CZY ON MOŻE URATOWAĆ ŚWIAT?
ELLIS DRAGON CHCE ROZJ*#AĆ PLASTIK
- Trzymaj się, mały! - No już!
To takie piękne.
Nie, nie będziemy tego robić.
Będziemy robić to.
Tak, dasz radę.
NIESTABILNY
Dzień dobry, Becky.
- John, jak tam Arlo? - W końcu przesypia całą noc.
Mówiłem, że to rozgryzie.
Melissa, świetnie wyliczyłaś stosunek aktywatora do tyminy.
- Wielkie dzięki. - To ja dziękuję tobie.
Co...? Pete, a to kto?
Moja córka Sophia. Problem z opiekunką.
Zrozum. Nie będzie nam wchodzić w drogę.
Jasne. Sophia, zawsze wchodź w drogę.
Zadawaj pytania, kwestionuj założenia, rób rozpierduchę.
Może naskocz na kogoś.
Spróbuję.
Słonko, wiesz, czym się tu zajmujemy?
Biotechnologią.
A wiesz, co znaczy to skomplikowane słowo?
Biotechnologia, inaczej biotech, to prace badawczo-rozwojowe
polegające na modyfikacji żywych organizmów w interesie człowieka.
Dobra, czyli coś tam wie.
Obejmuje inżynierię genetyczną, biopaliwa i tworzenie enzymu - jak pan to zrobił -
zmieniającego trzcinę cukrową w materiał podobny do plastiku
i ulegający biodegradacji.
- Ale to nie plastik. - Podobny do plastiku.
To polietylen.
Tak naprawdę biopolietylen.
- Wiem. - Brzmiało to inaczej.
- Przecież to mój wynalazek. - No właśnie.
W kuchni są płatki śniadaniowe.
Sam wezmę sobie trochę płatków
z mojej kuchni w mojej firmie,
którą założyłem.
Rozumiem to, Ted. Ellis radzi sobie świetnie.
Cały wieczór spędził wczoraj w laboratorium. Jest absolutnie skupiony.
Nie podobają mi się nasze łyżki.
Chwila.
Nie, mam to gdzieś.
Zarząd się denerwuje.
A wiesz, co mi się podoba? Moja nowa sauna na podczerwień. Dzięki.
Jaka dyrektorka finansowa nie zatwierdziłaby sauny,
w której możesz się podgrzać jak burrito w mikrofali?
Z ciepłym szpikiem lepiej mi się myśli.
Czy wszystko w porządku? Zdaje się, że robisz się większym...
No nie wiem. Po co owijać w bawełnę? Wariatem.
A może po prostu pozwalam pięknu świata poruszać mnie w głębszy sposób?
To dokładnie to samo.
Do zebrania zarządu został nam kwadrans.
Zarząd chce zapewnienia, że zrealizujesz najnowszy cel projektu węglowego.
Robiłam wszystko, żeby zyskać na czasie, ale nie dotrzymujesz terminów
i grozi ci utrata kontroli nad własną firmą.
- Nie będę z tobą oddychać. - Uspokoisz się.
Jestem na właściwym poziomie wzburzenia.
Przestań oddychać.
Zarząd zauważył też zniknięcie terapeuty, którego ci przysłano.
To też ich interesuje.
Anna,
robimy coś absolutnie nowatorskiego, coś, co zmieni świat.
A to wymaga ogromnej kreatywności.
Jeśli Einstein miał rację, że „kreatywność to dobra zabawa inteligencji”,
wrogiem kreatywności jest bycie grzecznym.
Rozumiem, dlaczego w ciebie wierzą.
Widzimy się w konferencyjnej o 9.45. Nie spóźnij się.
I nie jedz dwiema łyżkami.
No i spóźnienie.
Nie wchodź.
O Boże.
Co ty wyprawiasz?
Zebranie chciałem zrobić w saunie. Ludzie są tam szczerzy.
Potem szukałem ręcznika i...
Po prostu lubię być nagi.
Może wróciłeś za wcześnie.
Nie. Powinienem być zajęty.
Od wypadku Katie minęło zaledwie parę miesięcy. 30 lat małżeństwa. Może...
Katie chciałaby, żebym żył dalej.
A ja chciałem, żeby ona żyła.
Tak mi przykro, że odeszła.
Dziękuję.
Zostawisz mnie samego? Chcę znów być nagi
i poczuć zimny powiew na zapomnianych genitaliach.
Przełożę zebranie zarządu. Powiem, że dobrze się czujesz,
ale ugryzł cię nietoperz albo nawdychałeś się guana nietoperza.
Wszyscy ich teraz nie znoszą.
Anna.
Tyle dla mnie robisz, że głupio mi to mówić. Nie spodoba ci się to.
Chodzi o tego terapeutę od zarządu.
O Boże.
Malcolm, masz obsesję na punkcie Ellisa i zrobisz dla niego wszystko.
- Tak. - Goni nas termin.
Ellis ma pracować, ale jest na równi pochyłej.
- W górę? - Tak, Malcolm.
Umarła mu żona, którą kochał ponad wszystko,
więc, jak samolot bez skrzydeł, jest na równi pochyłej w górę.
Jasne. Jednak w dół.
To nie wszystko. Katie sprowadzała go na ziemię.
Za tydzień będzie debatował o fuzji z wiewiórkami w parku.
Kochał Katie tak mocno, jak to bywa tylko w muzyce i poezji.
Prawie tak, jak ty jego.
Jedź do Nowego Jorku.
Dobrze.
Dlaczego?
Po kogoś, kto może sprowadzi go na ziemię jak Katie.
Jasne.
Po kogo?
OK, lepiej niż ostatnio.
Na pewno?
Jasne. Pani Fetterman waliła wtedy w ścianę,
więc ona też zauważyła poprawę.
- Co jest? - Ja w ogóle nie chcę grać na flecie.
Tata mnie zmusza.
Ojcowie i synowie. Nawet nie zaczynaj.
- Dobra. - Staramy się ich zadowolić.
Ale oni zawsze chcą nas zmieniać, nawet jeśli my tego nie chcemy.
Mamy nadzieję, że to minie, ale kiedy widzimy, że nie,
godzimy się z faktem, że mimo miłości do nich
potrzebujemy dystansu. To boli,
ale powiem ci, że również regeneruje.
Czyli lekcja już się skończyła?
Nie, koleżko.
Lekcja nigdy się nie kończy.
Przynajmniej dopóki nie uporamy się z tą skomplikowaną relacją.
Świetnie mu idzie.
To ja!
To ty!
Stary, kiedy ty ostatnio jadłeś?
Na lekcjach gry na flecie mało zarabiam i rzadko wychodzę.
Poza tym sos do kurczaka zbliża się do mojego purée, więc się śpieszę.
Ciężko musi być nie dawać potrawom się dotknąć.
Mogą się dotknąć, ale wtedy ich nie zjem.
Jutro wracasz, kolacja na firmową kartę. Czego chce mój tata?
Nie przysłał mnie tu.
Starzy znajomi nie mogą się spotkać bez powodu?
Jeśli są ze sobą szczerzy.
Anna mnie przysłała. Jest powód.
- Aha. - Rozmawiałeś z tatą od pogrzebu mamy?
Parę razy. A co?
I jak?
Kiepsko z nim.
Nawijał o jakimś projekcie dotyczącym niewidzialności.
Chce zniknąć. Psychiatra miałby tu coś do powiedzenia.
Zarząd przysłał mu psychiatrę.
Przez parę dni obserwował Ellisa i zniknął.
Ale nie stał się niewidzialny. Przepadł. Nie w sensie, że z pola widzenia.
Słuchaj, kocham tatę. Naprawdę. Ale...
Przyjedź i pomóż mu wrócić do badań.
To kiepski pomysł.
A gdybym ci powiedział...
„proszę”?
- Pamiętasz moją nagrodę z przyrody? - Nie.
Właśnie. Bo pojawił się Ellis Dragon i poprosili go o parę słów.
Powiedział, że mój projekt jest poprawny,
ale że powinienem myśleć nieszablonowo, ryzykować, śpieszyć się, psuć.
To była farma mrówek.
Świetna przemowa. Zainteresowała mnie przedmiotami ścisłymi.
Nie o to mi chodzi.
Tata zawsze próbuje mnie zmienić na swoje podobieństwo,
a reszta świata mu kibicuje.
Rzuciłem więc badania i przeniosłem się 5000 km od niego.
Mama była chociaż między nami pośredniczką,
ale bez niej
jest to wykańczające.
Jackson, Ellis jest na równi pochyłej,
co, jak już wiem, oznacza jeden kierunek.
Jesteś jego jedyną rodziną.
Dobra.
Pojadę. 24 godziny. To wszystko.
Doskonale.
Pożałujesz tego.
Chyba nie pożałuję?
Nie. Zaniżam twoje oczekiwania, żebyś nie był zawiedziony.
Boże. Po co ja to robię?
Idealnie.
- Proszę. - Cześć, Anna.
Jackson! Dotarłeś.
Bardzo miło cię widzieć.
- Siadaj. - OK.
Ojciec pracuje nad ekscytującym projektem.
Nad sposobem wyciągania węgla z atmosfery
i wykorzystania go do produkcji betonu.
To zatrzyma gazy cieplarniane na ponad tysiąc lat
i dosłownie ocali świat.
- Lubisz świat, co? - Niektóre elementy.
- Ale warto go ocalić? - Niektóre elementy.
Ja też.
Ellis zawsze był ekscentryczny i uwielbiamy w nim to. Uwielbiamy.
Ale od śmierci twojej matki jest... Cóż...
Użyję sformułowania: „jeszcze dziwniejszy”.
A co z tym jego terapeutą?
Nie wiem. Zniknął. Ludzie znikają. Co na to poradzę?
Jasne.
Całe tygodnie ojciec nie był w laboratorium,
żeby pracować nad projektem, który ocali świat. Tak, świat ma wady.
Ale kochamy niedźwiedzie polarne. Nie chcemy ich śmierci.
Musi więc wrócić do badań. Myślę, że on też tego potrzebuje.
Pogadam z nim, ale na wiele nie liczę.
- Świetnie. Mamy tylko ciebie. - Co?
- Szybciutko. - Wiesz, gdzie jest?
Już zaczynam tego żałować, więc czas mnie goni.
Jest wtorek. We wtorki już tu nie bywa.
- Dlaczego? - Jesteś na dobrym tropie.
OGRÓD MARZEŃ JUANA USŁUGI OGRODNICZE
Jackson! Malcolm mówił, że możesz wpaść.
Juan, to mój syn.
Ten muzyk.
Flecista.
Czy może fletista? Wiem, że mówiłeś, ale pamiętam tylko,
że to życie pełne trudności.
Wiem, że niewielu flecistów odniosło sukces, ale to dobrze.
- Popyt i podaż. Mało podaży. - Bo nie ma popytu.
Co robisz w ekipie ogrodniczej? Porozmawiajmy o tobie.
Uczyłem filozofii.
- Aż pewnej nocy przyszli... - Nie ty.
Aby być kreatywnym w drugiej pracy, muszę poszerzać doświadczenia.
Od tego masz mikrodawkowanie.
- Wziął za dużo. Tańczył z fikusem. - To było rozdzierająco piękne.
Robię sobie przerwę.
W międzyczasie dzięki tej pracy czuję, że żyję.
Mam na coś natychmiastowy wpływ. Układałeś kiedyś darń?
Nie, mieszkam w Nowym Jorku. Ostatnio przerwałem bójkę szczurów.
Rano widzisz tylko ziemię.
Po południu masz już soczyście zielony trawnik.
To coś jak poród.
Trawnika.
Wspaniale.
Wyjdź z dziury i pokaż mi w laboratorium swój projekt.
Albo dam ci łopatę i zobaczysz, co tracisz.
Coś nowego. Poszerz horyzonty.
Żebym był jak ty? Mikrodawkowanie, kochanie się z drzewem?
Seksu nie było.
Tylko bossa nova.
Prawda?
Tak fatalnie jest być jak ja?
Ile razy ty byłeś na okładce Time?
Ja nie chcę być tobą. Na świecie jest ciebie dość.
- Ciężko patrzeć, jak odchodzi. - Chce żyć beze mnie.
- Bo próbujesz go zmienić. - Ja chcę mu pomóc.
Dzieci. Chcą naszej pomocy. Ale chcą też być kochane takie, jakie są.
Jak akceptować je bezwarunkowo, a jednocześnie
pomóc im wieść życie, którego same nie dostrzegają?
No powiedz.
Leć.
Dowiedzcie się razem.
Czemu filozofowie nie dają jasnych odpowiedzi?
A czemu mają dawać?
Jackson. Nie odjeżdżaj.
Dlaczego?
- Chcę ci pokazać, nad czym pracujemy. - W laboratorium?
No tak. To pakuj samochód do mojego i pojedziemy razem.
- Coś niesamowitego. To roślina? - To biomasa.
10 000 razy gęstsza od rośliny.
- W sumie to... - Około 10 000.
9942 razy.
Jak roślina wysysa dwutlenek węgla z powietrza.
100 000 sztuk to odpowiednik biliona drzew.
- 900 miliardów. - Około biliona.
- Pochłaniałyby 40 miliardów ton... - 39,247.
Pochłaniałyby około 40 miliardów ton gazów cieplarnianych z atmosfery rocznie.
I łup. Ziemia wygrywa. Macie za swoje ci, którzy nie wierzyli w nas i naukę.
OK.
To nie koniec. Ruby, co jeszcze wygra Ziemia?
Nie. Czas, by zabłysnęła Luna. Luna, wyjaśnij to prosto, bez liczb.
Kiedy biomasa osiąga maksymalną gęstość, dodajemy enzym,
który przekształca węgiel w materiał, z którego można zrobić beton.
I łup. Do diabła z wami, dupki.
Wybaczcie. Czasem mam trudności w rozmowie. I łup.
Zajmujemy się dehydrogenazami zależnymi,
ale mamy za mały transfer elektronów między peroksydazami.
Próbowaliście wyizolować niezależną od tlenu oksydoreduktazę?
- Jest od nas mądrzejszy? - Moi rodzice tak sądzą.
Nonsens. Wszyscy jesteście genialni. On też,
choć wykorzystuje to do dmuchania w rurkę z dziurami.
Dziękuję. Miło tu być.
Ruby studiowała regenerację tkanek na MIT.
Jackson to samo. Na studiach inżynierskich na Cornell.
Zanim dokonał „innych wyborów”.
Tak? Pracowałam nad sztucznym nosem.
Fajnie. Ja nad palcem. To nos stopy.
Jeden z moich profesorów zrobił penisa. Nos krocza.
- Luna. - Też to widzę.
Muszę ci coś pokazać.
Co?
Ja jestem tu tylko na jedną noc, więc...
Nie zakochiwać się w tobie? Dzięki za ostrzeżenie. Bo ja tak mam.
Nie, nie o to mi chodziło. Chodziło mi o to, że...
Poszukam taty.
Niech tu wróci. Rzadko tu bywa.
Jasne.
Mam jeszcze patrzeć, jak odchodzisz? Jak tu się oprzeć?
Wiesz, gdzie jest mój tata?
Chryste!
Pracujemy nad peleryną niewidką. Jeszcze jej trochę brakuje.
No i klasyczny dylemat oczu w takiej pelerynie.
Potrzebne są dziury, żeby coś widzieć.
- Ale wyglądają jak latające oczy. - Przeciwieństwo niewidzialności.
A raczej powłoka: „Jasna cholera! Co to?”.
- Nanowłókno. - Słucham?
To, co załamuje światło bez odbijania go, musi być tak cienkie, że aż przezroczyste.
- Próbowaliśmy? - Rozważaliśmy to.
Leć! Do dzieła.
Światło ma mówić: „Gdzie on jest?”, „Nie wiem. Nigdy mu nie ufałem”.
Jasne. Wkurzmy światło.
Ale to może potrwać lata, a dziś mamy karaoke.
- Mam nadzieję, że... - Nie śpiewam.
Ale super.
Spodobałoby ci się tu.
Nie. Nie zaczynaj. Nie będę dla ciebie pracował. Ja gram na flecie.
Słabo to zabrzmiało.
No bo to flet.
Ale przyjdź na karaoke.
Będzie Ruby. Młoda, mądra. Nie widziała, jak grasz na flecie.
Nie prześpię się z Ruby. I nie rób ze mnie kogoś innego.
Nie chcę, żebyś był kimś innym. Chcę, żebyś był dokładnie wersją siebie.
Wersją mnie?
- Dokładnie... jakby tobą. - Czyli nie mną.
Tobą, ale z poprawkami. Chcesz wiedzieć jakimi?
Nie, to nie ja potrzebuję zmian.
Po co mówisz o mnie?
Uwielbiasz, jak mówi się o tobie. Wszystko kręci się wokół ciebie.
A tu chodzi o ciebie.
- OK. Pogadajmy o mnie. - Super.
Ale później. Wybieram piosenkę na karaoke.
Przyjdź. Tam możesz mi nagadać.
Rozwaliłam system.
Ostro. Zaśpiewała to samo tuż po mnie.
Może chciała cię nauczyć, jak to się robi.
Chyba cię nie znam.
Ważniejsze jest to, czy znasz siebie.
Anna Bennet! Najlepsza piosenkarka i dyrektorka finansowa w branży!
Z Jeannette z United Therapeutics włącznie.
Tamta ma ładny głos, ale robi kiepskie prognozy finansowe.
No sami wiecie, że tak jest.
Hej.
Cześć. Robiłam sobie przerwę.
Nie myśl, że nie lubię głośnych ludzi i zatłoczonych miejsc. Totalnie mój styl.
Chciałem pogadać z tatą,
ale widziałem tylko, jak zarzyna świetną piosenkę.
Tak to już jest, kiedy nikt ci nie odmawia.
To dlaczego przyszłaś?
Podobno powinnam robić to, czego się obawiam.
Mnie podobno też przydałoby się parę poprawek.
Miałam sześć lat. Tata zmusił mnie do gry w przedstawieniu, a potem krzyczał:
„Nikt cię nie słyszy. Mów głośniej”.
Płakałabym, ale bałam się, że za cicho.
I się posikałam.
- Głośno. - Najsmutniejsze, co w życiu słyszałem.
Dziękuję. Widzisz? Umiem poznawać nowe osoby.
- Mój tata też uważa, że się mylę. - W czym?
Tak ogólnie. We wszystkim.
A ty co sądzisz?
Sam nie wiem. Zarabiam na życie, grając na flecie.
To może być błąd. Kto zatrudnia flecistów?
Ludzie, którzy chcą pozbyć się szczurów z miasta.
A to zdarzyło się raz.
Szczurołapowi nawet nie zapłacili.
Aha. Ojciec pewnie powiedział mu: „Dostałeś tylko dzieci?”.
A ten na to: „Daj mi spokój, tato. Wiem, co robię.
Wszystkim najpierw płacą dziećmi”.
Jesteś. Twoja kolej.
Nie śpiewam. Mieliśmy pogadać.
Po piosence. Będzie fajnie.
Nie mów mi, co jest fajne.
- Ty lubisz karaoke, ja nie. Co z tego? - Poszerzaj horyzonty, pożyj trochę.
Skocz na siłkę.
A może ty idź do pracy i tam zostań.
Nie spędzaj czasu, rodząc trawniki.
Chcę poszerzyć horyzonty. W czym widzisz problem? Możesz iść.
Dziękuję.
Tato, jeśli nie skupisz się na pracy, prawdziwej pracy, zarząd cię usunie.
Bzdura. Poza tym praca, która ma być wykonana, będzie wykonana.
Juan tak mówił przy opóźnieniu z ogrodem zen.
Dobra. Próbowałem. Kocham cię. Jadę na lotnisko. Do zobaczenia w święta.
Tęsknię za mamą.
Tak bardzo, że nie mogę tego znieść.
I coś mi się przestawiło. Mój...
mózg. Nie potrafię już tylko rozwiązywać problemów.
Muszę czuć ekscytację, inspirację. Muszę...
czuć.
- Jak ci pomóc? - Wspieraj moje ogrodnictwo.
Wspieram cię. Ale tylko ja ci wiecznie nie pobłażam.
Można to zmienić.
No nie. Idziesz sobie?
Rzucamy tylko pomysły. Nie musisz od razu się zgadzać.
Hej. Wszystko w porządku?
Gdzie Jackson?
- Wyjechał. - Co?
Nie wiem, jak to robić bez jego mamy. Katie zawsze pomagała nam rozmawiać.
- Teraz doprowadzamy się do szału. - Może musi ochłonąć.
Nie, znam go. Miał dość.
Znasz go, tak?
Nie znam go.
Mój syn,
flecista.
Albo fletista. Muszę się nauczyć.
Choć chciałbym, żebyś został i pracował ze mną, masz dar.
Niesamowicie niszowy, może nawet bezużyteczny dar. Ale dar.
Też mi jej brakuje.
Wiem.
A mnie brakuje tego.
Jackson.
Tak sobie myślałam, że skoro lepiej dogadujecie się z tatą,
może zostałbyś tu dłużej?
Jutro mam lekcję. Charlotte gra fatalnie. Bardzo potrzebuje mojej pomocy.
No dobra. Miałam ci tego nie mówić, bo to dużo.
Do tego kwestia pomocnictwa.
Pomocnictwa w czym dokładnie?
W popełnieniu przestępstwa, Jackson.
Przestępstwa w sensie metaforycznym?
Wiem, co się stało z tym terapeutą, którego zarząd przysłał dla twojego ojca.
Boże. Co się z nim stało?
Co tam?
Terapeuta od zarządu.
- Leslie. - Tak. Co z nim?
- Jest w mojej piwnicy. - W piwnicy?
Zamknąłeś go tam. Warto o tym wspomnieć.
Do jasnej cholery!
Groził, że wyśle zarządowi bardzo niepochlebną opinię o mnie,
chyba że dam mu dużo pieniędzy.
I dałem.
Ale chciał więcej.
Ile tam siedzi?
- Parę dni. - Wiedziałaś?
Od wczoraj, gdy ojciec był nagi w biurze i miałam urwanie głowy.
- Pomóż nam. - Czy to problem? Tak.
Ale, podobnie jak niewidzialność, można go rozwiązać.
Muszę go nakarmić.
Bardzo się denerwuje, gdy obiad się spóźnia.
Napisy: Katarzyna Puścian