Nie zamierzam ronić łez
To nie życie dla mnie
Nie zamierzam ronić łez
To nie życie dla mnie
Już dobrze, Sílvia.
- Zinha. - To koniec tego koszmaru.
- Co on tu robi? - Porozmawiałam z twoim ojcem.
- Zostaniesz z nim, aż wyzdrowiejesz. - Odbiło wam obojgu.
Nie panujesz nad sobą.
Potrzebujesz męskiej ręki.
Uwierz, to dla mnie tak samo trudne.
- Jesteś taki jak ona. - Owszem.
Kurwa.
PRZYPŁYW
Fajny ten makaron alla pompino.
Lepsze to niż coca-cola.
Będziemy tęsknić.
Przenoszą cię do Lizbony.
Do Lizbony? Dlaczego?
Przyszło wezwanie z kontynentu.
Na pewno?
Tak.
- Nie no, to za dużo. - Jeszcze trochę.
- Niech Zinha zje więcej. - Woli lepsze jedzenie.
Póki jesteś w tym domu, nie będziesz piła alkoholu.
Nie chcemy tych problemów.
Wino to nie koka.
Zinha, wino to koka. Tak samo piwo.
Każda używka jest dla ciebie jak kokaina.
Albo to zrozumiesz, albo nic się nie zmieni.
Nawet pieprzony telefon to kokaina.
Słyszałem, że możesz mi pomóc.
Że pomożesz pomóc mi się stąd wyrwać.
Jeśli dasz mi przepis na makaron alla pompino.
To tajna receptura.
Przepis za przepis, Włochu.
W porządku. Trudne czasy wymagają trudnych decyzji.
Jak się stąd wydostać?
Kojarzysz tamten mur?
- Tam? - Tak.
Wystarczy zeskoczyć.
To co tu jeszcze robisz?
Na zewnątrz byłoby mi gorzej.
Rachunki, zobowiązania, budziki, robota papierkowa.
Musiałbym zwariować, by się stąd zawijać.
No proszę! Super!
- Moja piękna Zinha. - Kobieta musi się obronić, co nie?
Proszę.
Dzięki za prezent.
I za to, że jako jedyny pamiętałeś o moich urodzinach.
Co się stało?
O co chodzi?
Rafael milczy od paru dni.
Ma wyłączony telefon.
Nikt w Rabo de Peixe nie wie, gdzie jest.
Czasami to nic złego.
W takich sytuacjach wiemy, kto jest naszym prawdziwym przyjacielem.
- To mój chłopak. - I co zrobił, gdy trafiłaś do szpitala?
Uciekł jak tchórz.
Prawda? I kto ci pozostał?
Twoja rodzina, która cię nie opuściła.
I kto to mówi?
Tak jest!
W trudnych chwilach ludzie pokazują prawdziwe oblicze, co nie?
- Mogę? - Pewnie.
Zawsze warto jeść razem.
Optymista z ciebie, Francisco.
Życie zaczynamy od dobrego śniadania, a kończymy straszną kolacją.
Niech zgadnę. To będzie tytuł pani autobiografii?
Poprawię pani humor.
Lista osób, które u nas przedawkowały.
W tym ta dziewczyna.
- Z Rabo de Peixe? - Rodowita Rapexinha.
Sílvia Arruda. Dziewczyna Rafaela Madeirosa.
Myślałam, że to proszek na ból głowy.
I mam w to uwierzyć?
Miałam straszną migrenę.
- Kto ci dał ten proszek? - Nie pamiętam.
Było tam sporo hałasu i błysków.
- Na koncercie było od groma obcych osób. - Zawsze bierzesz leki od obcych?
Wcześniej ufałam ludziom.
Ale mam już nauczkę.
Możesz iść.
Jeśli wróci ci pamięć, to znów porozmawiamy.
Czasem tak jest lepiej.
Pieprzony Arruda ma alergię na policję.
Ma mi oddać kasę za taksówkę.
Ale z jednym ma rację.
W takich sytuacjach poznajemy się na przyjaciołach.
Nie mów tak.
Rafael wróci niedługo skacowany i będzie błagał cię o przebaczenie.
Nie mówię o nim.
Tylko o Eduardo.
To on nas w to wplątał.
Sporo gadał i obiecywał, a pierwszy się zmył.
Coś musiało się stać.
Nie zostawiłby nas.
A ja nadal tu jestem.
Zawsze będę przy tobie.
A kogoś takiego nie miałabyś nawet wtedy, gdybyś połączyła Rafaela z Eduardo!
Patrz i podziwiaj!
Skończyłeś czytać?
Pewnie. Proszę.
A szmal?
Proszę.
- Wszystko gra? - Tak.
Pamiętaj, że nadal wisisz mi ten przepis.
Nie zapomnę o tym.
Kto?
Magnussonowie ze Skandynawii. Zabiją Iana.
A kim jest ten cały... Ian?
To mój chłopak.
Obiecał im dragi. Zapłacili, a towar zniknął.
No cześć!
Ty tępy zasrańcu. Czekałem na ciebie.
Czyli twój chłopak sprzedał dragi jakimś typom o nazwisku Magnusson?
Z takim samym nazwiskiem jak ten piłkarz Benfiki?
Nasz blondynek.
Bruna, nie martw się.
Możesz mówić swobodnie.
On wie o wszystkim.
Eduardo i Rafael też brali w tym udział.
Ale zniknęli.
Nie rozumiesz szwedzkiego?
Dragi gdzieś zniknęły.
Może uciekli, bo nie mogli ich dostarczyć.
Magnussonowie zjawili się u Iana.
Zostaw to. Ma fajny design.
Grozili, że go zabiją.
Mamy tydzień, by dostarczyć towar.
Możesz im pomóc, prawda?
To nie moja sprawa.
Ale już moja.
To moja przyjaciółka.
Pomogła mi w potrzebie.
No nie.
- Pojechałam po pomoc. - A od kiedy jej potrzebuję?
Ja pierdolę.
Mieliście tu imprezę?
Siadaj, cioto.
Gadasz tak w moim domu?
Usiądziesz czy mam ci złamać rękę? Klapnij sobie.
Masz tu psa, playboyu?
Tak, ale poszedł do kawiarni po bibułki. Zaraz wróci.
Mamy tu komika. No to nawijaj.
Ile wisisz Skandynawom?
Sześćdziesiąt tysięcy.
Czego? Eskudów?
Pytasz serio?
Nie sprzedaję tabletek na kaszel.
- Sześćdziesiąt tysięcy euro. - Euro? To ile kilo im obiecałeś?
Dwa kilo za 60 kafli? Ja pierdolę.
W chuja mnie robisz?
Pozwól, że wyjaśnię.
Poznałem tych ludzi, gdy mieszkałem w Kopenhadze.
- Są... - Podziel się popcornem.
To bierz.
Czyli 30 koła za kilo?
To biznesmeni.
Serio 30 koła za kilo?
I zapłacą więcej.
Jeśli zechcę.
To solidni ludzie. Gdy o tym usłyszeli, od razu się zjawili.
I rozjebali ci chatę?
To dwie różne rzeczy.
- Siadaj, kurwa! - Puszczaj!
Puść mnie!
Ty chuju.
Ile kilo mogliby kupić?
Mam zapytać ponownie?
Kupią każdą ilość.
Proszę bardzo.
Oto nasze dolary, chujki.
Do roboty.
- Chcesz? - Nie, mam swoje.
Kurwa, jedźmy w końcu.
Jazda!
Jedziemy.
Dziś się obłowimy.
Sio!
No dalej!
Z drogi!
Jedź szybciej!
Nie widzę go. Gdzie go wyjebało?
Dobra, widzę ich.
Dolary, chujki.
Dolary, wy chujki!
Pieprzone dolary!
- Idziemy. - Są uzbrojeni.
Jebać to. My też.
To mąka z cukrem!
Oszukałeś nas, chujku!
Tylko spokojnie.
Magia.
Nie chodzi o to, jak coś zrobić, tylko kiedy.
Gdy wszyscy patrzyli w złą stronę, my boy Eduardo wykonał swoją sztuczkę.
- Musisz opuścić Rabo de Peixe. - Nie zostawię cię samego.
Dam radę. Ten Włoch nie odpuści. Jeśli zostaniesz, zginiesz.
Tu jesteś trupem. Spakuj się.
Pomóż mi.
Nie, mówię poważnie.
Uspokoiłeś się?
On i ta jego suka.
- Taki jest plan. - Musimy mu pomóc.
Dostaniesz działkę, Ian.
Tak?
W takim razie śpij sobie nawet w salonie.
Możesz też srać przy otwartych drzwiach.
- Chodź do mnie. - Nie mam ochoty.
Bzdury. Chodź tu, kurwa.
Eduardo.
Jesteś cała?
Mamy mało czasu. Mój tata jest w domu.
Co z Rafaelem?
Widziałem go na trawlerze z twoim ojcem i Zé.
Zabrali cały towar.
Posłuchaj.
Mam plan.
Jasne, rozumiem.
Uważaj na siebie.
Muszę kończyć. Pa.
Jak się czujesz, Zinha?
Skupiam się na każdym dniu.
Taki kant ma trzy etapy.
Planowanie.
Wykonanie.
I, co równie ważne...
ucieczka.
- Skąd o tym wiesz? - Wykonajmy plan, a odzyskamy towar.
Porąbało cię?
Cicho.
To fałszywka.
Rekwizyt.
Skoro odgrywamy przedstawienie, to potrzebujemy rekwizytów.
Prawda, Carlinhos?
To na pewno się uda?
Plan jest gotowy.
No to skoro jest gotowy, to pora go wykonać.
Mam coś dla ciebie.
Możesz pograć w Węża.
Zé.
Płynąłeś z moim tatą i Rafaelem.
Muszę wiedzieć, co się z nim stało.
Masz mojego ojca za dobrego szefa.
Ale to nie dobroć, tylko władza.
Wszystko, co robi dla nas, robi po to, by nas kontrolować.
Nie mam przyszłości.
Nie mogę być taki jak ty.
Musisz mi zaufać.
Nie jestem jak mój tata.
Twój ojciec zabił Rafaela.
To był on.
Zabił Rafaela.
Podstępnie.
I za nic.
Zé.
Sílvia?
A gdybyś mógł się zemścić za wszystko?
Zinha? Wszystko w porządku?
Eduardo i Rafael też brali w tym udział.
Magnussonowie zjawili się u Iana.
Grozili, że go zabiją.
No nie.
- Pojechałam po pomoc. - A od kiedy jej potrzebuję?
Ja pierdolę.
Mieliście tu imprezę?
Siadaj, cioto.
Masz tu psa, playboyu?
Tak, ale poszedł do kawiarni po bibułki. Zaraz wróci.
Nie lenić się. Macie non stop pracować.
Mieszaj.
To jak pociąg bez hamulców.
Podawajcie. Szybko.
No dalej. Dzięki.
Ile to waży!
Zé!
Łódka czeka przy latarni.
Jedź już.
Zé! Dziękujemy.
Nie widzę go. Gdzie go wyjebało?
Dobra, widzę ich.
Życie jest w chuj niesprawiedliwe.
Mało który chujek dostaje drugą szansę.
Rafael nie zagra już dla Benfiki.
Zé nie dotrze do łódki i nie uratuje się.
A Magnussonowie nie posmakują upragnionej kokainy.
To mąka z cukrem!
Oszukałeś nas, chujku!
- Ja pierdolę! - Kurwa!
O chuj! Kurwa!
Kurwa mać!
- Co jest, kurwa? - Mjöl!
- Że co? - Mówi, że to mąka!
Ja pierdolę!
Kurwa!
Trzymaj!
Daj mi to.
Jebać to.
A to chujek niemyty.
Ty skurwielu.
A to debil.
Dokąd to, kurwa?
- Niczego nie widziałem. - Masz trzy opcje.
Zabij mnie, zabij siebie, albo powiedz, kto mnie wyruchał!
- Nie wiem! - No to strzelaj, tchórzu jebany!
- Dalej, kurwa! - To mnie zabij. I tak jestem już martwy.
Jesteś już martwy?
No to mogę rozjebać ci ten ryj.
- Kto to był? - Zabij mnie!
- Kto, kurwa?! - Twoja własna córka.
To była Sílvia.
- Moja córka? - Tak. To była Sílvia.
Doprawdy?
Świat nie osądza.
Nie daje nagród.
Jest obojętny i losowy.
Dlatego jeśli dostajesz już drugą szansę, to kurwa, wykorzystaj ją do pełni.
Dasz radę?
Rafael byłby zachwycony.
Dokąd jedziemy?
Nikt nas tam nie znajdzie.
Dotrzemy tam w tym złomie?
Myślę, że tak.
Chodź.
- Czysta woda, dobre wino, ciasna cipka... - I twardy kutas.
Tak jest!
AZORY – RAFAEL
Włoch opłacił ci roczną prenumeratę.
A przepis?
Dołączył go?
MAKARONOWY LODZIK
- Szybko! - Jedź!
- Najpierw kask. - Serio?
- Wtedy pojedziemy. - Dobra, ruszaj!
Szybko, kurwa!
O kurwa.
Wujku Joe?
Cześć, młody.
Napisy: Krzysiek Igielski