Mój tata ma zakładnika.
Jeden gość w jednej piwnicy. Coś wymyślimy.
Nie ma co myśleć. Wypuszczamy go. Już.
Masz absolutną rację. Powinniśmy to rozważyć.
Czy to ma być burza mózgów?
Jeśli ten terapeuta powie komuś,
że został - powiedzmy - ugoszczony wbrew sobie,
ojciec trafi za kratki, a firma upadnie.
To trzymamy go tam do śmierci i zamurujemy w ścianie?
Skądże. Ale doceniam nowe pomysły.
Idę go wypuścić.
Boże. Zafiksowałeś się na tym wypuszczeniu.
Myślałem, że wyjeżdża.
Wracam do baru i kogo widzę na scenie, tuż za mną?
- Nie. - Z fletem w ręku.
- Boże, twojego syna! Gęsia skórka. - Prawda?
Potem zaczyna się karaoke...
Co się tu dzieje?
Teraz już nic.
Zmierzałem do dramatycznego zakończenia.
Zamykajmy te drzwi.
No proszę. Wszystko gra. A tak się negatywnie nastawiłeś.
Nie, nie. Zaraz. Mój tata pana nie porwał?
Czyli ty jesteś Jackson.
Witaj.
Faktycznie. Nasza relacja była na początku wyzwaniem,
ale podoba mi się tu.
Obiady, bilard. Jutro mamy wieczór filmowy.
Nigdy nie widział Fargo. Nic mu nie mówcie.
To dobra wskazówka dla nas wszystkich. Nic nikomu nie mówić.
Zanim poznałem twojego tatę, byłem na złej drodze.
Groziłem mu. Szantażowałem go.
Ale pomógł mi wrócić na właściwe tory. Uświadomił mi, że nie chcę taki być.
Dałem ci po prostu czas na refleksję.
Nie!
Ty mnie uratowałeś.
Uświadom to sobie.
Jezu Chryste. Jak to możliwe, że nawet jak kogoś porwiesz...
Raczej dasz mu czas dla siebie.
...ten ktoś chwali cię i ci dziękuje?
Większość ludzi potrafi wyrażać wdzięczność.
Wcale nie. Jest o tym parę książek.
Jackson, wydajesz się bardzo skupiony na tym, co się dzieje tutaj.
Ale powiedz mi, co się dzieje tu.
Tak, zajmijmy się tym.
Mam do ciebie pytanie.
Rozmawialiśmy z twoim ojcem o stracie jego żony,
ale jak ty się czujesz po stracie matki?
Moje zdrowie psychiczne budzi tu najmniej wątpliwości.
Nie najmniej.
- Unika pytania. - Typowe unikanie.
- Smutne. - Ból aż huczy.
Ogłusza. Ale nie słyszę, jak radzisz sobie z żałobą.
- Zajmijmy się tym. - Nie.
Niczym się nie zajmujmy. Twoje porwanie kogoś ma być o mnie?
No dobrze. Będzie tak. Szantażowałeś Ellisa. To nielegalne.
Ty natomiast go uwięziłeś. Też kiepsko. Więc jesteście kwita.
Możesz też już iść.
Może ma rację.
- Może na mnie już czas. - To dzieje się tak szybko.
Dzięki za ratunek.
Obiecaj, że obejrzysz Fargo.
Boże.
I Sierpień w hrabstwie Osage.
Ty.
Chodźmy.
Byłoby świetnie, gdybyś w opinii dla zarządu opisał go jako skupionego
i niedorzecznie zdrowego psychicznie. Podkreśl to.
Uwielbiam go.
To niedorzeczne.
Czego byś nie zrobił, wszystko idzie po twojej myśli.
Nieprawda.
No i spóźniłem się na lot.
Idealnie.
NIESTABILNY
Dlaczego bez masła orzechowego?
Za wcześnie na coś z orzechami.
Właśnie o to martwiliśmy się z Lesliem.
Nie smarujesz kanapki masłem orzechowym, bo to ostatnie, które zrobiła mama.
Albo chciałem zjeść z samym dżemem.
- Tylko potwór by tak jadł. - Paddington to robi.
To gadający niedźwiedź, czyli w sumie potwór.
Zjedz masło orzechowe. Poczuj żałobę.
Dobra. Chodzi o mamę, ale nie chcę o tym gadać.
- Płakałeś od pogrzebu? - Nie ucz mnie żałoby.
Gdybyś był w niej lepszy, nie musiałbym. Nie tłum jej w sobie.
Jeśli zostaniesz, pokażę ci, jak należy czuć.
Porywa terapeutę i już specjalista.
Nie było już lotów, więc będę tu jeszcze jeden dzień.
- Chcę iść do laboratorium. Cicho. - Tak?
Znajdziemy ci porządną koszulę, poprawimy to coś z włosami.
I do roboty.
W parę sekund od ekscytacji do krytyki.
Nie słyszę cię w tej koszuli.
Malcolm.
- Pijesz za dużo kawy. - Przepraszam. Zapłacę.
Żartuję. Mam to gdzieś. Czemu nikt nie rozumie moich żartów?
- Czekam na odpowiedź. - Aha...
- Żartowałam. - Dobre.
- Czemu nikt nie rozumie moich żartów? - To żart.
Nie, tym razem nie.
Aha...
To żart. Czemu nikt nie rozumie moich żartów?
- Cierpię. - Fajnie.
Przez ostatnie dziwactwa Ellisa zarząd się nam przygląda.
Trzeba ciąć koszty.
Ellis lekkomyślnie awansował cię z asystenta na kierownika projektu,
więc zrób porządek w Red Lab.
- Dam radę. Tak. - Super. Najpierw budżet na jedzenie.
- O rety. Uwielbiają jeść. - No to będą uwielbiać to mniej.
Dopiero zaczynam je nadzorować. Nie chcę, żeby myślały...
Że się sprawdzasz?
Może kierownik to za dużo?
Awans nie jest dla każdego.
Nie. Zrobię to.
Dalej. Z odpowiednią intonacją na pewno się sprawdzi.
Cześć. Jak tam?
Robię to.
Brawo. A co robi?
Pewnie nic.
Martwię się o Jacksona. Za mało płacze.
Nienawidzę płakać. Robię to tylko raz w roku przez 12 godzin.
Chce już wrócić do Nowego Jorku, bo wszystko tutaj przypomina mu matkę.
Gdyby po prostu odbył żałobę, byłoby mu lżej.
- I może by został. - Byłoby wspaniale.
Ale wspaniale byłoby też, gdyby istniała firma, gdzie mógłby zostać.
- Tak. - Czyli zgadzamy się.
- Chcemy, żeby Jackson płakał i został. - I żeby było gdzie.
A w tym celu zarząd musi zobaczyć jakieś postępy.
Bo rozważają zastąpienie cię.
Głupi bliźniacy Wiffleball.
Wallerson. Ale cały zarząd się denerwuje.
Zwołali zebranie o drugiej. Miało być wczoraj,
ale byłeś zbyt zajęty pląsaniem po gabinecie z jajami na wietrze.
Bo umiem przeżywać żałobę.
No dobra. Zamknę się w gabinecie, w ubraniu.
I nie wyjdę, dopóki nie doznam olśnienia.
- Wierzę w ciebie. - Ja też.
- Super. - Martwi mnie Jackson.
- Ale nie spowolni cię to. - Zobaczymy.
Jackson? Co ty tu robisz?
Cześć, Luna.
Mam szalony pomysł à propos projektu węglowego.
- Wziąłem biomasę. Mogę? - Pewnie.
Twój tata ją stworzył. Jesteście jakby rodzeństwem.
Racja. Mogę jej dokuczać, ale tylko wtedy, kiedy nie ma dorosłych.
Hej, grubasku.
Czyli body shaming?
Przepraszam.
Pakujesz mnie tylko w kłopoty.
Fajnie, że zwiększyliście
wskaźnik pochłaniania węgla przez biomasę 9942 razy.
Imponujące. Większość zaokrągla to do 10 000.
- Nie znoszę niedokładności. - To nowe palenie.
Jak będę chciał, sam poproszę o przybliżenie.
Ale nigdy nie poproszę.
Pokazać ci mój szalony pomysł?
W samolocie czytałem publikację naukową...
- Czytasz je dla przyjemności? - Nie.
- Ja czytam. - Ja też.
Była o cyklinach G1 i ich roli we wzroście komórek przed mitozą.
Mów dalej.
Skoro rozmiar komórek można określić na podstawie liczby rybosomów,
ograniczenie syntezy cyklin...
- Może ograniczyć wzrost komórek. - A mniejsze komórki...
- To większa powierzchnia i... - Pochłanianie.
- Współczynnik masy... - Byłby niesamowity.
Mam chłopaka.
To świetnie. Świetna sprawa. To jest świetne. Wszystko jest świetne.
Świetnie. Muszę udać... Odebrać telefon.
Cześć, Jackson.
Chyba się z nim umówię.
Naprawdę?
To ciacho. Fajnie, że się mnie trochę boi. Chyba wczoraj zaiskrzyło.
Często u ciebie iskrzy. Z baristą, jego szefem, moimi rodzicami.
Kochają cię. Ale nie umawiaj się z nimi.
Zaraz. Chyba nie podoba ci się Jackson?
Mnie? Nie, mam chłopaka.
- Ale go nie lubisz. - Lubię go.
- Nie za bardzo. - Wystarczająco.
To znaczy bardzo. Umów się z Jacksonem. Co mi tam.
Hej, hej. Jak tam życie w Red Labie?
Najważniejszym laboratorium, które ratuje świat, pochłaniając węgiel.
- Wydaje nam się, że czegoś chcesz. - Nonsens.
Wiecie, że się przyjaźnimy i zawsze tak będzie,
mimo że zarządzam teraz w sumie tutaj wszystkim.
To wciąż mi wygląda na pomyłkę.
Żartownisie.
Po prostu... za dużo wydajecie na jedzenie.
Dla mnie spoko, ale grube ryby na górze panikują. Tak już mają.
Uciskają robotników. Robotnice.
Jemy bez zmian. Coś jeszcze?
- Może... - Nie. Coś jeszcze?
Pokazuję siłę.
Kupujecie strasznie drogie pistacje. Może po prostu...
- Odbiło ci? - Nie odbierzesz nam pistacji.
Zabierasz nam przekąskę dającą energię do ocalenia świata?
Wszyscy bardzo się teraz boimy.
Wrócimy do tego, jak zorientujemy się, co tu zaszło.
- Nowa relacja. Ustalamy zasady. - Aha. Jak przywalając komuś w więzieniu.
Myśl.
Tak!
Nie.
I jak? Wymiatasz?
Nie. Co jest?
Ta piosenka kojarzy mi się z żoną.
Słyszysz coś?
Jackson miał 10 lat. Byliśmy na Bali.
Nie mógł zasnąć w obcej willi,
więc Katie śpiewała mu to do poduszki.
To bardzo zdrowe, że to robisz.
Ale mam to zrobić później?
- Dobrze. - Dobra. Czas się skupić.
Nie pomogło.
Może jeśli Jackson usłyszy tę piosenkę, otworzy się i rozpłacze jak człowiek.
Chryste.
- Zaraz wrócę. - Skąd?
Chcę niespodziankę!
Croissanta!
- Tak. Komórki są coraz mniejsze. - A filamenty nie tracą integralności.
Pokaż.
- Możemy razem. Masz cudnie małą głowę. - Dziękuję?
A gdyby zwiększyć aktywność kinazy cdc2?
Genialne.
Boże, ale jest fantastycznie.
Zgadzam się.
To okazja
na szalenie drogie pistacje.
Dobra. Chyba. Skoro tak.
No więc
myślę, żeby się z tobą umówić.
Co? Ze mną?
- Jackson, potrzebuję cię. - Ale jest ciekawie.
Opowiesz mi. Chodź.
- Wow. No proszę. Odważyłaś się. - Myślisz, że za szybko?
Nie. Szanuję to. Ja po 2 latach powiedziałam Brianowi o jego małej głowie.
Ellis?
Ellis.
Mówiłem, żebyś się nie zakradał. Jestem wyszkolony.
- Przepraszam. Ręce nie bolą? - Nie. Też są wyszkolone.
Co to jest?
Moja nowa misa dźwiękowa z Tybetu. Albo Senegalu.
Z Bostonu. Uspokaja umysł. Liczę na to, że pomoże mi się skupić.
Nie chcę cię rozpraszać. Masz dużo zajęć.
Chyba że interesuje cię, co u mnie, a jest dość ciekawie.
- Nie będę wścibski. - Nie, powiem.
Zmniejszam budżet na jedzenie w Red Labie,
ale nie rezygnują nawet z drogich pistacji.
To test. Naukowcy tak robią.
A co ja mam robić? Mógłbyś spytać i odpowiedzieć.
Potraktuj to jak wojnę. Plażę zajmuj centymetr po centymetrze.
Może zacznij od podmienienia drogich pistacji na tańsze.
I one się na to zgodzą?
Masz mętlik w głowie.
Pomogę.
Co się dzieje? Z tatą w porządku?
Dziś zebranie zarządu, ale ma zastój. Żeby go nie miał, ty musisz go nie mieć.
Nie mów mi, że mam tam wejść i płakać.
Boże, ale ty jesteś mądry.
Właź i płacz.
Malcolm, na Boga...
Nie słyszy cię.
Anna. Co się dzieje? Byłem w misie.
Wyjaśnię ci.
- Wyjdź. Już wiesz. - Robi się.
Czekaj. Weź misę.
Rozwiąże wszystkie twoje problemy.
Zaufaj misie.
I oczywiście pałce.
Dziękuję.
No to wszystko się ułożyło.
Czekaj. Dobrze, że jesteś.
Nie będę dla ciebie płakać.
A może ja?
Choć mam jeszcze dziesięć miesięcy. Może krzyk?
Nie musisz płakać. Chcę ci opowiedzieć historię.
Mamy rok 2005, miejsce: Bali. Szczęśliwa rodzina z totalnie żywą matką...
Tato. Przestań. Zostaw to.
To, że nie przeżywam żałoby jak ty, nie znaczy, że robię to źle.
Tęsknię za mamą codziennie,
ale przeżywam żałobę po swojemu, bo jestem sobą.
Jak ci to nie pasuje, twoja sprawa.
Ja widziałam jego łzy.
Trudno było je zauważyć, bo był wkurzony, ale widziałam.
Misja zakończona. Wracamy do ratowania stanowiska.
Jestem złym ojcem? Dlatego nie chce spędzać ze mną czasu?
Nie, Ellis. Po prostu ci zależy.
Ojcowie niektórych dzieci nigdy nie zmuszają ich do płaczu.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Słuchaj. Jeśli to zebranie to dla ciebie za dużo, nie ma sprawy.
Coś wymyślę.
Nie. Damy radę. Mamy...
57 minut?
Co ja dziś robiłem?
Zaraz. Powtórz to.
IDEALNE PISTACJE
ZWYCZAJNE ORZECHY W ŁUPINACH
Zaufaj misie.
Nie wspomnisz o tym, że zaprosiłam cię na randkę?
Mówiłaś, że o tym myślisz.
Czyli ja mam odwalać całą robotę? Mam nadzieję, że nie w seksie.
Słuchaj, przepraszam.
Chcę iść z tobą na randkę. To chodźmy. Może dzisiaj?
- Nie mogę. Może w piątek? - Jutro wyjeżdżam.
Czyli cały ten taniec godowy był na nic?
Nie wiedziałem, że myślisz tylko o piątku, kiedy myślałaś o tej randce.
Może następnym razem znów prawie się umówimy.
Chętnie.
Ruby, pozwól do kuchni.
Mam niespodziankę, która nie była za twarda do zgryzienia.
Na bank orzechy.
Inaczej wieki będę się zastanawiać, dlaczego tak to ujął.
Kupiłem duże opakowanie waszych pistacji
i wsypałem je do tej misy, bo się przyjaźnimy i szanujemy.
Niech grube ryby robią ze mną, co chcą.
Dziękujemy.
Twoja wątpliwa etyka pracy zrobi z ciebie świetnego szefa.
Twarde sztuki.
To, że odpowiadasz podobnym żartem, dobrze nam wróży.
Są pistacjowyszne.
Doskonale. Dobra robota. Oby tak dalej.
To miłe, że udawałyśmy idiotki,
które nie potrafią odróżnić dobrych pistacji od tych śmieci.
Ale po co?
Coś trzeba mu dać. A jeśli trafiłby tu prawdziwy szef?
Racja. Poza tym teraz na jakiś czas da nam spokój.
Właśnie. Wyobraź sobie, gdyby to było coś ważnego.
- Aha. Nie lubię pistacji. - Totalne zdzierstwo.
Gdzie twój geniusz, Anno?
Właśnie, gdzie twój geniusz?
Wielki Ellis Dragon boi się, bo wie, że to może być koniec?
Aha. Wielki Ellis Dragon boi się...
Wiecie co, bliźniacy?
To nie fair. Mówi się, że dzięki spadkowi wszystko macie podane na tacy,
choć nie odziedziczyliście żadnych zalet.
Czym jest nauka?
Źle.
To innowacja i synergia.
Sinnowacja.
Inner-gia.
- Nie wiemy, co to znaczy. - Zwykle to nie problem.
Ale teraz chcemy wiedzieć, co robicie.
Zaraz ci to powiem,
Chaz albo TJ.
Dajemy życiu kopa w jaja.
- A wyznaczony cel? - Właśnie, a...
- Nie. - Porozmawiajmy o celu.
Nie tylko do niego dotrzemy,
ale się z nim zaprzyjaźnimy.
Tak bardzo, że jak poprosimy o podwiezienie na lotnisko, zgodzi się.
Prawda, Anna?
Prawda. Spyta: „O której macie lot powrotny?”.
My na to: „Nie. Uber wystarczy”.
A on: „Nie wygłupiajcie się. Odbiorę was. Od czego są cele?”.
- I do mnie. - Ellis, kontynuuj.
Wiecie co?
To stek bzdur.
A stek bzdur to innowacja.
Nie.
Nie, nieprawda.
Nie uda nam się osiągnąć tego celu.
Chciałem tu wam pokazać trochę fajerwerków, ale nie.
Pewien młody człowiek nauczył mnie dziś,
że jeśli coś nie dzieje się na czas, nie znaczy to, że dzieje się coś złego.
Pracuję nad planem, który będzie pasował mnie.
Jestem, kim jestem. Jak macie z tym problem, wasza sprawa.
On odrzuca nas?
Ale mnie pociąga jego pewność siebie.
To ja stworzyłem nieciemniejące awokado.
Opracowałem też bioniczną trzustkę.
Tak tanio, że można je sprzedawać w trójpakach.
Uwierzcie mi więc, że rozgryziemy ten projekt węglowy.
Jest zbyt ważny, by było inaczej. Ale w moim harmonogramie.
Nie waszym.
Panie i panowie, wspaniały Ellis Dragon.
- Myślisz o tym, co ja? - Zawsze. Przejściowe problemy.
Zniszczymy go.
- Czy my w ogóle musimy coś mówić? - Nie.
- I jak? - Wypadł świetnie.
To dobrze.
Jackson,
nie zawsze to okazuje, ale liczy się z twoim zdaniem. Właśnie to widziałam.
Dzięki.
- Laboratorium pod kontrolą? - Absolutną.
Proszę.
Kanapka z dżemem.
Z samym dżemem.
Nie mam ochoty na dżem.
To taki symbol. Zrozumiałem coś z twoich słów,
które potem powtórzyłem lepiej i pewniej.
To ty powinieneś zdecydować, kiedy będziesz gotowy na masło orzechowe.
Nikt inny.
Dobra.
No to dzięki.
- Jak minął dzień? - Dobrze. W laboratorium było świetnie.
Czuję, że mam tam niedokończone sprawy, więc może zostanę tu jakiś czas.
O Boże, zostaniesz.
- Bo chcesz być ze mną. - Będziesz śpiewać? O nie.
Mój syn Mój syn zostanie ze mną
Będziemy się dobrze bawić Od rana po noc ciemną
- Teraz ty. - Nie.
On nie chce śpiewać
On nie chce tańczyć
Ale ze mną zostanie I czasu na to wystarczy
Dobranoc.
Dobranoc
Napisy: Katarzyna Puścian