‪(ฟอร์จูน ‪ชายผู้นี้อาจกอบกู้โลกหรือไม่)
‪(โรลลิ่งสโตน ‪เอลลิส ดรากอนอยากจัดการพลาสติกแ*#ง)
‪เกาะไว้นะเพื่อนยาก
‪ซึ้งจริงไรจริง
‪ไม่ เราจะไม่ทําแบบนั้น
‪เราจะทําแบบนี้ต่างหาก
‪ใช่ เราไหว
‪อรุณสวัสดิ์เบคกี้
‪ไงจอห์น อาร์โลเป็นไงบ้าง
‪ลูกเลิกตื่นกลางดึกแล้ว
‪บอกแล้วว่าเดี๋ยวก็ลงตัว
‪เมลิสซ่า ผลคํานวณอัตราส่วนไทมีน ‪ที่ใช้เป็นตัวกระตุ้นสวยมาก
‪- ขอบคุณค่ะหัวหน้า ซึ้งจัง ‪- ผมก็ซึ้งที่เรามีคุณ
‪อ้าว พีท คนนี้ใครเอ่ย
‪โซเฟียลูกผมครับ พอดีหาคนฝากเลี้ยงไม่ได้
‪คงไม่ว่าอะไรนะครับ ลูกไม่เกะกะแน่นอน
‪ไม่ว่าอยู่แล้ว ‪โซเฟีย คนเก่งต้องเกะกะไว้
‪อยากรู้ต้องถาม ‪ตั้งแง่กับสิ่งที่คนคิด จงเป็นตัวป่วน
‪โวยวายบ้างก็ดี
‪จะลองดูค่ะ
‪คนดี รู้ไหมว่าที่นี่เราทําอะไรกัน
‪เทคโนโลยีชีวภาพ
‪ใช่ แต่รู้ความหมายของคํานั้นที่ฟังดูสําคัญไหมล่ะ
‪เทคโนโลยีชีวภาพหรือไบโอเทค ‪คือการวิจัยและพัฒนานวัตกรรม
‪ด้วยการปรับแต่งสิ่งมีชีวิต ‪เพื่อเป้าหมายของมนุษย์
‪โอเค งั้นพอเข้าใจเนอะ
‪รวมทุกอย่างตั้งแต่ ‪การตัดต่อพันธุกรรม เชื้อเพลิงชีวภาพ
‪หรือการสร้างเอนไซม์เหมือนที่คุณทํา
‪ที่สามารถแปลงอ้อย ‪ให้กลายเป็นสารคล้ายพลาสติก
‪ที่ย่อยสลายทางชีวภาพได้
‪- ตามหลักแล้วมันไม่ใช่พลาสติก ‪- ก็บอกว่า "คล้าย" ไง
‪มันคือโพลีเอทิลีน
‪ที่จริงต้องเรียกว่าไบโอ-โพลีเอทิลีน
‪- รู้น่า ‪- ไม่รู้อย่าแถ
‪- คนคิดค้นจะไม่รู้ได้ไง ‪- หนูก็สงสัยอยู่เหมือนกัน
‪ในครัวมีโกโก้พัฟให้กินนะลูก
‪โอเค ฉันจะไปกินโกโก้พัฟ
‪ในครัวของฉัน ที่บริษัทของฉัน ซึ่งฉันก่อตั้ง
‪เข้าใจดี เท็ด เอลลิสกําลังไปได้สวย
‪เหมือนเมื่อคืนจะโต้รุ่งที่แล็บด้วย ‪ฉันรับรองว่าเขามีสมาธิแน่วแน่
‪ไม่ชอบช้อนที่นี่สักคัน
‪เดี๋ยว ไม่สิไม่แคร์
‪บอร์ดบริษัทประหม่า
‪แต่รู้ไหมผมชอบอะไร ‪ตู้ซาวน่าอินฟราเรดในออฟฟิศผม ขอบคุณ
‪ฉันจะเป็นซีเอฟโอประสาอะไร ‪ถ้าไม่อนุมัติซื้อซาวน่าอินฟราเรด
‪ให้คุณเอาไปอบตัวจากข้างใน ‪เหมือนเบอร์ริโต้ที่ใส่ไมโครเวฟ
‪เวลาไขกระดูกอบอุ่นหัวผมแล่นดีกว่า
‪คุณไหวไหม ถามเพราะคุณดูจะ...
‪พูดตรงๆ เลยละกัน เพี้ยนขึ้น
‪เพี้ยนขึ้น หรือผมแค่คล้อยตามความงามของโลก ‪ที่ผลักผมไปในทิศทางที่ลึกซึ้งขึ้น
‪แปลว่าเพี้ยนเหมือนกัน
‪อีก 15 นาทีจะประชุมบอร์ด
‪พวกเขาจะอยากได้ยินว่าโปรเจกต์คาร์บอน ‪จะทําได้ตามเป้าล่าสุดอย่างแน่นอน
‪ฉันยื้อเวลาให้เต็มที่แล้วนะ
‪แต่คุณพลาดเส้นตายตลอด
‪เพราะงั้นตอนนี้คุณเสี่ยง ‪ถูกเด้งออกจากบริษัทตัวเอง
‪ฉันไม่ยุบหนอพองหนอด้วยนะ
‪ใจจะได้สงบ
‪ขอบคุณ แต่ใจฉันปั่นป่วนกําลังพอดี
‪หยุดหายใจ
‪ทางบอร์ดยังสังเกตด้วยว่า ‪นักบําบัดที่จ้างมาให้คุณหายไปแล้ว
‪ก็เลยสงสัยเรื่องนั้นเหมือนกัน
‪แอนนา เรากําลังทําสิ่งที่ไม่เคยมีใครทํามาก่อน
‪สิ่งที่จะเปลี่ยนโลกใบนี้
‪ซึ่งต้องใช้พลังสร้างสรรค์มหาศาล
‪และถ้าไอน์สไตน์พูดถูกว่า ‪"ความคิดสร้างสรรค์คือความฉลาดที่เล่นสนุก"
‪งั้นศัตรูของความคิดสร้างสรรค์ ‪ก็คือความเรียบร้อย
‪เข้าใจแล้วทําไมคนถึงศรัทธาคุณ
‪เจอกันในห้องประชุม ‪เก้าโมง 45 นะ อย่าสายล่ะ
‪แล้วอย่ากินทีละสองช้อน
‪เข้าประชุมสายแล้ว
‪อย่าเข้ามา
‪ว้ายตาย
‪ทําอะไรของคุณ
‪ผมอยากประชุมบอร์ดในห้องซาวน่าอินฟราเรด ‪ทุกคนจะได้จริงใจ
‪แล้วผมเดินหาผ้าขนหนู...
‪แต่ปรากฏว่าชอบโป๊มากกว่า
‪คุณน่าจะกลับมาทํางานเร็วไป
‪ไม่ใช่ ผมควรได้ใช้สมอง
‪เคธี่เพิ่งประสบอุบัติเหตุเมื่อสองสามเดือนก่อน
‪คุณแต่งงานกันมา 30 ปี บางที...
‪ไม่ เคธี่จะอยากให้ผมทํางานต่อ
‪ส่วนผมอยากให้เธอมีชีวิตต่อ
‪เอลลิส เสียใจด้วยที่เธอจากไปแล้ว
‪ขอบคุณ
‪ขอตัวสักครู่นะ
‪ผมอยากกลับไปเปลือย ‪ให้กล่องดวงใจสุดวิเวกได้สัมผัสลมเย็นๆ
‪ฉันจะเลื่อนประชุมบอร์ด
‪จะบอกพวกเขาว่าคุณโอเค แต่โดนค้างคาวกัด
‪ไม่ก็สูดขี้ค้างคาวเข้าไป ‪อะไรก็ได้เกี่ยวกับค้างคาว
‪ช่วงนี้ใครๆ ก็เหม็นค้างคาว
‪แอนนา
‪คุณช่วยเหลือผมมามาก ‪ผมเลยไม่อยากบอกเรื่องนี้ แต่คุณไม่ชอบแน่
‪เรื่องนักบําบัดที่บอร์ดจ้างมาให้ผม
‪คุณพระ
‪มัลคอล์ม คุณทั้งรักทั้งหลงเอลลิสหมดใจ ‪ยอมทําได้ทุกอย่างเพื่อเขา
‪- ใช่ ‪- งานจะถึงกําหนดส่งแล้ว
‪ฉันอยากให้เอลลิสกลับไปทํางานแต่เขากําลังดิ่ง
‪- ดิ่งขึ้นเหรอ ‪- ใช่มั้ง มัลคอล์ม
‪ภรรยาที่เขารักมากกว่าสิ่งใดเพิ่งตาย
‪เพราะงั้นเปรียบเหมือนเครื่องบินปีกหัก ‪เขากําลังดิ่งขึ้นฟ้า
‪รู้แล้ว ที่จริงดิ่งลง
‪เขาไม่ใช่แค่เสียเคธี่ไป แต่เธอช่วยให้เขามั่นคง
‪ถ้าปล่อยไว้สักอาทิตย์ เขาคงได้ไปเถียง ‪เรื่องฟิวชั่นกับกระรอกในสวนแน่
‪เขารักเคธี่ด้วยความเข้มข้นลึกล้ํา ‪ที่มีได้แค่กับดนตรีหรือบทกวี
‪เกือบเหมือนที่คุณรักเขาเลย
‪ฉันจะส่งคุณไปนิวยอร์ก
‪โอเค ทําไม
‪พาคนเดียวในโลก ‪ที่อาจช่วยให้เขามั่นคงได้เหมือนเคธี่มา
‪ได้เลย ใคร
‪โอเค ดีกว่าอาทิตย์ที่แล้ว
‪ใช่เหรอ
‪แน่นอน อาทิตย์ที่แล้ว ‪คุณนายเฟทเทอร์แมนทุบกําแพง
‪เพราะงั้นแปลว่านางก็คิดว่ามีพัฒนาการ
‪- เป็นอะไร ‪- ผมไม่อยากเล่นขลุ่ยด้วยซ้ํา
‪พ่อบังคับหรอก
‪โอ๊ย ปัญหาพ่อลูก อย่าให้ต้องเล่า
‪- งั้นอย่าเล่า ‪- เราทุ่มสุดตัวให้เขาภูมิใจ เนอะ
‪แต่ก็โดนบังคับให้เป็นอย่างอื่น ‪ต่อให้เราไม่อยากเป็นคนแบบนั้นเลย
‪และเราแอบหวังว่าสักวันมันจะเปลี่ยน ‪แต่พอรู้ตัวว่ายังไงก็ไม่เปลี่ยน
‪เราถึงยอมรับได้ว่า ‪ไม่ว่าเราจะรักเขามากแค่ไหน
‪เราก็ต้องถอยออกมา ซึ่งมันเจ็บปวด
‪แต่ขอบอกอะไรนะไรอัน ‪ถอยแล้วสุขภาพจิตดีขึ้นเยอะ
‪งั้นนี่เรียนเสร็จยัง
‪ไม่เลยเพื่อนยาก
‪การเรียนรู้ไม่มีวันจบสิ้น
‪เราต้องรู้วิธีรับมือ ‪ความสัมพันธ์พ่อลูกที่ซับซ้อนให้ได้ก่อน
‪เขาเก่งขึ้นเยอะ
‪ฉันเอง
‪นายเอง
‪เพื่อน ตายอดตายอยากไปไหม
‪อาชีพครูสอนขลุ่ยทําเงินน้อย ‪เลยไม่ค่อยกินข้าวนอกบ้าน
‪แถมซอสไก่มันกําลังไหล ‪ไปทางมันบด เลยต้องรีบกิน
‪กินอาหารแบบห้ามแตะกันงี้ชีวิตลําบากแย่
‪มันแตะกันได้ แค่จะไม่กินเฉยๆ
‪นายมาทริปค้างคืน ‪ใช้บัตรบริษัทเลี้ยงข้าวฉัน พ่อส่งมาทําไม
‪พ่อนายไม่ได้ส่งฉันมาซะหน่อย
‪เพื่อนเก่ามาเจอกัน ‪แบบไม่มีอะไรแอบแฝงไม่ได้เหรอ
‪ถ้าเพื่อนซื่อสัตย์น่ะได้
‪ก็ได้ แอนนาสั่งให้มา
‪- มีเป้าหมายจริง ‪- ว่าแล้ว
‪ได้คุยกับพ่อตั้งแต่งานศพแม่ไหม
‪สองสามครั้ง ทําไม
‪เขาดูเป็นไงบ้าง
‪สภาพไม่ดีเท่าไร
‪เอาแต่พูดถึงโปรเจกต์พิเศษ ‪ที่จะทําให้เขาเป็นมนุษย์ล่องหน
‪เขาอยากหายตัวไปเลย จิตแพทย์คงเป็นห่วง
‪บอร์ดหาจิตแพทย์มาให้แล้วนะ
‪เขาเดินตามเอลลิสอยู่สองสามวัน ‪แล้วก็หายตัวไป
‪ไม่ได้หมายถึงล่องหนนะ แต่หายตัวไปไร้ร่องรอย
‪ย้ํา ไม่ใช่ล่องหน
‪นี่ ฉันรักพ่อนะ แต่มัน...
‪งั้นไปช่วยผลักดันเขาที่แอลเอสิ
‪- ไม่ดีหรอกมั้ง ‪- แล้วถ้าฉันพูดว่า...
‪"ขอร้อง" ล่ะ
‪- จําตอนม.2 ที่ฉันได้รางวัลโครงงานวิทย์ได้มะ ‪- ไม่
‪ก็นั่นแหละ เพราะเอลลิส ดรากอนโผล่ไปไง ‪ทุกคนขอให้พ่อขึ้นไปกล่าว
‪แล้วพ่อก็ขึ้นไปกล่าวบนเวทีว่า ‪วิทยาศาสตร์ฉันถูกต้อง
‪แต่ต้องคิดให้ใหญ่ขึ้น ‪กล้าเสี่ยงมากขึ้น ว่องไว พังของ
‪ฉันทําฟาร์มมดนะเว้ย
‪สุนทรพจน์อย่างโดนอ่ะ ‪ฉันหันไปเรียนสายวิทย์เลย
‪หลงประเด็นละ
‪ที่ผ่านมา พ่อเอาแต่ ‪พยายามเปลี่ยนฉันให้เหมือนพ่อ
‪แล้วคนทั้งโลกก็บ้าจี้เชียร์ไปด้วย
‪ฉันเลยเลิกเรียนวิทยาศาสตร์ ‪แล้วหนีมาไกลห้าพันกิโลไง
‪อย่างน้อยตอนแม่ยังอยู่ก็ช่วยแทรกได้
‪แต่พอแม่ไปแล้ว มันเหนื่อยมาก
‪แจ็คสัน เอลลิสกําลังดิ่ง
‪ซึ่งฉันเพิ่งรู้ว่า "ดิ่ง" มันมีแต่ลงไม่มีขึ้น
‪นายเป็นญาติคนเดียวที่เขามี
‪ก็ได้ ยอมไป แค่ 24 ชั่วโมงนะ ขาดตัว
‪เยี่ยม แล้วนายจะเสียใจ
‪หมายถึงจะไม่เสียใจหรือเปล่า
‪เปล่า ฉันอยากให้นายคาดหวังต่ําไว้ ‪จะได้ไม่ผิดหวัง
‪จะบ้าตาย ตกลงไปทําไมวะเรา
‪เยี่ยม
‪- เข้ามา ‪- ไงครับแอนนา
‪แจ็คสัน มาจนได้
‪ดีใจที่ได้เจอนะ
‪- นั่งสิ ‪- โอเค
‪พ่อคุณกําลังทําโปรเจกต์ใหม่น่าตื่นเต้น
‪มันเป็นวิธีดึงคาร์บอนออกมาจากชั้นบรรยากาศ
‪เพื่อใช้ผลิตเป็นคอนกรีต
‪มันจะกักเก็บก๊าซที่ทําโลกรวนได้กว่าพันปี
‪แล้วจะกอบกู้โลกใบนี้ได้จริงๆ
‪- รักโลกใช่ไหม ‪- เป็นบางส่วน
‪- ยังคุ้มที่จะช่วยใช่ไหม ‪- เป็นบางส่วน
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ทีนี้นะ เอลลิสเป็นคนแปลกๆ ไม่เหมือนใคร ‪และเราชอบที่เป็นแบบนั้น รักเลย
‪แต่ตั้งแต่แม่คุณเสีย เขาก็...
‪ขอใช้คําว่า "พิลึกกว่าเดิมอีก"
‪แล้วนักบําบัดที่หามาให้ล่ะ
‪จะไปรู้เหรอ ขายแค่หายไป ‪คนเราหายตัวกันได้ จะให้ฉันทําไง
‪โอเค
‪ประเด็นคือพ่อคุณไม่เข้าห้องแล็บ ‪ไปทําโปรเจกต์สําคัญ
‪ที่จะช่วยโลกมาหลายอาทิตย์แล้ว
‪ซึ่งฉันรู้ว่าไม่เพอร์เฟกต์
‪แต่ทุกคนรักหมีขั้วโลกใช่ไหม ‪ไม่อยากให้มันตายเนอะ
‪เพราะงั้นเราต้องให้เขากลับเข้าห้องแล็บ ‪มันน่าจะดีกับเขาด้วย
‪ผมจะคุยให้นะ แต่คงไม่ได้อะไรขึ้นมา
‪- ดี คุณคือความหวังสุดท้าย ‪- ไงนะ
‪- รีบไปเลย ‪- รู้ไหมว่าพ่ออยู่ไหน
‪เพราะนี่เริ่มเสียใจที่มาแล้ว ‪ควรรีบคุยก่อนอยากถอนตัว
‪นี่วันอังคาร เขาไม่เข้าออฟฟิศวันอังคารแล้ว
‪- ทําไมล่ะ ‪- เลือกคําถามได้เก่งดีจังเลย
‪(ฮวนในล้าน รับจัดสวน)
‪แจ็คสัน มัลคอล์มบอกพ่อว่าลูกอาจแวะมาหา
‪ฮวน นี่ลูกชายฉันเอง
‪นักดนตรีน่ะเหรอ
‪นักเป่าขลุ่ย
‪หรือเรียกนักเล่นขลุ่ยนะ โทษที ‪พ่อรู้ว่าลูกเคยบอกแล้วแต่จําได้แค่
‪ว่ามันเป็นอาชีพที่ไส้แห้ง
‪ผมรู้ว่าโลกนี้ไม่ค่อยมี ‪คนเล่นขลุ่ยที่ประสบความสําเร็จ แต่ดีแล้ว
‪- อุปสงค์และอุปทาน อุปทานน้อย ‪- เพราะไม่มีอุปสงค์ไงล่ะ
‪นี่มาทํางานจัดสวนทําไม ‪ถามเรื่องตัวเลือกชีวิตอันนี้ดีกว่า
‪ฉันเคยสอนปรัชญา
‪- แต่อยู่มาคืนนึงมีคนบุก... ‪- ไม่ได้ถามคุณ ฮวน
‪เพราะถ้าพ่ออยากสร้างสรรค์ที่บริษัท ‪พ่อก็ต้องเปิดประสบการณ์ใหม่
‪ไหนว่าเสพยาปริมาณน้อยเพื่องั้น
‪- เขาเสพเยอะไป เต้นกับต้นไม้ ‪- งดงามจับใจขอบอก
‪แต่ใช่ พ่อพักยาอยู่
‪และในระหว่างนี้ งานนี้ทําให้พ่อมีชีวิตชีวา
‪และรู้สึกว่าตัวเองสร้างความแตกต่าง ‪ได้ในทันที เคยปูพื้นหญ้าหรือเปล่า
‪ไม่ ผมอยู่นิวยอร์กนะพ่อ ‪อาทิตย์ที่แล้วผมห้ามมวยหนูสองตัว
‪มาถึงตอนเช้ามีแต่พื้นดิน
‪แต่พอบ่ายแก่ๆ กลายเป็นสนามหญ้าเขียวชอุ่ม
‪เหมือนได้ให้กําเนิด
‪แก่สนามหญ้า
‪ดีจัง ขึ้นมาจากหลุมมา ‪พาผมไปดูโปรเจกต์ที่พ่อต้องทําหน่อย
‪หรือพ่อจะเอาพลั่วให้ลูก ‪ลูกจะได้รู้ว่าชีวิตนี้พลาดอะไร
‪ลองของใหม่บ้าง เปิดโลกตัวเองสิ
‪จะได้เหมือนพ่อมากขึ้นเหรอ ‪เสพยาทีละน้อย ร่วมรักกับต้นไม้
‪ไม่ได้มีเซ็กซ์ซะหน่อย เต้นรําอย่างเดียว
‪ใช่ไหม
‪ว่าแต่เหมือนพ่อแล้วมันผิดตรงไหน
‪ลูกเคยขึ้นปกนิตยสารไทม์กี่ครั้งไม่ทราบ
‪ผมไม่อยากเป็นพ่อ โลกนี้มีพ่อคนเดียวก็คับแล้ว
‪- เห็นเขาไปแบบนี้ปวดใจแทนเลย ‪- เขาไม่อยากมีฉันในชีวิต
‪- เพราะนายอยากเปลี่ยนเขาหรือเปล่า ‪- ฉันแค่อยากช่วย
‪เด็กก็งี้ อยากให้เราช่วย
‪แต่ก็อยากให้เรารักเขาอย่างที่เป็น
‪เราต้องทํายังไงถึงจะ ‪ยอมรับเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
‪แต่ก็ช่วยให้ไขว่คว้า ‪ชีวิตที่เขาจินตนาการไม่ถึงไปพร้อมๆ กัน
‪เฉลยสิ
‪ไปสิ ไปหาคําตอบกับลูก
‪ทําไมพวกนักปราชญ์ไม่เคยตอบตรงๆ สักทีเลย
‪ไฉนต้องให้ตอบตรงๆ
‪แจ็คสัน อย่าเพิ่งไป
‪ทําไม
‪พ่ออยากพาไปดูงานที่เราทําอยู่
‪ในห้องแล็บใช่ไหม
‪ก็ต้องห้องแล็บสิ ‪เอารถลูกขึ้นรถพ่อแล้วไปคันเดียวกันนะ
‪- สุดยอด นี่พืชเหรอ ‪- มันคือชีวมวล
‪หนาแน่นกว่าพืชหมื่นเท่า
‪- ที่จริงแล้ว... ‪- ประมาณหมื่นเท่า
‪9,942 เท่า
‪เช่นเดียวกับพืช ‪มันดูดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากอากาศ
‪ถ้ามีสักหมื่นลูกก็จะเท่ากับปลูกต้นไม้ล้านล้านต้น
‪- เก้าแสนล้าน ‪- ประมาณล้านล้านต้น
‪- ซึ่งจะดูดก๊าซ 40,000 ล้านตัน... ‪- 39,247
‪ประมาณ 40,000 ล้านตัน ‪นั่นก๊าซคาร์บอนที่ทําโลกรวน
‪ออกจากชั้นบรรยากาศในแต่ละปี
‪ตู้ม โลกชนะจ้า ‪สมน้ําหน้าไอ้พวกที่แช่งเรากับวิทยาศาสตร์
‪อะเคร
‪แต่ยังไม่หมด ‪รูบี้ บอกมาว่าโลกจะได้อะไรอีก
‪ไม่ นี่คิวฉายแสงของลูน่า ‪ลูน่า อธิบายง่ายๆ ห้ามใช้เลข
‪เมื่อมวลชีวภาพหนาแน่นสูงสุด
‪เราจะเติมเอนไซม์
‪ที่แปลงคาร์บอนเป็นวัสดุที่ใช้ทําคอนกรีตได้
‪ตู้ม ไปลงนรกซะไอ้เวร
‪โทษที บางทีนี่ก็คุยกับชาวบ้านไม่เป็น ตู้ม
‪เรากําลังทดลองกับเอนไซม์ตามดีไฮโดรจีเนส
‪แต่การถ่ายทอดอิเล็กตรอน ‪ระหว่างเพอร์ออกซิเดสยังไม่พอ
‪ลองแยกโอซิโดริดักเทส ‪ที่ไม่ต้องพึ่งพาออกซิเจนออกมาดูหรือยัง
‪- เขาฉลาดกว่าเราป่ะเนี่ย ‪- พ่อแม่ฉันคิดว่างั้น
‪ไร้สาระ พวกคุณฉลาดปราดเปรื่อง ‪คนนี้ก็ด้วย
‪ถึงแม้จะเอาปัญญาไปเป่าท่อมีรูก็เถอะ
‪ขอบคุณ ดีใจที่มา
‪รูบี้ศึกษาการฟื้นฟูสภาพเนื้อเยื่อที่เอ็มไอที
‪แจ็คสันก็ศึกษาเหมือนกัน ‪ตอนที่เรียนตรีสาขาวิศวกรรมที่คอร์เนลล์
‪ก่อนจะเลือก "ไปทางอื่น"
‪เหรอ ฉันวิจัยกับจมูกเทียม
‪เจ๋ง ผมวิจัยกับนิ้วหัวแม่เท้า ‪จมูกของเท้า
‪อาจารย์ฉันคนนึงปลูกจู๋ขึ้นมา จมูกของเป้า
‪- ลูน่า ‪- สัมผัสได้เหมือนกัน
‪ผมจะพาไปดูอะไร
‪ไงนะ
‪ผมมาแค่คืนเดียว เพราะงั้น...
‪อย่าตกหลุมรักคุณใช่ไหม ‪ขอบคุณที่เตือน ฉันหลงรักชาวบ้านตลอดเลย
‪เปล่า ไม่ได้จะสื่องั้น ‪ที่ผมจะสื่อคือ...
‪ผมจะไปหาพ่อ
‪พากลับมานี่ให้ทีสิ เขาไม่ค่อยแวะมาเลย
‪ได้เลย
‪โห่ นี่ต้องดูคุณเดินจากไปเหรอ ‪แบบนี้จะอดใจยังไงไหว
‪ลูน่า พ่อผมไปไหน
‪ไอ้ชิบเป๋ง
‪เรากําลังทําเสื้อคลุมล่องหน ยังไม่ได้ผลเต็มร้อย
‪ยังต้องจัดการปัญหาคลาสสิก ‪เรื่องที่ปิดตาไม่ได้
‪ผ้ามันต้องเจาะรูให้มองออกมาได้
‪ทําให้ดูเหมือนตาสองข้างลอยอยู่ในอากาศ
‪ซึ่งแปลว่าไม่ล่องหนเลยสักกะนิด
‪เรียกว่าผ้าคลุม "ไอ้ชิบเป๋ง ไรวะเนี่ย!" ดีกว่า
‪- นาโนฟิลาเมนต์ ‪- ว่าไงนะ
‪อะไรก็ตามที่ใช้หักเหแสงไม่ให้สะท้อนออกมา ‪ต้องบางมากจนมองทะลุได้
‪- เราลองดูยัง ‪- เคยคุยไว้อยู่
‪ลุย จัดการให้สําเร็จ
‪ผมอยากให้แสงพูดว่า "เขาอยู่ไหน ‪ไม่รู้ ฉันไม่เคยไว้ใจหมอนั่นเลย"
‪ค่ะ ได้ มาทําให้แสดงปรี๊ดแตกกัน
‪แต่มันอาจใช้เวลาหลายปี ‪แล้วคืนนี้มีร้องคาราโอเกะ
‪- หวังว่าคุณจะ... ‪- ฉันไม่ร้อง
‪อันนี้เจ๋งไปเลย
‪ลูกจะชอบที่นี่
‪ไม่ อย่ามาเริ่ม ‪ผมไม่มาทํางานกับพ่อ ผมเล่นขลุ่ย
‪พูดออกไปแล้วติ๋มจัง
‪ก็มันขลุ่ยนี่นา
‪อย่างน้อยมาร้องคาราโอเกะสิ
‪รูบี้จะไปด้วยนะ ‪เธอเด็ก ฉลาด ยังไม่เคยเห็นลูกเล่นขลุ่ย
‪ผมไม่ตํากับรูบี้หรอก ‪แล้วเลิกกดดันให้ผมเป็นคนอื่นซะที
‪พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นคนอื่น ‪พ่ออยากให้ลูกเป็นตัวเองรูปแบบนึง
‪รูปแบบนึงเหรอ
‪- เป็นลูกในแบบที่ใช่ ‪- งั้นก็ไม่ใช่ผม
‪เป็นตัวลูกเอง แต่ปรับปรุงนิดหน่อย ‪อยากฟังไหมว่าอะไรบ้าง
‪ไม่ ผมไม่ใช่คนที่ต้องปรับปรุงซะหน่อย
‪ไหงหันมาพูดถึงพ่อล่ะ
‪พ่อชอบเป็นศูนย์กลางจะตาย ‪หิวแสงไปซะทุกเรื่อง
‪แล้วเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับพ่อ
‪- โอเค งั้นคุยเรื่องพ่อก็ได้ ‪- ดี
‪แต่ไม่ใช่ตอนนี้ พ่อต้องเลือกเพลงคาราโอเกะ
‪ไปด้วยกันสิ ไปด่าพ่อในงานก็ได้
‪(แพทส์)
‪ความโป๊ะเป็นศูนย์
‪แรงอ่ะ ร้องเพลงเดียวกันต่อจากฉันเลย
‪คงอยากสั่งสอนว่าตัวจริงต้องร้องยังไง
‪เรารู้จักกันด้วยเหรอ
‪สิ่งสําคัญคือคุณรู้จักตัวเองหรือเปล่า
‪ใช่เลย แอนนา เบนเนท ‪นักร้อง/ซีเอฟโอเบอร์หนึ่งวงการไบโอเทค
‪และใช่ นับรวมจีนเนตต์ ‪ที่ยูไนเต็ดเทอราพิวติกส์แล้ว
‪เสียงไพเราะเสนาะหู แต่อ่อนด้าน ‪เหตุผลแบบอุปนัยและการประมาณการเงิน
‪อย่ามา ยอมรับซะ ทุกคนรู้ว่าจริง
‪ว่าไง
‪หวัดดี ฉันแค่มาพัก
‪อย่าเข้าใจผิดว่าฉันไม่ชอบคนเสียงดัง ‪หรือพื้นที่คนเยอะ ชอบสุดๆ
‪ผมมาเพราะอยากคุยกับพ่อ
‪แต่ถึงตอนนี้ได้แต่ดูพ่อเอาเพลงดีๆ ไปร้องซะเสีย
‪นี่แหละผลลัพธ์ของการที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธพ่อ
‪แล้วคืนนี้มาทําไมเหรอ
‪หลายคนบอกว่าฉันควรผลักดันตัวเอง ‪ออกนอกเซฟโซนบ้าง
‪อือ มีคนบอกให้ผมปรับปรุงตัวเองด้วยเหมือนกัน
‪ตอนหกขวบ พ่อบังคับให้เล่นละครเวทีโรงเรียน
‪แล้วพ่อก็ตะโกนขัด
‪"ไม่มีใครเขาได้ยินเลย พูดดังๆ"
‪อายจนอยากร้องไห้ ‪แต่กลัวพ่อจะสั่งให้ร้องดังๆ ด้วย
‪เลยฉี่ราดแทน
‪- ฉี่เสียงดัง ‪- เรื่องเศร้าที่สุดที่เคยฟัง
‪ขอบคุณ เห็นไหม ฉันก็เข้าสังคมเป็นนะ
‪- พ่อคิดว่าผมคิดผิด ‪- เรื่องอะไร
‪ทั่วๆ ไป ผิดทุกอย่าง
‪แล้วคุณคิดว่าไง
‪ไม่รู้สิ ผมพยายามเล่นขลุ่ยหาเลี้ยงชีพอยู่
‪น่าจะคิดผิดละ ใครเขาจะจ้างนักเป่าขลุ่ย
‪คนที่อยากกําจัดหนูออกไปจากหมู่บ้าน
‪ในประวัติศาสตร์มีแค่หนเดียวเอง
‪แล้วชายเป่าขลุ่ยคนนั้นก็ไม่ได้ค่าจ้างด้วย
‪ก็จริง พ่อเขาคงบ่น ‪"ทํางานแลกเด็กหรือไง"
‪เนอะ เขาคงตอบว่า ‪"อย่ามายุ่งสิพ่อ ผมทํามาหากินเป็นน่า"
‪- "แรกๆ เขาก็จ่ายด้วยเด็กหมดแหละ" ‪- อยู่นี่เอง เข้ามาสิ ตาลูกแล้ว
‪ไม่ ผมไม่ร้องเพลง ‪ไหนพ่อบอกจะได้คุยกัน
‪ร้องเพลงก่อน เถอะน่า สนุกแน่
‪ขอร้องอย่ามาบอกว่าอะไรสนุก
‪- พ่อชอบคาราโอเกะ ผมไม่ แล้วไง ‪- เปิดโลกบ้างสิ ใช้ชีวิตหน่อย
‪เข้าฟิตเนสก็ดี
‪โอเค พ่อก็น่าจะไปทํางานให้ได้ตลอด
‪เลิกให้กําเนิดสนามหญ้าสักวันนึงก็ได้
‪พ่อแค่อยากเปิดโลกตัวเอง ‪ลูกมีปัญหาอะไรนักหนา เชิญไปได้
‪ขอบคุณค่ะ
‪พ่อ ถ้าพ่อโฟกัสกับงานหลักไม่ได้ ‪บอร์ดผู้บริหารจะเขี่ยพ่อทิ้ง
‪ไร้สาระ แล้วอีกอย่าง ‪งานทั้งหมดที่ต้องทํามันจะเสร็จของมันเอง
‪ฮวนสอนพ่อตอนเราทําสวนเซนแมนเดลบอมล่าช้า
‪โอเค ผมลองดูแล้ว
‪รักพ่อนะ ผมจะไปสนามบิน ‪เจอกันวันคริสต์มาส
‪พ่อคิดถึงแม่
‪คิดถึงแทบขาดใจ
‪แล้วบางอย่างเปลี่ยนไป สมอง...
‪สมองพ่อ พ่อแก้ปัญหาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
‪พ่อต้องรู้สึกตื่นเต้น ‪ต้องมีแรงบันดาลใจ พ่อต้อง...
‪รู้สึกสักอย่าง
‪- ผมต้องช่วยพ่อยังไง ‪- สนับสนุนงานทําสวนของพ่อ
‪ผมสนับสนุนพ่อ ผมแค่เป็นคนเดียวที่ไม่ตามใจพ่อ
‪ยังไม่สายเกินไปนะ
‪ไม่เอาน่า จะไปแล้วเหรอ
‪เราก็แค่ระดมไอเดียไหม ไม่ชอบอันแรกก็ปัดทิ้งสิ
‪นี่ ทุกอย่างโอเคไหม แจ็คสันอยู่ไหน
‪- เขาไปแล้ว ‪- ไงนะ
‪พอแม่ไม่อยู่ผมก็ไปไม่เป็น
‪เคธี่คอยเป็นตัวกลางให้เราคุยกันรู้เรื่อง
‪- ตอนนี้คุยกันทีไรจะเป็นบ้า ‪- เขาน่าจะแค่ต้องไปสงบอารมณ์
‪ไม่ ผมรู้นิสัยเขา เขาไม่ทนแล้ว
‪รู้นิสัยเขางั้นเหรอ
‪คงไม่รู้จริง
‪ลูกพ่อ นักเป่าขลุ่ย
‪หรือเรียกนักเล่นขลุ่ยนะ ต้องจําให้ได้ละ
‪ถึงพ่อจะอยากให้ลูกอยู่ร่วมงานกัน ‪แต่ลูกมีพรสวรรค์
‪พรสวรรค์เฉพาะกลุ่มที่เล็กกระจิ๊ด ‪และอาจไร้ประโยชน์ ถึงงั้นก็เถอะ...
‪ผมก็คิดถึงแม่
‪พ่อรู้
‪และพ่อคิดถึงนี่
‪แจ็คสัน
‪ไหนๆ คุณกับพ่อก็เริ่มจะเข้ากันได้แล้ว
‪น่าจะอยู่นานกว่านี้นะ
‪พรุ่งนี้ผมต้องสอนชาร์ล็อตต์ ‪เล่นแสบแก้วหูมาก ต้องสงเคราะห์จริงๆ
‪ตอนแรกว่าจะไม่บอกแล้วนะเพราะมันรุนแรง
‪แล้วก็ไม่อยากให้คุณเป็นผู้รู้เห็นเป็นใจ
‪รู้เห็นเป็นใจ แบบเพื่อนคู่คิดมิตรคู่ใจเหรอ
‪รู้เห็นเป็นใจในเหตุอาชญากรรม
‪มิตรคู่ใจที่ใจดําเป็นอาชญากรรมงี้เหรอ
‪นักบําบัดที่ทางบอร์ดจ้างมาช่วยพ่อคุณ
‪ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น
‪- ทําไรเหรอ ‪- นักบําบัดที่บอร์ดจ้างมา
‪- เลสลี่ ‪- ใช่
‪- เขาอยู่ไหน ‪- อยู่ในห้องใต้ดินพ่อ
‪ในห้องใต้ดินพ่อเหรอ
‪คุณจับเขาไปขังในห้องใต้ดิน ควรเล่าให้ครบนะ
‪ไอ้ฉิบหาย!
‪เขาขู่ว่าจะส่งรายงานไม่ดี ‪เกี่ยวกับพ่อให้บอร์ดอ่าน
‪ถ้าพ่อไม่จ่ายเงินให้เยอะๆ ซึ่งพ่อก็ให้นะ
‪- แต่เขามารีดไถเพิ่ม ‪- ขังไว้นานแค่ไหนแล้ว
‪- สองสามวัน ‪- และคุณรู้อยู่แล้ว
‪เพิ่งรู้เมื่อวานตอนพ่อคุณโป๊ในออฟฟิศ ‪แล้วฉันงานยุ่งมาก
‪- ช่วยเราด้วย ‪- นี่เป็นปัญหาไหม เป็น
‪แต่เช่นเดียวกับพลังล่องหน ‪เรื่องนี้เราหาทางแก้ได้อยู่แล้ว
‪ต้องไปให้อาหารละ ‪ถ้าให้มื้อค่ําช้าเขาจะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล