‪พ่อผมมีตัวประกัน
‪ก็แค่คนเดียวถูกขังในห้องใต้ดิน เราหาทางแก้ได้
‪หาทางแก้อะไร เราต้องไปปล่อยเขาทันที
‪คุณพูดถูกมาก ‪ควรพิจารณาทางเลือกนั้นอย่างแน่นอน
‪นี่หลอกให้ผมระดมสมองอยู่ใช่ไหม
‪ฟังนะ ถ้าจิตแพทย์คนนั้นไปบอกใคร
‪ว่าเขา... ขอใช้คําว่า ‪"เป็นแขกโดยไม่ได้ยินยอม"
‪พ่อคุณจะติดคุกและบริษัทจะพังพินาศ
‪แล้วไง ขังเขาไว้จนตาย ‪แล้วเอาไปฝังในกําแพงเหรอ
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว แต่ฉันดีใจที่คุณออกไอเดียใหม่ๆ
‪ผมจะไปปล่อยเขา
‪ให้ตาย หมกมุ่นอยากปล่อยเขาจริงๆ
‪ผมนึกว่าเขาจะกลับ
‪ผมเดินกลับเข้าไปในบาร์ ‪แล้วทายซิใครยืนอยู่บนเวทีข้างหลังผม...
‪- ไม่จริง ‪- ในมือถือขลุ่ย
‪- คุณพระ ลูกชายคุณ ขนลุกซู่ ‪- เนอะ
‪แล้วเพลงคาราโอเกะดังขึ้นมา...
‪นี่มันเรื่องอะไร
‪พังหมดเลย
‪อุตส่าห์กําลังบิ้วอารมณ์ให้เรื่องจบอย่างพีค
‪คุณควรล็อกประตูนั้นนะ
‪เห็นไหม ทุกอย่างเรียบร้อย ‪ไม่เห็นต้องรีบคิดลบแต่แรก
‪ไม่ โทษทีนะ พ่อผมลักพาตัวคุณไม่ใช่เหรอ
‪อ้าว นี่แจ็คสัน
‪ยินดีต้อนรับ
‪ก็ใช่ ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นได้ไม่ดีนัก
‪แต่นี่ชอบได้อยู่ที่นี่นะ
‪เราดินเนอร์ด้วยกัน ‪เล่นสนุ๊ก พรุ่งนี้มีดูหนัง
‪เขาไม่เคยดูเรื่อง "เงินร้อน" ‪อย่าเล่าสปอยล์นะ
‪ซึ่งกฎข้อนี้เราควรนํามาใช้ ‪ห้ามเล่าอะไรให้ใครฟังเด็ดขาด
‪นี่นะ ก่อนผมมาเจอพ่อคุณ ‪ผมกําลังกลายเป็นคนดีแตก
‪ผมข่มขู่เขาคนนี้ แบล็กเมลเขา
‪แต่เขาช่วยให้ผมกลับตัวกลับใจ
‪ทําให้คิดได้ว่าไม่อยากเป็นคนเลว
‪ผมแค่ทําให้คุณมีเวลาได้ไตร่ตรองตัวเอง
‪ไม่! คุณช่วยผมไว้ ฟังแล้วเข้าใจซะ
‪ไอ้ชิบเป๋ง ได้ไงวะเนี่ย ‪ขนาดพ่อลักพาตัวคน...
‪หมายถึงให้เวลานอกอย่างมีประโยชน์
‪เขาก็ยังยกย่องและซาบซึ้งบุญคุณพ่อเฉยเลย
‪พ่อว่าคนส่วนใหญ่รู้บุญคุณคนกันเก่งอยู่แล้ว
‪ไม่ใช่ ตรงกันข้าม ‪มีหนังสือเยอะแยะที่บอก
‪แจ็คสัน คุณโฟกัสกับเรื่องภายนอกมากเลยนะ
‪แต่ถามหน่อย รู้สึกยังไงข้างในนี้
‪อุ๊ย มาขุดปมกัน
‪ขอถามแบบนี้นะ
‪ผมกับพ่อคุณคุยกันเรื่องที่เขาเสียภรรยาไป
‪แต่คุณรู้สึกยังไงที่สูญเสียแม่ไป
‪จากทุกคนในห้องนี้ ‪สุขภาพจิตผมน่าจะดีที่สุดแล้วไหม
‪อันดับสองหรอก
‪- เขาเลี่ยงตอบคําถาม ‪- ตรงตามตําราเป๊ะ
‪- เศร้า ‪- เจ็บปวดชัดเจน
‪ทิ่มตาเลย แต่ที่พ่อไม่เห็น ‪คือไม่เห็นลูกรับมือกับความเศร้าโศกเลย
‪- อุ๊ย มาขุดปมนั้นกัน ‪- ไม่เอา
‪ไม่ต้องขุดปมไหนทั้งนั้น ‪พ่อลักพาตัวคน มันเกี่ยวอะไรกับผม
‪โอเค เราจะทําแบบนี้นะ
‪เลสลี่ คุณแบล็กเมลเอลลิส ‪ผิดกฎหมายมาก
‪เอลลิส คุณกักขังหน่วงเหนี่ยวเขา ‪ซึ่งก็ไม่ดีนัก งั้นถือว่าเจ๊ากัน
‪แล้วเชิญคุณไปได้
‪เธออาจพูดถูกนะ
‪คงถึงเวลาต้องไปแล้ว
‪นี่มันเกิดขึ้นเร็วมาก
‪ขอบคุณที่เยียวยาผมนะ
‪สัญญานะว่าจะดูเรื่อง "เงินร้อน"
‪พระเจ้า
‪กับ "ออกัส: โอเซจเคาน์ตี้"
‪- คุณ ‪- คุณ
‪ไปกันเถอะ
‪จะดีมากเลยถ้าในรายงานถึงบอร์ดบริษัท
‪คุณเขียนว่าเอลลิสมีสมาธิ ‪มุ่งมั่น และสติดีเว่อร์
‪- เน้นคําว่า "สติดี" เยอะ ‪- พ่อรักเขามาก
‪ไร้สาระสิ้นดี
‪ไม่ว่าพ่อจะทําอะไร ก็เข้าทางพ่อทุกทีเลย
‪ไม่จริงซะหน่อย
‪แล้วผมก็ตกเครื่อง
‪เข้าทางพ่อเลย
‪ทําไมแซนด์วิชแยมไม่ทาเนยถั่วด้วยล่ะ
‪เช้านี้แค่ยังไม่อยากกินเนยถั่ว
‪นี่แหละที่พ่อกับเลสลี่เป็นห่วง
‪ลูกไม่ยอมทาเนยถั่ว เพราะโหลนั้น ‪เป็นล็อตสุดท้ายที่แม่ทําไว้ มันทําให้ลูกคิดถึงแม่
‪หรือไม่ก็แค่อยากกินแซนด์วิชแยมเฉยๆ
‪- ปีศาจที่ไหนเขากินแซนด์วิชแยมล้วนๆ ‪- แพดดิงตัน
‪แพดดิงตันมันเป็นหมีพูดได้ ‪เพราะงั้นเข้าข่ายปีศาจ
‪กินเนยถั่วซะ ปล่อยให้ตัวเองได้เศร้า
‪ยอมก็ได้ ไม่กินเพราะคิดถึงแม่ ‪แต่ผมยังไม่อยากเศร้า
‪ได้ร้องไห้บ้างไหมตั้งแต่งานศพแม่
‪อย่ามาสอนผมเศร้า
‪ก็ถ้าเก่งกว่านี้คงไม่ต้องสอน ‪อย่าเก็บกดความเศร้าสิ
‪ถ้าลูกอยู่ต่อ พ่อจะสอนวิธีโอบรับความรู้สึก
‪ลักพาตัวจิตแพทย์แค่คนเดียวก็รู้ทุกเรื่องแล้วเหรอ
‪แต่ผมก็หาเที่ยวบินไม่ได้ ‪เพราะงั้นจะอยู่ต่ออีกหนึ่งวัน
‪- และอยากไปที่แล็บ อย่าลิงโลด ‪- มาทํางานกับพ่อเหรอ
‪เราจะหาเสื้อดีๆ ให้ใส่ ‪จัดการทรงผมอะไรก็ไม่รู้ของลูก
‪และเราจะไปลุย
‪น่าทึ่ง สับเกียร์จากตื่นเต้นเป็นตําหนิเร็วมาก
‪เสื้อเด่นไม่ไหวจนพ่อไม่ได้ยินลูกพูด
‪มัลคอล์ม
‪- คุณดื่มกาแฟเยอะไป ‪- จริงเหรอ ขอโทษครับ ผมจะชดใช้ให้
‪ล้อเล่น ฉันไม่สนหรอก ‪ทําไมไม่มีใครเข้าใจอารมณ์ขันฉันเลย
‪- ถามก็ตอบสิ ‪- อ้อ
‪- ล้อเล่น ‪- มุกแจ่ม
‪- ทําไมไม่มีใครเข้าใจอารมณ์ขันฉันเลย ‪- คุณล้อเล่นอีกแล้ว
‪ไม่ คราวนี้ถามจริง
‪อ่อ
‪ล้อเล่นอีกแล้ว ‪ทําไมไม่มีใครเข้าใจอารมณ์ขันฉันเลย
‪- ผมเริ่มจะเจ็บละ ‪- สนุกจัง
‪ความเป็นคนแปลกของเอลลิส ‪ทําให้บอร์ดเพ่งเล็งเรา
‪เพราะงั้นต้องตัดค่าใช้จ่าย
‪ในเมื่อเอลลิสได้เลื่อนขั้นคุณแบบไม่คิด ‪จากผู้ช่วยเขาเป็นผู้จัดการโปรเจกต์
‪กรุณาไปที่เร้ดแล็บเพื่อหั่นงบ
‪ผมทําได้ เต็มร้อย
‪ดี เริ่มจากงบอาหารก่อนเลย
‪- เฮ้ย แต่พวกเขาชอบกินนะ ‪- และตอนนี้จะชอบได้น้อยลงไปอีก
‪ผมเพิ่งได้เป็นหัวหน้างาน ‪ไม่อยากให้พวกเขารู้สึก...
‪ว่าคุณทํางานเก่งเหรอ
‪งั้นคุณคงไม่เหมาะเป็นผู้จัดการ
‪ไม่เป็นไร ใช่ว่าทุกคนควรเลื่อนขั้น
‪ไม่ใช่ ผมทําได้
‪ผมทําได้
‪พูดต่อไป ถ้าพูดถูกจังหวะ ‪สักวันคงกลายเป็นจริง
‪- ไงทุกคน เป็นไงบ้าง ‪- ผมจะทํา
‪- ดีใจด้วย เขาจะทําอะไร ‪- น่าจะไม่สําเร็จ
‪ผมห่วงแจ็คสัน เขาร้องไห้ไม่พอ
‪เบื่อร้องไห้ที่สุด ‪ฉันถึงร้องไห้แค่ปีละครั้ง 12 ชั่วโมงรวด
‪ผมว่าที่เขาอยากรีบกลับนิวยอร์ก
‪เพราะทุกอย่างที่นี่ทําให้นึกถึงแม่
‪ถ้าเขาได้เศร้า ก็สามารถเยียวยาใจได้
‪- และอาจอยู่ต่อ ‪- ฉันก็อยากให้เขามาอยู่ที่นี่
‪แต่ก็อยากให้มีบริษัทตั้งอยู่ ‪ให้เขามาทํางานได้ด้วยเช่นกัน
‪- อืม เวิร์ก ‪- งั้นเราเห็นตรงกัน
‪- เราอยากให้แจ็คสันร้องไห้และอยู่ต่อ ‪- ใช่ และอยากให้มี "ที่นี่"
‪แล้วจะมีได้ บอร์ดก็ต้องได้เห็นความคืบหน้า
‪เพราะเขาคิดจะหาคนมาแทนคุณแล้ว
‪ฝาแฝดวิฟเฟิลบอลงี่เง่าใช่ไหม
‪ฝาแฝดวอลเลอร์สัน แต่ทั้งบอร์ดกําลังหวั่น
‪พวกเขานัดประชุมบ่ายสองวันนี้ ‪ตอนแรกนัดไว้เมื่อวาน
‪แต่คุณมัวแต่เดินเล่นล่อนจ้อน ‪เปิดน้องชายรับลมอยู่ในออฟฟิศ
‪ใช่ ก็นี่ไว้ทุกข์เป็น
‪โอเค ผมจะเข้าไปหมกตัวในออฟฟิศแบบไม่โป๊
‪และจะไม่ออกมาจนกว่าจะคิดอะไรออก
‪- ฉันเชื่อในตัวคุณ ‪- ผมก็ด้วย
‪- ดีค่ะ ‪- ก็ยังห่วงแจ็คสันอยู่
‪- แต่คุณจะไม่ให้มันมาขวางทางคุณ ‪- คอยดู
‪แจ็คสัน มาทําไมเหรอ
‪ว่าไงลูน่า
‪พอดีมีไอเดียบ้าๆ สําหรับโปรเจกต์ดักจับคาร์บอน
‪- คงไม่ว่านะที่เอามวลชีวภาพออกมา ‪- ไม่ถือ
‪ก็พ่อคุณสร้างมัน เพราะงั้นมันก็เหมือนน้องคุณ
‪ก็จริง งั้นถ้าไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ‪ก็แกล้งน้องได้ใช่ไหม
‪นี่ ไอ้อ้วน
‪เลือกบูลลี่รูปร่างหน้าตางั้นเหรอ
‪โทษที นายทําฉันโดนด่าเรื่อยเลย
‪เจ๋งดีนะที่พวกคุณเพิ่มเรตการดูดซับคาร์บอน ‪ของมวลชีวภาพได้ถึง 9,942 เท่า
‪แม่นยําประทับใจ คนส่วนใหญ่ปัดขึ้นเป็น 10,000
‪- ผมไม่ชอบปัดเลขให้เพี้ยน ‪- ความไม่แม่นยําคือแฟชั่นบุหรี่ยุคใหม่
‪เนอะ ถ้าไม่ได้ขอก็อย่าปัดเลข
‪และฉันจะไม่มีวันขอ
‪แล้วอยากเห็นไอเดียบ้าๆ ผมไหมล่ะ
‪ผมอ่านวิจัยบนเครื่องบิน
‪- อ่านวิจัยเพื่อความบันเทิงเหรอ ‪- เปล่า
‪- ฉันอ่าน ‪- เหมือนกันเลย!
‪เกี่ยวกับโปรตีนตระกูลจีวันไซคลิน ‪และบทบาทในการเติบโตของเซลล์ก่อนไมโทซิส
‪ฟังอยู่
‪ผมเลยคิดว่าในเมื่อ ‪เราวัดขนาดเซลล์จากจํานวนของไรโบโซมได้
‪ถ้าลดอัตราการสังเคราะห์ไซคลิน...
‪- ก็จํากัดการเติบโตเซลล์ได้ ‪- ใช่ แล้วถ้าเซลล์เล็กลง เราจะมี...
‪- พื้นผิวมากขึ้น ทําให้... ‪- เพิ่มการดูดซับคาร์บอน
‪- ค่ามวลโดยรวมจะน่าทึ่งมาก ‪- น่าทึ่งมาก
‪ฉันมีแฟนแล้ว
‪ดีเลย มีแฟนดีจะตาย ‪นี่ก็ดี ทุกอย่างดีจะตาย
‪รู้สึกดี ผมต้องแกล้งรับสายนี้ ‪หมายถึงต้องไปรับสาย
‪ไง แจ็คสัน
‪ฉันว่าจะชวนเขาไปเดต
‪เหรอ
‪เขาน่ารักดี และชอบที่เขากลัวฉันนิดนึง ‪บวกเมื่อวานเคมีดีมาก
‪เธอเคมีดีกับตั้งหลายคน
‪ทั้งบาริสต้า ผู้จัดการเขา พ่อแม่ฉัน
‪รักเธอมาก ไม่ใช่อยากเดต ‪ขอร้องอย่าไปคบพ่อแม่ฉันนะ
‪เดี๋ยว นี่ไม่ได้ชอบแจ็คสันใช่ไหม
‪ฉันเนี่ยนะ เปล่า มีแฟนแล้ว
‪- ใช่ แต่เธอไม่ชอบแฟน ‪- ชอบสิ
‪- ไม่ค่อย ‪- ก็มากพอนะ
‪หมายถึงชอบมาก ‪ชวนแจ็คสันไปเดตสิ ฉันไม่แคร์
‪ว่าไง ชาวเร้ดแล็บสบายดีไหมเอ่ย
‪แล็บสําคัญที่สุดที่จะกู้โลกด้วยการดูดซับคาร์บอน
‪- ต้องการอะไรบอกมา ‪- ไร้สาระ
‪แต่รู้ใช่ไหมว่าเราเป็นเพื่อนกัน ‪และจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
‪ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะคุมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่
‪อือ พูดกี่ทีก็เหมือนเลื่อนขั้นผิดคน
‪น่ารัก
‪ก็แค่พวกเธอถลุงงบอาหารเกินไป
‪ซึ่งฉันโอเคนะ ‪แต่เบื้องบนเขาไม่โอเค พวกนั้นน่ะนะ
‪ไม่ปล่อยให้หนุ่มๆ... เอ๊ย สาวๆ ทํางานกันเลย
‪เราจะไม่ตัดงบอาหาร
‪- แค่คิดว่า... ‪- ไม่ มีอะไรอีกไหม
‪เราต้องไม่ยอมแพ้
‪พวกเธอซื้อพิสตาชิโอ้แพงเกิ๊น ถ้าเลิกซื้อ...
‪- เสียสติแล้วเหรอ ‪- อย่าคิดจะเอาพิสตาชิโอ้เราไป
‪นี่จะบุกเข้ามาในห้องแล็บเรา ‪แล้วยึดเอาขนมที่ทําให้เรามีแรงกอบกู้โลกเนี่ยนะ
‪ฟังนะ ตอนนี้ทุกคนต่างหวาดกลัว
‪เพราะงั้นค่อยกลับมาคุยใหม่ ‪หลังคิดออกว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น
‪ต้องวางกฎไว้ก่อนว่าเราใหญ่กว่า
‪ใช่เลย เหมือนเข้าคุกแล้ว ‪ต้องรีบปล่อยหมัดตั้งแต่วันแรก
‪คิดสิ
‪ใช่!
‪ไม่ใช่
‪ว่าไง หัวแล่นเลยใช่ไหม
‪ไม่ใช่สินะ มีอะไร
‪เพลงนั้นทําให้นึกถึงภรรยา
‪ได้ยินเพลงด้วยเหรอ
‪ตอนแจ็คสันสิบขวบ เราไปเที่ยวบาหลี
‪เขานอนไม่หลับเพราะอยู่ผิดที่ ไม่ใช่คฤหาสน์เรา
‪เคธี่เลยร้องเพลงนั้นกล่อมให้เขาหลับ
‪ดีต่อสุขภาพจิตจังเลยที่คุณทําแบบนี้
‪แต่อยากให้แขวนไว้ก่อนใช่ไหม
‪- โอเค ‪- เอาละ ได้เวลาเรียกสมาธิ
‪ไม่ช่วยอะไรเลย
‪ถ้าแจ็คสันได้ฟังเพลงนั้น
‪มันอาจเปิดใจให้เขากล้าร้องไห้ ‪ทําตัวเป็นมนุษย์ซะที
‪ให้ตาย
‪- เดี๋ยวมา ‪- จะไปไหน
‪เอาเซอร์ไพรส์มาฝากนะ
‪ขอให้เป็นครัวซองต์
‪ได้ผล เซลล์เล็กลงแล้ว
‪และโครงสร้างเส้นใยยังสมบูรณ์อยู่
‪ไหนดูซิ
‪ดูด้วยกันได้ หัวนายเล็กน่ารักมาก
‪ขอบคุณมั้ง
‪ถ้าเราเพิ่มการทํางานของซีดีซีทูไคเนสล่ะ
‪ปราดเปรื่องมาก
‪ตอนนี้ผมสนุกสุดๆ ไปเลย
‪เหมือนกัน
‪แบบนี้...
‪ต้องฉลองด้วยถั่วพิสตาชิโอ้แพงหูฉี่
‪ก็ได้ ถ้าจะเอางี้กัน
‪คือว่า ฉันคิดว่าอยากชวนคุณไปเดต
‪ไงนะ ผมเหรอ
‪- แจ็คสัน ตามมาเดี๋ยวนี้ ‪- แต่กําลังเกิดเรื่องน่าสนใจ
‪รอไม่ได้ ไปเร็ว
‪- ดูสิ เธอลุยเลย ‪- คิดว่าเร็วไปเหรอ
‪เปล่า ฉันเข้าใจ ‪นี่กว่าจะกล้าบอกไบรอันว่าเขาหัวเล็กก็ตั้งสองปี
‪เอลลิส
‪มัลคอล์ม บอกแล้วไง ‪ว่าอย่าย่องมาเงียบๆ ผมฝึกสู้มานะ
‪- ขอโทษครับ เจ็บมือไหม ‪- ไม่ โชคดีที่ฝึกมือมาเหมือนกัน
‪นั่นอะไร
‪โถเรียกความสงบใบใหม่ ‪ได้มาจากทิเบต หรือเซเนกัลนะ
‪จากบอสตัน ทําให้ใจสงบลง ‪หวังว่าจะทําให้โฟกัสงานได้มากขึ้น
‪ผมไม่อยากรบกวน รู้ว่างานยุ่ง
‪ยกเว้นว่าคุณอยากรู้เรื่องผม ‪มันน่าสนใจดีนะ
‪ไม่อยากสอดรู้สอดเห็น
‪ไม่เป็นไร ผมจะบอกเอง
‪ผมต้องตัดงบอาหารเร้ดแล็บ
‪แต่เขาไม่ยอมให้ยึดงบซื้อพิสตาชิโอ้แพงๆ
‪คุณโดนทดสอบ นักวิทยาศาสตร์ชอบทดลอง
‪ก็อาจถามได้ว่าผมทําไงดี ช่วยตอบที
‪คิดซะว่านี่เป็นสงคราม ‪ต้องยึดดินแดนไปทีละหาด
‪อาจเริ่มด้วยการเปลี่ยน ‪เอาของถูกไปใส่แทนของแพง
‪แต่เขาจะยอมได้ไง
‪จิตใจกําลังปั่นป่วนสินะ มาจะช่วย
‪มีอะไร พ่อผมโอเคไหม
‪วันนี้เขามีประชุมบอร์ด ‪แต่สมองตัน ต้องช่วยเคลียร์
‪แต่เขาจะเคลียร์ได้คุณต้องเคลียร์ก่อน
‪อย่าบอกนะว่าจะให้ผมเข้าไปร้องไห้
‪ให้ตายเถอะ คนอะไรฉลาด
‪ทีนี้เข้าไปร้องไห้ซะ
‪มัลคอล์ม สาบานเลย
‪เขาไม่ได้ยินคุณหรอก
‪แอนนา ว่าไง ผมอยู่ในโถนี่น่ะ
‪- มาจะสรุปให้ฟัง ออกไปซะ จบ ‪- ทันทีครับ
‪เดี๋ยว เอาโถไปด้วย
‪โถจะแก้ไขทุกปัญหาให้ ‪จงไว้ใจโถ แล้วก็ไม้ตีด้วย
‪ขอบคุณ
‪งั้นคงลงตัวแล้วนะ
‪เดี๋ยว พ่อดีใจที่ลูกมา
‪ไม่ ผมจะไม่ร้องไห้ให้หรอกนะ
‪ถ้าฉันร้องไห้ล่ะ
‪แต่กว่าจะถึงคิวร้องก็อีกสิบเดือน กรี๊ดแทนได้ไหม
‪พ่อไม่ได้อยากให้ร้องไห้ แค่จะเล่าอะไรให้ฟัง
‪ปี 2005 สถานที่คือบาหลี ‪ครอบครัวแสนสุขที่คุณแม่ยังมีชีวิต...
‪พ่อ หยุดเหอะ พอได้แล้ว
‪แค่ผมไม่เศร้าแบบที่พ่อต้องการ ‪มันไม่ได้แปลว่าผมทําผิดซะหน่อย
‪ผมคิดถึงแม่ทุกวัน
‪แต่ผมเศร้าในแบบที่เหมาะกับผม ‪เพราะผมคือผม
‪ถ้าพ่อไม่ชอบก็เรื่องของพ่อ
‪ฉันเห็นเขาร้องไห้นะ
‪ดูยากเพราะเขารําคาญคุณมาก ‪แต่มีน้ําตาแน่นอน
‪ภารกิจเสร็จสิ้น กลับไปรักษางานตัวเองต่อ
‪ผมเป็นพ่อที่แย่ใช่ไหม ‪เขาถึงไม่อยากใช้เวลากับผม
‪ไม่ เอลลิส มันแค่แปลว่าคุณใส่ใจ
‪เด็กบางคนไม่โชคดีมีพ่อ ‪ที่อยากไปจี้ปมให้เจ็บช้ําจนร้องไห้หรอกนะ
‪ขอบคุณ พูดดีจังเลย
‪ถ้าประชุมบอร์ดบ่ายนี้ ‪มันมากไปสําหรับตอนนี้ก็ไม่เป็นไร
‪- ฉันหาทางออกเอง ‪- ไม่ เราทําได้ เรามี...
‪แค่ 57 นาทีเองเหรอ ‪ผมมัวทําอะไรอยู่ทั้งวันเนี่ย
‪เดี๋ยว ทําแบบนั้นอีกทีซิ
‪(โกโก้พัฟ)
‪(ถั่วธรรมดาไม่แกะเปลือก ‪ถั่วอบแห้งใส่เกลือ)
‪(เพอร์เฟกต์พิสตาชิโอ้)
‪จงไว้ใจโถ
‪นี่จะไม่พูดเรื่องที่ฉันชวนไปเดตเหรอ
‪ก็คุณพูดว่าแค่คิดจะชวน
‪งั้นจะให้ฉันออกแรงเองคนเดียวเหรอ ‪หวังว่าเซ็กซ์ก็ไม่ใช่แบบนี้นะ
‪ผมขอโทษ
‪ผมอยากไปเดตกับคุณ ‪งั้นไปกัน คืนนี้ดีไหม
‪คืนนี้ไม่ว่าง วันศุกร์ล่ะ
‪พรุ่งนี้ผมกลับบ้าน
‪งั้นนี่ฉันต้องเหนื่อยจีบซะเปล่าเลยเหรอ
‪ก็ไม่รู้นี่ว่าคิดจะว่างแค่วันศุกร์
‪ตอนที่แค่คิดจะชวนผมไปเดต
‪งั้นไว้คราวหน้ากลับมา ‪ค่อยเกือบได้ไปเดตอีกทีก็ได้
‪จะดีมาก
‪รูบี้ กรุณามาที่ครัว
‪ฉันมีเซอร์ไพรส์ที่คุณจะโอ้มายก๊อดเลย
‪เรื่องพิสตาชิโอ้แน่เลย
‪ถ้าไม่ใช่ ฉันจะสงสัยไปทั้งชีวิต ‪ว่าเขาเน้นคําว่า "โอ้" ทําไม
‪ฉันซื้อถั่วพิสตาชิโอ้แพงๆ ที่ชอบถุงใหญ่มาให้
‪แล้วเอาใส่โถสวยๆ ใบนี้เพราะเธอเป็นเพื่อนฉัน
‪และเราให้เกียรติกัน ‪และฉันไม่สนว่าเบื้องบนจะทําอะไรฉัน
‪ขอบใจนะมัลคอล์ม
‪ความอุทิศตัวต่อบริษัท ‪แบบคลุมเครือจะทําให้นายเป็นหัวหน้าที่ดี
‪พิสตาชิโอ้อร่อยโอ้มายก๊อด
‪พอเอามุกเล่นคําฉันไปใช้ ‪ทําให้ยิ่งรู้สึกดีกับความสัมพันธ์เราตอนนี้
‪พิสตาชิอร่อย
‪ยอดเยี่ยม ทําได้ดีมากทุกคน ‪สู้ๆ นะพวกเรา
‪เราใจดีเนอะที่แกล้งโง่
‪แยกไม่ออกระหว่างพิสตาชิโอ้ชั้นดี ‪กับถั่วรสชาติเหมือนขยะ
‪เราปล่อยมันไปทําไม
‪ก็ต้องยอมมั่งสิ ถ้าเขาถูกลดตําแหน่ง ‪คิดดูว่าหัวหน้าตัวจริงจะทําไง
‪จริง แล้วหลังจากวันนี้ ‪เขาคงไม่คิดมาเล่นงานเราเร็วๆ นี้
‪ใช่ คิดดูสิว่าเราจะทําอะไร ‪ถ้าเป็นเรื่องที่เราแคร์จริงๆ
‪- นั่นสิ นี่ไม่ชอบพิสตาชิโอ้ด้วยซ้ํา ‪- ไม่คุ้มเงินเลย
‪อัจฉริยะอยู่ไหนล่ะแอนนา
‪นั่นสิ อัจฉริยะอยู่ไหนล่ะ
‪เอลลิส ดรากอนผู้ยิ่งใหญ่กลัว ‪เพราะรู้ว่านี่อาจเป็นจุดจบเหรอ
‪นั่นสิ เอลลิส ดรากอนผู้ยิ่งใหญ่กลัวเพราะรู้...
‪จะบอกให้นะคุณฝาแฝด
‪มันไม่ยุติธรรมเลยที่แค่เพราะได้มรดก ‪ทุกคนเลยพูดว่าคุณไม่เคยต้องดิ้นรน
‪ทั้งที่คุณไม่ได้รับสืบทอดคุณสมบัติที่ดีมาเลยสักอย่าง
‪วิทยาศาสตร์คืออะไร
‪ผิด มันคือนวัตกรรมและพลังร่วม ‪นวัตร่วม พลังกรรม
‪- แปลว่าอะไรไม่รู้ ‪- ปกติรับได้นะที่ไม่รู้
‪แต่ครั้งนี้รับไม่ได้ ที่ผ่านมาทําอะไรบ้าง
‪จะบอกให้ว่าทําอะไร แชซหรือทีเจ
‪เราเตะอัดกล่องดวงใจชีวิตแม่งไง
‪- แล้วเกณฑ์ที่เราวางไว้ให้ล่ะ ‪- ใช่ แล้ว...
‪- อย่า ‪- จะบอกอะไรให้เรื่องเกณฑ์
‪เราไม่เพียงจะทําได้ตามเกณฑ์ ‪แต่เราจะผูกมิตรกับมัน
‪เพื่อนซี้ปึกจนถ้าขอให้ไปส่งสนามบิน
‪มันจะตอบตกลงโดยไม่ลังเล ใช่ไหมแอนนา
‪ใช่ แล้วตลอดทางที่ไปเขาจะถามว่า ‪"บินกลับกี่โมงเหรอ"
‪แล้วเราจะพูดว่า "ไม่เป็นไร นั่งแกร็บได้"
‪แล้วเขาจะบอกว่า "อย่าเหลวไหลสิ ‪เราจะไปรับ เกณฑ์จะมีไว้ทําไม"
‪- คืนเวทีให้ผมด้วย ‪- กลับไปที่คุณ เอลลิส
‪- รู้อะไรไหม นี่ตอแหลอยู่ ‪- และการตอแหลคือนวัตกรรมสร้างสรรค์
‪ไม่ใช่
‪ความจริงคือเราทําตามเกณฑ์ให้ไม่ได้
‪ผมตั้งใจจะเข้ามาวางภูมิ ‪ให้ทุกคนอึ้งทึ่ง แต่ผมไม่อยากทํา
‪เพราะวันนี้ผมได้เรียนรู้อะไรจากเด็กหนุ่ม
‪ว่าแค่เพราะสิ่งนึงมันไม่เกิดขึ้นตอนที่คุณต้องการ
‪มันไม่แปลว่าเขาทําผิดซะหน่อย
‪ผมกําลังทํางานตามเวลาที่เหมาะกับผม
‪ผมก็เป็นของผมแบบนี้ ‪แล้วถ้าคุณมีปัญหาก็เรื่องของคุณ
‪เขาปฏิเสธเราเหรอ
‪ผมชอบความมั่นใจของเขามากเลย
‪ผมคิดค้นอะโวคาโดผิวไม่ช้ําขึ้นมานะ
‪อีกทั้งยังได้พัฒนาตับอ่อนเทียม
‪ที่ราคาถูกจนขายแพ็กละสามอันที่แม็คโครได้
‪ดังนั้นเชื่อเถอะเมื่อผมบอกว่า ‪เราหาทางทําโปรเจกต์คาร์บอนสําเร็จแน่
‪มันสําคัญเกินไปที่จะไม่ทํา ‪แต่ผมจะทําตามเวลาของผม
‪ไม่ใช่ตามคุณ
‪ทุกท่านคะ เมื่อสักครู่คือคุณเอลลิส ดรากอนผู้สง่า
‪- คิดเหมือนกันไหม ‪- ตลอด เราแค่ล้มเหลวชั่วคราว
‪เราจะขยี้มันซะ
‪ใจตรงกันจนไม่ต้องคุย
‪ไม่เห็นต้องคุย
‪- เป็นไงบ้าง ‪- เขาทําได้ดีมาก
‪ดี
‪รู้ไหมแจ็คสัน
‪เขาอาจไม่ค่อยแสดงออก ‪แต่เขาแคร์ความคิดคุณนะ
‪เพิ่งเห็นกับตา
‪ขอบคุณครับ
‪- จัดการแล็บได้หรือยัง ‪- หงอยไปเลย
‪พ่อทํามาให้
‪แซนด์วิชทาแยม
‪แยมล้วนๆ
‪ตอนนี้ไม่อยากกินแยม
‪มันเป็นสัญลักษณ์ ‪พ่อคิดได้จากสิ่งที่ลูกพูดออกมา
‪แล้วเอาไปพูดต่อ แต่มาดมั่นและบุคลิกดีกว่า
‪ว่าลูกควรกําหนดเองว่า ‪พร้อมจะกินเนยถั่วเมื่อไร
‪คนอื่นไม่มีสิทธิ์
‪ครับ
‪งั้นขอบคุณนะ
‪- วันนี้เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี ห้องแล็บน่าตื่นเต้นมาก
‪ที่จริงผมรู้สึกว่ามีงานค้างคาอยู่ ‪เพราะงั้นผมอาจอยู่ต่ออีกพักนึง
‪ชิบเป๋ง ลูกจะอยู่ต่อ
‪- เพราะอยากอยู่กับพ่อ ‪- ไม่ใช่ นี่จะร้องเพลงเหรอ อย่านะ
‪ลูกฉัน ลูกชายจะอยู่กับฉัน
‪และเราจะสนุกสนาน ‪ทุกๆ คืนและทุกๆ วัน
‪- ร้องต่อ ‪- ไม่
‪ลูกไม่อยากร้องเพลง
‪ลูกไม่อยากเต้นรํา
‪แต่ลูกจะอยู่ต่อแล้ว ‪มีโอกาสอีกเยอะถ้าจะทํา
‪ฝันดีๆๆ
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล