Oto on. Najnowszy pracownik firmy Dragon. Cieszysz się?
Wiesz co? Powiem to, co chcesz usłyszeć. Tak.
Fajnie. Przygotujmy się.
Dumny mostek, symetryczny uśmiech i oczywiście napięte mięśnie brzucha.
No dobrze. Mam pomysł. Skoro zostaję, może mnie zaakceptuj
bez zmieniania mnie w siebie?
- Pomagam. - Bo to ja tego potrzebuję.
- Dobrze, że to wiesz. - O rety.
Może spędzimy dziś razem trochę czasu? Zamówimy coś, obejrzymy film.
Mogę mieć plany.
Już?
Dla ciebie fajnie. Dla mnie niezbyt.
Ale się cieszę.
Po części. Jestem też gorzko rozczarowany.
Dokąd idziesz beze mnie?
Super. Otworzę i podziękuję temu komuś za zakończenie tej rozmowy.
- Udało się. - Co ty tu robisz?
Musimy pogadać sam na sam. Chcę wrócić.
- Spodziewałem się tego. - Jak ty mnie dobrze znasz.
- Tęsknię za tą przyjaźnią. - Ale czy chodzi o nią?
Czy może o pustkę po odejściu od ciebie żony miesiąc temu?
Sam nie wiem. Może sobie popływamy, posiedzimy w jacuzzi i saunie,
no i pogadamy o tym owinięci w twoje wielkie, puchate ręczniki?
- Tak, było fajnie, ale pora... - Czekaj.
Bardzo mi tu było z tobą miło.
Myślę, że tobie też.
Jeśli spojrzysz mi w oczy i powiesz, że ci tego nie brakowało,
odejdę. Więcej się nie odezwę.
Wiesz, że nie mogę.
Wraca.
Pa.
Wrócę z rzeczami.
Kupiłem słodki popcorn.
Różne smaki!
Nikogo nie było.
Dziwne.
- Ruszamy? - Aha. I chcę mieć normalny dzień w pracy.
- Nie rób z mojej obecności afery. - Jasne.
NIESTABILNY
Witaj, Jackson!
Moje słowa giną po drodze do twoich uszu?
No przestań. To nic takiego, parę osób.
- Jesteśmy zbawieni - Tak, zbawieni
- Zbawieni - Tak, zbawieni
Przecież Jackson z nami jest I jesteśmy już zbawieni
- Zbawieni - Jackson zbawił
- Boże, zbawieni - Jackson zbawił
Z Ellisem i jego zdolnym synem Wiemy, że jesteśmy zbawieni
- Zbawieni - Jackson zbawił
- Tak - Dragon ma się dobrze
Jackson pomaga tatusiowi Więc jesteśmy już zbawieni
Jackson nas zbawi Jackson nas zbawi
Pewnie nie tego się spodziewałeś,
ale zgodzisz się, że ta piosenka wymiata?
I wtedy to się skończy?
- Idę po mikrofon. - Ja nie mogę.
- Jacksonowi ma się tu podobać, nie? - Spokojnie. Musi się rozluźnić.
Ale pobiegnę na parking odesłać tahitańskie tancerki ognia do domu.
Bu.
Czyli zostajesz?
Tak.
- Fantastycznie. Do zobaczenia. - Ruby, zaczekaj.
Chodźmy gdzieś dziś.
Dobrze.
Idzie ci to coraz lepiej.
Fajnie.
Dziękuję wszystkim za przybycie. Co za chór, prawda?
Żadna tam przesada.
Latami Jackson przeżywał bardzo poważną przygodę z fletem,
ale teraz postanowił, że będzie to tylko jego hobby,
co było jedynym możliwym rezultatem dla chłopca z fletem.
Teraz jest na właściwej drodze, ma prawdziwą pracę.
Jackson, powiedz parę słów.
O rety.
Nie zawsze byłem tylko chłopcem z fletem. Jest tego więcej.
Przez chwilę myślałem, że będę fotografem przyrody,
ale zdziwiłoby was, jak trudno jest znaleźć zwierzęta. A nawet jak znajdziesz...
Zrobiłem raz zdjęcie żabie, no i sprawdziłem, co to za żaba.
Znalazłem nazwę...
Nie pamiętam jej.
Miała żółtą głowę.
Znalazłem też mnóstwo o wiele lepszych zdjęć tej samej żaby
i pomyślałem: „Co ja robię?”.
To katastrofa.
Zrobimy sobie krótką przerwę, ale zaraz wrócimy. Częstujcie się tortem.
No dobrze, kolego. Myślisz, że jak ci poszło?
Wiem, że za dużo gadałem o żabie. Jak się skubana nazywała?
Popracujmy nad przemowami.
Żebym był drugim tobą?
Hola, junaku. Kocham cię, świetny pomysł, ale daleko ci do tego.
Koniec imprezy. Chór podkręcił religijność i wszyscy wrócili do pracy.
Super. Też to zrobię.
Chwila, junaku. Pomóż mi.
- „Junaku”? - Spędzamy razem dużo czasu.
- „Junak” to coś dobrego? - Jasne, junaku.
No więc
jest tutaj Allison Davis z magazynu Time.
Zabawna sprawa. Podobno zaprosiłeś ją i dałeś jej pełny dostęp?
Najpierw pomyślałam, że to niemożliwe.
Ellis wie, że jego stan jest...
Powiedzmy, że nieprzewidywalny.
Obecność laureatki Pulitzera w firmie to fatalny pomysł.
Więc tego nie zrobiłeś, prawda? Prawda, junaku?
Czyli „junak” to nic dobrego.
Uważam, że to świetny pomysł. Źle się o nas mówi.
Od śmierci Katie byłem... Powiedzmy, że interesujący.
Możemy zmienić narrację, pokazać, że mam się dobrze,
a to jest normalne miejsce pracy.
Mój nowy jastrząb!
Zaryzykuję i wprowadzę do rozmowy szczyptę realizmu.
Przebrnąłeś przez zebranie zarządu, ale bliźniacy ci nie odpuszczą,
no i masz tu samicę jastrzębia zwyczajnego.
Mój ojciec był ptasiarzem.
Aż pszczołojad długosterny urwał mu kawałek nosa.
To nie jest dobry moment na to, żeby węszyła tu Allison Davis.
Jackson, pomóż.
To był drzewołaz żółtopasy.
Anna, to idealny moment na to, żeby Allison tu była.
A poza tym już tu jest, więc wiesz.
No dobra. Ale musimy wyglądać jak normalne miejsce pracy.
Co by nie było, nie porwiesz jej.
Malcolm.
Jest tu dziś reporterka. W laboratorium ma zobaczyć coś ekscytującego.
Nie blade kujony zgarbione nad mikroskopami.
Czyli prowadzące badania?
Rzeczy Ellisa, które mogą sugerować, że mu odbiło, zanieś do przechowalni.
Zacznij od tej misy. Znajdź to coś, czym razi się prądem.
Stymulator mięśni brzucha. Zupełnie zbędny.
Tak. I pelerynę niewidkę. To może być trudne, bo jest niewidzialna.
Trzeba też uciszyć jastrzębia.
Nie chcę zabijać ptaka.
Nie schlebiaj sobie. Połknąłby ci oczy, zanim byś spytał, gdzie są.
Daj mu trochę pokarmu i wsadź go do szafy.
Chyba sporo wiesz o jastrzębiach. Może to ty...
Nie zbliżę się do tego monstrum. Zrób to.
Cześć, Luna.
Cześć, kolego.
Jak się masz?
Boże. Taka zła ta przemowa?
Nie. Wszyscy ledwo o niej mówią.
Nie znoszę przemawiać.
Ja też. Wygłaszając mowę na pogrzebie dziadka, zwymiotowałam.
Ścierałam to z trumny notatkami. Potem nie mogłam ich odczytać.
Wygłosiłam mowę z Dnia Niepodległości.
Słowa prezydenta o tym, że się nie poddamy?
Aha. Ale pamiętałam tylko, jak mówi:
„Stoczymy największą bitwę powietrzną w historii ludzkości”.
Dla mojego taty wszystko jest łatwe.
Nie powiedziałbym mu tego,
ale czasem nie miałbym nic przeciwko byciu mniej jak ja, a bardziej jak on.
Chciałabym być odważna jak on. Lub jak przeciętny człowiek.
Co nie?
Mam dziś randkę z Ruby i się denerwuję.
Będzie dobrze. Nie wspominaj tylko o żabach.
Tutaj jesteś. Trzymasz się?
- Czyli było aż tak źle? - Nie. Było bardzo...
Przeglądałam wczorajsze statystyki gene drive’u. Popatrzcie.
Macie przerwę?
Nie, pracujemy.
Niski współczynnik propagacji, prawda?
- 7,295. Faktycznie, dziwne. - Posłuchajcie.
Przyjdzie tu reporterka, a na was ciężko się patrzy.
Kiedy tu będzie, Anna chce, żeby wasza praca wyglądała ekscytująco.
- W nauce tak nie jest. - Aha.
A co tu robi peleryna niewidka?
Pracujemy nad nią. Trochę jej brakuje. Chyba że zamkniesz oczy.
Muszę zebrać i ukryć to, co dziwne.
Z gabinetu Ellisa mam chyba wszystko.
Ale została drewniana skrzynia z dziurą. Pomysły?
Toaleta podróżna Napoleona.
- Co? - Tak.
Wezmę ją. Trzeba ją podnieść w konkretny sposób.
Przy reporterce udawajcie zachwyt nad pracą.
Taka broadwayowska wersja badań naukowych.
- Mowy nie ma. - Aha. Chociaż chcę być odważniejsza.
Świetnie. Dajesz. Ruby?
No mogę udawać bezmyślną ekscytację. Udam, że gadam z siostrzenicą.
O Boże, pani reporterko, to pani przekąska? Pycha jest?
Trochę dziwne, ale lepsze niż nauka.
Jeszcze możemy odwołać ten wywiad.
Pokażmy jej księgowość. Margie zrobiła ciastka.
- Nie martw się. - Pracuję dla szaleńca.
Przepraszam. Czuję presję, bo pracuję dla szaleńca.
Wypadniesz świetnie.
Zabawne, bo nie taki przekaz tu widzę.
Zabroniłam pytań o Katie i jej śmierć.
Dziękuję.
Allison Davis.
Nie chcę od razu wyjść na fana, ale pani artykuły o korupcji
na międzynarodowym rynku nasion były fascynujące.
Dokopała się pani do diabelskiego nasienia.
Nieźle. Dziękuję.
A pan to legendarny Ellis Dragon. Byłam zaszczycona zaproszeniem.
Nie ma sprawy. Możemy?
Oczywiście.
Podobno po śmierci żony pan oszalał. Proszę opowiedzieć.
- No dobrze. - No dobrze, chwileczkę. Chwila.
Niegrzeczna. Rozmawiałyśmy o tym.
- Wiesz co? W porządku. - Nie jestem taka pewna.
Nie, to uzasadnione pytanie.
Czy naprawdę przez miesiąc po jej śmierci
żywił się pan sosem sałatkowym i wiewiórczym mięsem?
To jest
tylko plotka.
Nie wytrzymałem miesiąca.
Bardzo kochałem Katie.
Udawanie, że jej strata mną nie wstrząsnęła, byłoby niedorzeczne.
Zainspirowała mnie do tej pracy
i jeśli uda mi się zatrzymać gazy cieplarniane na 1000 lat,
oddam hołd jej pamięci i dam planecie szansę.
Piękna i bardzo stabilna odpowiedź.
Czy oszalałem?
Mówili, że Galileusz był szalony.
Nikolę Teslę nazywali szalonym.
Co prawda postradał zmysły i zakochał się w gołębiu. Nie zrobię tego.
Mam jastrzębia, ale mnie nie pociąga.
Choć gdybym był ptakiem, nie opuszczałbym jego gniazda,
bo ten jastrząb to bez wątpienia ciacho jak się patrzy. Co pani pisze?
Mówi pan czytelnikom,
że nie pociąga pana pański jastrząb ciacho.
Brzmi to tak, jakby mnie pociągał, a to coś czysto platonicznego.
„...czysto platonicznego”.
No dobrze. Chyba wystarczy.
Podsumowując, robimy tu coś ważnego.
Wszystko jest ku pamięci Katie, bez związku z ptakami.
Chodźmy do laboratorium. To tam jest ekscytująco.
- Idealnie. To Jackson, mój syn. - Miło mi.
- Dzień dobry. - Gdzie niesiesz...
Cajón. Peruwiański instrument perkusyjny, na którym się siada i gra rękami.
Po co dziura na górze?
Wychodzi nią dźwięk.
Ale siadając, zakryłoby się tę dziurę.
Większa specjalistka niż Peruwiańczycy? Powiem, że wygląda mi to na rasizm.
Chodźmy do laboratorium, zanim powie pani coś gorszego.
I jak tam wywiad?
Zaczął się dobrze.
Ale potem podjąłem temat związków z ptakami. Trzeba to odkręcić.
Wciąż masz plany na wieczór?
W domu będzie sushi. I mała niespodzianka.
Tak, mam plany. Spotykam się z Ruby.
Ruby. Wiedziałem.
Ale jestem dobry. Częściej się mnie słuchaj.
Już i tak się denerwuję, a to nie pomaga.
- Doradzić ci coś? - Nie.
No dobra. Ale obym tego nie żałował.
Niech ci nie zależy.
Ma mi nie zależeć? W końcu proszę cię o radę i to ta rada?
To działa. Powtarzaj sobie: „Mam to gdzieś”. To przestawia mózg.
Nie czujesz presji i dobrze się bawisz.
Mam to gdzieś.
Drugą osobę traktuj jak mięśnie brzucha. Obojętnie.
Ale mięśni brzucha tak nie traktuj. Nie prześpisz się z nikim.
To nasz zespół Red pracujący nad naszym najważniejszym projektem.
Ruby, Luno, powiedzcie Allison, co robicie.
Podobno zbliżacie się do ekscytującego przełomu.
Tak. I nigdy nie wiadomo, kiedy on nastąpi.
O Boże. Ruby, zobacz. Myślę, że właśnie teraz następuje przełom.
Słyszycie? Właśnie teraz.
- Tak? - Ale miło patrzeć na naukę.
Niesamowite przemieszczanie grawitonów.
Tak jak wzrost częstotliwości kolizji.
To piorunująco nudne. Nie zrozumiały?
Ej, nie nadążamy. Nie bójcie się być odważne.
- Grawitony to malutkie cząstki... - Odważniejsze.
Mamy lek na grawitację.
- Co? - Właśnie tak.
Nareszcie. Świat bez grawitacji.
Czy to możliwe? I czy byśmy tego w ogóle chcieli?
Nie obchodzi mnie to. Stało się.
Wow, nauka.
Kontynuujmy wycieczkę z Malcolmem.
Robimy nawet własną wodę gazowaną. Że co? Właśnie tak. Zademonstruję.
- Co to było? - Właśnie.
- Nie wiem. Wszyscy krzyczeli. - To ty krzyczałaś.
Poszłam w odwagę.
Nie żałuję.
Ta reporterka ma napisać, że jest to normalna firma,
a ty masz lek na jedną z zasad wszechświata?
- Czegoś tam żałuję. - Napraw to.
- Jak? - No nie wiem. Może mądrze?
Jak tam pierwszy dzień?
W sumie nie był pierwszy, ponieważ byłem tam wczoraj.
Choć jeszcze nie jako pracownik,
no więc tak, dziś, drugiego dnia, miałem swój pierwszy dzień.
O co pytałaś?
- Wszystko OK? - Nie o to. Coś o pierwszym dniu.
Uznam, że nie.
Ja też czuję się trochę nieswojo.
Zwykle umawiam się z samcami alfa.
Źle to zabrzmiało.
Fajnie.
Mamy tu dużo ciekawych opcji. Może czymś się podzielimy?
Nie. Mowy nie ma.
Próbujesz zachować się jak samiec alfa?
Łatwo może on przejść w palanta.
Nie, po prostu moje potrawy nie mogą się stykać.
Brumotactillophobia.
- Tak. Wow. - Mój wujek miał z tym problem.
Poprawiło mu się?
Nie, zabił się.
Ale nie dlatego.
Chyba.
- Masz jakieś zwierzaki? - Tak.
Wciąż kota, o którego pytałeś 20 minut temu.
Faktycznie.
To katastrofa. Niech ci mniej zależy.
Ale to totalny słodziak. Nazywa się Morton.
- Ze schroniska, więc strachliwy. - Mam to gdzieś.
- Słucham? - Mam... to gdzieś.
To po co pytałeś?
- Po co? W dupie to mam. - Masz jakiś problem?
Wiele problemów.
Zaczekaj. Co robisz?
Wychodzę.
Jest okropnie.
- Powiedz, kiedy wystarczy. - Jeszcze nie.
- Oszalałeś! - Jeszcze nie!
- Nie widać już miski! - Jeszcze nie. Już!
Rety. To ile będziesz chciał posypki?
Potrzebowałem tego.
Z tą reporterką nie poszło dobrze.
Też miałem ciężki dzień.
W twoim jacuzzi jest tak gorąco,
że musiałem z niego wychodzić, ale potem się przyzwyczaiłem.
Interesujące.
Jesteś.
Jemy sobie lody.
Zaraz, co ty tu robisz?
Lepiej spytać, dlaczego się wyprowadziłem.
Bo cię porwano?
Przypiął się do tej części przygody.
Tak. Miewa obsesje. Pracujemy nad tym. Jak tam z Ruby?
Okropnie. Posłuchałem twojej rady i wyszła.
To oczywiste, ale „mam to gdzieś” nie mówimy na głos, tak?
To nie było oczywiste. Wcale. Powiedziałem to. Wiele razy.
Więcej niż raz? Bo po pierwszym razie...
- Nie było to oczywiste. - Pozwólcie...
Jackson, widzę, że jesteś bardzo zły na ojca,
a to wspaniały facet,
więc może nie bądź.
Na przyszłość nie będę cię słuchać.
Nie mów mi, jak się ubierać, stać, rozmawiać na randce. Przestań mi pomagać.
Nie mogę. Jestem twoim ojcem. Powiem ci, jeśli stoisz nad przepaścią.
Piękne. Masz orzechy włoskie?
Możesz sobie mówić, co chcesz, ale od teraz...
mam to gdzieś.
Kolo, nie mamy orzechów włoskich. Nie lubię ich.
Są jak móżdżki i mnie przerażają.
À propos orzechów włoskich... Można je kupić gdzieś w pobliżu?
Są w spiżarni, za suszonymi śliwkami.
Ani mru-mru.
Ostatni dzień z reporterką. Postaramy się?
- Jasne. - Co jest?
Syn mnie nienawidzi i nie chce mnie znać.
A jaka jest wersja bez przesady?
- Nie chce mojej pomocy. - To mu nie pomagaj.
Ale on tego potrzebuje. Poznałaś go.
Tak, znam go, odkąd miał 10 lat.
Nie potrzebuje rad, które upodobnią go do ciebie.
Rzesze fanów mojej książki Być Ellisem mają inne zdanie, ale OK.
No właśnie. Wszyscy cię podziwiają.
Trudno mu odnaleźć siebie z Ellisem Dragonem jako ojcem.
Może zamiast zmieniać go w siebie,
pomóż mu być najlepszą wersją jego?
Może masz rację.
Może czas odpuścić.
Dziękuję, junaku.
Nie ma za co, drugi junaku.
Przepraszam. Chyba źle mnie pani wczoraj zrozumiała.
- Chciałam doprecyzować. - Jasne.
Myśli pani, że mamy lek na grawitację?
Tak pani mówiła. Słyszałam to wyraźnie. I nawet zapisałam.
Nie, to niemożliwe.
Grawitacja to nie choroba. Nie leczymy jej.
- A co pani powiedziała? - Że mamy lep na grawitację.
Czyli taki sposób pomiaru. Zmierzyliśmy ją. I wszystko się zgadza.
- Słucham? - Nie. Wszystko się zgadza.
Nie ma takiego lepu.
To słowo, którego używamy w laboratorium.
Używamy wielu zmyślonych słów.
Skibop. Kerplamp. Ublek. Maca.
- To istnieje, ale inaczej je piszemy. - Po co te słowa?
Po co?
Pyta pani, po co wymyślamy słowa?
- Ta reporterka to błąd. - Co zrobiłaś?
- Pogorszyłam sprawę. - Jesteśmy źli.
- Nie? - Mów.
Powiedziałam, że wymyślamy słowa, bo chyba podsłuchuje nas Elon Musk.
I że stąd bierze pewnie imiona swoich dzieci.
Wiem, co robić. Nie będziesz chciała, ale musisz.
- Bo inaczej... - Nie pomagaj.
No właśnie.
Hej.
Przepraszam za wczoraj.
Ja też.
- Żartuję. To wszystko twoja wina. - Fakt.
Bardzo się stresowałem naszą randką
i mój tata przekonał mnie, że pomoże udawanie, że mi nie zależy.
Ale prawda jest taka, że mi zależy. Bardzo.
Tak się stresowałeś kolacją ze mną?
Tak.
To w sumie słodkie.
Mam coś dla ciebie.
To banan z kocimiętką dla Mortona.
Nie ma takiego.
- On tobie nic nie kupił. - Niegrzeczny.
Czasem jest trochę niegrzeczny, ale ma wielkie serce, więc mu wybaczam.
Mam nadzieję, że dobrze to rozumiem.
Jak miło was widzieć.
Rozmawiacie, uśmiechacie się.
Mam to gdzieś.
Nieźle. Ale nie mówimy tego na głos.
Czy ta śmietanka dziwnie pachnie?
Synu, tę podróż będziesz musiał odbyć sam.
Na swój własny, dziwny sposób robisz chyba to, o co prosiłem.
Doceniam to.
Dziękuję. Niepomaganie ci bardzo mnie stresuje. Idę się odprężyć.
Wspaniale było panią tu gościć
i dzielić się naszą ważną misją z czytelnikami.
Oraz bystrymi umysłami, z którymi pracujemy.
Ten pan zabiera mnie gdzieś, żebym sobie odpoczęła.
Nie mów grawitacji, gdzie jestem.
Luna jest jedną z najlepszych, ale tak ciężko pracuje.
Niestety dopadła ją presja.
Czyli całe to gadanie o Elonie Musku i grawitacji było...
Smutne. Smutne załamanie nerwowe.
Ale dostanie najlepszą możliwą pomoc.
Do zdrowia psychicznego Ellis podchodzi naprawdę poważnie.
Auć. A niech to!
Czy to Ellis?
Nic nie słyszałam. Zaraz wrócę.
Gdzie ta cholerna pałka?
- O nie. - Wszystko w porządku?
Mam.
O mój Boże.
Kto tam jest?
Ellis?
CZARNOKSIĘŻNIK Z OZ-NAKAMI PROBLEMÓW
Gdyby peleryna niewidka nie była na lewą stronę, byłaby szansa.
Gdyby wiele rzeczy było inaczej, wszystko byłoby OK.
- Możemy to wykorzystać, nie? - Na bank.
Dragon wyzionie ducha.
Genialne, stary.
Napisy: Katarzyna Puścian