PRZYPŁYW
No co?
Ale to capi.
I niby jesteś rybakiem? Policyjne psy nie cierpią ryb.
Nie każ mi wstać i wybrać się do ciebie.
Muszę kończyć. Oddzwonię.
Joe.
Zapraszam. Usiądź na fotelu.
Dla mnie będzie za miękki. Śmiało, Eduardo.
Ogarnąłem, o co prosiłeś.
Tę drugą sprawę też?
Świetnie. Zostawisz nas na chwilę?
Jasne.
Rozgośćcie się.
To na pewno dobry pomysł z tymi puszkami?
To na pewno zły pomysł, ale masz lepszy?
Jak go w ogóle do tego przekonałeś?
To dzięki mnie jego brzydkie imię jest na tych puszkach.
A teraz słuchaj.
Łódź przepłynie obok wyspy. Dogadałem wszystko z kapitanem.
Ale nie zaczekają ani nawet nie zwolnią. Będziecie mieć tylko jedną szansę.
Jasne? Jeśli plan wypali w całości, traficie do Ameryki w klasyczny sposób.
To doładowana komórka.
Gdybyś chciał się odezwać.
Wujku.
Nadal nie wiem, dlaczego mi pomagasz.
Nie miej złudzeń, młody. Nie robię tego z czystej dobroci.
To inwestycja.
Jesteśmy tacy sami.
Musimy być jak rekiny. Inaczej umrzemy.
Jeszcze jedno. Otwórz szufladę.
Prezent na dorosłe życie.
Jesteś biznesmenem w drodze do Ameryki.
Małą rybką w dużym stawie.
Eduardo Melo, rybak. Zaginął w Rabo de Peixe.
Podobnie jak Arruda.
Jego kierowca wypadł z latarni. Doszło tam do strzelaniny.
W tym samym tygodniu zaginął Rafael, najlepszy przyjaciel Eduardo.
Do tego ktoś zabił za pomocą flary ojca naszego podejrzanego.
- Wspólny mianownik to Eduardo Melo. - Latający kierowca.
I ślepiec, który zdążył ujrzeć światło.
- Tak? - Co z Bonino, detektywie Banha?
- A właśnie. - Rozumiem.
Komendant główny do pani.
Słucham.
Panowie, ścigamy kolejnego wariata.
MAKARONOWY LODZIK
Oczywiście.
Tak, zrozumiałam.
List pożegnalny od Bonino przed ucieczką.
Stary, prawie dostałem zawału. Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Kasa, którą zarobiłeś.
Proszę, weź ją.
Co robiłeś w szkole, gdy nie miałem drugiego śniadania?
Dawałeś mi pół swojej kanapki.
Ale to żadna kanapka. Jest tak, jak rapował Sandrinho.
To nie życie dla mnie.
To daj ją komuś w potrzebie.
W Rabo de Peixe jest sporo takich osób.
Chciałbym, byś posłuchał chóru. Nie wiesz, jakie zrobiliśmy postępy.
Pan biznesmen.
Dzwoń, gdybyś czegokolwiek potrzebował.
Zawsze odbiorę.
Idź już.
Zaczynamy?
AZORY – RAFAEL
Pomóż mi. Nie chodzi o mnie.
Chodzi o młodego.
Nie, ja zostaję.
Muszę domknąć parę spraw.
Dziękuję, Joe.
Nie mam dla ciebie pieniędzy. Ale to twoje dziedzictwo.
Twój akt urodzenia. Zabierz go ze sobą do Ameryki.
- Ale... - Zawsze tego chciałeś, więc ruszaj.
Ale mam jedną prośbę.
Pamiętaj, skąd pochodzisz.
Oczywiście.
Ale póki żyjesz, jesteś moim ojcem, więc to ty powinieneś mieć to przy sobie.
Biedak nie ma nawet nagrobka.
Jakie były twoje ostatnie słowa do niego?
Ja pamiętam swoje.
„Proszę powiedzieć synowi...
że nie ma rozgrzeszenia bez pokuty”.
Teraz może być za późno, Eduardo.
Chodź. Twoi przyjaciele już czekają.
- Chcę zadzwonić. - Zadzwonić?
Naoglądałeś się zbyt wielu filmów. Spokojnie, nie jesteś aresztowany.
Jeszcze.
Eduardo, idź pierwszy.
Dalej.
Od dawna jestem adwokatem pana wujka. Bez obaw, będzie dobrze.
Możemy zaczynać?
Wie pani, że nie ma tu co robić.
Prawda?
- Odpoczywaliśmy. - Kurwa!
Łowiliśmy ryby.
Super.
Trochę polowaliśmy.
Posadziłem u wujka trochę ziemniaków.
W środku lata?
Ciężki skurwiel!
Choinkę też ubraliście?
Co tak robiliście?
Łowiliśmy ryby.
- Co udało się złapać? - Ostroboka czarnego. No i tuńczyka.
Ale był mały.
- Czym pojechaliście? - Autobusem.
Autobusem.
Autokarem.
- W obie... - ...strony.
- A potem pieszo. - Niech zgadnę.
W obie strony.
Zgadza się.
- Zachowałaś bilety? - Nie.
Bilety? Chyba już wyrzuciłem.
Zwykła wycieczka i tyle.
Zdarzyło się coś dziwnego?
Niczego takiego nie pamiętam.
Nie, nie pamiętam.
Ani trochę.
Twój ojciec dopiero co miał operację, a ty sobie wyjechałeś?
W końcu czuł się dobrze.
Nie na długo, prawda?
Od kiedy jesteście razem?
Od 15. roku życia.
- Ale zerwaliśmy ze sobą. - Przez twoje przedawkowanie?
Po dziewięciu latach Rafael znika, a ty ruszasz z jego przyjacielem?
Wprowadzasz się do ojca, on też znika, a ty co robisz?
Opalasz się gdzieś.
I gdzie jesteś, gdy ginie jego kierowca?
Na wczasach.
W pełni wyluzowana gdzieś, gdzie nie można cię znaleźć.
- Praca w wypożyczalni musi dawać w kość. - Na pewno.
- Na bank. - To oczywiste.
Zmęczyłem się na samą myśl o tym.
Nie mogło być ci łatwo. Dzieciaki w szkole musiały ci dokuczać.
Jak cię przezywały?
Pedziem? Homosiem?
Gejuchem?
Jestem z Rabo de Peixe.
Myślisz, że nie jestem na to odporny?
Wiesz, co myślę, Carlos?
Przyjaciele sprowadzili cię na manowce. Chciałeś im pomóc z dobroci serca.
Ale nie musisz niszczyć sobie życia.
Możemy cię ochronić.
- Ochronić? - Przed kim?
Przed skurwielami, którzy zabili ci ojca.
Skopałeś sprawę, prawda?
I potem nie mogłeś wrócić.
A gdy ci się udało, twój ojciec był już w ziemi.
Nie mogłeś się nawet pożegnać.
I zobaczyć, jak skończył.
Pewnie ciężko ci z tym, że zginął przez ciebie.
Tak pani uważa?
No nie wiem. Proszę spojrzeć na tego twardziela.
Wykuł tę bajeczkę.
Mój klient zjawił się tutaj, by współpracować.
Jeśli nie przestaną państwo z niego szydzić...
- Nie masz wyrzutów? - Nie ma pani prawa o nim mówić.
Mamy przerąbane od urodzenia, ale pani tego nie zrozumie.
Przynajmniej możemy łowić.
Harujemy, żebyście codziennie mieli świeże ryby.
Ale nie możemy chcieć więcej, prawda?
Tylko dlaczego?
Dlaczego mam być zawsze nieszczęśliwy?
Rozumiem, ale to twój ojciec źle na tym wyszedł.
Prawda?
Rozumiem, co czujesz.
Wiem, że pragniesz lepszego życia. Ale nie rozumiem jednego.
Dlaczego ani razu nie zapytałeś mnie, co wiem o mordercy twojego ojca.
Jeśli to nie dowód twojej winy, to nie wiem, co mogłoby nim być.
Ale ja wiem. Namacalny dowód.
A wy nie macie żadnego.
Prowokujecie go i obrażacie.
Idziemy.
Życzę miłego dnia.
Jest na skraju.
Dokończę to przed wyjazdem.
Jesteś pewny?
Znam Carlinhosa od dziecka. Złapcie jego, a dopadniecie resztę.
I gdzie on jest?
Chyba wiem.
A druga sprawa?
Potrzebuję też auta.
- Samochodu? - Tak.
Załatwię.
Mamy akta wujka Eduardo ze Stanów.
„Wybuchowy Joe”, skazany za rabunek z wykorzystaniem materiałów wybuchowych.
Niby zwykła sprawa. Ale kto jeszcze był podejrzewany?
Feliciano Carrilho. Ten od puszek.
Jest właścicielem domu, w którym zamieszkał Joe po deportacji.
- Feliciano i Joe to starzy przyjaciele. - Policja nie mogła go znaleźć.
Ale Feliciano to teraz uznany biznesmen. Oferuje najlepszego tuńczyka na Azorach.
W puszkach?
- Jesteś pewny, że nikt cię nie śledził? - Tak.
Ale ta detektyw z kontynentu nie chce nam odpuścić.
Powinniśmy wszystko odwołać.
Wręcz przeciwnie. Teraz albo nigdy.
Muszę myśleć o Sílvii i Carlinhosie. Co, jeśli coś im się stanie?
Well.
Trzeba było nie leźć na cmentarz. Dlatego słuchaj mnie i trzymaj się planu.
Wiem, że zjebałem!
Dlatego próbuję posprzątać syf, który narobiłem!
Pora udowodnić, że możesz olać ten kurwidołek.
- Trzymaj się planu. - Wujku Joe.
Musimy tu zostać.
Przynajmniej na razie.
Wiesz, kto tu został?
Twoja matka.
- I zmarła. - To inna sprawa.
Wcale nie!
Myślałem o jej odejściu przez tyle lat.
A co zrobiłem, gdy zachorowała?
Zostawiłem ją.
Trzeba było zabrać ją do Stanów.
To był mój obowiązek. Była moją siostrą.
Nie powinienem był jej tu zostawiać. Ty również.
Ja miałem ojca.
I już go nie masz.
Ale masz mnie, młody.
Pytałeś, dlaczego ci pomagam.
Właśnie dlatego.
Nie mogłem uratować twojej matki.
Ale muszę uratować ciebie.
Po prostu muszę.
W Ameryce będę wolny.
Będę mógł być sobą.
Nikt nie jest tak wolny jak ty.
Możesz być sobą tutaj i w Fall River.
A co z tobą?
Kim chcesz być?
Nie wiem.
Zawsze chciałam być kimś innym w innym miejscu.
Ale teraz, gdy ma się to stać, tęsknię nawet za Rabo.
Czasami czuję się, jakbym miała w żyłach truciznę.
Która każdego dnia powoli mnie zabija.
Może lekarstwem jest Ameryka.
Macie się stąd nie ruszać.
Naprawdę tak myślisz?
Może to tylko inna trucizna.
To bardzo pilne.
Tak, ale sam pan widzi, że to kwestia godzin, więc...
- Tak, poczekam. - Ogarnąć obserwację?
Nie, musimy wkraczać. Zgarniemy ich wszystkich dzisiaj.
Wiem, że chce pani zamknąć sprawę, ale...
Tak, jestem.
Bardzo dziękuję.
Mamy nakaz.
Zbierz wszystkich.
Nie wiem, czy przeżyją na wolności, ale były tu szczęśliwe.
Nie każdy może to powiedzieć.
Została ci ostatnia sprawa.
AZORSKIE FILETY Z TUŃCZYKA
Nie mogłem odejść bez przeprosin.
Nie masz za co przepraszać.
Miłość to nie grzech.
Ma ksiądz rację.
To nie grzech, ale...
To, czego pragniemy, nie zawsze jest dla nas dobre.
Dlatego wylądował ksiądz w szpitalu.
Ale Bóg mnie nie porzucił.
Tak będzie lepiej, jeśli chodzi o to, co czuję.
I co nas łączy.
Kościół jest zamknięty.
Ani drgnij! Gleba!
Milcz!
Gdzie ten lachociąg?
Nie rozumiem.
- Jak to będzie po portugalsku? - Nie wiem.
- Byłeś w ich więzieniu. - Co z tego?
- Nie było tam pedziów? - Nie mam pojęcia!
- Gdzie jest pedzio? - Nie rozumiem.
Gdzie jest finocchio?
Finocchio to twoja stara, chuju niemyty!
Nie miotaj się!
No co?!
- Policja! Stój! - Odwróć się!
Ręce za plecy.
Niczego nie znajdziecie.
Może i wierzy pan w kodeks milczenia.
Ale mam pytanie.
Co panu dało chronienie Feliciano?
Poza siedmioma latami odsiadki i deportacją?
Mogę wstawić się za panem i poproszę o skrócenie wyroku.
Pójdziemy na współpracę?
Niczego nie znajdziecie.
Im dłużej Eduardo w tym tkwi, tym gorzej skończy.
Chce pan, by poszedł w pana ślady albo skończył martwy w rowie?
Proszę z nim pogadać.
Niech odda się w nasze ręce.
Chuja znajdziecie.
Wręcz przeciwnie.
Znajdę dokładnie to, czego szukam.
Sílvia, spadamy.
- Szybko! - Dlaczego?
Gdzie Carlinhos? Zabierz rzeczy wujka i kasę.
- Co się dzieje? - Im mniej wiesz, tym lepiej.
Pierdolę to twoje rozkazywanie.
Co ja, twoja służąca?
To ja tu o nas dbam, a ty się staczasz!
- Wciąganie i handlowanie to ten sam syf. - Czyli wolałabyś tkwić w wypożyczalni?
I chlać jak twoja matka?
- Sílvia, posłuchaj. - Puszczaj!
- Posłuchaj! - Zostaw mnie!
Uciekamy do Ameryki.
Proszę, pomóż mi.
Musimy się stąd wydostać.
Zostając, będę tylko cierpiał. Proszę, zrób to dla mnie.
Dla ciebie?
Mówiłeś, że wchodzisz w to dla swojego ojca i dla nas.
Dla nas, frajerów z Rabo!
Oczywiście, że tak. Ale sprawy się skomplikowały.
Tak?
Przepraszam, Eduardo.
Jutro chcę odzyskać mój towar.
Koniec z gierkami.
Nie pozwól, by podzielił los twojego ojca.
Obiecuję, że wszystko ci oddam.
Ale błagam, nie krzywdź mojego przyjaciela...
Kurwa. Kurwa!
Co się stało?
- Muszę uratować Carlinhosa. - Co mu się stało? Eduardo!
Sílvia, przygotuj wszystko, zabierz Sky i jedź w umówione miejsce.
Nie będziemy dłużej czekać.
Nie cierpię pożegnać.
- A kto je lubi? - Jakie ma pani plany w Lizbonie?
Wezmę rozwód.
Przykro mi.
Dlaczego?
Szczęśliwe małżeństwa nie kończą się rozwodem.
Ale to i tak smutne. Zawsze to koniec czegoś.
I początek czegoś innego.
Lepsze to niż nieszczęśliwy związek.
Dziękuję za wszystko.
Dlatego nie mogliśmy cię znaleźć.
Przepraszam za włamanie się, ale nie miałem wyjścia.
Miałeś. Mogłeś zjawić się u nas.
Na kolana. Ręce za głowę.
Jeśli mnie pani aresztuje, nie znajdzie pani prawdziwych winnych.
Właścicieli tych dragów.
Nie o to pani chodzi?
Ciężko mi uwierzyć w tę uczciwość.
Nie chodzi o uczciwość...
tylko o sprawiedliwość.
Zabili mi ojca.
Jednego w tobie nie rozumiem.
Nadal niczego nie żałujesz?
Wielu rzeczy nie zrobiłbym ponownie.
Ale żałuję tego, czego nie zrobiłem.
Wiem, że nie polubiłabyś mnie w żadnej odmianie.
Trudno byłoby nam się zakumplować.
Twój tata był kurwiarzem.
Ale był moim kurwiarzem.
I twoim też.
Czułam, że to się źle skończy.
Nie narzekam.
Twój tata zawsze o mnie dbał.
Czasami myślałam nawet...
że w końcu się zmieni.
Że rzuci przekręty i bandyterkę.
Ale Arruda był Arrudą.
I żadna żona czy córka nie mogła go zmienić.
Urywa się.
Gdy jesteś z kimś pokroju Arrudy,
wszystko urywa się w połowie.
- Co jest? - Nic.
Źle się czuję.
Kurwa!
Co to było?
Wiedziałam, że masz spuchnięte dojce.
Źle się czujesz, bo zaciążyłaś.
Carlinhos!
Pokaż ręce.
Kurwa, a to co?
Pańskie dragi.
Proszę spojrzeć.
Reszta jest na pace.
Może mi pan zaufać.
Zaufać tobie?
Ty pieprzony gnoju.
Twój ojciec ci ufał.
- Dawaj kluczyki. - Nie.
Najpierw on.
Nie uczysz się na błędach, co?
Nie...
- Błagam! - Coś ci powiem.
W prawdziwym życiu nie ma niczego za darmo.
- Dawaj kluczyki. - Już.
Policja! Monti, uciekaj!
Bonino, nie zmuszaj mnie, bym cię zabił.
Spokojnie. Tędy.
Otwórz dłoń.
Idziemy.
Francisco, wytrzymasz?
Wezwij karetkę.
To nic takiego.
Miałem gorsze kontuzje na futsalu.
Skurwiel jebany.
Eduardo.
To nie Ameryka. Obiecałeś, że mnie tam zabierzesz.
Wiem i nadal zamierzam.
A Sílvia?
Czeka na nas na przystani.
Kolejny przystanek to już Ameryka!
Sílvia!
Zaczekamy na nią.
- Sílvia! - Eduardo.
Nie zjawi się.
Jak to? No to pojadę po nią.
Nie. To nie tak, że nie może.
Nie chce.
- Skąd wiesz? - Po prostu wiem.
I ty w głębi serca też.
- Kurwa! - Chodź.
Pieprzone dranie.
Ja pierdolę.
Nie chcę umierać w tych łachach.
Nikt nie umrze. Słyszysz?
Nikt dziś nie umrze.
Joe.
Mówiłem, że niczego nie znajdą.
W takim razie to chyba pożegnanie.
Trzymaj.
Wszystkiego najlepszego.
Pamiętałeś.
Jak zawsze.
11 września.
Przepraszam.
Nie.
To ja powinienem przeprosić.
Nie martw się.
W końcu płyniemy do Ameryki.
Wiele osób by tego chciało.
Azory.
Najlepsze steki w Europie.
No ja pierdolę!
PRZYPŁYW
Napisy: Krzysiek Igielski