‪มาแล้วไง พนักงานคนใหม่ของดรากอน
‪ตื่นเต้นไหม
‪รู้อะไรไหม ผมจะตอบตามที่พ่ออยากฟัง ‪ผมตื่นเต้นจริงๆ
‪ดี เช็กลิสต์วันแรก
‪อกผายไหล่ผึ่ง ยิ้มอย่าเบี้ยว ‪และแน่นอน ต้องแขม่วพุงไว้
‪โอเค หรือว่าเอางี้ดี ‪ไหนๆ ผมก็อยู่ต่อ ยอมรับผมในแบบที่เป็น
‪แล้วอย่าปั้นผมให้เหมือนพ่อ
‪- แค่อยากช่วย ‪- เพราะผมต้องการให้ช่วยเนอะ
‪- พ่อดีใจที่ลูกรู้ตัว ‪- ไม่เก็ทอีก
‪พ่อว่าคืนนี้เราน่าจะใช้เวลาด้วยกัน ‪สั่งเดลิเวอรี่ ดูหนังสักเรื่อง
‪ที่จริงผมอาจมีนัดแล้ว
‪มีแล้วเหรอ ดีใจด้วย ‪แต่พ่อเสียเปรียบสิงี้
‪แต่พ่อดีใจ
‪ระดับนึง อีกมุมนึงพ่อขมขื่นผิดหวัง
‪จะไปไหน ทําไมไม่ชวนพ่อ
‪ดีเลย ผมไปเปิดประตูนะ
‪ขอบคุณคนที่มากดกริ่ง ‪จะได้ไม่ต้องคุยเรื่องนี้ต่อ
‪- ได้ผล ‪- เลสลี่ มาทําอะไร
‪ผมอยากคุยกับคุณสองต่อสอง ‪ผมอยากย้ายกลับมาอยู่ด้วย
‪- ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ‪- คุณมองเห็นผมทะลุปรุโปร่งเสมอมา
‪ผมคิดถึงมิตรภาพของเรา
‪แต่มันเกี่ยวกับมิตรภาพของเรา
‪หรือว่าคุณมีช่องโหว่ในชีวิต ‪เพราะภรรยาทิ้งไปเดือนที่แล้วกันแน่
‪จะไปรู้เหรอ เราน่าจะไปว่ายน้ํา ‪แช่อ่างจากุซซี่ และอบซาวน่า
‪แล้วห่มผ้าขนหนูผืนใหญ่สะใจ ‪ซับน้ําดีของคุณคุยกันดีไหม
‪- ผมรู้ว่ามันสนุก แต่ถึงเวลา... ‪- ขอพูดให้จบ
‪ผมมีความสุขมากที่ได้อยู่กับคุณ
‪ผมว่าคุณก็ด้วย
‪ถ้าคุณมองตาผมแล้วพูดว่าไม่คิดถึงเรา
‪งั้นผมจะเดินจากไปและไม่ติดต่อมาหาอีก
‪คุณก็รู้ว่าผมโกหกไม่ได้
‪เขาจะกลับมาแล้ว บาย ‪เดี๋ยวจะไปขนของมาอยู่ด้วยนะ
‪ซื้อป๊อปคอร์นมาให้ด้วยแหละ
‪แพ็กคละรส!
‪- หน้าประตูไม่มีใคร ‪- แปลกจัง
‪- ไปกันเลยไหม ‪- ครับ แต่ขอร้อง ผมอยากทํางานตามปกติ
‪- เพราะงั้นไม่ต้องฉลองรับน้องใหม่ ‪- ได้เลย
‪ยินดีต้อนรับนะแจ็คสัน!
‪ที่ผมพูดไปไม่เข้าหูสักคําเลยใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า ก็แค่คนกันเองไม่กี่คน
‪- เรารอดแล้วจ้า ‪- ใช่ รอดแล้ว
‪- นี่รอดแล้วจ้า ‪- ใช่ รอดแล้ว
‪แจ็คสันมาทํางานให้เรา ‪ไม่รู้หรือไงว่าเรารอดแล้ว
‪- ขอเสียง รอดแล้ว ‪- แจ็คสันมาโปรด
‪- พระเจ้า รอดแล้ว ‪- แจ็คสันมาโปรด
‪เอลลิสกับลูกมากพรสวรรค์ ‪เรารู้แล้วว่ารอดแน่
‪- เรารอดแล้วจ้า ‪- แจ็คสันมาโปรด
‪- รอดแล้วจ้า ‪- ดรากอนแคล้วคลาด
‪เพราะแจ็คสันมาช่วยพ่อจ๋า ‪ตอนนี้พวกเรารอดแล้วจ้า
‪แจ็คสันมาช่วยเรา แจ็คสันมาช่วยเรา
‪พ่อรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่ลูกคิดไว้
‪แต่เราน่าจะเห็นตรงกันว่าเพลงนั้นอย่างโดน
‪ถ้าตอบว่าใช่ จะหยุดทํางี้ไหม
‪- ขอไปหาไมค์แป๊บ ‪- กูจะบ้าตาย
‪- อยากให้แจ็คสันชอบทํางานที่นี่ใช่ไหม ‪- ไม่เป็นไร เขาต้องหัดสนุกให้เป็นบ้าง
‪แต่ก็เถอะ ฉันออกไปไล่ ‪นักระบําเพลิงตาฮิติกลับบ้านดีกว่า
‪โห่
‪งั้นจะอยู่ต่อสินะ
‪ใช่
‪- เยี่ยมไปเลย งั้นเจอกัน ‪- เดี๋ยว รูบี้
‪คืนนี้ไปเดตกัน
‪โอเค
‪คุณชักจะจีบเก่งแล้วนะ
‪เจ๋ง
‪ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน ‪วงประสานเสียงแจ๋วเนอะ
‪ไม่เว่อร์สักนิด
‪เป็นเวลาหลายปีที่แจ็คสัน ‪เลือกเป่าขลุ่ยเป็นเส้นทางอาชีพจริงจัง
‪แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจเป่าขลุ่ยเป็นงานอดิเรกพอ
‪ซึ่งเป็นผลลัพธ์เดียวที่เป็นไปได้ ‪สําหรับเด็กเล่นขลุ่ย
‪ตอนนี้เขาเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง ‪มีงานมีการดีๆ ซะที แจ็คสันกล่าวอะไรหน่อย
‪ผมไม่ได้เล่นขลุ่ยอย่างเดียวซะหน่อย ‪ชีวิตก็มีอย่างอื่นนะ
‪พักนึงผมคิดอยากจะเป็นช่างภาพสัตว์ป่า
‪แต่รู้แล้วจะแปลกใจ สัตว์มันหายากมาก
‪แล้วต่อให้เจอสัตว์...
‪ครั้งนึงผมถ่ายรูปกบ
‪แล้วค้นกูเกิ้ลดูว่ากบพันธุ์อะไร
‪ซึ่งเจอนะ
‪จําชื่อไม่ได้ละ กบมันมีหัวสีเหลือง
‪ยังไงก็เถอะ แต่ผมไปเจอ ‪รูปกบชนิดเดียวกันอีกหลายใบที่สวยกว่ามาก
‪ก็เลยแบบ "นี่ฉันถ่ายไปเพื่ออะไร"
‪พังหมดท่าละ
‪ทุกคน พักสักครู่เพื่อรวมกลุ่มใหม่นะ ‪แต่เดี๋ยวกลับมา
‪กินเค้กให้อร่อย
‪โอเคเพื่อนยาก ‪ไหนบอกมาซิ คิดว่าเมื่อกี้เป็นไง
‪ผมเสียเวลาพูดถึงกบนานไป
‪ทําไมนึกชื่อไม่ออกนะ
‪เราต้องสอนลูกพูดในที่สาธารณะแล้ว
‪ทําไม จะได้เหมือนพ่อเหรอ
‪ใจเย็นๆ ไอ้ต้าว พ่อรักลูก ‪พ่อชอบไอเดียนั้น แต่อีกไกลกว่าจะเหมือน
‪เลิกปาร์ตี้แล้ว วงประสานเสียง ‪เริ่มร้องเพลงศาสนา ทุกคนเลยหนีกลับแล็บ
‪ดีเลย งั้นผมจะไปด้วย
‪เดี๋ยวก่อนไอ้ต้าว อาจต้องให้คุณช่วย
‪- เรียกผม "ไอ้ต้าว" เหรอ ‪- เราคุยกันบ่อย
‪- สรุป "ไอ้ต้าว" ด่าหรือชม ‪- ใช่แล้วไอ้ต้าว
‪อัลลิสัน เดวิสจากนิตยสารไทม์รออยู่ข้างนอก
‪ตลกดี เธอบอกว่าคุณเชิญเธอ ‪มาที่บริษัทเราสองสามวัน เข้าได้ทุกที่
‪ตอนแรกฉันคิดว่า "เอลลิสไม่มีทางทําแบบนั้นแน่
‪เพราะเขารู้ว่าสภาพจิตตัวเอง..."
‪ขอใช้คําว่าเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪ถ้าให้นักข่าวดีกรีรางวัลพูลิตเซอร์ ‪มาที่นี่จะเป็นไอเดียที่แย่มาก
‪เพราะงั้นไม่ใช่ฝีมือคุณใช่ไหม ใช่ไหมไอ้ต้าว
‪งั้น "ไอ้ต้าว" ใช้ด่าสินะ
‪ผมว่าไอเดียเข้าท่าจะตาย พักนี้เรามีแต่ข่าวแย่ๆ
‪ตั้งแต่เคธี่เสีย ผมก็ทําตัว "น่าสนใจ"
‪นี่เป็นวิธีเปลี่ยนข่าว ทําให้โลกเห็นว่าผมโอเค
‪และที่นี่เป็นบริษัทปกติ
‪เหยี่ยวตัวใหม่มาแล้ว
‪ขอเสี่ยงพูดถึงโลกความจริงสักนิดนะ
‪เมื่อวานตอนประชุมบอร์ดคุณอาจรอด ‪แต่แฝดวอลเลอร์สันยังหมายหัวคุณอยู่
‪และคุณสั่งเหยี่ยวนกเขาท้องขาวมาที่นี่
‪พ่อฉันชอบดูนก
‪จนกระทั่งถูกเหยี่ยวผึ้งหางยาวงับจมูกแหว่ง
‪ประเด็นคือเวลานี้ไม่เหมาะ ‪จะให้อัลลิสัน เดวิสมาคุ้ยหาข่าว
‪แจ็คสัน บอกเขาซิว่าฉันพูดถูก
‪กบลูกศรพิษลายพาดเหลือง ใช่แล้ว
‪แอนนา ผมคิดว่าตอนนี้ ‪เหมาะที่สุดแล้วที่จะเชิญอัลลิสันมา
‪แถมเธอก็มาแล้วด้วย ถอยไม่ทันละ
‪งั้นก็ได้ แต่เราต้องทําให้ที่นี่ ‪ดูเหมือนบริษัทปกติธรรมดา
‪ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไรก็ห้ามลักพาตัว
‪มัลคอล์ม
‪วันนี้มีนักข่าวมา ตอนเธอทัวร์แล็บ ‪ต้องดูเหมือนกําลังเกิดเรื่องน่าตื่นเต้นที่นี่
‪ไม่ใช่แค่พวกเด็กเนิร์ดผิวเผือก ‪ก้มส่องกล้องจุลทรรศน์
‪หมายถึงทํางานวิทยาศาสตร์เหรอ
‪และกรุณาไปรวบรวมของ ‪ที่อาจทําให้เอลลิสดูเพี้ยนไปซ่อนในตู้เก็บของ
‪เริ่มจากโถเรียกความสงบ
‪ไปหาไอ้อันที่เขาใช้ช็อตตัวเองด้วย
‪เครื่องกระตุ้นกล้ามเนื้อหน้าท้อง ‪ที่เขาไม่จําเป็นต้องใช้เลย
‪และเสื้อคลุมล่องหน ‪อันนั้นอาจหายากหน่อยเพราะมันล่องหน
‪อ๋อ แถวนี้มีเหยี่ยวที่ต้องอุดปากด้วย
‪ผมไม่อยากฆ่านก
‪อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย ‪คุณจะโดนเหยี่ยวกินลูกตาก่อนรู้ตัวซะมากกว่า
‪ป้อนอาหารเม็ดให้มันสงบ ‪แล้วเอาไปขังในตู้เก็บของก็พอ
‪ดูเหมือนคุณจะรู้ลึกเรื่องเหยี่ยวนะ ‪น่าจะเป็นคนไป...
‪ฉันไม่เข้าใกล้ตัวสังหารนั่นหรอก ไปจัดการ
‪ไงลูน่า
‪ไงเพื่อน
‪ไหวไหม
‪ตายแล้ว ผมกล่าวแย่เบอร์นั้นเลยเหรอ
‪เปล่า แทบไม่มีใครเอาไปนินทาเลย
‪ผมไม่ชอบพูดในที่สาธารณะเลย
‪เหมือนกัน ตอนกล่าวคําไว้อาลัยคุณปู่ฉันอ้วกแตก
‪แล้วฉันเอากระดาษเขียนบท ‪ไปกวาดอ้วกที่ติดโลงศพ ก็เลยอ่านไม่ออก
‪ลนมาก เลยก๊อปบท ‪จากหนัง "สงครามวันดับโลก"
‪ที่ปธน.พูดว่า "เราจะไม่ยินยอม ‪พร้อมลาลับเมื่ออับแสง" เหรอ
‪ใช่ แต่ฉันจําได้แต่ท่อนที่พูดว่า
‪"เรากําลังจะสู้ศึกทางอากาศ ‪ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ"
‪เรื่องพวกนี้พ่อฉันเป็นธรรมชาติมาก
‪ผมไม่มีวันพูดต่อหน้าพ่อหรอกนะ
‪แต่บางครั้งก็อยากเป็นตัวเองน้อยลง ‪และเป็นเหมือนพ่อมากขึ้น
‪อืม ฉันก็อยากกล้าเหมือนพ่อคุณ ‪หรือขอเป็นคนธรรมดาก็ยังดี
‪เนอะ คืนนี้ผมมีเดตกับรูบี้ ตอนนี้เกร็งมาก
‪ไม่ต้องห่วงหรอก แค่อย่าพูดถึงกบ
‪อ้าว เขาอยู่นี่เอง ไหวไหม
‪งั้นแย่จริงๆ
‪ไม่ใช่ คุณก็แค่...
‪ฉันดูตัวเลขจากยีนไดรฟ์เมื่อวาน มาดูอันนี้สิ
‪- พักอยู่เหรอ ‪- เปล่า ทํางานอยู่
‪ค่าการแพร่กระจายมันต่ําไปไหม
‪- 7.295 เออ แปลกมาก ‪- โอเค ตั้งใจฟัง
‪นักข่าวกําลังจะมาทัวร์แล็บ ‪และพวกเธอทํางานน่าเบื่อมาก
‪เมื่อแอนนามาถึง ต้องได้เห็น ‪ภาพที่ดูเหมือนกําลังเกิดเรื่องน่าตื่นเต้น
‪- วิทยาศาสตร์มันไม่ใช่แบบนั้น ‪- นั่นแหละ
‪แล้วเสื้อคลุมล่องหนมาทําอะไรในนี้
‪เราแก้งานกันอยู่ มันยังไม่เต็มร้อย
‪ยกเว้นว่าหลับตาไม่มองมัน
‪ฉันต้องรวบรวมของพิลึกๆ ไปซ่อน
‪น่าจะเก็บของจากออฟฟิศเอลลิสมาหมดแล้ว
‪แต่ในนั้นมีกล่องไม้เจาะรู คืออะไรรู้มะ
‪ส้วมเคลื่อนที่ของนโปเลียน
‪- ไงนะ ‪- ใช่
‪ฉันเก็บให้เอง มันมีวิธีหยิบไม่ให้เลอะ
‪พอนักข่าวมาถึงให้ทําเหมือนงานนี้อะเมซิ่งมากนะ
‪คิดซะว่าเป็นละครบรอดเวย์เรื่องวิทย์
‪- เรื่องอะไรจะเล่นด้วย ‪- ไม่เอา แต่นี่ก็อยากกล้าขึ้นนะ
‪เยี่ยม เอาเลย รูบี้
‪โอเค ทําเป็นตื่นเต้นโง่ๆ ก็ได้ ‪จะสมมุติว่ากําลังคุยกับหลานสาว
‪งุ้ยคุณนักข่าว กินขนมเหยอ ‪อาหย่อยไหมจ๊ะ
‪พิลึกไปหน่อย แต่ก็ยังดีว่าวิทยาศาสตร์
‪ยังไม่สายเกินไปที่จะแคนเซิลสัมภาษณ์นะ
‪พาอัลลิสันไปดูแผนกบัญชีแทนก็ได้ มาร์จี้อบคุกกี้
‪- คุณกังวลมากเกินไป ‪- เพราะฉันทํางานให้คนบ้า
‪ขอโทษค่ะ แค่กดดันมากเพราะทํางานให้คนบ้า
‪คุณทําได้ดีแน่นอน
‪ตลกดี เพราะทั้งเช้าคุณพูดตรงกันข้าม
‪ฉันบอกเธอแล้วว่าห้ามถามเรื่องที่เคธี่เสีย
‪ขอบคุณนะ
‪อัลลิสัน เดวิส
‪ไม่อยากเปิดตัวแต่แรกเลยว่าเป็นติ่ง ‪แต่ข่าวของคุณ
‪เรื่องการทุจริตในตลาดเมล็ดพันธุ์นานาชาติ ‪น่าประทับใจมากครับ
‪คุณขุดคุ้ยวงการที่หมกเม็ดกันมาก
‪มุกแจ๋ว ขอบคุณค่ะ
‪และคุณ เอลลิส ดรากอนในตํานาน ‪รู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณติดต่อมาหา
‪ยินดีครับ เริ่มเลยไหม
‪ได้ค่ะ
‪ได้ข่าวว่าคุณสติหลุดหลังภรรยาเสีย เล่าหน่อยค่ะ
‪- โอเค ‪- เดี๋ยวก่อนอัลลิสัน ขอเวลานอก
‪คุณเกเรอยู่นะ เราคุยกันไว้แล้ว
‪- เอางี้ ไม่เป็นไร ‪- ฉันว่าต้องเป็น
‪ไม่เป็นไร คําถามเธอมีเหตุผล
‪จริงไหมที่ในหนึ่งเดือนหลังเคธี่เสียชีวิต
‪คุณกินแต่น้ําสลัดกับเนื้อกระรอกเป็นอาหาร
‪นั่นมันแค่ข่าวลือ
‪ผมอยู่ได้ไม่ถึงเดือน
‪ฟังนะ ผมรักเคธี่สุดหัวใจ
‪การจะทําเหมือนการเสียเธอไป ‪ไม่มีผลกระทบรุนแรงต่อผมมันคงบ้าแล้ว
‪เธอเป็นแรงบันดาลใจให้ผมทํางานนี้
‪แล้วถ้าผมสามารถล็อกก๊าซเรือนกระจกได้นับพันปี
‪ผมจะให้เกียรติความทรงจําเธอ ‪พร้อมช่วยให้โลกนี้มีโอกาสรอดด้วย
‪เป็นคําตอบที่งดงามและมีสติดีมาก
‪ผมบ้าหรือเปล่า
‪ฟังนะ ชาวบ้านหาว่ากาลิเลโอบ้า
‪หาว่านิโคลา เทสลาบ้า
‪แต่เทสลาก็เสียสติและตกหลุมรักนกพิราบนะ
‪ซึ่งผมไม่มีวันทํา ‪แต่ผมมีเหยี่ยวนะ แต่ไม่ได้หลงรักหรืออะไร
‪แต่ถ้าผมเป็นนก ผมจะไม่มีวันออกจากรังนั้น
‪เพราะนกตัวนั้นเป็นเหยี่ยว ‪ที่สวยบาดใจใครก็ปฏิเสธไม่ได้
‪- จดอะไรอยู่เหรอ ‪- ว่าคุณอยากให้ทุกคนรู้ว่า
‪คุณไม่ได้หลงรักเหยี่ยว ‪ที่สวยบาดใจใครก็ปฏิเสธไม่ได้
‪เขียนงั้นมันก็เหมือนผมหลงรัก ‪เหยี่ยวที่สวยบาดใจใครก็ปฏิเสธไม่ได้สิ
‪ฉันเพื่อนไร้แอบแฝง
‪"ฉันเพื่อนไร้แอบแฝง"
‪โอเค ฉันว่าพอได้ละ
‪สรุปคือเรากําลังทํางานสําคัญ
‪เพื่อความทรงจําของเคธี่และนกไม่เกี่ยว
‪ไปทัวร์แล็บกันดีกว่า นั่นต่างหากที่น่าตื่นเต้น
‪- เหมาะเลย นี่แจ็คสันลูกผม ‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪- สวัสดี ‪- ลูกจะเอาส้ว...
‪คาฮอง เครื่องดนตรีเคาะของเปรู ‪ใช้นั่งแล้วเอามือเคาะจังหวะ
‪ทําไมข้างบนมีรูล่ะ
‪เสียงออกมาทางนี้
‪แต่ถ้านั่งทับ ก็จะปิดรูอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪คุณรู้ดีเรื่องการออกแบบคาฮอง ‪มากกว่าชาวเปรูเหรอ
‪พูดตรงๆ นะอัลลิสัน เหยียดชาวเปรูไปแล้ว
‪รีบไปห้องแล็บก่อนคุณจะพูด ‪อะไรที่ถอนกลับไม่ได้กันดีกว่า
‪สัมภาษณ์เป็นไงบ้าง
‪เริ่มต้นได้สวย
‪แต่พ่อหลงเข้าไปในหัวข้อคนรักนก ‪ซึ่งน่าจะต้องแก้ข่าวกันหน่อย
‪แล้วคืนนี้ยังมีนัดอยู่อีกไหม
‪เพราะพ่อจะสั่งซูชิ ที่บ้านมีเซอร์ไพรส์รออยู่
‪ที่จริงผมมีนัดจริงๆ กับรูบี้
‪รูบี้เหรอ ว่าแล้วเชียว
‪พ่อมันเทพ ลูกควรเชื่อฟังพ่อบ่อยๆ นะ
‪แค่นี้ผมก็ประหม่าแล้ว พูดงี้ไม่ช่วยเลย
‪- อยากได้คําแนะนําไหม ‪- ไม่
‪เอาก็ได้ แต่อย่าให้ผมเสียใจที่ขอ
‪เลิกแคร์ซะที
‪ไม่ให้แคร์เหรอ ผมขอคําแนะนําครั้งแรก ‪ก็ตอบมาแบบนั้นเนี่ยนะ
‪ใช้ได้ผลจริงๆ บอกตัวเองซ้ําๆ ‪"ฉันไม่แคร์" มันจะเปลี่ยนมุมมอง
‪ทําให้รู้สึกว่าเดิมพันไม่สูง ผ่อนคลายได้
‪ผมไม่แคร์
‪ปฏิบัติกับคู่เดตเหมือนพุงลูก โนสนโนแคร์
‪แต่อย่าปฏิบัติกับพุงแบบนี้ต่อไป ‪เพราะเดี๋ยวจะหาแฟนไม่ได้
‪นี่คือทีมเร้ดของเรา ‪ที่กําลังทําโปรเจกต์ที่สําคัญที่สุด
‪รูบี้ ลูน่า บอกอัลลิสันสิคะว่าทําอะไรกันอยู่
‪ได้ข่าวว่ากําลังจะมีพัฒนาการใหม่น่าตื่นเต้น
‪ใช่แล้วค่ะแอนนา อาจเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้
‪ว้ายตายแล้ว รูบี้มาดูนี่ ‪เหมือนจะมีพัฒนาการใหม่แล้วตอนนี้
‪ได้ยินไหมคะ ตอนนี้เลย
‪- เหรอ ‪- สุดยอด วิทยาศาสตร์ไม่น่าเบื่อเลย
‪การกระจัดของกราวิตอนอันนี้น่าทึ่งมาก
‪อัตราการชนที่เพิ่มขึ้นของกราวิตอนก็ด้วย
‪น่าเบื่อจนจะหลับ พวกเขาไม่เข้าใจภารกิจเหรอ
‪นี่ เราจะเบื่อกันแล้ว กล้ากันหน่อย
‪- กราวิตอนเป็นอนุภาคเล็กจิ๋วที่... ‪- กล้าอีก
‪เรารักษาแรงโน้มถ่วงได้
‪- ไงนะ ‪- ใช่แล้ว
‪ในที่สุดโลกนี้ก็จะไร้แรงโน้มถ่วง
‪เป็นไปได้ด้วยเหรอ ‪แล้วเราต้องการแบบนั้นหรือเปล่า
‪คุณต้องการอะไรฉันไม่สน ยังไงก็จะทํา
‪ว้าว วิทยาศาสตร์
‪อัลลิสัน คุณไปทัวร์ต่อกับมัลคอล์มนะคะ
‪ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องน่าตื่นเต้น ‪เราทําน้ําโซดาเอง อึ้งเนอะ จะพาไปดูครับ
‪- เมื่อกี้อะไร ‪- ฉันก็อยากรู้
‪- ไม่รู้ ก็ทุกคนตะโกนเสียงดัง ‪- คุณตะโกนอยู่คนเดียว
‪ฉันกล้าหาญ ไม่เสียใจหรอก
‪เหตุผลที่เราพานักข่าวมา ‪ก็เพราะอยากให้ที่นี่ดูปกติ
‪แต่คุณอ้างว่ารักษากฎของจักรวาลได้แล้ว
‪- ก็เสียใจนิดๆ ‪- แก้ไขซะ
‪- ยังไง ‪- ไม่รู้ แนะนําให้ใช้หัวคิด
‪ทํางานวันแรกเป็นยังไงบ้าง
‪ตามหลักแล้วไม่ใช่วันแรก ‪เพราะเมื่อวานก็ทํางานเหมือนกัน
‪แต่ตอนนั้นยังไม่ใช่พนักงาน
‪งั้นวันนี้ซึ่งเป็นวันที่สอง ‪ก็เป็นวันแรกที่ทํางานในฐานะพนักงาน
‪- ถามว่าอะไรนะ ‪- ไหวไหม
‪ไม่ใช่ คุณถามเรื่องวันแรกของผม
‪แปลว่าไม่ไหวสินะ
‪ฉันเองก็อยู่นอกเซฟโซนเหมือนกัน
‪ปกติจะคบแต่ผู้ชายอัลฟ่าที่เข้มแข็งและมั่นใจ
‪โทษที พอพูดออกไปแล้วฟังดูไม่ดีเลย
‪เจ๋ง อืม
‪ที่นี่อาหารอร่อยเยอะเลย ‪อยากสั่งมาแบ่งกันไหม
‪ไม่เอา ไม่มีทาง
‪นี่วางมาดผู้ชายเข้มแข็งและมั่นใจอยู่เหรอ
‪เพราะมันกลายเป็นผู้ชายหอยหลอดได้ง่ายมาก
‪ไม่ใช่ ผมแค่ไม่ชอบให้อาหารมันแตะกัน
‪อ๋อ โรคบรูโมแทคทิลโลโฟเบีย
‪- ใช่ ถูกเผง ‪- ลุงฉันก็เคยเป็นเหมือนกัน
‪- หายแล้วเหรอ ‪- เปล่า ลุงฆ่าตัวตาย
‪เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกัน มั้งนะ
‪- คุณมีสัตว์เลี้ยงไหม ‪- มี
‪ฉันยังมีแมวตัวที่คุณถามถึงเมื่อ 20 นาทีที่แล้ว
‪เออใช่
‪พังหมดท่า แคร์น้อยๆ หน่อย
‪แต่น้องน่ารักที่สุด น้องชื่อมอร์ตัน
‪- เป็นแมวจรจัด ก็เลยขี้ตื่น ‪- ไม่แคร์
‪- ว่าไงนะ ‪- ผมไม่แคร์
‪แล้วถามทําไม
‪- ถามทําไมเหรอ ใครจะไปสนวะ ‪- เป็นบ้าอะไรของคุณ
‪หลายเรื่องเลยแหละ ‪เดี๋ยวก่อน จะทําอะไร
‪ก็จะกลับไง เดตนี้ห่วยแตก
‪- พอยัง ‪- ยัง
‪- บ้าไปแล้ว ‪- ใส่อีก
‪- ผมมองไม่เห็นชามแล้ว ‪- ยัง พอแล้ว
‪ให้ตายเถอะ นึกไม่ออกเลยว่า ‪จะอยากให้โรยเกล็ดน้ําตาลเยอะแค่ไหน
‪สุดยอด โดนจุดเลย
‪สถานการณ์วันนี้กับนักข่าวไปได้ไม่สวยเลย
‪อืม วันของผมก็ไม่ค่อยสู้ดี
‪อ่างน้ําร้อนของคุณร้อนมาก
‪ต้องลุกออกมาบ่อยมาก ‪แต่พอชินแล้วก็นั่งแช่ได้
‪น่าสนใจ กลับมาแล้วเหรอ
‪เรากินซันเดย์กัน
‪เดี๋ยว กลับมาทําไม
‪น่าจะถามว่าไปแต่แรกทําไมมากกว่า
‪ไม่รู้สิ เพราะโดนลักพาตัวมั้ง
‪เขามูฟออนจากเรื่องเล็กน้อยนั่นไม่ได้เลย
‪ใช่ เขาชอบหมกมุ่น หาทางแก้อยู่
‪เดตกับรูบี้เป็นไง
‪แย่มาก ผมไม่แคร์อย่างที่พ่อสอน ‪เธอเลยหนีกลับไปดื้อๆ
‪ขอพูดเรื่องที่ชัดเจนก่อนนะ ‪พ่อไม่ได้ให้พูด "ฉันไม่แคร์" ออกมาดังๆ
‪ชัดเจนตรงไหน ผมพูดตั้งหลายที
‪มากกว่าหนึ่งครั้งเหรอ เพราะหลังครั้งแรก...
‪มันไม่ชัดเจน
‪ขอแทรก
‪แจ็คสัน คุณดูจะไม่พอใจพ่อมากนะ
‪แต่เขาเป็นคนดีมาก ไม่ควรไปโกรธเขาไหม
‪ต่อจากนี้ไปผมจะไม่ฟังพ่ออีก
‪เพราะงั้นอย่ามาสอนว่าต้องแต่งตัว ‪ยืน หรือคุยกับคู่เดตยังไง ไม่ต้องช่วยผมอีก
‪ไม่ได้หรอก พ่อเป็นพ่อ ‪ถ้าเห็นลูกเดินไปทางเหวก็ต้องบอกสิ
‪งดงามมาก ว่าแต่มีวอลนัตหรือเปล่า
‪พ่อจะพูดอะไรก็เรื่องของพ่อ ‪แต่จากนี้ไป ผมไม่แคร์
‪และฟังนะคุณ เราไม่มีวอลนัต
‪ผมไม่ชอบ ถั่วอะไรอย่างกับสมองจิ๋ว ‪เห็นแล้วขนลุก
‪เรื่องวอลนัต แถวนี้มีร้านที่อาจขายไหม
‪ในตู้ครัว แอบไว้หลังลูกพรุน
‪อย่าบอกมันนะ
‪วันสุดท้ายกับนักข่าว ‪จบสวยส่งกลับประทับใจกันดีไหม
‪- ก็ได้ ‪- เป็นอะไร
‪ลูกชายเกลียดผม ไม่อยากเห็นหน้าผมอีก
‪เล่าซิว่าเกิดอะไรขึ้นแบบตรงตามความจริง
‪- ลูกไม่อยากให้ผมช่วย ‪- งั้นก็อย่าไปช่วยสิ
‪แต่เขาต้องให้ช่วย คุณก็เคยเจอเขาแล้ว
‪ค่ะ เห็นมาตั้งแต่สิบขวบ
‪เขาไม่ต้องการคําแนะนํา ‪ที่จะทําให้เขาเหมือนคุณมากขึ้น
‪คนนับล้านที่ซื้อหนังสือ ‪"การเป็นเอลลิส" คงไม่เห็นด้วย แต่เชิญพูดต่อ
‪ใช่แล้ว ทุกคนชื่นชมคุณ
‪มันทําให้แจ็คสันค้นหาตัวเองยาก ‪เพราะพ่อคือเอลลิส ดรากอน
‪บางทีแทนที่จะไปปั้นให้เขาเป็นคุณ
‪ไปช่วยให้เขาเป็นตัวเองในแบบที่ดีที่สุดดีกว่า
‪คุณอาจพูดถูก
‪อาจถึงเวลาที่ต้องปล่อยวาง
‪ขอบคุณนะอีต้าว
‪ด้วยความยินดีค่ะไอ้ต้าว
‪ขอโทษนะคะคุณเดวิส ‪เมื่อวานคุณน่าจะเข้าใจฉันผิด
‪- อยากมาอธิบาย ‪- อืม ก็ได้
‪คิดว่าฉันพูดว่าเรารักษาแรงโน้มถ่วงหรือเปล่า
‪ก็พูดจริงๆ ‪ได้ยินชัดมาก จดเอาไว้ด้วย
‪ไม่นะ ฉันไม่พูดแบบนั้นหรอก
‪แรงโน้มถ่วงไม่ใช่โรค จะรักษาได้ไง
‪- งั้นคุณพูดว่าอะไร ‪- เรา "ซักสา" แรงโน้มถ่วง
‪แปลว่า "วัดค่า" ‪ฉันแค่พูดว่าเราวัดค่าแรงโน้มถ่วง จบนะ
‪- ว่าไงนะ ‪- ไม่ จบแล้ว
‪"ซักสา" มันใช่คําที่ไหน
‪ค่ะ มันเป็นคําที่เราใช้กันในแล็บนี้
‪เราคิดคําขึ้นมาเยอะมาก ‪สกีบ็อบ เคอร์พลัมพ์ อูเบล็ค มัตซาฮ์
‪- คําสุดท้ายมีจริง แต่เราสะกดอีกแบบ ‪- ทําไมต้องคิดคําด้วย
‪ทําไมเหรอ
‪นี่ถามว่าเราคิดคําขึ้นมาเองทําไมเหรอ
‪- เราไม่ควรให้นักข่าวเข้ามา ‪- ทําอะไรลงไปล่ะ
‪- พูดให้แย่กว่าเดิม ‪- ตอนนี้เราโกรธมาก ใช่ไหมครับ
‪ฉันบอกอัลลิสันว่าเราคิดคําขึ้นมากันเอง ‪เพราะคิดว่าอีลอน มัสก์ดักฟังแล็บเรา
‪แล้วสื่อเป็นนัยด้วยว่าเขาได้ชื่อลูกมาจากเรา
‪ฉันรู้วิธีแก้ คุณไม่ชอบแน่แต่ก็ต้องทํา
‪- ใช่ เพราะถ้าไม่ทํา... ‪- ไม่ต้องมาช่วย
‪ใช่แล้ว
‪นี่ ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืน
‪ฉันก็ขอโทษ
‪- ล้อเล่น ความผิดคุณล้วนๆ ‪- ก็จริง
‪ผมประหม่ามากที่เราจะไปเดตกัน
‪แล้วพ่อมาพูดให้ผมคิดว่า ‪ถ้าทําเป็นไม่แคร์มันจะช่วยได้
‪แต่ความจริงคือผมแคร์ แคร์มาก
‪ประหม่าเรื่องไปกินข้าวกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪น่ารักจริงจัง
‪ผมมีของมาฝาก
‪กล้วยใส่กัญชาแมวให้มอร์ตัน
‪น้องยังไม่มีเลย
‪น้องไม่ได้ซื้ออะไรให้คุณ
‪หยาบคาย
‪ใช่ บางทีน้องก็หยาบคาย ‪แต่น้องใจกว้าง เพราะงั้นให้อภัย
‪หวังว่าผมอ่านสถานการณ์นี้ถูกนะ
‪ดีใจที่ได้เห็นทั้งสองคน
‪คุยกัน ยิ้มแย้มแจ่มใส
‪- ฉันไม่แคร์ ‪- แจ๋ว แต่เขาให้คิดในใจ
‪ครีมกาแฟนี่กลิ่นตุๆ ไหมพ่อ
‪ลูกต้องเดินบนเส้นทางนี้เอง
‪ในแบบที่พิลึกของพ่อ ‪พ่อยอมทําตามที่ผมขอซะที
‪ขอบคุณมากครับ
‪ขอบใจ เพราะการไม่ช่วยลูก ‪มันเครียดมากเลย พ่อจะไปผ่อนคลาย
‪ดีจังเลยที่ได้ต้อนรับคุณที่นี่
‪และได้แบ่งปัน ‪ภารกิจสําคัญของเรากับผู้อ่านของคุณ
‪และคนปราดเปรื่องที่เราได้ร่วมงานด้วยกัน
‪ผู้ชายคนนี้จะพาฉันออกไปพักผ่อนให้สบาย
‪อย่าบอกแรงโน้มถ่วงนะว่าฉันไปไหน
‪ลูน่าเป็นระดับหัวกะทิของเรา ‪แต่เธอผลักดันตัวเองหนักมาก
‪โชคร้ายที่กดดันจนแพ้ไป
‪งั้นที่เธอพูดเรื่องอีลอน มัสก์กับแรงโน้มถ่วงมัน...
‪ค่ะ น่าเศร้า สติแตกซะนี่
‪แต่ไม่เป็นไร เธอจะได้รับการรักษาที่ดีที่สุด
‪เพราะเอลลิสจริงจัง ‪กับเรื่องสุขภาพจิตที่สุดแล้วค่ะ
‪โอ๊ย บ้าเอ๊ย
‪เสียงเอลลิสเหรอ
‪ไม่เห็นได้ยินอะไร เดี๋ยวมานะคะ
‪ไม้ตีอยู่ไหนนะ
‪- ไม่นะ ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ
‪เจอแล้ว
‪พระเจ้าช่วย
‪ใครน่ะ
‪เอลลิสเหรอ
‪(ไทม์)
‪(พ่อมดแดนพิลึก ‪เอลลิส ดรากอน)
‪ถ้าไม่คลุมผ้ากลับด้านก็คงได้ผลหรอก
‪นั่นสิ ถ้าหลายอย่างเกิดขึ้นอีกแบบ ‪เราก็คงไม่ซวยเหมือนตอนนี้
‪- เราเอาไปใช้ได้ใช่มะ ‪- ใช่เลย
‪ได้เวลาสังหารมังกร
‪อย่างเจ๋งอ่ะ
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล