, żeby uratować moją...
Nie wiem, co miałem powiedzieć, bo wszystko jest w porządku.
Raczej.
I co?
Mamy zapobiec katastrofie. Nie chce wywołać paniki.
Na to wygląda.
MÓJ DRUGI SAMOCHÓD TO HARFA
Jackson.
Mamy próbę? Nie schłodziłam rąk ani nie dostroiłam Theodory.
Cudowne imię.
Ja swój flet prawie nazwałem Adrien Brody, bo jest smukły,
ale on się garbi, a mój flet nie. Nie pasowało.
Ale nie dlatego tu jestem. Wiesz, że ktoś pilnie zwołał zarząd?
Właśnie się dowiedziałam. Jestem zajęta.
Przełożyłabyś to zebranie?
Tata jest tak blisko realizacji projektu węglowego. To kwestia dni.
Jest jeszcze prosciutto?
Mam tu figę, która czuje się naga.
Chciałem...
Cześć, Jackson.
Co ty tu robisz?
To ty jesteś naukowcem. Domyśl się, geniuszu.
Chyba nie jest twoim terapeutą?
Popatrz tylko. Brzytwy się chwyta.
Kiedy twój tata wypchnął mnie wczoraj z waszego domku nie dla każdego,
potwierdziłem Jean, że Ellis rzeczywiście mnie porwał.
Karma!
Potwierdził? Co się dzieje?
Powiedziałeś mi o przestępstwie ojca, więc skontaktowałam się z Lesliem.
Dostarczył mi dowód, który zmusi Ellisa do ustąpienia.
To ty chcesz się go pozbyć?
Od śmierci twojej matki jest nieobliczalny.
Ale jest o wiele lepiej. Miałem cię za przyjaciółkę.
Ze mną na czele firma wróci na właściwe tory.
Nadszedł czas na Jean.
Doświadczenie, stabilność,
zdrada.
Jean.
Czyli przyprowadzisz Lesliego na zebranie,
on powie o porwaniu i przejmiesz firmę?
Boże. A mamy w ogóle ten występ w kawiarni czy to też kłamstwo?
Jesteś potworem.
Ale natłok emocji.
Nie znoszę relacji międzyludzkich.
To może nie bądź terapeutą.
Rodzice mnie zabiją, jeśli znów zmienię zawód.
Myśl.
Przecież myślę. Cicho.
Odpręż się, a pomysły przyjdą same.
Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy Przychodzą pomysły
Raz, dwa, trzy...
Przychodzą pomysły
Proszę.
Pachnie tu geniuszem.
Cholera.
No już. Damy radę.
Już, do dzieła.
Wyciśnij coś z tego genialnego mózgu.
Dasz radę. Wszyscy ci kibicujemy.
Jeszcze jeden wielki pomysł. Przyj.
To koniec.
No dobrze. Może przyda ci się przerwa.
Jeśli zwolnią Ellisa, zrobią czystki.
Nie wszyscy zostaną.
Nie chcę szukać pracy.
- Ja też. I nie chcę nowej partnerki. - Jesteś niezastąpiona.
Dlatego odradziłam ci łowienie krabów.
I słusznie. Są wredne. Jeden złapał kuzyna za brodę i wciągnął go do oceanu.
Będę za tym tęsknić.
Ja też.
A Jackson?
Co z nim?
- A jak wróci do Nowego Jorku? - To co?
Tęskniłabym.
A ty byś tęskniła?
Luna, powiem ci to jasno.
Nie tęskniłabym za nim tak, żeby nie cieszyć się z tego,
jak bardzo ty byś za nim tęskniła.
- Na pewno? - Nic między nami nie będzie.
Chcę twojego szczęścia.
Dziękuję.
Nie zniosę tego. Musimy wiedzieć. Naukowczynie potrzebują faktów.
Racja. Źle znosimy niepewność. Dlatego zwymiotowałyśmy w Vegas.
Tak, właśnie dlatego.
Dużo ludzi wykorzystuje mnie z powodu ojca, ale Jean?
Szok. Gra na harfie, najbardziej anielskim instrumencie.
Grają na nim anioły. A teraz również diabeł.
Kretyn ze mnie. Zaczynam się właśnie dogadywać z tatą.
Pokroił mi nawet rano owoce na gwiazdeczki.
Mogę to stracić przez mój długi język.
To byłoby straszne.
Powiesz mu, że go zdradziłeś?
Sorry, nie „zdradziłeś”, coś milszego.
Sabotowałeś? Nie.
Zniszczyłeś? Nie.
Nie ma na to miłych słów.
Obym nie musiał mu powiedzieć.
Leslie to jedyny dowód Jean.
Problem zniknie, jeśli sprawię, że nie przyjdzie na zebranie.
Tak.
Morderstwo. Brzydkie słowo, ale cóż.
- Nie. - Wiem, ale zawsze chciałem to powiedzieć.
Wszyscy słyszą to o morderstwie.
- Nie mordujemy. - Uff. Oglądam true crime. Źle wam idzie.
Mam spotkanie.
Daj znać, jeśli mam ci pomóc odwrócić uwagę Lesliego.
Nie wiem, czy to pomoże, ale mój Al Pacino rządzi.
Nie udaję go dobrze. Udaję go, jak rządzi.
Z drogi.
Strasznie zwariowany dzień.
Al Pacino, może nas zwolnią, nie ma dobrego mleka.
Nie zwolnią nas.
Muszę tylko jakoś odciągnąć Lesliego od zarządu.
Dobra.
Co o nim wiemy?
Niewiele. Jest bardzo samotny. Żona go zostawiła. I uwielbia kakao.
- Skup się na byłej żonie. - Tak.
Może wykorzystaj ją, żeby odciągnąć go od zarządu.
Dobry pomysł. Jak?
Czymś romantycznym, od serca.
Każda kobieta to lubi. A kobiety kochają to, co lubią.
Jestem niesamowity w sprawach sercowych.
Widać mój sarkazm?
Tak, jesteś w nim niesamowity.
A ty jesteś niesamowita w znajdowaniu alternatyw dla kakao. I w innych rzeczach.
Jakich?
W tym, jaka jesteś i co robisz.
Posłuchałabym tych niejasnych komplementów,
ale muszę znaleźć dezodorant dla betonu.
A ja pomyśleć o sprawach sercowych.
Do planu.
Jeśli mnie dziś wykopią, a firma się rozpadnie, co byś zrobiła?
Zawsze chciałam zrobić sobie przerwę.
Odseparować się, mieszkać w namiocie nad strumieniem,
polować na jedzenie na lokalnym bazarku.
Właścicielka trzech telefonów na odludziu?
Dużo o mnie nie wiesz.
Tutaj skupiamy się na pracy. Mówię „skupiamy” z uprzejmości.
Rozpraszam się trochę. To musi być dla ciebie trudne.
- Nazwano by mnie u was męczyduszą? - O tak.
Bez ciebie nie dałbym rady. Chyba wiesz?
A ja nie dałabym rady bez ciebie. To jasne,
bo bez ciebie to nic by tu nie było.
Chcę powiedzieć, że doceniam pracę z tobą.
Nie, to coś więcej. Ona dawała mi radość.
- Nie. Rozkoszowałam się nią? Boże. - Nie jesteś w tym najlepsza, co?
Nic bym nie zmieniła i strasznie będę za tobą tęsknić.
Dziękuję, że sprowadziłaś mi tu Jacksona.
Wiem, że zrobiłaś to dla firmy, ale oddałaś mi mój świat.
Może jeśli wszystko trafi szlag, wyjedziecie gdzieś. Rejs na Hawaje?
Proszę cię. Uwięzieni na jachcie w tydzień byśmy się zadźgali.
Jesteśmy jak dodatni jon sodowy i chlorkowy.
Bez Katie w roli wiązania trudno nam przebywać w jednym miejscu.
Miałam kiedyś dwa kanarki. Jeden z nich, Królowa Elżbieta...
Czekaj! Katie nie była wiązaniem.
Była elektronami powstrzymującymi jonizację.
Zamiast używać środka wiążącego, aby beton zastygł,
muszę wymyślić, jak zjonizować chlorek strontu.
- Skończysz to o kanarkach? - Dajesz.
Malcolm. Mam plan. Potrzebuję pomocy.
Odciągniemy Lesliego od zarządu,
bo przekonamy jego byłą żonę do kolacji z nim.
Jackson.
- Boże. Naprawimy to. Nie mów nic o Jean. - Jasne.
Jean przełoży zebranie?
- Działam. - OK.
Ellis chyba rozgryzł problem betonu, ale nie wiem, czy zdąży.
Co z nim?
Próbuje nowych wyrazów twarzy.
Ten się nie nadaje.
Chodźmy.
Jeśli jego żona nie zgodzi się na kolację, możemy go przykuć do kaloryfera.
Problemu porwania nie rozwiążemy kolejnym.
Witajcie, młodzieńcy.
Dzień dobry. Barbara Clevenger? Żona Lesliego Clevengera?
W separacji.
Ale możesz mi mówić Barbie. Jak ta lalka.
Tyle że to wszystko jest prawdziwe.
Dobrze wiedzieć.
Przyjaźnimy się z Lesliem. Pyta, czy zje pani z nim kolację.
Sama nie wiem. Chyba nie chcę...
Zanim pani skończy, powiem, że chciał, żebyśmy zrobili to.
Tak... bardzo kocham cię
I co tylko chcesz
Możesz mieć
Bo ty...
Tyle zdążyliśmy przećwiczyć.
Aha. Cóż, to było miłe.
Na początku Leslie był wielkim romantykiem.
Pikniki w Rustic Park.
Ze świecami i jedzeniem z Chateau Marmont.
- To właśnie zaplanował na ten wieczór. - Naprawdę?
- Tak. - Tak.
Skoro się postarał...
- Bardzo. - Ogromnie.
No dobrze.
Zgodnie z prawem potrzebuję podwózki. Wejdźcie. Wyszykuję się.
Jest jeszcze mnóstwo wina.
Na pewno nie ma już wina.
To się uda. Przygotuję wszystko i powiem mu, że żona zje z nim kolację.
Zostań tu. Zawieź ją do parku.
Przepraszam, ale panikuję. Czy wszyscy stracimy pracę?
Jeśli tak, muszę znaleźć inną, a mnie będzie trudniej.
Potrzebuję jak najwięcej czasu.
Moja matka wciąż nie może uwierzyć, że jestem tu naukowczynią.
Zwolnienie ją załamie.
Poza tym wynajęłam mieszkanie. Pewnie nie powinnam,
ale ma widok na park ze stawem z kaczkami. Uwielbiam kaczki.
Słodkie są. Ale moja miłość do nich mnie teraz zgubi. Co ja sobie myślałam?
Dzięki, John. Sprawdzę to i dam znać.
Wybacz, rozmawiałam. Co znowu?
Mówiłam, że przepraszam, ale panikuję. Muszę wiedzieć, czy stracimy pracę.
Główne punkty znam: niepewność siebie, praca, matka, kaczki.
Nie jestem jak inni tutaj.
Nie byłam najlepsza na roku, nie mam dyplomu z wyróżnieniem.
Nie jestem na żadnej liście obiecujących naukowców.
Nie wiem, dlaczego mnie zatrudniliście.
Bo kiedy na rozmowie o pracę zadaliśmy ci trudne pytanie,
jako jedyna powiedziałaś, że nie wiesz, zamiast udawać i coś wymyślać.
Potem o 3 rano wysłałaś nam rozwiązanie lepsze niż te, które wymyślili tamci.
- Musiałam to rozgryźć. Nie zasnęłabym. - To ujęło Ellisa.
To, że nie zadowoli cię byle co. Szukałaś najlepszej odpowiedzi.
Martwię się o wszystko inne,
ale nie o ciebie, bo jesteś diabelnie dobrą naukowczynią.
Dziękuję.
- A dostanę podwyżkę? - Od razu byśmy cię zastąpili.
Wszystko w porządku? Polubiliście się z Tiną?
Tak.
Nie ma co się denerwować. To taka mała foczka.
To ma mnie pocieszyć?
- Następnym razem sam zostań z Barbie. - Gotowe.
Daję radę.
Powinienem uwodzić więcej kobiet. A nawet jedną. Jak tam?
Barbie jest prawie gotowa.
Dobry Boże.
- Co się dzieje? - Masakra.
A wiesz, kto jeszcze jest foczką?
Kto jest foczką?
Zmiana planów, chłoptasiu.
Skoro mam cię dla siebie, wolałabym dziś zostać w domu.
Jestem gejem.
Udowodnij to.
Co masz udowodnić? Malcolm? Malcolm!
- Hej. - O cholera.
Oddałem smoking do poprawki i dodałem pas. Soczysty pomarańcz.
Gdzie Barbie?
Mówiła, żeby zacząć bez niej.
Może szampana?
Wiedziałem.
Nie ma żadnej Barbie.
Po co te tortury? Pozbawiliście mnie już domu.
- Co? - Waszej piwnicy.
To dla mnie dom, a wy to rodzina.
Rodzina, która potrafi zatłuc za zbytnią miłość.
Jeszcze bardziej zniszczę ojca na zebraniu.
Zjonizowane, zjonizowane, zjonizowane, niezjonizowane.
Nie wiem, co to jest, ale jesteś zadowolony, więc hurra?
No raczej!
Doskonale. Jackson! Na ostatnią chwilę, ale patrz.
Do 20 będziemy mieli beton.
- To bez znaczenia. - Co?
To Jean zwołała zarząd.
- Jean? - Jesteś pewien?
Tak. Parę dni temu powiedziałem jej o porwaniu.
Wykorzysta to, żeby cię wywalić.
Jean za tym stoi?
Po co jej mówiłeś o Lesliem?
Ufałem jej. Kretyn ze mnie.
Nie dałem rady tego naprawić. Przeze mnie stracisz firmę.
Dobra. Jackson, idź do laboratorium. Tata przyśle wam swoją pracę.
Zostało nam jedno zagranie - skończyć projekt. I go skończymy.
To jeszcze nie koniec.
Leć.
Przepraszam.
Dzieciak całe życie nie wiedział, komu może ufać,
a kto go wykorzystuje z mojego powodu.
Ellis, prześlij im swoją pracę.
Jean to przyjaciółka jego matki. Znała jego słaby punkt i go wykorzystała.
Jak ktoś mógł mu to zrobić? Nie.
Nie pozwolę na to.
Ellis, cokolwiek zamierzasz...
Ale z tej Jean żmija.
Ludzie są do niczego.
Choć uprzedzenie Ruby do żmij jest nieuzasadnione, zgadzam się.
Miesiąc temu nie chciałem tu być.
Ale spędziłem czas z tatą, z wami i nie wyobrażam sobie wyjazdu.
Ja też.
Anna mówi, żeby działać.
Pewnie. Rozwiązałyśmy problem smrodu, a Ellis problem twardnienia.
Zróbmy beton. Damy radę. Jesteśmy diabelnie dobrzy.
Powtarza to od czasu spotkania z Anną.
Ale zgadzam się.
To nasz dom. Nie damy go sobie odebrać bez walki.
Oglądałam wczoraj westerny. Dużo w nich walki o dom.
Właśnie.
Ludzie nie lubią tracić domu.
Boże, muszę coś zrobić.
No dobra, on odpadł. Zaczynamy?
- Zapierdalamy. - Kurde.
- Jestem nabuzowana. - Fajnie.
Proszę zająć miejsca.
- Gdzie Ellis? - Nie odbiera telefonu.
Boże, gdybym mogła mu wszczepić w szyję chipa...
Ellis chyba do nas nie dołączy. Właśnie tak nieobliczalnie się zachowuje.
Moje informacje rozwieją wątpliwości dotyczące potrzeby zmiany kierownictwa.
I my pokierujemy firmą.
Tak się jaram, że przespałbym się z każdym.
- Poza tobą. - Usiądźcie.
Wiedzą państwo o terapeucie, który miał ocenić zachowanie Ellisa.
Nie wiedzą państwo jednak, że tego terapeutę porwał i uwięził
Ellis Dragon.
Nie do wiary.
Trudno w to uwierzyć.
Proszę więc posłuchać ofiary Ellisa. Leslie.
To jakiś iluzjonista?
Oby. Uwielbiam sztuczki.
Dobry wieczór państwu.
- Czyli iluzjonista. - Ale super.
Panie doktorze, Ellis trzymał doktora w piwnicy, prawda?
Byliśmy blisko, ale nie trzymał mnie w objęciach.
Doprecyzuję.
Trzymał pana nie jak kochanek, a jak obłąkany porywacz.
- Zgadza się? - Rozumiem.
Nie, to nieprawda.
Ale... mówiłeś, że cię porwał.
Zaproponowałaś mi nocleg, więc mówiłem to, co chciałaś usłyszeć.
Niech ten, kto nie kłamał o porwaniu
za darmowy nocleg, pierwszy rzuci kamieniem.
Jean, co tu się dzieje?
Ale miło nie być jedynymi, którzy się gubią.
- To właśnie się dzieje? - Chyba.
Co się dzieje? Dlaczego kłamie?
Powiedziałem, że jeśli to zrobi, wróci do domu,
który niestety jest moim domem.
I może mieszkać na górze, gdzie chce.
Oby nie w moim pokoju.
Ale super! Widzimy się w domu.
Aha. Wybierze mój.
Kupiłem słodki popcorn.
Tak, twój przyjazd to był dobry pomysł. Pocałowałabym cię, ale już to zrobiłam.
Zapomnijmy o doktorze. Są inne powody niekompetencji Ellisa.
Jean, przestań już. Przepraszam.
Nie jestem dobrym mówcą.
Dlatego chciałem być fotografem przyrody.
Powiem coś o moim tacie.
Tak, jest ekscentryczny, ale to dobrze.
Ten jego dziwny umysł czyni go błyskotliwym innowatorem i geniuszem,
który uważa, że ludzkość stać na wielkie rzeczy.
Wahałem się, czy tu wracać, bo trudno żyć w cieniu ojca,
ale teraz wiem, że ten cień rzuca człowiek wielkoduszny,
życzliwy,
zapalony orędownik tego, co słuszne.
MÓJ DRUGI SAMOCHÓD TO HARFA
Dlatego tata powinien kierować tą firmą.
Ellis rzeczywiście był nieobliczalny,
a w projekcie węglowym nie ma postępów.
Uzasadnione jest głosowanie w sprawie zakończenia jego kadencji.
Zgadzam się.
Zachowanie Ellisa było na stówę nie teges.
Dawajcie. Są już w konferencyjnej.
- No i jak tam? - Glinian nie twardnieje.
Pokażcie.
Pewnie grafen nie chce się wiązać.
Tak. Proszę bardzo.
Naprawię to.
I to jest diabelnie dobry naukowiec.
Co Anna z tobą zrobiła?
Czy chcemy zakończyć kadencję Ellisa Dragona
i zacząć szukać nowego prezesa?
- Wszyscy za... - Proszę zaczekać.
Nic więcej nie mam do powiedzenia.
Wszyscy za...
Proszę zaczekać.
Wciąż nic.
Udało się!
Teraz coś mam.
Ruby, czyń honory.
Zrobiliśmy
najprawdziwszy beton!
Z węgla z zanieczyszczonego nieba.
Niech żyją niedźwiedzie polarne.
Beton to nie tylko globalny przemysł wart 4 biliony dolarów rocznie.
Dzięki temu zatrzymamy gazy cieplarniane na stulecia
i uratujemy planetę.
Aha.
Jean,
wylatujesz.
Prawda?
Bardzo przepraszam, że musiałeś przez to przejść.
Posłuchaj mnie.
Jesteś najlepszą rzeczą w moim życiu. To nie twoja wina.
- Super, że ci się udało. - Prawda?
Musiało, bo wróciłbyś do Nowego Jorku.
- A ty musiałbyś sam mieszkać z Lesliem. - Słucham?
Hej. Czyli dalej pracujemy razem.
To dobrze.
Tęskniłabym za tobą.
Ja za tobą też.
Łatwizna.
Miło by było kiedyś nie przepocić żakietu na zebraniu zarządu.
No weź. Przecież to uwielbiasz.
Fakt. Nie ma co udawać.
Ale przydałoby się kilka dni bez afer.
Nie ma sprawy. Od tej chwili żadnych afer.
Napisy: Katarzyna Puścian