- Hej, koleżko. Jak mija poranek? - Nie najlepiej. „Koleżko”?
À propos „najlepiej”... Z Ruby było super i napisał do mnie dawny profesor.
Mój poranek jest denny. Mówię to, bo udawałeś, że ci zależy.
Pierwsze spotkanie budżetowe z Anną.
Do bani. Przyjeżdża profesor Carlisle i chce się spotkać.
Byłem jego ulubieńcem.
- Nie skończyłeś. - Nie.
Boję się.
To jak spotkanie z lwem. Jeśli powiem coś nie tak,
otworzy paszczę ostrych zębów i mnie skrytykuje.
Kiedyś bałem się profesora Carlisle’a, a teraz on tu przyjeżdża
i kogo chce zobaczyć? Mnie.
Dzięki za radę. Przyda się w tej zupełnie innej sytuacji.
Skubany. Znowu się nagrał.
Pewnie znów wychwala moją pracę dyplomową.
Posłuchasz, druhu? Niech ma wyśmienitość nie budzi wątpliwości.
- Czytasz to z czegoś? - Mam dobry humor.
Jackson, koleżko. Jak się masz, druhu? Oby wyśmienicie.
Posłuchaj, straciliśmy mówcę na rozdanie dyplomów.
Chcę poprosić twojego ojca o zastępstwo.
Mógłbyś mu szepnąć słówko?
Wiele by to...
Kurna. To dlatego się odezwał.
Przykro mi. Jak wtedy, gdy pani Blake źle cię obsadziła w Godspell,
żeby poznać twojego tatę.
Green Lab, gratuluję postępów z protezą ręki.
Cudownie, że potrafi wykonywać gest shaka.
Pozostaje nauczyć ją wszystkiego innego.
Red Lab, goni nas termin projektu węglowego,
więc wyślę wam moją nową sekwencję. Przygotujcie się. Jest piękna.
Blue Lab, dobra robota z wysokobiałkowym bananem.
Cztery razy więcej składników odżywczych. Pozostaje pozbyć się posmaku kałamarnicy.
No dobra, zabieramy się do pracy.
Dalej, drużyno.
NIESTABILNY
Dziś twój dzień prac ogrodowych. Dlaczego nie przesadzasz begonii?
Co z twoimi priorytetami?
Bliźniacy dali mi kopa.
Na następnym zarządzie musimy pokazać beton zrobiony z pochłoniętego węgla.
- Więc jestem. - Bogu dzięki.
Zmotywowałem wszystkich. A teraz muszę wracać do ogrodów.
Ja muszę cię udusić, a tego nie robię.
Anna, ogrodnictwo jest ważne,
bo kiedy pracuję tam,
pracuję tutaj.
A kiedy pracuję tutaj,
pracuję tam.
Aha. Zawiąż sznurówki.
- A kiedy wiążę sznurówki... - Idź do swoich nawozów.
Mam przemawiać na rozdaniu dyplomów. Ktoś musi to napisać.
- Ktoś, kto dobrze mnie zna. - Powodzenia.
Ty. Coś błyskotliwego, działającego na wyobraźnię
i co stanie się hitem.
- Ale nie aż takim, że będzie afera. - Powodzenia.
Mówię do siebie.
Malcolm ci pomoże. Znacie mnie najlepiej.
Na początek żart. Zabawny, ale nie aż tak, że będzie afera.
Jak ci minęła reszta wieczoru?
Super. Tańczyłam. Ukradłam widelec. Ktoś dał mi czapkę.
A w domu Brian mówi: „Mam nadzieję, że było fajnie,
bo przegapiłaś najlepszy odcinek. Nie opowiem ci”.
Bardzo się cieszę, że po nim nie jeździłam.
Przynajmniej masz czapkę i widelec.
À propos nadziewania... Robiłaś wczoraj seks na Jacksonie?
Czasem twoje słowa brzmią jak spam.
Nie, byliśmy pijani.
Całowaliśmy się, przytulaliśmy i zasnęliśmy.
Miło.
Tak. Na początku.
Potem został na noc, a dziś obudził mnie kawą i ulubionym scone’em.
Czyli to źle, że jest miłym facetem, z którym można być na serio,
a nie typowym gościem od nadziewania?
Już zaprosił mnie na kolejną randkę. Strasznie szybko.
A jak pomyśli, że to związek?
Co za dupek.
Wiem. To świetny gość. Chciałabym być normalna. Chcę taka być.
To trudne dla osoby, której matka siedem razy się rozwodziła.
Sabotujesz swoje związki,
bo w środku masz straumatyzowany syf.
- Psiapsióła. - To nie twoja wina.
Jeśli chcesz się zmienić, zrób to.
Dobra. Będę miła dla gościa, który jest dla mnie miły.
- Super. - Co ty mi zrobiłaś, mamo.
Oraz Darryl, Jerry, Carmine, znów Darryl, dwóch Scottów i Judith.
Zmiana planów. Musimy napisać przemowę dla Ellisa.
Kazał zacząć od żartu. Super, bo mam świetne poczucie humoru.
- Żartujesz? - Nie. Jestem zabawna.
Ale ja nie wiem, co radzić absolwentom.
Nie anulowałem karnetu na siłownię, bo boję się recepcjonistki,
a nie ćwiczę tam, bo boję się jednej sztangistki.
Siłownia dla kobiet?
Damy radę. Mam doświadczenie w pisaniu.
- Dzięki twojemu fan fiction? - Jakiemu fan fiction?
- Którego nie piszesz i o którym nie wiem. - No właśnie.
No dobrze. Coś zabawnego na początek.
Zdarzyło się coś śmiesznego.
Moja koszmarna sąsiadka niechcący poraziła się prądem.
Dlaczego nie notujesz?
Dzień dobry. Ruby, ładnie dziś wyglądasz.
Dziękuję.
To bardzo miłe. Wielkie dzięki.
Spoko.
Luna, słyszałem, że wyszłaś z baru z czapką.
Tak, spaliśmy ze sobą. To był beret. Niegrzeczny, ale seksowny.
Rano czytał mi wiersze i nie wziął prysznica.
Typowy beret.
- Ellis przysłał tę sekwencję. - Ma rację. Jest piękna.
Mimo bardzo wielu wad, których jest wiele,
tata jest niezły w nauce.
Ruchy. Jeśli w miesiąc zarząd nie zobaczy efektów, będzie zadyma.
No to do roboty.
Schowałem twoje ulubione mleko migdałowe przed Larrym.
To bardzo miłe. Nie musiałeś.
- Bierzmy się do pracy. - Pójdę po kawę.
Świetnie ci idzie.
No to...
wczoraj było miło.
To prawda. Tak.
Ale dziś jest do bani.
Tak?
- Opowiedz. - OK.
Profesor, którego podziwiałem, wykorzystał mnie, żeby dotrzeć do taty.
Przykro mi. Do bani.
Czasem nie wiadomo, komu ufać.
Wiem, że to brzmi głupio,
ale miło jest móc z kimś o tym porozmawiać.
I jak tam?
Jestem teraz jego cholerną dziewczyną.
Kanapka z jajkiem. Rosa dała nam więcej sera.
Wpadłeś jej w oko.
Ale to niemożliwe. Kocham żonę.
Choć dodatkowego sera nie odmówię.
Co z chłopakami? Na co tak czekają?
Na ten nawóz z kurzych odchodów?
Na coś lepszego.
To dzień przycinania drzew.
A to oznacza...
Eduarda.
PIŁUJĘ DLA CIEBIE!
PIŁA
Kto to jest?
Eduardo. Mistrz. Przycinacz, jaki się trafia raz na pokolenie.
Dobrze się tobą zajmę.
Podobno kiedyś pojechał aż do Montecito przyciąć jakarandy Oprah.
Jego talent do przycinania przywrócił ponoć platana do życia.
Też tak chcę.
Przyjacielu, nigdy tego nie zrobisz.
My też nie.
Zbieramy tylko ucięte gałęzie Eduarda.
Nie chcę tylko zbierać jego gałęzi. Chcę robić to, co on.
Jasne, że chcesz. Ale takie marzenia pozostają w sercu.
- Ale... - Cisza!
Zaczyna się pieśń.
Przeglądałam obliczenia Ellisa i znalazłam coś interesującego.
Gdzie Jackson?
Jackson, szuka cię twoja dziewczyna.
- Luna! - Nie ma go.
Je lunch w domu.
Ta Jean załatwiła im występ, więc muszą ćwiczyć.
Boże. Właśnie na takie coś będzie chciał, żebym poszła. Nie.
Spróbowałaś. Przez godzinę. Ale jeśli nie jesteś gotowa, to nie.
Jak to zakończyć, żeby go nie zranić?
Nie da się. Myślę, że wydajniej będzie użyć chlorku strontu, a nie wapnia.
Masz rację. Ciężko to przyznać, bo chcę dalej mówić o sobie.
- Idź z tym do Ellisa. - Sama nie wiem.
A jak uzna, że podważam jego autorytet? Mam go poprawiać?
- Udoskonaliłaś to. - Z szefami nigdy nie wiadomo.
Na stażu znalazłam błąd szefa. Dwa miesiące później zostawił żonę.
To może być bez związku.
Nie, szukał matematycznego dowodu na to, że powinni być razem.
OK. Ale nie możesz zapominać o sobie i chronić kogoś, jak masz lepszy pomysł.
A ty nie możesz chronić czyjegoś syna, żeby go nie zranić.
- To również prawda. - Będziemy silne.
- Powiemy, co trzeba. - Tak.
- Jestem przerażona. - Ja też.
Mam nadzieję, że piwnica może być. Akustyka jest tu wspaniała.
Uwielbiam podziemne dźwięki.
Kiedyś całą noc grałam w tunelach pod Paryżem.
Było tak pięknie, że prawie zapomniałam, że stoję w ściekach.
Co to za fort?
Taty i jego dziwnego terapeuty Lesliego.
Zdradzają tam sobie tajemnice i palą cygara.
Chyba. Nie wiem. Żadnych dziewczyn i synów.
Lesliego Clevengera? Terapeuty od zarządu?
Nie porywaj kogoś, kto nienawidzi swojego życia. Nigdy nie odejdzie.
Poza wtorkami i czwartkami na aerobik w wodzie.
Mówiąc „nie porywaj”,
masz na myśli to, że nieodparta charyzma taty uwięziła tu doktora?
Nie. Raczej wrzucenie gościa do piwnicy i zamknięcie drzwi.
Nawet dla Ellisa to coś nowego.
Miejmy nadzieję. Możemy?
I...
- Ej, mamy próbę. - I brzmicie świetnie. Sekwencja Jeanów.
- Cześć, Ellie. - Co tu robisz?
Muszę wziąć piłę łańcuchową. Znacie się może na kaligrafii?
Albo nie. To byłaby już desperacja.
Jeśli chcesz odpocząć, zrobię lunch i pogadamy o twoim tancerzu irlandzkim.
Chętnie. Facet nie jest w stanie poruszać górną połową ciała,
ale ta dolna? Cholerka.
Tato, a nie moglibyśmy chwileczkę porozmawiać na górze?
To coś osobistego. Chodzi o...
moją bieliznę.
Mowy nie ma, żeby o to chodziło.
- Nie chodzi o moją bieliznę. - Wiedziałem! Szukasz sera?
Chciałem zrobić kanapkę, ale straciłem nadzieję.
Leslie nie może jeść sera, więc spuścił go w kiblu.
W kiblu? Dlaczego?
Żeby go nie kusiło. Wymyślił nawet rymowankę.
Coś takiego:
Ser ze śmieci szybko uratuję Ser z klozetu, fuj, podziękuję
Zaczynam widzieć minusy jego obecności.
Wczoraj znów zaprosił gości.
To niby jego „salon”, ale tylko się spili i przepychali.
Komuś utknęła głowa w zabytkowym globusie i tak wyszedł.
Ale nie, chcę porozmawiać o Jean.
Chcesz się wykręcić z występu? Popieram.
Co? Nie.
- Masz ogromną siłę przyciągania. - Dziękuję.
Ja się na to skarżę.
To odciąga ludzi ode mnie do ciebie.
Tak było z profesorem Carlisle’em.
Wykorzystał mnie, żeby skontaktować się z tobą.
Nie. On był w kropce.
Stracił mówcę i musiał wybierać między mną a Rudym Giulianim.
Zrobiłbyś to swojej uczelni?
Jean jako jedna z niewielu nie wykorzystuje mnie z twojego powodu.
Nie odciągaj jej.
Jean cię kocha.
Ale ja też mogę się z nią przyjaźnić. Nikt nie lubi zagarniaczy Jean.
Ale właśnie coś robiliśmy,
wszedłeś ty i skupiłeś na sobie uwagę.
Jesteś jak Słońce. Wciągasz w swoją orbitę.
Serio? Słońce jest super.
Świeci jasno i pomaga rosnąć.
Jak dziecko. Wiedziałem, że to Słońce to błąd.
- Rozumiem. - Dziękuję.
I zignoruję to.
Bo jestem, kim jestem. Większości to bardzo pasuje.
Może tak?
„Gratulacje, absolwenci.
Otaczali was dotąd ludzie, którym na was zależy.
Nauczyciele, rodzice.
Ktoś może nawet miał przyjaciół.
Ale dziś to się kończy, bo rzeczywistość jest bezlitośnie obojętna.
Nie dba o was ani o wasze cierpienie”.
OK. To wszystko jest super ekstra.
Może napiszmy właśnie to - coś świetnego - ale bardziej optymistycznie?
- Czyli jest źle? - Tak nie myślę.
- Myślisz. Powiedz to. - OK, tak myślę.
- Jak śmiesz? - Wybacz, masz rację.
Nie mówisz szczerze. Postaw się.
Trzeba ich zmotywować.
- Nie. - Zgadzam się.
- Nieprawda. Mów. - Nie zgadzam się.
- Ze mną czy z tobą? - Zaplątałem się.
Z tobą.
Pomyliłam się z tym chlorkiem strontu.
Super. Nic nie musisz mówić Ellisowi.
A ja włożę białka do kriozamrażarki,
więc będę mieć fantastyczną cerę.
Nie, pomyliłam się w tym, ile miałam racji.
Mój pomysł podważa całą tezę Ellisa. Usunę więc swoją pracę.
Nie możesz. Miałyśmy nie chronić uczuć innych, nie ukrywać się.
Powiesz Jacksonowi, że nie chcesz związku. Dość na dziś odwagi kobiecej.
Postanowiłam jednak tego nie robić.
Miał kiepski poranek, więc się wstrzymam.
Jak długo przed opieprzeniem mnie postanowiłaś, że ty też stchórzysz?
Parę godzin.
Hej.
Ale się działo z moim tatą i Jean.
Nie dam rady.
Będę w kriozamrażarce.
Trochę niemiła, nie?
Zajmuję się ochroną ego twojego ojca. Tobie też trzeba pomóc?
Nie.
Hej, w porządku?
Tak. Odkładam fiolkę. Chyba sobie poradzę.
- A może i nie. - Mam ją.
Jest.
Dziękuję.
Słuchaj,
mam teraz sporo na głowie z moim tatą
i nie jest to dobry moment, żebym był w związku.
Zaraz, ty zrywasz ze mną?
Zrywasz? To były dwie randki.
Tak, ale ty zaczynałeś brać to na poważnie.
- Skoro tak mówisz. - Przyniosłeś mi bułeczkę z daleka.
Mojego scone’a, którego mi zjadłaś?
Przepraszam.
To coś z seksem?
W mrozie i w kurtkach.
Nie chcę wiedzieć. Odwrócę się.
- Nie musisz. - Wyjść nie mogę. Ukrywam się przed Anną.
Dlaczego?
Zostawiłaś fiolkę.
Rozmroziłaby się, a nie chcę znów wkładać ludzkich wątrób do prasy laboratoryjnej.
- Co tu robisz? - Ukrywa się przed Anną. A czemu?
Anna torturuje mnie psychologicznie. Poszła po sok i uciekłem.
- Powiedz jej, że ci się to nie podoba. - Trzeba być szczerym.
Inaczej w zamrażarce ciebie powalą szczerością.
Zdania szefa się nie podważa, nawet jeśli wie się lepiej.
Tchórzostwo ma plusy. Stąd tyle tchórzy.
Okropna rada.
Aha. Ale u mnie się sprawdzi.
- Odłożę to tylko. - Jasne.
Aha.
A chłopakowi mówię, że takie rzeczy się tu nie dzieją.
Chryste, wszyscy tu są.
- To coś z seksem? - Odkładamy białko.
Trochę kliniczne określenie, ale OK.
- Nie skończyliśmy. - Jak tu trafiłaś?
- Namierzyłam identyfikator. - To możliwe?
Nie.
No chodź. Chyba że chcesz tutaj. Zimno sprzyja cerze.
Prawda? Warto pocierpieć.
Nie. Możemy iść.
Malcolm.
Postaw się jej. Dasz radę.
Malcolm!
No to ja też już pójdę.
A to jest coś, co mój chłopak ma nadzieję, że się tu dzieje.
Niech Brian skupi się na fantazjach o swojej pracy.
Pracuje w domu.
Ja też uważam, że powinniśmy ostudzić relacje.
OK. W porządku.
Aha. Oczywiście coś tu iskrzy.
- Oczywiście. - Tak.
Ale pracujemy razem, więc to ryzykowne.
Tak.
A więc wracamy do punktu wyjścia. Przyjaźń.
Przyjaźń.
O nie. Tego się obawiałem.
I słusznie.
Proszę cię. Nie wchodź na to drzewo.
Muszę.
Pięknie jest obserwować
wielkość wokół ciebie, a nie tylko w tobie.
Nie mogę tego zaakceptować.
Dam sobie radę.
Dam radę.
No to szybko się ucz.
Pomożesz? Boże!
Nieważne. Już ją mam.
Tym razem nie upuściłem piły.
Brawo. Szukasz zwycięstw tam,
gdzie ich nie ma.
O Boże. Już rozumiem.
Każdy z nas żyje w cieniu innych.
„Według słownika ból to cierpienie fizyczne, ale to za mało”.
Zatrzymam cię.
- Na pewno? - Chyba tak.
To znaczy tak. To zbyt pesymistyczne.
Nic nie wiesz.
No i jesteś dla mnie niemiła.
- Nieprawda. I nieważne. - Dlaczego taka jesteś?
- Bo się o ciebie martwię. - Co?
Jak byłam mała, tata odszedł, a matka niestety nie.
Bardzo zaangażowała się za to w związek z wódką.
W wieku 12 lat
sama musiałam więc wychowywać młodsze siostry i brata,
jednocześnie grając rolę Marii w Dźwiękach muzyki,
w teatrze amatorskim.
Szybko nauczyłam się, że świat jest przerażający.
Żeby ich ochronić, musiałam nauczyć się być twarda.
Rety. Każdy złoczyńca ma swoje początki.
Każda osoba.
Chodzi o to, że przetrwałam, bo byłam twarda.
Boję się, że jeśli nie będziesz twardszy, świat zmieli cię na kiełbasę,
a z reszty zrobi rosół.
Wybacz, to drastyczne, no ale nazwałeś mnie złoczyńcą.
Czyli męczyłaś mnie tak, bo się o mnie martwisz?
Właśnie tak.
No i dobrze się bawię.
Może i jestem złoczyńcą.
Hej. Chciałeś mnie widzieć?
- Synu, chcę cię widzieć. Zawsze. - Do czegoś się zbierasz.
Znalazłem się dziś w twojej skórze.
Żyłem w cieniu boga.
Brawo. Prawie cały dzień nie porównałeś się do boga.
Nie jestem bogiem.
Ale nauczyłem się czegoś, leżąc na ziemi i patrząc na Eduarda.
Kto to? Nie. Nie będę cię spowalniał.
Poczułem, jak trudno ci jest żyć w moim cieniu.
Masz ważną relację z Jean.
Powinna być to tylko twoja relacja. Wycofam się i zabiorę ze sobą swój cień.
Dziękuję. Doceniam to.
Zrozumiałem też, że profesor Carlisle cię wykorzystał.
Mogę więc nie wygłosić tej mowy.
Wielkie dzięki.
No weź. Ustąpiłem z Jean. Spadłem z drzewa.
Daj mi przemówić. Co ci zależy?
Boże. Przemawiaj. Nie do wiary.
Dziękuję. Wspomnę o tobie. Jeśli się da. Nic na siłę.
Super. Zżera mnie ciekawość.
Co się dzieje?
Musiało ci być zimno w moim cieniu
Słońca promienie nie ogrzewały cię
Pozwoliłeś mi świecić moim światłem Taki...
Cześć, Luna.
- Chciał szef pogadać? - Siadaj.
No więc
przeczytałem twoją usuniętą pracę.
Można czytać to, co usunęliśmy? To podważa znaczenie słowa „usunąć”.
- Co się stało? Dlaczego to zrobiłaś? - Zaszalałam z głupim pomysłem.
Głupim
czy lepszym od mojego, tylko bałaś się mojej reakcji?
Czyta szef i usuniętą pracę, i w myślach?
Luna, my chcemy tu tylko wielkiej ambicji.
Tylko w ten sposób uda nam się odkryć coś nowego.
Mój syn ma nie żyć w moim cieniu i ciebie też ma on nie tłamsić.
Dziękuję. Świetne szefowanie, szefie.
Nie zatrzymuj się w lęku przed czyjąś reakcją.
Jeśli coś jest słuszne, to jest.
A jeśli nie jest, możesz udawać, ale słuszne się nie stanie.
Właśnie.
Mam przepraszać za taniec albo za powrót do domu z widelcem?
Nie rozumiem kontekstu, ale wydaje mi się, że mnie rozumiesz,
więc się zgadzam.
Hej, jak poszło z Jacksonem?
Zdecydowaliśmy się na przyjaźń.
Oboje. Nawet nie pamiętam, kto zaczął.
Czyli on?
Aha. Jak poszło z Ellisem?
Muszę zerwać z Brianem.
Boże, tak dobrze?
Nie. Mówił o byciu nieustraszonym i robieniu tego, co słuszne,
a związek z Brianem taki nie jest.
Luna.
Cały wieczór będę w domu. Zadzwoń.
Dobrze.
„Świat jest bezwzględny, ale zawsze można odnaleźć nadzieję.
Tylko niech ta nadzieja was nie osłabia.
Niech ostrożność nie zamyka drzwi przed miłością.
Jednak czasem się przyda, bo miłość zawodzi”.
- Trochę to nijakie, nie? - Moja część się nadaje.
Zapomnijcie o przemowie. Mam pomysł.
Widzisz?
To idealna lekcja.
Na nic nie można liczyć.
Czasem wspinasz się na drzewo, czasem spadasz z drzewa.
Ostatnio nauczyłem się, że w naszej życiowej podróży
wspinanie się i upadek
to jedno i to samo.
Z różną prędkością, w różnych kierunkach.
Chciałbym być jak on.
Napisy: Katarzyna Puścian