‪- ไงบัดดี้บอย เช้านี้เป็นไงบ้าง ‪- ไม่ดีเลย แล้วก็ "บัดดี้บอย" เหรอ
‪พูดถึงดี เมื่อคืนกับรูบี้ดีมากเลย ‪แล้วอาจารย์เก่าก็ไลน์มาหาด้วย
‪เช้านี้ฉันแย่ลงเรื่อยๆ ‪ที่บอกเพราะนายทําเป็นแคร์อยู่แป๊บนึง
‪มีประชุมงบประมาณรอบไตรมาส ‪ครั้งแรกกับแอนนา
‪แย่ว่ะ อาจารย์คาร์ไลล์จะเข้าเมือง ‪และเขาอยากเจอกัน
‪ฉันเป็นคนโปรดของอาจารย์
‪- ยังเล่าไม่จบเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันกลัวเนี่ย
‪เหมือนกําลังจะเข้าประชุมกับสิงโต ‪แล้วถ้าฉันพูดอะไรผิดขึ้นมา
‪มันจะเปิดปากที่มีแต่เขี้ยวคมกริบ ‪แล้วตําหนิฉัน
‪รู้ไหมฉันเคยกลัวใคร อาจารย์คาร์ไลล์ ‪และตอนนี้เขาจะมาแอลเอ
‪ทายซิใครตื่นเต้นจะได้เจอ ฉัน
‪ขอบใจที่ให้คําปรึกษา ‪จะลองเอาไปใช้กับสถานการณ์ฉันที่ต่างกันสิ้นเชิง
‪อาจารย์นี่ ฝากข้อความเสียงมาให้อีกละ
‪คงอยากออกปากชมวิทยานิพนธ์ปีสี่ของฉันอีก
‪อยากฟังไหมล่ะพ่อหนุ่ม ‪ว่าฉันแจ่มจรัสแค่ไหน หรือว่ายังกังขาอยู่
‪- นี่อ่านเทเลพรอมเตอร์หรือไง ‪- ก็คนมันอารมณ์ดี
‪แจ็คสันบัดดี้บอย ‪เป็นไงบ้างพ่อหนุ่ม หวังว่ากําลังแจ่มจรัส
‪ว่าจะถามหน่อย สุดสัปดาห์นี้ ‪คนที่จะกล่าวสุนทรพจน์ในพิธีจบถอนตัว
‪ครูเลยว่าจะไปขอให้พ่อเธอมากล่าวแทน
‪ช่วยไปชมเราใส่หูพ่อหน่อยสิ
‪มันจะมีความ...
‪เซ็งเป็ด โทรมาเพราะงี้นี่เอง
‪เสียใจด้วยนะ
‪เหมือนตอนม.1 ที่ครูเบลคให้นายเล่น ‪บทห่วยในก๊อดสเปลล์เพราะอยากเจอพ่อนาย
‪กรีนแล็บ มือเทียมคืบหน้ามาก
‪ผมชอบที่คุณโปรแกรมให้ทําสัญลักษณ์เด็กโต้คลื่นได้
‪ทีนี้แค่ต้องโปรแกรมให้ทําอย่างอื่นที่มือทําได้
‪เร้ดแล็บ เดดไลน์โปรเจกต์คาร์บอน ‪ใกล้เข้ามาเต็มที
‪เพราะงั้นผมจะส่งซีเควนซ์ใหม่ที่เขียนไปให้ ‪เตรียมใจไว้เลย สวยมาก
‪บลูแล็บ เก่งมากที่ทํากล้วยโปรตีนสูง
‪สารอาหารเพิ่มขึ้นเป็นสี่เท่า ‪เหลือแค่ต้องทําให้มันไม่มีรสชาติปลาหมึกติดลิ้น
‪โอเค ลุยกันเลยทุกคน ไปทํางาน
‪สู้ๆ!
‪วันนี้วันจัดสวนไม่ใช่เหรอ ‪ทําไมไม่ไปย้ายดอกไม้ในสวนใครเขาล่ะ
‪ไหนว่าเรื่องนั้นสําคัญสุด
‪ก็คู่แฝดเอาไฟมาลนก้นผมน่ะสิ
‪ในการประชุมบอร์ดครั้งหน้าเราต้องมี ‪คอนกรีตที่ทําจากคาร์บอนในอากาศให้ได้
‪- วันนี้ผมเลยต้องเข้ามา ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪แล้วกระตุ้นให้ทุกคนเริ่มงาน ‪ตอนนี้ผมอยากไปทําสวนละ
‪และฉันอยากบีบคอคุณ แต่ดูสิว่าห้ามใจไหว
‪แอนนา งานทําสวนของผมสําคัญ
‪เพราะเวลาไปทํางานนั้น ในนี้ก็ทํางานด้วย
‪แล้วเมื่อในนี้ทํางาน
‪งานที่นี่ก็เดิน
‪เหรอ คุณลืมผูกเชือกรองเท้า
‪- แล้วเมื่อผมผูกเชือกรองเท้า... ‪- โอ๊ย ไปใส่ปุ๋ยต้นไม้ไป
‪มีคนขอให้ผมไปกล่าวในพิธีรับปริญญา ‪หาคนมาเขียนบทให้ที
‪- คนที่รู้จักผมดี ‪- โอเค โชคดีนะ
‪ผมอยากให้คุณเขียน มันต้องน่าทึ่งชวนคิด
‪และจะดีมากถ้าติดกระแสไวรัล
‪- แต่อย่าเยอะจนโดนด่า ‪- โชคดีนะ
‪รอบนี้บอกตัวเอง
‪ให้มัลคอล์มช่วยสิ คุณกับเขารู้จักผมดีกว่าใคร
‪เปิดด้วยมุกตลก ‪เอาฮาๆ แต่อย่าฮาจนชาวบ้านด่า
‪เมื่อคืนหลังฉันกลับเป็นไงบ้าง
‪สนุกมากเลย ฉันได้เต้น ‪ขโมยส้อม แล้วมีคนให้หมวกมา
‪แล้วพอกลับถึงบ้าน ‪ไบรอันบอกว่า "หวังว่าเที่ยวสนุกนะ"
‪"เพราะเดตไลน์คืนนี้สนุกที่สุด ‪และผมจะไม่เล่าให้ฟัง"
‪ดีนะที่ฉันไม่เคยอคติไบรอัน
‪แล้วนี่ อย่างน้อยก็ได้หมวกกับส้อมมาฟรีๆ
‪ไหนๆ ก็พูดเรื่องส้อม ‪เมื่อคืนเธอกับแจ็คสันได้จิ้มกันไหม
‪บางครั้งคําพูดเธอก็เหมือนอีเมลขยะ
‪และไม่ เราทั้งคู่เมามาก
‪ก็เลยจูบแล้วกอดกันจนหลับไป
‪น่ารักจัง
‪ใช่ ในตอนแรก
‪แต่เขาค้างคืนบ้านฉัน ‪แล้วเมื่อเช้าซื้อกาแฟกับสโคนจากร้านโปรดมาให้
‪งั้นมีปัญหาที่เขาเป็นคนดีน่าคบกันจริงจัง
‪ต่างกับแฟนคนก่อนๆ ของเธอ ‪ที่มีไว้จิ้มอย่างเดียวเหรอ
‪เขาชวนฉันไปเดตอีกครั้งแล้วด้วย ‪มันเร็วเกินไป
‪ถ้าเขาคิดว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ล่ะ
‪เลวเนอะ
‪ใช่มะ เขาเป็นคนดีมาก ‪ฉันผิดปกติอะไรเนี่ย ช่วยรักษาที
‪คงยาก เธอโตมากับแม่ที่เคยหย่ามาตั้งเจ็ดรอบ
‪เธอขัดขาความสัมพันธ์ตัวเอง
‪เพราะข้างในเธอเป็นกองขยะที่ยังสะเทือนใจ
‪- เพื่อนรัก ‪- มันไม่ใช่ความผิดเธอ
‪แล้วถ้าอยากเปลี่ยนนิสัย ก็เปลี่ยนสิ
‪ก็ได้ ฉันจะพยายามใจดีกับผู้ชายที่ใจดีกับฉัน
‪- เยี่ยม ‪- ดูผลงานตัวเองสิแม่
‪และแดร์ริล เจอร์รี่ คาร์ไมน์ ‪และแดร์ริลอีกรอบ และทั้งสก็อตกับจูดิธ
‪เปลี่ยนแผน เราต้องเขียน ‪สุนทรพจน์พิธีรับปริญญาให้เอลลิส
‪เขาบอกให้เปิดด้วยมุกตลก ‪ซึ่งดีเลย เพราะฉันเป็นคนมีอารมณ์ขัน
‪- ล้อเล่นใช่ไหม ‪- ไม่ ฉันตลกมาก
‪โอเค แต่ผมไม่รู้จะแนะนําอะไรเด็กจบใหม่
‪ผมเองยังไม่กล้ายกเลิกสมาชิกฟิตเนส ‪เพราะกลัวผู้หญิงที่เฝ้าเคาน์เตอร์
‪แล้วก็ไปใช้ฟิตเนสก็ไม่ได้ ‪เพราะกลัวผู้หญิงที่แร็คยกเวต
‪เล่นฟิตเนสสตรีเหรอ
‪และไม่ต้องห่วง ‪เพราะฉันเป็นนักเขียนมากประสบการณ์
‪- เพราะเขียนแฟนฟิคใช่ไหม ‪- แฟนฟิคอะไร
‪แฟนฟิคที่คุณไม่เขียนและที่ผมไม่รู้
‪ถูกต้อง
‪โอเค บทเปิดตลกๆ
‪อ้อ นี่เป็นเรื่องตลกที่เกิดขึ้นจริง
‪เพื่อนบ้านน่ารังเกียจของฉัน ‪ทําไฟช็อตตัวเองโดยอุบัติเหตุ
‪ทําไมไม่จดล่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ รูบี้ วันนี้คุณดูดีนะ
‪ขอบคุณ
‪น่ารักจัง ขอบคุณมาก
‪โอเค ลูน่า ‪ได้ข่าวว่าเมื่อคืนได้หมวกกลับบ้านไปด้วย
‪ใช่ เรานอนด้วยกัน ‪มันเป็นหมวกฝรั่งเศส ก็เลยหยาบคายแต่เซ็กซี่
‪ตอนเช้ามันอ่านบทกวีให้ฟัง ‪แล้วก็ออกไปโดยไม่อาบน้ํา
‪หมวกฝรั่งเศสก็เงี้ย
‪- เอลลิสส่งซีเควนซ์มาแล้ว ‪- สวยมากจริงด้วย
‪ถึงแม้พ่อจะมีข้อบกพร่องมากมายนับไม่ถ้วน
‪แต่พ่อก็เก่งเรื่องวิทย์ๆ จริงๆ
‪เริ่มงานกันเลย ได้ข่าวว่าทางบอร์ด ‪อยากเห็นผลลัพธ์ภายในเดือนหน้าไม่งั้นซวย
‪งั้นเรามาเริ่มกันเลย
‪เออนี่ ผมเอานมอัลมอนด์ที่คุณชอบ ‪ไปซ่อนหลังตู้เย็น แลร์รี่จะได้ไม่กินหมดอีก
‪น่ารักจัง ไม่เห็นต้องทําแบบนั้นเลย
‪- เริ่มงานกันเถอะ ‪- ขอไปกินกาแฟก่อนนะ
‪เธอทําได้ดีมาก
‪คือ...
‪เมื่อคืนก็ดีนะ
‪ดีจริงๆ ใช่
‪แต่เช้านี้ห่วยแตก
‪งั้นเหรอ
‪- ฉันอยากฟังอีก ขยายความที ‪- โอเค
‪อาจารย์ที่ผมเชิดชูหลอกใช้ผมเพื่อเข้าหาพ่อ
‪เสียใจด้วย ห่วยแตกจริงๆ
‪บางครั้งก็ดูไม่ออกว่าไว้ใจใครได้
‪ผมรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่านะ
‪แต่มันดีจังเลยที่มีคนที่ระบายให้ฟังได้
‪- ในนั้นเป็นไงบ้าง ‪- มันเห็นฉันเป็นแฟนแล้วย่ะ
‪นี่แซนด์วิชไข่นาย โรซ่าเพิ่มชีสให้พิเศษ
‪- เธอแอบชอบนายชัวร์ ‪- แต่เราคบกันไม่ได้ ฉันรักเมีย
‪แต่ว่าขอน้อมรับชีสพิเศษเอาไว้
‪หนุ่มๆ เป็นอะไรกัน ดูตื่นเต้นกันมากเลย
‪ในที่สุดจะได้ปุ๋ยขี้ไก่ของดีแล้วเหรอ
‪ดีกว่านั้นอีก วันนี้วันตัดกิ่งไม้
‪ซึ่งหมายถึง... เอดัวร์โด
‪(เลื่อยเพื่อเธอ)
‪(เอดัวร์โด)
‪(เลื่อยไฟฟ้า)
‪คนนั้นใคร
‪เขาคือเอดัวร์โด ยอดปรมาจารย์ ‪นักตัดกิ่งที่รุ่นนึงมีได้แค่คนเดียว
‪ฉันจะดูแลเธออย่างดี
‪ว่ากันว่าเขาเคยท่องไปไกลถึงมอนเตซิโต ‪เพื่อตัดกิ่งต้นศรีตรังให้โอปราห์
‪ฉันได้ยินมาว่าทักษะ ‪การตัดแต่งกิ่งของเขาเคยชุบชีวิตต้นมะเดื่อ
‪อยากทํามั่งจัง
‪สหาย นายไม่มีวันทําได้หรอก
‪ไม่มีใครทําได้
‪พวกเรามีหน้าที่แค่เก็บ ‪กิ่งไม้ของเอดัวร์โดที่ร่วงหล่นลงมา
‪ฉันไม่อยากเก็บกิ่งไม้ของเอดัวร์โด ‪ฉันอยากทําเหมือนเขา
‪แน่นอนอยู่แล้ว แต่ความฝันนี้ไม่อาจเป็นจริงได้
‪- แต่... ‪- เงียบ!
‪เบิกโรงแล้ว
‪นี่ ฉันดูการคํานวณของเอลลิส ‪และเจออะไรที่น่าสนใจแล้ว
‪แจ็คสันอยู่ไหน
‪แจ็คสัน แฟนถามหาจ้า
‪- ลูน่า ‪- เขาไม่อยู่ที่นี่
‪กลับไปพักเที่ยงที่บ้าน
‪ผู้หญิงชื่อจีนจองคิวแสดงให้พวกเขา ‪เลยต้องซ้อมดนตรีกัน
‪เวร พวกงานแบบนี้แหละ ‪ที่เขาจะคาดหวังให้ฉันไปด้วย ไม่เอาละ
‪เธอลองดูแล้ว ตั้งหนึ่งชั่วโมง ‪แต่ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่ต้องฝืน
‪ฉันบอกเลิกยังไงดีไม่ให้เขาเจ็บ
‪ยังไงก็เจ็บ แต่ฉันว่ามันจะมีประสิทธิภาพมากกว่า ‪ถ้าใช้สตรอนเตียมคลอไรด์แทนแคลเซียมคลอไรด์
‪จริงด้วย นี่ไม่อยากชมเลยนะ ‪เพราะอยากกลับไปคุยเรื่องตัวเองต่อ
‪- เอาไปให้เอลลิสดูสิ ‪- ไม่ดีมั้ง
‪ถ้าเขาคิดว่าฉันข้ามหน้าล่ะ ‪ฉันจะเปลี่ยนสูตรที่เขาส่งมาให้ทําไม
‪- เธอปรับปรุงมัน ‪- หัวหน้าจะตอบโต้ยังไงก็ไม่รู้
‪ตอนเป็นเด็กฝึกงาน ฉันเห็นหัวหน้าคํานวณเลขผิด ‪สองเดือนต่อมาเขาเลิกกับเมีย
‪สองเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกันมั้ง
‪เกี่ยวสิ เขาใช่คณิตศาสตร์ ‪คํานวณพิสูจน์ว่าทําไมถึงควรอยู่กับเมีย
‪โอเค แต่เธอจะไม่สู้เพื่อตัวเองไม่ได้ ‪เธอปกป้องใครจากไอเดียที่ดีกว่าไม่ได้
‪แล้วเธอก็ปกป้องลูกใคร ‪เพราะไม่อยากทําเขาเจ็บไม่ได้
‪- อันนั้นก็จริง ‪- เราสองคนต้องสตรอง
‪- และพูดตามที่คิด ‪- ใช่แล้ว
‪- กลัวจังเลย ‪- เหมือนกัน
‪คงไม่รังเกียจนะที่เราซ้อมในห้องใต้ดิน ‪แต่ข้างล่างนี่เสียงสะท้อนดีมาก
‪ฉันชอบเสียงใต้ดิน
‪ฉันเคยเล่นในอุโมงค์ใต้ปารีสตลอดทั้งคืน
‪ไพเราะมากจนเกือบลืมไปเลย ‪ว่ายืนอยู่ในท่อระบายน้ํา
‪ป้อมผ้าห่มนี่อะไร
‪พ่อกับเลสลี่ เพื่อนนักบําบัดพิลึกคนสร้างกัน
‪พวกเขาเข้าไปเล่าความลับกันและสูบซิการ์
‪คิดว่านะ ไม่แน่ใจ ‪ในนั้นห้ามผู้หญิงหรือลูกเข้าไป
‪เลสลี่ เคลเวนเจอร์ ‪นักบําบัดที่บอร์ดจ้างมาเนี่ยนะ
‪ขอแนะนํา อย่าลักพาตัวคนที่เกลียดชีวิตตัวเอง ‪เพราะมีโอกาสสูงที่เขาจะไม่ยอมออกไปอีก
‪ยกเว้นทุกวันอังคารและพฤหัสฯ ‪ไปเต้นแอโรบิกในสระ
‪เดี๋ยว ตอนพูดว่า "ลักพาตัว"
‪หมายถึงเสน่ห์เย้ายวนของพ่อเธอ ‪สะกดดร.เคลเวนเจอร์ไว้ใช่ไหม
‪ไม่ใช่ ผมหมายถึง ‪พ่อจับเขาขังห้องใต้ดินแล้วล็อกประตู
‪โห ถือเป็นครั้งแรกสําหรับเอลลิส
‪- หวังว่านะ ‪- ซ้อมกันเลยไหม
‪แล้วก็...
‪นี่ เราซ้อมดนตรีกันอยู่นะ
‪- ไพเราะมาก ‪- จีนนี่ จีนพันธุกรรม
‪- ไงเอลลี่ ‪- พ่อมาทําอะไร
‪พ่อมาเอาเลื่อยไฟฟ้า ‪เอ้อ มีใครคัดลายมือสวยบ้างไหม
‪ไม่เอาดีกว่า น่าจะดูจนตรอกไป
‪เออนี่ ถ้าอยากพักซ้อม ผมจะทํามื้อเที่ยงให้
‪เราจะได้คุยกันเรื่องนักเต้นไอริชที่คุณคบหาอยู่
‪อยากคุยมาก ผู้ชายคนนั้นขยับตัวท่อนบนไม่ได้เลย
‪แต่ท่อนล่างเนี่ย แม่เจ้า
‪นี่พ่อ เราขึ้นไปคุยกันข้างบนสองคนได้ไหม
‪เรื่องส่วนตัวครับ เกี่ยวกับกางเกงในผม
‪ไม่มีทางเกี่ยวกับกางเกงในเขาหรอก
‪- ไม่เกี่ยวกับกางเกงในผมหรอก ‪- ว่าแล้ว เกี่ยวกับชีสเราที่หายไปไหม
‪วันนี้พ่อมาทําแซนด์วิช ‪เป็นประสบการณ์ที่เสียขวัญมาก
‪เลสลี่ชอบชีส แต่กินไม่ได้ เลยเอาไปเททิ้งส้วม
‪ในส้วมเนี่ยนะ ทําไม
‪เขาจะได้ไม่แพ้ใจ เขาแต่งกลอนขึ้นมาด้วยนะ
‪ประมาณ
‪"ชีสถังขยะ รีบหยิบโดยไว ‪ชีสในโถส้วม ยี้ เอาออกไป"
‪เริ่มจะเห็นข้อเสียที่มีเขาอยู่ด้วยละ
‪เมื่อคืนเขาชวนเพื่อนมาอีกแล้วนะ
‪เขาบอกว่าแค่ "รวมตัวกัน" ‪แต่ทุกคนกินเหล้าเมาแล้วปล้ํากันในห้องสมุด
‪รู้ เพื่อนเขาคนนึง ‪หัวไปติดในลูกโลกวินเทจของพ่อ เลยใส่กลับบ้าน
‪แต่ไม่ ผมอยากคุยเรื่องจีน
‪อยากแคนเซิลงานแสดงใช่ไหม ดีแล้ว
‪ไงนะ ไม่ใช่
‪- พ่อเป็นคนมีแรงดึงดูดมหาศาล ‪- ขอบใจ
‪พูดให้ชัด นี่ผมบ่นไม่ใช่ชม ‪พ่อดูดเอาทุกคนในชีวิตผมไปหมดเลย
‪เหมือนเมื่อเช้ากับอาจารย์คาร์ไลล์
‪ผมนึกว่าอาจารย์อยากคุยกับผม ‪แต่อาจารย์ใช้ผมเพื่อเข้าหาพ่อ
‪ไม่ใช่ เขากําลังแย่
‪คนกล่าวพิธีรับปริญญาเขาแคนเซิล ‪แล้วต้องเลือกระหว่างพ่อกับรูดี้ จูลิอานี่
‪เกลียดโรงเรียนขนาดนั้นเหรอ
‪จีนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมรู้จัก ‪ที่ไม่ได้หลอกใช้ผมเพื่อเข้าหาพ่อ
‪อย่ามาดูดเธอไปด้วย
‪จีนรักลูกนะแจ็คสัน
‪แต่พ่อก็เป็นเพื่อนเธอได้เหมือนกัน ‪อย่าเอาจีนไปคนเดียวสิ
‪ก็ใช่ แต่เรากําลังซ้อมดนตรีอยู่
‪แล้วพอพ่อเดินเข้าไปก็แย่งซีนไปหมดเลย
‪พ่อเหมือนดวงอาทิตย์ ‪ดูดทุกคนเข้าไปในวงโคจร
‪คิดงั้นเหรอ เพราะดวงอาทิตย์เจ๋ง
‪มันสว่างไสว ทําให้พืชเจริญเติบโต
‪เหมือนคุยกับเด็กเลย ‪ทันทีที่พูดว่าดวงอาทิตย์ก็รู้ตัวว่าคิดผิด
‪- แต่พ่อเข้าใจที่สื่อ ‪- ขอบคุณ
‪และพ่อจะไม่สนใจ
‪เพราะพ่อเป็นคนแบบนี้ ‪แล้วคนส่วนใหญ่คิดว่าพ่อเจ๋ง
‪บทนี้ดีไหม "ยินดีด้วย ผู้สําเร็จการศึกษา
‪ที่ผ่านมารอบข้างคุณมีแต่คนที่ห่วงใยคุณ ‪ทั้งอาจารย์ ผู้ปกครอง
‪บางคนอาจมีเพื่อนด้วยซ้ํา
‪แต่ทั้งหมดจะจบลงวันนี้ ‪เพราะโลกภายนอกไม่แคร์และโหดร้าย
‪ไม่มีใครสนใจคุณหรือความทุกข์คุณ"
‪โอเค บทสุดยอดมาก
‪เราควรใช้บทนั้นเพราะเขียนได้เยี่ยมมาก
‪แต่ทําให้มีชีวิตชีวาขึ้นหน่อยดีไหม
‪- คิดว่าบทไม่เวิร์กเหรอ ‪- เปล่านะ
‪- คุณคิด พูดมาตรงๆ ‪- ก็ได้ ผมว่าไม่เวิร์ก
‪- กล้าดียังไง ‪- ผมขอโทษ คุณพูดถูก
‪คุณไม่คิดว่าฉันถูก อย่ากลับกลอก
‪บัณฑิตต้องการกําลังใจ
‪- ผิดแล้ว ‪- ผมเห็นด้วย
‪- คุณไม่เห็นด้วย ก็บอกมาตรงๆ ‪- ผมไม่เห็นด้วย
‪- กับฉันหรือตัวเอง ‪- ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อละ
‪กับตัวเอง
‪เปลี่ยนแผน ฉันคิดผิดเรื่องสตรอนเตียมคลอไรด์
‪ดี ทีนี้จะได้ไม่ต้องบอกเอลลิสว่าเธอเหนือกว่า
‪ส่วนฉันจะได้เอาโปรตีนกลับไปแช่แข็ง
‪ซึ่งจะทําให้ผิวฉันสวยเปล่งปลั่ง
‪ไม่ใช่ ฉันหมายถึงคิดผิดว่าคิดถูกแค่ไหน
‪ไอเดียฉันล้มล้างทฤษฎีของเอลลิสทั้งหมด ‪เพราะงั้นจะลบทิ้ง
‪ไม่ได้ อย่าลืมสิว่าเราจะไม่ปกป้องความรู้สึกใคร ‪เธอต้องพูดความจริงออกไป
‪เธอจะบอกแจ็คสันว่าไม่อยากคบกันนี่ ‪แค่นั้นก็พอแล้วสําหรับหนึ่งวัน
‪ที่จริงฉันว่าจะไม่ทํา
‪เมื่อเช้าเขาเจอเรื่องไม่ดี ว่าจะรอสักวันสองวัน
‪ถามหน่อย ก่อนเธอจะมาด่าฉันที่ปอดแหก ‪เธอตัดสินใจจะปอดแหกเองนานแค่ไหนละ
‪- สองสามชั่วโมง ‪- ไง
‪พวกคุณไม่เชื่อแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพ่อกับจีน
‪ฉันทําไม่ได้ จะไปเข้าห้องแช่แข็งนะ
‪แรงไปหน่อยไหม
‪โทษที นี่ถนอมอีโก้พ่อคุณอยู่ ‪อยากให้ช่วยด้วยเหรอ
‪ไม่
‪นี่ คุณโอเคไหม
‪อืม ฉันสบายดี ‪แค่เอาขวดแก้วมาเก็บ ไหวอยู่แล้ว
‪- เหมือนจะไม่ไหว ‪- ผมหยิบให้
‪- นี่ไง ‪- ขอบคุณ
‪คือว่า ช่วงนี้ผมกับพ่อมีปัญหากันหลายเรื่อง
‪ไม่เหมาะจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใคร
‪เดี๋ยว นี่จะบอกเลิกฉันเหรอ
‪เรียกว่าเลิกได้เหรอ ไปเดตสองครั้งเอง
‪ใช่ แต่ขอพูดให้ชัด ‪คุณต่างหากที่คิดจริงจังกับฉัน
‪- แล้วแต่จะคิด ‪- เมื่อเช้าคุณซื้อขนมจากร้านที่อยู่ไกลมากมาให้
‪หมายถึงเค้กสโคนของผมที่คุณจิ๊กไปกินเหรอ
‪โทษที นี่เข้ามามีเซ็กซ์กันเหรอ
‪ในนี้หนาวและเราใส่เสื้อหนาเตอะ
‪ไม่ได้ขอรายละเอียด หันหน้าอีกทางละกัน
‪- ไม่เห็นต้องหันหน้าหนีเลย ‪- ก็ออกไปไม่ได้นี่ แอบแอนนาอยู่
‪แอบแอนนาทําไม
‪เธอลืมโปรตีนอีกขวดนึง
‪ฉันไม่อยากให้มันละลาย ‪เพราะไม่อยากเอาตับมนุษย์ไปใส่เครื่องบีบอีก
‪- เข้ามาทําอะไร ‪- เขาแอบแอนนาอยู่ทําไมไม่รู้
‪แอนนาทรมานจิตฉันอยู่ ‪แต่นางไปหยิบน้ําผลไม้ เลยได้ช่องหนี
‪ก็บอกไปสิว่าไม่ชอบที่นางทําแบบนั้น
‪ใช่ เราต้องกล้าพูดตรงๆ
‪ไม่งั้นเขาจะพูดตรงๆ กับเรา ‪แบบตั้งตัวไม่ทันในห้องแช่แข็ง
‪ส่วนตัวแล้วฉันคิดว่าไม่ควรท้าทายหัวหน้า ‪ต่อให้ไอเดียเราดีกว่าก็ตาม
‪ขี้ขลาดมันก็มีข้อดีนะ เราถึงมีหลายคนไง
‪คําแนะนําห่วยแตก
‪มาก แต่ฉันว่าเวิร์กนะ
‪- ขอเอาขวดไปเก็บ ‪- ได้
‪เรื่องแบบนี้แหละที่ฉันบอกแฟนว่า ‪ไม่เกิดขึ้นในที่ทํางาน
‪ให้ตาย อยู่ในนี้กันครบเลย
‪- มามีเซ็กซ์กันเหรอ ‪- เราเอาโปรตีนมาเก็บ
‪เลือกใช้คําแทนได้แนวการแพทย์มาก แต่โอเค
‪- มัลคอล์ม เรายังไม่เสร็จงาน ‪- หาผมเจอได้ไง
‪- ฉันติดตามตําแหน่งตราคุณ ‪- ทําได้ด้วยเหรอ
‪ไม่
‪ไป หรือว่าอยากทํางานในนี้ ‪อากาศเย็นทําให้ผิวฉันเปล่งปลั่ง
‪เนอะ คุ้มเจ็บมาก
‪ไม่ ไปก็ได้
‪มัลคอล์ม สู้นางสิ นายทําได้
‪มัลคอล์ม
‪ฉันเองก็จะออกไปเหมือนกัน
‪โอเค แต่นี่แหละ ‪ที่แฟนฉันแอบฝันว่าเกิดขึ้นในที่ทํางาน
‪ไปบอกไบรอันให้สนใจ ‪แต่เรื่องสยิวในที่ทํางานตัวเองเถอะ
‪เขาทํางานที่บ้าน
‪ว่าแต่ฉันก็คิดว่าเราไม่ควรคบกันเร็วเช่นกัน
‪โอเค ดี
‪ใช่ เพราะฟีลแฟนมาเต็มๆ
‪- เห็นๆ อยู่ ‪- ใช่
‪แต่เราทํางานด้วยกัน หลายอย่างอาจผิดพลาดได้
‪เยอะมาก
‪เพราะงั้นเรากลับไปเริ่มต้นใหม่นะ แค่เพื่อน
‪แค่เพื่อน
‪(เอลลิส)
‪แย่แล้ว ฉันกลัวอยู่แล้วเชียวว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้
‪และเกิดขึ้นจริง
‪ขอร้องล่ะเอลลิส อย่าปีนต้นไม้
‪ฉันต้องปีน
‪บางครั้งการมองดูความยิ่งใหญ่รอบข้างเรา ‪ก็งดงามกว่าแค่ความยิ่งใหญ่ในตัวเองนะ
‪ขอโทษด้วย แต่ฉันรับไม่ได้
‪ฉันทําได้
‪และตอนนี้นายต้องเรียนรู้
‪ช่วยหน่อย ชิบเป๋ง
‪ช่างเถอะ หยิบเอง
‪คราวนี้ไม่ได้ทําเลื่อยหล่น
‪ดีแล้ว มองเห็นชัยชนะทั้งที่แพ้ยับ
‪พระเจ้า เข้าใจแล้ว
‪มนุษย์ทุกคนย่อมถูกเงาของผู้อื่นบดบัง
‪"พจนานุกรมนิยามความเจ็บปวด ‪ว่าคือความทุกข์ทางกาย แต่มันมากกว่านั้น"
‪ผมขอเบรกคุณนะ
‪- แน่ใจเหรอ ‪- คิดว่านะ
‪หมายถึงใช่ คุณใส่แต่เรื่องลบๆ
‪คุณไม่รู้อะไรเลย
‪แล้วคุณก็ใจร้ายกับผม
‪- ไม่ใช่เลย และไม่แคร์ ‪- ทําไมต้องร้ายกับผมด้วย
‪- เพราะฉันเป็นห่วงคุณ จบนะ ‪- ไงนะ
‪ตอนยังเล็ก พ่อทิ้งฉันไป ‪แต่โชคร้ายที่แม่ยังอยู่
‪แม่เริ่มต้นความสัมพันธ์ ‪อันเหนียวแน่นกับเหล้าวอดก้า
‪ดังนั้นตอนอายุ 12
‪ฉันต้องหาเลี้ยงน้องๆ ด้วยตัวเอง
‪ในระหว่างที่ต้องแสดงเป็นมาเรีย ‪ในละคร "มนต์รักเพลงสวรรค์"
‪ที่โรงละครมือสมัครเล่นแถวบ้าน
‪และฉันได้เรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าโลกนี้น่ากลัว
‪และจะปกป้องน้องๆ ได้ ฉันก็ต้องโหด
‪โห วายร้ายทุกตัวมีเรื่องราวต้นกําเนิดจริงด้วย
‪หมายถึงคนทุกคน
‪ประเด็นคือฉันรอดมาได้เพราะฉันโหด
‪แล้วเวลามองคุณ ฉันกลัวว่า ‪ถ้าคุณไม่โหดซะบ้าง โลกนี้จะเอาคุณไปบด
‪ทําไส้กรอกกับน้ําซุป
‪โทษที พูดเห็นภาพไปหน่อย ‪แต่คุณหาว่าฉันเป็นวายร้ายเองนะ
‪งั้นที่เคี่ยวเข็ญผมก็เพราะเป็นห่วงเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪แล้วฉันก็สนุกด้วย
‪หรือจะเป็นวายร้ายจริงๆ นะ
‪นี่ พ่ออยากเจอผมเหรอ
‪- ลูกชาย พ่ออยากเจอลูกเสมอ ‪- กําลังจะเปิดบทซึ้งแน่เลย
‪วันนี้พ่อได้สวมวิญญาณของลูก แจ็คสัน
‪พ่ออยู่ในเงามืดของเทพเจ้า
‪แจ๋ว วันนี้เกือบไม่ได้เปรียบเทียบ ‪ตัวเองกับเทพเจ้าแล้วเชียว
‪พ่อไม่ใช่เทพ
‪แต่พ่อได้เรียนรู้บางอย่าง ‪ขณะที่นอนมองเอดัวร์โดจากพื้นดิน
‪ใครนะ ไม่สิ เดี๋ยวยิ่งเล่าช้า
‪พ่อได้เข้าใจแล้วว่า ‪ลูกลําบากแค่ไหนที่ต้องถูกเงาพ่อบดบัง
‪ความสัมพันธ์ของลูกกับจีนสําคัญ
‪มันควรเป็นของลูกคนเดียว ‪พ่อจะยอมถอยแล้วเอาเงาออกไปซะ
‪ขอบคุณ ผมซึ้งมาก
‪และพ่อเข้าใจแล้วที่อาจารย์คาร์ไลล์ ‪หลอกใช้ลูกเพื่อเข้าถึงพ่อ
‪งั้นพ่อจะไม่ไปกล่าวสุนทรพจน์ถ้าลูกไม่ชอบ
‪ขอบคุณนะพ่อ
‪ปัดโธ่ พ่ออุตส่าห์คืนจีนให้แล้ว ‪วันนี้ตกต้นไม้ด้วยนะ
‪ให้พ่อกล่าวนะ ลูกไม่เสียหายซะหน่อย
‪ให้ตาย อยากกล่าวนักก็ไป ‪งอแงเว่อร์
‪ขอบใจ พ่อจะหยอดชื่อลูกด้วย ‪ถ้ามันเข้ากับบทนะ ไม่อยากให้ดูยัด
‪ดีเลย รอดูไม่ไหวแล้วว่ายัดยังไง
‪จะทําอะไร
‪ในเงาของพ่อลูกคงหนาวเหน็บ
‪ไม่มีแสงแดดส่องต้องใบหน้า
‪ลูกพอใจให้พ่อเปล่งแสง นั่นคือ...
‪ไงลูน่า
‪- ไงหัวหน้า อยากเจอเหรอ ‪- เชิญนั่งลง
‪ผมอ่านรายงานแล็บที่คุณลบทิ้งไปวันนี้
‪อ่านงานที่เราลบได้ด้วยเหรอ
‪แล้วจะมีปุ่มลบไปเพื่ออะไร
‪- ทําไมเหรอลูน่า ทําไปทําไม ‪- ฉันแอบเกเรเพราะมีไอเดียโง่ๆ
‪ไอเดียโง่ๆ
‪หรือว่าไอเดียที่ดีกว่าของผม ‪แล้วคุณกลัวว่าผมจะตอบโต้ยังไง
‪งั้นนอกจากอ่านงานที่ลบทิ้ง ‪นี่ยังอ่านใจได้ด้วยเหรอ
‪ลูน่า ที่นี่เราต้องการแต่คนกล้าเสี่ยง
‪ไม่งั้นเราคงคิดค้นนวัตกรรมใหม่ไม่ได้หรอก
‪ผมไม่อยากให้ลูกต้องอยู่ในเงาผม
‪แล้วก็ไม่อยากให้คุณจมเงาผมเช่นกัน
‪ขอบคุณ คําแนะนําดีมากเลยหัวหน้า
‪อย่าปิดกั้นตัวเองเพราะกลัวคนอื่นไม่พอใจ
‪ถ้าอะไรถูก งั้นมันก็ถูก
‪แล้วถ้ามันผิด ‪ต่อให้เสแสร้งแค่ไหนมันก็ไม่ถูกขึ้นมา
‪นั่นสิ
‪ทําไมฉันต้องขอโทษด้วยที่อยากไปเต้น ‪หรือที่ได้ส้อมกับหมวกติดมือกลับบ้าน
‪ผมไม่เข้าใจบริบท ‪แต่คิดว่าคุณยอมรับประเด็นที่ผมสื่อ
‪เพราะงั้นเห็นด้วย
‪ไง เรื่องแจ็คสันเป็นไง
‪เราตัดสินใจว่าเราเป็นเพื่อนกันดีกว่า
‪ใจตรงกันทั้งคู่ จําไม่ได้ด้วยซ้ําว่าใครพูดก่อน
‪งั้นเขาพูดก่อนเหรอ
‪- ใช่ แล้วเรื่องเอลลิสเป็นไง ‪- ฉันต้องบอกเลิกไบรอัน
‪ไปได้สวยขนาดนั้นเลย
‪ไม่ใช่ เขาแค่พูดว่า ‪เราต้องกล้าเสี่ยงและกล้าทําสิ่งที่ถูกต้อง
‪และฉันรู้ว่าไบรอันไม่เหมาะกับฉัน
‪ลูน่า
‪คืนนี้ฉันอยู่บ้านนะ โทรมาระบายได้
‪อืม
‪"โลกใบนี้โหดร้ายยิ่งนัก ‪แต่มีพื้นที่ให้ความหวังเสมอ
‪แต่อย่าค้นหาความหวังจนปวกเปียกล่ะ
‪แต่ก็อย่าระวังตัวเกินไปจนไม่กล้ารักใคร
‪แต่ต้องระวังบ้างเพราะความรักหักหลังเราได้"
‪- มันกลับไปกลับมานะ ‪- ท่อนของผมเวิร์ก
‪ลืมสุนทรพจน์ไปซะ ผมรู้แล้วว่าจะพูดอะไร
‪เห็นไหม
‪นี่คือบทเรียนที่ดีสําหรับคุณ
‪ห้ามไว้ใจอะไรทั้งนั้น
‪บางครั้งเราอาจปีนต้นไม้ ‪และบางครั้งเราอาจร่วงหล่นลงมา
‪และไม่นานมานี้ผมได้เรียนรู้ว่า ‪บนเส้นทางชีวิตคนเรา
‪การปีนขึ้นไปและหล่นลงมาคือสิ่งเดียวกัน
‪แค่เร็วไม่เท่ากันและไปคนละทิศทางกัน
‪อยากเป็นแบบเขามั่งจัง
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล