Twoje zdjęcie z misą i jastrzębiem jest hitem.
„Czarnoksiężnik z Oz-nakami problemów”.
W jednym memie strach na wróble daje rozum tobie.
Musimy się tym zająć.
Słuchasz mnie?
Chryste, znów jesteś w transie medytacyjnym?
Ej.
Groźnie jest tak mnie wyciągać.
Małpy na drzewie pocieszały moje wewnętrzne dziecko. Zostało tam samo.
Nie wygląda mi to na prawdziwy problem. W przeciwieństwie do tego.
Wiem. Katastrofa.
Liczyłem na to, że małpy coś mi doradzą, ale milczały.
Wszystkim nam są drogie.
Ale przyszła twoja ludzka przyjaciółka Jean.
Nie jest wymyślona. To twoja sojuszniczka w zarządzie.
Może ona coś pomoże?
Przyszła Jean? Jest taka miła.
Lubię być wśród miłych osób. Czuję się bezpiecznie.
Świetnie. Pójdę po nią.
Hej.
Zostań tutaj.
„Tutaj” nie istnieje.
NIESTABILNY
Cześć.
Robisz kawę?
Chciałbym.
Ty pierwszy.
Ty już swoją masz, więc w sumie ty byłeś pierwszy.
W rzeczy samej. A teraz ty będziesz.
Dziękuję.
Aha.
Malcolm, prawda?
Od samego początku.
Jak tam w kadrach? Mogę pytać czy to wbrew zasadom?
Przykro mi. Muszę cię spisać.
Obym nie dostał klapsa.
No dobrze, bez przesady. Jednak jestem z kadr.
Przepraszam. Nawet nie lubię klapsów.
Tego też pewnie nie należy mówić.
Pójdę sobie.
ELLIS DRAGON... DZIWNY, STUKNIĘTY, ILUMINACI, ZAMACH NA JFK
Jeanuś!
Sekwencja Jeanów.
Chodź tutaj.
Jak dobrze cię widzieć, Ellis.
Jak się trzymasz?
Wciąż czuję obecność Katie w każdej chwili.
Ja też. Była moją najlepszą przyjaciółką. Czystym światłem.
Reporterka wydymała cię fujarą King Konga.
Wciąż piszesz wiersze.
Staram się. Wybacz, że nie byłam na zarządzie.
Subtelny kontakt wzrokowy i delikatny dotyk
stworzą poczucie komfortu, żeby móc rozmawiać o niekomfortowych sprawach.
Miło to brzmi. Szkoda, że ty tak nie robisz.
Ja à propos ciebie też mam życzenia.
Artykuł przyniósł pewne nowe... komplikacje.
Bliźniacy mówią, że upokorzyłeś firmę i musisz odejść.
Roszczeniowe, bogate nieroby. Popsuli wszystkim bycie białym bogaczem.
Ellis, zawsze byłam po twojej stronie,
ale oni szukają sojuszników. Niezadowolenie bywa zaraźliwe.
Wezmę już ręce, ale tylko dlatego, że mi się pocą.
Rzadko bywasz w laboratorium.
Musisz wrócić do pracy i pokazać zarządowi prawdziwe postępy.
Genialne. Nie tylko dlatego, że od tygodni to powtarzam.
Nie, właśnie dlatego.
Zrobię to. Spędzę trochę czasu z Jacksonem.
Ale co z bliźniakami? Nie odpuszczą.
Te gnojki zostaw mnie.
Wykopałam informacje, które powinny ich uciszyć.
Powiedz jakie.
Nie. Chcę mieć niespodziankę.
Jednak powiedz. Nie. Nie mów.
Dziękuję ci za wsparcie i przyjaźń. To wiele dla mnie znaczy.
Anno, Ellis to szczęściarz, że cię ma.
Dziękuję, Jean.
No dobrze, w porządku.
Aha. Dla mnie to aż nadto. Wielkie dzięki.
Jackson.
- Jean! O Boże. Jak miło cię widzieć. - Słyszałam, że tu pracujesz.
Ojciec zachwycony?
Tak, ale sprowadza mnie na ziemię
atakami na moją garderobę, postawę i osobowość.
Powiedz,
jak się trzymasz.
Wow, prosto do sedna.
W porządku. Wciąż jest ciężko. To przychodzi falami.
Chcę, żebyś wiedział, że zawsze możesz na mnie liczyć.
- Dużo tego kontaktu wzrokowego. - Zerwijmy go. Policzę.
Trzy, dwa, jeden.
Słuchaj, wciąż gram na harfie. Może wpadniesz z fletem?
Na sesję brzdękania i gwizdania.
Bardzo chętnie. Ale jednak znalazłbym lepszą nazwę.
Rozdzielaj się, głupi nukleoidzie!
Długo jeszcze, Wasza Wysokość?
Proszę bardzo! Niektóre komórki trzeba upokorzyć.
To jak? Myślisz, że dasz Jacksonowi kolejną szansę?
- Chcesz o tym gadać? - Jasne. Jestem szczęśliwa z chłopakiem.
Brian jest spoko. Lubi mnie. Chodzimy spać o tej samej porze. Co jeszcze?
Na pewno jest tego więcej. Uwielbiamy Briana i jego crocsy.
- Nie nazywaj go tak. - Jak?
- Frajerem. - Nie nazwałam go tak.
- Serio? A byłam pewna. - Mówiłam o crocsach.
Nie nazywaj go tak.
Już wiem, o co chodzi. Mówisz „frajer”, słyszę „frajer”.
Cholera! Crocsy. Mówisz „crocsy”, słyszę „frajer”.
Wiem, co myślisz o tych paskudach, które nosi wszędzie.
A więc... ty i Jackson?
Lubię go.
Jest autentyczny, co jest miłe.
Więc jeśli nie masz nic przeciwko...
- No dobra, nie spotkam się z nim. - Sama wiesz, czego chcesz.
Dzień dobry, drogie panie. Co nowego?
Mówi się, że podoba mi się ciacho z kadr.
- Boże, zaproś go na randkę. - Nie mogę.
- Tchórz. - Do bani.
To groźne. Pracuje w kadrach.
Jeszcze doniesie na mnie sobie i komu uwierzy?
Fakt, to ryzykowne.
A może zbadamy to, czy mu się podobasz?
Opracujemy empiryczny sposób sprawdzenia jego zainteresowania.
Zero ryzyka.
Mógłbyś uderzać do niego jak na wczasach.
Uwielbiam uderzać na wczasach.
Pomyślę.
- Tchórz! - Do bani.
- Hej, naukowcy i naukowczynie. - Wciąż nie zna naszych imion.
To wielki dzień. Ellis powrócił.
Nie przejazdem, nie rozprasza się.
- Mniej innych zajęć. - Bez innych zajęć.
A martwiłem się, że mężczyzna, z którym mieszkam,
będzie pracował w innym pomieszczeniu.
Mam parę pomysłów, które mogą nam pomóc ruszyć z miejsca.
Wspaniale.
Bawcie się dobrze, dodając kropelki do innych kropelek i je obserwując.
Pojęcia nie mam, co się tu dzieje.
Idę się zająć gnojem.
Zdałam sobie sprawę, że nie wiecie, o czym mówię.
Stawię czoła okropnym mężczyznom.
A wy do badań.
- Nie musisz mnie pilnować. - Czekam na magię.
Dobra. Wiem, że obserwujecie reakcję węgla. Wpadłem na szalony
pomysł.
Gdybyśmy uzyskali
jakąś
reakcję redoks
na anodzie...
Tato, czy ty płaczesz?
Nie. Czemu miałbym płakać? Jest OK.
Czyli...
anoda...
Może komórki są zbyt piękne?
Koleżko,
co się dzieje?
Nic. Pracuję w laboratorium.
Może jakiś spacerek?
Nie, nie rozpraszam się.
No dobra. Nie wiem, co się dzieje,
ale chyba się kończy.
Dajcie mi chwilę.
- Co ty tu robisz? - Właśnie. Co ty tu robisz?
Musimy pogadać.
- Ej, to nasz dom. - To nasz dom.
Dajcie spokój Ellisowi.
Nigdy.
Tata pożyczył Ellisowi kasę na firmę, ale Ellis grosza nie dał na firmę taty.
- To było zoo z głaskaniem tygrysów. - Firma.
Coś niemoralnego, a ojciec nie znał się na tygrysach.
Brzmisz jak nasza matka.
Ta kobieta nigdy nie wierzyła w ojca.
- To dlaczego nie mścicie się na niej? - To nasza mama. Pogięło?
Tak, to ja tu jestem głupia.
Do sedna.
Dotarłam do informacji, które mogą być dla was bardzo żenujące.
Chodzicie na ekstrawaganckie imprezy erotyczne z innymi bogaczami.
Wymiana płynów ustrojowych i idiotycznych poglądów.
Prychnięcie. W tej branży to nic takiego.
Powiedziałeś „prychnięcie”?
Tak, prychnąłem.
Tak to się robi.
Nie. Nie mówi się „prychnięcie”. Prychnięcie to odgłos niedowierzania.
Nieprawda.
Prychnięcie.
- Wszystko OK? - To było prychnięcie.
Wiem, że imprezy erotyczne was nie zawstydzają, ale jestem pewna,
że wasi pokręceni znajomi już was tam po tym nie zaproszą.
Odgrywacie role Pielgrzymów.
Cieszę się wolnością od tyranii Kościoła Anglii.
A ja ubijam masło.
Skąd to masz?
W moim budynku mieszka uroczy czternastolatek,
który lubi szukać haków na innych.
No dobra, gramy Pielgrzymów. Co z tego? Ludzie ich uwielbiają.
Wynaleźli Amerykę.
To po prostu nieprawda.
Poza wychwalaniem rasistowskich, ludobójczych kolonizatorów
wasz klubik nie przyjmuje kobiet. Niektóre by to obraziło.
Może nawet te, które chodzą na wasze cudne imprezy erotyczne?
Fakt. Kobiety z imprez erotycznych poważnie traktują dyskryminację.
A kobiety są w tych imprezach najlepsze.
Z kim będziemy uprawiać seks?
Z samym Julianem?
Dajcie spokój Ellisowi.
W innym wypadku to upublicznię i zostaną wam własne płyny ustrojowe.
MÓJ DRUGI SAMOCHÓD TO HARFA
Jackson, przestań.
To piosenka o promieniach słońca, nie o pełzaniu w mroku.
Chciałem się ukryć za muzyką, ale flet zawsze wydmucha prawdę.
Nasze instrumenty mówią o nas wszystko.
Przestałam grać dla męża, jak bzykałam trenera.
Martwię się o tatę.
- Ciągle płakał w laboratorium. - Próbowałeś mu pomóc?
Nigdy tego nie chce. Sam mnie poucza,
ale kiedy ja próbuję mu doradzić, uśmiecha się protekcjonalnie.
Coś takiego...
Wydaje się przytłoczony.
A nie znasz kogoś, kto czasem też tak się czuje?
Boże. Tak. Codziennie.
- Chodzi o mnie? - Tak.
Jesteście w tym podobni, więc może mu pomożesz?
Sam jestem sobie winny.
Laboratorium zawsze było moim azylem. Czuję się tam najlepiej.
Dlatego tak mnie to przeraża.
A jeśli to się powtórzy? Jeśli już tam nie wrócę?
I jeśli nie będę mógł wrócić do laboratorium, to kim jestem?
- Dasz łyka kakao? - Proponowałem, ale nie chciałeś.
Nie wiedziałem, że będą pianki.
Znam cię. Jak dam ci łyka, wypijesz cały haust.
Nieprawda!
Słowo. I tak jest za gorące.
Tylko łyczek.
Łyk.
Troszkę czekolady.
Dziękuję.
Już...
Już wystarczy!
- Zostawiłeś jedną piankę. - Nie wierzę, że mi dałeś.
Ale skupmy się na twoim problemie. Może powinieneś... wyjechać.
Pojedźmy gdzieś. Nigdzie mnie nie zabierasz.
Cześć, tato.
I Leslie. No jasne. Dobry wieczór.
Witaj, młody człowieku. Rozmawialiśmy o podróżach.
- Może Hiszpania? - Ibiza?
- Tak, kolebka cywilizacji. - Tam wynaleźli DJ-ów.
Po prostu nie.
- Jak się czujesz? - Wciąż kiepsko.
Nie wiem, dlaczego płakałem. Poczułem się przytłoczony.
Wiesz, mam sposób na to, kiedy sam tak się czuję.
- Naprawdę? Jaki? - Chcę ci powiedzieć.
Ale obiecaj, że nie będziesz uśmiechał się protekcjonalnie,
jak to czasem lub zawsze robisz.
- Jackson, ja tego nie robię. - Robisz to teraz.
Kompletnie się mylisz, kolego.
Wiesz co? Nieważne.
Nie zrobię tego, czego nie robię. Słucham.
Dobra. Powiem ci, ale to coś bardzo osobistego i żenującego.
Jeśli chcesz rozmawiać o masturbacji, nie krępuj się.
Nie.
Gdy tak się czuję,
mocno szczypię się w tyłek. Głupie, ale działa.
Ból sprawia, że żyję tu i teraz.
Dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś. Spróbuję. Dzięki.
Nie ma za co.
Jesteście świetni. Dlatego przeszedłem na praktykę rodzinną.
Pacjenci już nie krzyczą i nie każą mi się obudzić.
Hej. Wszystko w porządku? Słyszałam, że było wczoraj trochę emocji.
Trochę, ale Jackson mi pomaga. Jak tam z bliźniakami?
„Bliźniacy” rymuje się z „cacy”, a wczoraj wszystko poszło cacy.
Jest cacy, a ja jestem mistrzynią słowa.
To było cudne.
- Wiedzieliśmy, że tu będziesz. - W moim gabinecie? Bystre umysły.
Wpadliśmy, żeby na ciebie napaść jak ty na nas.
Właśnie, jak ty na nas.
To dawajcie, zanim zapomnicie, co tu robicie.
Nie zapomnimy.
Już wiem.
Piszesz żenujące fan fiction o pracy, a my je znaleźliśmy.
- Nie wiem, o czym mówicie. - To z twojego dysku.
Pracujemy w branży. Znamy ludzi, którzy potrafią coś zrobić.
Może ludzi z pracy zainteresuje twoje arcydzieło...
Dzięki Bogu za Annę.
O nie.
„To był zwyczajny poranek,
ale Anna wyglądała wyjątkowo zjawiskowo”.
Dzień dobry. Jakaś ty dziś piękna. Dziś i zawsze.
- Dziękuję, naukowczyni. - Proszę.
Przestanę już marudzić, że nie znasz naszych imion.
To nasza wina, że łatwo je zapomnieć. Jesteś mądra i masz wspaniały umysł.
Anno, właśnie sobie przypomniałem, jak w raporcie przestawiły się kolumny.
Zauważyłaś to i poprawiłaś.
Byłem głupcem, że tego nie doceniłem.
Jesteś mądra, masz wspaniały umysł i jesteś miła dla oka. Rozumiesz, nie?
Rozumiem, ale nigdy w życiu.
Nigdy nie mów nigdy.
Anno, czy mogę zaśpiewać ci piosenkę?
Kolejną?
No dobrze.
Wszystko daje nam tu Anna I wypłatę, i banana
Tylko Anna uwielbiana może być
Za butę nikt mnie nie obwini Bo pracuję dla bogini
Proszę, dość.
Jeśli to wycieknie, będziesz pośmiewiskiem firmy.
Spróbuj prowadzić firmę bez szacunku innych.
Sami wiemy, że to do bani.
Czego chcecie?
Wypuść jedno nasze zdjęcie w butach ze sprzączką,
a wszyscy w twojej firmie dostaną Dzięki Bogu za Annę.
Dobra, głupi kolonialni farmerzy. Nie wygadam się.
Świetnie. Mamy sytuację patową, więc wrócimy do niszczenia Ellisa.
Dla ojca.
- Dla ojca. - Wyjdźcie.
O rety.
Po długich badaniach znalazłyśmy niezawodny sposób
na określenie, czy kadrowy jest zainteresowany.
Zmienna A to ten paproch.
Zmienne B i C to wersje alternatywne.
No weźcie.
Zobaczymy, czy zdejmie ci paproch z koszulki.
Pielęgnacja partnera to wyraz zainteresowania.
Jeśli cię dotknie, wiadomo, że mu się podobasz.
Fantastycznie.
Chociaż ostatnio zdjąłem coś z bluzki mamy i świruję.
No dobra, koleżko. Do dzieła.
Nauka wszystko czyni lepszym.
- Broń jądrowa. - Fakt.
- Dzień dobry. - Bardzo dobry. Gotowe do pracy?
Mam nowy pomysł na pochłanianie węgla.
Dziękuję, ale nie trzeba.
Dostałem wczoraj radę od wyjątkowego chłopczyka.
Super. Nie wiedzą, o kim mówisz.
- Pójdę po pipety. - Pomogę je przynieść.
Super, że spróbuję tego z tyłkiem.
Nie.
Nie w klasycznym znaczeniu.
Chodzi o użycie tyłka, żeby było ci dobrze.
Chodzi o użycie tyłka, aby osiągnąć...
Cholera, tato.
No dobra. Miałem taki pomysł,
że jeśli odwrócimy
anodę, może uda się przyśpieszyć...
No dawaj.
- Tato? - Nie, nie, to działa. Fantastycznie.
...reakcję redoks.
To był mój pomysł. Do zobaczenia jutro.
- Tato. - Przepraszam, że z tyłkiem mi nie wyszło.
Nie musiałeś udawać. U ciebie nie musi się sprawdzać to samo.
Próbowałeś mi pomóc, a to dla ciebie trudne.
Nie chciałem cię zawieść.
Nigdy nie musisz się tym martwić.
Mój syn.
- Bo zawodzisz mnie codziennie. - Nieźle.
Co robić? Jeśli nie wrócę do laboratorium, twoja mama mnie zabije.
Ten projekt był dla niej ważny.
Jeśli cię zabije, będzie na ciebie skazana,
a pewnie cieszy się swobodą. Najwyżej cię nawiedzi.
Nie chcę się obudzić i zobaczyć, jak unosi się nad moim łóżkiem,
wyjmuje sobie szczękę i piszczy zawiedziona.
A nie uważasz, że wywierasz na siebie taką presję,
bo nie chcesz zawieść mamy?
- Czemu tylko w laboratorium? - Projekt węglowy.
Tam możesz zawieść ją najbardziej.
- Mój Boże! Czemu na to nie wpadliśmy? - Ja właśnie wpadłem.
Ale od razu to zrozumiałem. Nie rozumiesz? Tam mogę zawieść ją najbardziej.
Nie udawaj, że ty to wymyśliłeś. I nie zawiedziesz mamy.
Mówiła, że zawieść kogoś można tylko, jak się poddasz.
Masz rację.
Nie. Ona ma rację.
Nie. Ja mam rację.
Nie poddam się. Mam nadzieję, że czegoś się nauczyłeś.
Hej. Jak tam tata?
Pozbiera się. Rozgryzłem problem, ale on przypisał to sobie.
- Tak jak ty teraz? - Boże, mam to w genach.
Co ty...
Paproch.
Dobra.
To tylko paproch. To nic nie znaczy. Nauka jest głupia.
Nie, nauka jest mądra.
Co ty taka mokra?
- Robię, co mogę. - Spoko.
Tak sobie myślę... Umów się znów z Jacksonem.
To miły gość. Zrób to.
- Na pewno? - Tak.
Mam go za ciacho? Troszkę.
Ale czy chcę rzucić Briana dla Jacksona?
- No? - Nie.
Umów się z nim.
Jeśli mówisz serio, zrobię to.
To dobrze. Dziękuję.
Ruby? Luna? Czy ktoś jest tu nagi?
Możesz odsłonić oczy. Schowałyśmy już piersi.
Test paprocha zadziałał. Zdjął go i się z nim umówiłem.
Wychodzimy za dziesięć minut.
Otarcie się o Ellisa, żeby pachnieć jak on, byłoby dziwne?
- Podobnie jak twoja obsesja. - Nie mam obsesji na punkcie Ellisa.
Już dwa razy się do niego przytuliłem, więc spoko.
Hej, hej.
Gotowy na drinka?
Nawet nie wiesz jak. Po mailu od Ellisa.
Chce zarejestrować jastrzębia jako zwierzę pomocnika.
Gość bywa trudny.
- Słucham? - Ellis. Czasem jest trudny.
Nie wyszło. Za dużo znaków ostrzegawczych.
- Tu jesteś. - W dodatku... bez łez.
Super. Jak ci się udało...
Chodź tutaj. Spójrz.
- Widzisz? - Nie.
- Co, tę plamkę? Na co patrzę? - Dokonałem przełomu.
Słucham.
Patrzysz na cząstkę betonu wykonaną w całości z gazów cieplarnianych.
Udało się. A to dopiero początek.
- O Boże. Ellis, to niesamowite. - Prawda?
No proszę. Uśmiechasz się.
Nie powinnam. Nie udało mi się powstrzymać bliźniaków.
Wiedzą o mnie coś żenującego.
Bardziej niż to, że świat widział cię w niedorobionej pelerynie niewidce,
z misą i jastrzębiem na głowie?
Piszę fan fiction o pracy.
- To niekoniecznie coś... - O świecie, w którym jestem wielbiona.
Rozbrajam nawet bombę.
Dam ci za nie 40 000 dolarów.
Nie. Mówię ci, żebyś nie był zaskoczony, jeśli jednak to upublicznią.
Ale ja ich nie znoszę.
Chujki.
Ja to jedno, ale ty nie powinnaś się z tym męczyć.
Myślę, że nadszedł czas na zemstę.
Głęboko w kriozamrażarce mamy trochę ospy.
Mam inny pomysł, ale fajnie, że straciłaś poczucie proporcji.
Trzymamy z jednej strony i rzucamy rolkę na dom?
I na krzaki, i na drzewa. Na wszystko.
Na wszystko. Boże. Ekscytujące.
Juhu! Już po was!
- Jeśli będzie padać, nie doczyszczą tego. - Boże, oby padało.
Niech pada!
Dobra. Cichutko. Dojeżdżamy.
Światła.
Jak koty w ciemnościach.
Chyba potrąciłeś bliźniaka.
Napisy: Katarzyna Puścian