Gdybyśmy go zostawili, policji trudniej byłoby nas złapać.
Olać policję. To gorsze niż potrącenie pieszego!
To kara od Boga. Kurwa!
A jeśli to okazja?
Carlinhos powiedział, że ktoś będzie szukał dragów.
On już ich nie szuka.
Kurwa, Sílvia, zabiliśmy człowieka!
A widziałeś pasy?
Raczej nie, prawda?
Bo ich tam nie było!
Gadał przez telefon i wlazł na drogę.
Zamknijcie się oboje!
Co chcecie zrobić?
Powiedzieć policji, że zabiliśmy gościa i zabraliśmy do budy pełnej koki?!
- Nie mogę iść siedzieć. Jestem sławny. - Rafael! Nikt się nie dowie.
Do piekła też mi nie po drodze.
Kurwa, i nie trafisz tam!
Nie trafisz do piekła. Posłuchaj mnie.
Nie trafisz tam. To nie twoja wina.
Potrzebuję cię teraz bardziej niż kiedykolwiek.
Nie chcę iść do piekła, brachu.
I nie trafisz tam. Przestań tak w kółko gadać.
Poćwiartujmy go i rzućmy rekinom na pożarcie.
Kurwa, nie mogę!
Kurwa.
No dobra.
- Zrób to. - O chuj.
Ja pierdolę!
Kurwa.
Nie!
Przestań!
Jest inne wyjście.
- Kurwa, nie chce zatonąć. - Widzę.
Przyłapmy go na gorącym uczynku.
No co?
POLICJA
Na glebę!
Natychmiast!
Gleba!
Nie ruszać się!
- Gleba! - Spokojnie.
- Dalej! - No już.
Ruchy!
Tato, jestem.
- Gdzie byłeś? - Ważne, że już jestem.
Oto opowieść o chłopaku z wielkimi nadziejami
w beznadziejnym miejscu.
Coś o tym wiem. Pochodzę stąd tak samo jak Eduardo.
PRZYPŁYW
Masz. Zacznie grać, gdy tu dmuchniesz.
Proszę, panie Arruda. Więcej nie znalazłem.
Weź sobie loda.
Mogę wziąć dwa?
Jeden lód za jedną paczkę. A ta ma dziurę.
Ciesz się, że ci nie zajebałem, bachorze.
Zmieniła się, ojcze.
Jakby opętał ją diabeł. Nie poznaję już mojej Sílvii.
Mam wszystko, co mogłam znaleźć. Nie chcę tego w domu.
Zostawię to u ojca.
Idź w pokoju.
- Bóg czuwa nad wami. - Bóg?
Nigdy nie obchodziło go to miejsce.
Wszystko ma swój powód, Eduardo.
Bóg ma plan dla każdego z nas.
Nawet jeśli grzeszymy?
Błądzić jest rzeczą ludzką. A przebaczać – boską.
Wszystko, co dobre i złe, dzieje się za sprawą Boga.
Jego miłosierdzie nie ma granic.
Dziękuję, ojcze.
To chciałem usłyszeć.
Bóg, diabeł.
Albo Myszka Miki. Kogo to obchodzi?
Jeśli życie cię wydymało,
a potem przejmujesz 397 kilo kokainy, to naprawdę chcesz ją oddać?
My boy Eduardo musiał podjąć decyzję.
Inni nie mieli takiego instynktu przetrwania.
Niektórzy zbyt łatwo chcieli uciec od poczucia winy.
Inni próbowali ją stłumić.
Czy bolało?
Jeszcze jak.
Eduardo musiał zatopić winę tam, gdzie nikt by jej nie znalazł.
O co chodzi, Rafael?
- Kurwa, a jak myślisz? - To był wypadek.
To nie nasza wina.
Rzucił się na auto. To praktycznie było samobójstwo.
A jego rodzina we Włoszech o niczym nie wie.
- Każdej nocy mam przez to koszmary. - Ja też.
Ale wolałbyś je mieć w domu czy w więzieniu?
Zaufaj mi.
Ufasz mi?
Zaufaj mi, kurwa.
Dobrze? No to dawaj.
Sílvia, wstawaj.
Dawajcie.
Wraz z tym samochodem zatonie wszystko, co wydarzyło się tamtej nocy.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Dobrze?
...a Francesco Bonino został zatrzymany.
Źródła w policji informują nas, że wezwano wsparcie z kontynentu.
Policja uważa, że niebawem schwyta kolejnych członków gangu.
Jedziemy do kawiarni?
- Mam inne sprawy. - To znaczy?
Babskie sprawy.
- Nie możecie zostać sami? - Też masz coś do roboty?
Tak.
A ty jedziesz ze mną.
Dobre?
Wymiatasz, mistrzu.
Dwa kilo za 20 000 euro.
Macie mnie za frajera?
Dobrze wiesz, że na wyspie nie brakuje włoskiego koksu.
Kurwa, spokojnie.
Zaoferujemy ci zniżkę.
- Weź całość za tysiaka. - Za tysiaka?
- Mówiłeś, że jest bystry. - Bo jest.
- No kurwa! - Co powiesz na 100 euro?
Wystarczy stówa.
Trzeba było tak od razu, kolego.
Szafa gra?
- Narazicho, Eduardo! - Pozdrów Carinę.
Eduardo uczył się podstaw popytu i podaży.
Nie potrafił jednak wyczuć rynku.
Omówmy to na przykładzie stoiska z lemoniadą.
Jeśli sprzedaje ją jedna dziewczynka, to lemoniada nie jest tania.
Ale jej koleżanka uznaje, że to świetny pomysł na biznes.
Cena leci w dół, aż lemoniada jest gówno warta.
Tak jest i z lemoniadą,
i z najczystszym, najdroższym i najbardziej uzależniającym proszkiem.
Chyba nie dam rady.
Laska, wyluzuj.
To daj coś mocniejszego.
Chcesz?
Dobra, działamy.
Szybciej, Bruna.
Dawaj.
- Wkładaj ją. - Dawaj.
Wyluzuj się i posłuchaj.
Spokojnie. Poczekaj.
Właśnie tak. Przekręć trochę głowę.
- W którą stronę patrzyć? - Na ocean. Dawaj.
Opuść trochę spódnicę. Chcę zobaczyć bladą skórę, nie bieliznę.
Jakby jej nie było. Ja jej nie widzę.
Dobrze.
Pierwszą kreskę wciągnąłem na koncercie Springsteena.
To było w 1989 roku.
Berlin.
Rozpocząłem wtedy lot, który nigdy się nie skończył.
Nigdy.
Skąd masz ten towar?
Z Rabo de Peixe, ale nie pękaj.
Odkupię wszystko, co masz.
Co do grama.
Będziesz zajebiście bogatą suką.
Zajebiście bogatą!
Panie i panowie, notujemy turbulencje. Prosimy wrócić na miejsca i zapiąć pasy.
Byle minęły trzy minuty.
Do 94% katastrof lotniczych dochodzi w pierwszych trzech minutach.
Prędzej może panią zabić rekin albo jadowity owad.
Sporo wiesz.
To oczywiście nic w porównaniu z chorobami serca.
Na to umiera co siódma osoba.
Co siódma!
To twój tata?
Naprawdę?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem.
- Ja będę gadał. - Dobra.
Dobry wieczór!
Jest nasz mistrz!
Suń się.
Klapnij sobie tutaj. Co tam, kurwa?
A ty, Środa?
„Środa”?
Bo tkwisz pośrodku. Wbijaj albo wracaj do swojej kurwy matki.
No dobra, skoro wszyscy tu jesteśmy, to chcę wykorzystać tę sytuację
i podziękować wam za przybycie.
Co się dzieje, gdy udaje się złowić mnóstwo ryb?
- Spadają ceny. - Bardzo dobra odpowiedź.
A gdy pojawia się zbyt dużo coli?
Wciągamy do upadłego.
Posłuchaj.
Ulice wyglądają jak zasypane śniegiem.
A okoliczne gołąbeczki wpadły w amok, co zwraca niepożądaną uwagę.
A kto uwielbia takie gołąbeczki?
Starsze panie.
Nie, kurwa. Gliny.
Mają gdzieś Rabo de Peixe.
No proszę. Środa z celną uwagą. Gliniarze mają gdzieś Rabo de Peixe.
Ale co będzie, gdy gołąbeczki zaczną padać jak muchy?
Wtedy, moi drodzy, Rabo de Peixe będzie na ustach wszystkich.
Gliniarze wszystko zawiną, a my zostaniemy z niczym.
To co mamy zrobić?
Przestać sprzedawać?
- Piec z tego chleb? - Zamknij się i słuchaj go.
Chcę, żeby każdy z was przyniósł tu wszystko, co znalazł.
Prosto tutaj, do kurwy nędzy. Będziemy sprzedawać stąd.
Ja biorę prowizję, a każdy z was dostanie działkę.
Wszyscy na tym skorzystamy.
A jeśli zabierzesz towar i każesz nam spierdalać?
Na policję iść nie możemy.
Posłuchaj no, złamasie.
Ilu z was było w pierdlu?
Ilu z was bierze zasiłek dla bezrobotnych?
A ja mam legalną firmę i zero problemów z prawem.
Decyzja należy do was.
Albo wszyscy poruchamy, albo wrzucimy kurwę do morza.
W tym przypadku kurwą jest twoja matka, debilu.
Nie mieszaj w to mojej matki, chujku!
- Żartuję. - Pierdol się!
Nie gniewaj się. Wyluzuj.
Wracaj piec chleb!
- Przekażmy mu towar. - Nie ma mowy, by ten chujek go dostał.
Mówiłem ci o tym. Już ja mu pokażę, kim jest Środa.
- Lepiej uważaj. - Kurwistrzał jebany.
Musimy znaleźć miejsce do sprzedawania. Takie, gdzie jest kasa, a nie ma towaru.
Chyba mam pomysł.
Witamy na Azorach.
Nigdy nie odwiedzali nas spece od dragów. Mało się tu dzieje.
Poranna dawka. Pierwsze, o czym myślisz po przebudzeniu.
I jedyne, o czym myślisz przez cały dzień.
Rabo de Peixe zaczęło przypominać Piątą Aleję dla ćpunów.
Trzymaj i dawaj 20 euro, chudzielcu.
Chuderlak!
Kurwa!
- Panie Arruda... - No ja pierdolę!
Ile razu zakazywałem tu handlu?
Równie dobrze mógłbyś postawić pierdoloną budę z reklamą!
- Panie Arruda... - No co?
- Daj tę rękę. - Nie...
Dawaj ją, jebany piekarzu!
- Niech pan wszystko weźmie. - Nie wrócisz już do dilowania tutaj!
Zrozumiano?!
Ani mi się waż!
Ostatnie ostrzeżenie!
Wiem, co nakazał sąd, ale przesłucham go po włosku.
W razie czego poproszę o pomoc, pani Fasulo.
Na to wydajemy pieniądze podatników.
No dobrze.
Francesco Bonino.
Włoch.
Giovanni Speranza.
Także Włoch.
To mój ulubiony.
Hiszpan.
Juan del Cristo Guerrero Gómez.
Kim jesteś?
Nazywam się Francesco Bonino.
Urodziłem się w Piano di Sotto w prowincji Trapani na Sycylii.
Jestem rybakiem i żeglarzem.
Wyspiarz. Tak samo jak ja.
Wiedziałem, że się zrozumiemy.
No dobrze.
Na łodzi był kilogram kokainy, różne paszporty i podrobione dokumenty.
- Był sam? - I tak, i nie, pani detektyw.
Tak czy nie?
Gdy go przesłuchaliśmy, powiedział „da solo” po włosku.
Nie wiedzieliśmy, czy podróżuje sam, czyli lubi coś z solą.
Wyznaczony przez sąd tłumacz przyjechał dzisiaj.
Na łodzi musiał być ktoś jeszcze.
Przesłuchaliśmy bez tłumacza międzynarodowego handlarza narkotyków?
Komendant Banha zna trochę włoski. Studiował w Bolonii przez semestr.
- W lewo. - Tutaj?
Wyruszyłeś z Wenezueli na żaglówce pełnej kokainy.
Płynąłeś na Wyspy Kanaryjskie, ale pogoda uległa zmianie.
Łódź uszkodziła się na środku Atlantyku.
Spojrzałeś na mapę i uznałeś, że porzucisz ten syf tutaj.
Ale ile tego syfu pan ze sobą miał, panie Francesco?
RAZEM SKONFISKOWANO: 492 KG
Pięćset kilo?
Może trochę mniej.
Czyli wszystko już znaleźliśmy.
- Zatonęło tylko parę kilo. - Macie info o łodzi?
Kto płynąłby przez Atlantyk pustą łodzią, skoro mógłby zabrać 3000 kilo?
Wychodzisz?
Eduardo, jesteś tam?
Tak, tato. Wybieram się do miasta z Rafaelem.
Skąd tyle kolońskiej?
Żebym nie capił rybami.
Idę się położyć.
- Nie marnuj wody. - Dobranoc.
Dobry wieczór.
- W tym nie wejdziesz. - Co?
- Zapomnij. - Poczekaj tu. Zaraz wrócę.
Dobrze.
Czołem, Rapexinho!
Siadaj.
Co tam? Buty dobrze leżą?
- Dzięki. - Należały do mojego dziadka.
Wyjąłem je trumny, zanim ostygł.
Uwielbiał je.
- Ian. - Eduardo.
Masz więcej?
Masz więcej towaru, który podrzuciła mi Sílvia?
Poczekaj. Jesteś w podstawówce?
Idziemy na tyły.
- Masz tego dużo? - Tak. Bardzo dużo.
Czyli ile?
- Sto takich działek? - Więcej.
Więcej? No proszę.
Pięćset?
- Mogę mieć nawet więcej. - Ja też mogę więcej ci dać.
Chcesz mnie wyruchać?
Co?
Chyba nie chcesz, co nie?
A może po to tu przyszedłeś?
- Co? - Nie przyszedłem tu nikogo ruchać.
Chcę tylko sprzedać połów.
- To spoko. - Super.
- No to jutro? - Dobrze.
Chcę dwa.
Dwa kilo czy jak?
- Chodzi o dwa... - Wracajmy na imprezę.
- Dwa kilo? - Bez Iana nie ma impry.
- Dwa kilo? - Chodź.
Zrób sobie tatuaże.
Patrz i ucz się.
- Może kogoś wyrwiesz. - Spoko.
- Laski je uwielbiają. - Chyba sprzedałem dwa kilo.
- Serio? - Powiedział: „dwa”.
- Musi chodzić o dwa kilo. - Super!
Piękna!
Dwa shoty wódki melonowej. Biznesmen płaci.
To mój adres.
- Dla zamówienia Iana. - No tak.
Wpadaj, kiedy chcesz.
Zamilcz, kurwa.
- Dam ci radę. - Przestań.
Podziękujesz.
Nikt cię nie kocha, ale możesz solidnie poruchać.
- Daruj sobie to swatanie. - Serio.
- Od jak dawna podkochujesz się w Sílvii? - Kurwa, nie wspominaj o tym.
Jeśli chcesz ją zdobyć, to będę cię wspierał.
- Ale nie musisz chodzić wyposzczony. - Dobra, napijmy się.
Nie możesz być szczęśliwy? To się zabaw.
- A może zostaniesz mnichem? - Pij.
Na pewno nie jesteś prawiczkiem?
Zapytaj swoją kuzynkę.
Skoro nie poruchasz, to chodź potańczyć.
Kurwa, capi rybami.
- Nie jesteś rybakiem? - Zaskoczyło mnie to.
Pobrudzę sobie plecak.
Rafael, przestań.
- Jedną ścieżkę. - Nie, potrzebuję cię.
Kurwa.
Dawaj.
O kurwa.
- Czołem. Mieszka tu Bruna? - Tak, to moja córka. Ale kim...
Moment. To ty!
Czyżby Rafael Medeiros?
Zgadza się.
Zapraszam.
Rafael Medeiros w moim domu.
Zobaczcie, kogo tu mamy. Prawdziwa gwiazda.
Dziewiątka, Santa Clara. Sezon 1997–1998.
- Ale zastaliśmy Brunę? - Pewnie śpi.
Rafael, masz ochotę na boczek? Mam też kiełbasę z Flores.
- Gdzie jest łazienka? - Widać nie tylko ja nie znam tu nikogo.
Tak.
O jasny chuj.
Kurwa!
- Tylko to było zimne. - W taki upał wypiję nawet piwo.
Gdzie jest łazienka?
- Tam. Drugie drzwi. - Dzięki.
Zajęte!
- Musimy się zmywać. - Kurwa, daj mi chwilę.
Musimy natychmiast stąd spadać!
- To łazienka? - Ktoś tam jest.
Poszukaj mopa, bo nieźle tu nabrudziłem.
Rafael, ktoś tu czeka.
- Wszędzie pełno tego gówna. - Pośpiesz się.
- Ktoś tu czeka. - Brachu!
Nie puścisz damy przodem?
O kurwa.
Przepraszam.
Co to był za gol.
- Myślałem, że Estádio da Luz się zawali. - Musimy iść.
Moment. Niczego nie zjedliście.
Spóźnimy się do kina, tato.
- Chodź. - Przecież jest tu Bruna.
To grill gliniarzy. Ogarnij się, kurwa.
- Pogięło cię? - Chłopaki!
Nie wyjdziecie z pustymi rękoma.
Trzymajcie kiełbasę.
Dziękujemy.
Tylko zwróć pojemnik albo aresztuję cię w Rabo de Peixe.
Zapraszam.
Rafael Medeiros. Dziewiątka.
Przepraszam. Zaspałam.
I pominęłaś, że twój stary to glina?
Wystawiłaś nas. Powiedz chłopakowi, że nic z tego.
Eduardo! Kurwa, poczekaj!
No kurwa!
Ja pierdolę! Czujesz tę adrenalinę, brachu?
Wbiliśmy z koką do gliniarza!
- Dłużej tak nie mogę. - Uszło nam to na sucho.
Koniec ze sprzedawaniem!
Dopiero się rozkręcamy, brachu. Będziemy bogaci!
Rozumiesz, że dzieciak z Rabo de Peixe przez to nie żyje?
Tak chciał Bóg. To twoje słowa.
Tak powiedziałeś.
Mnożą się złote strzały.
Zaczynamy o świcie.
Musisz tak hałasować?
Spacerek po Rabo de Peixe.
- Idealny na niedzielny poranek. - Serio?
Szykuje się gruba akcja.
W lodówce masz coś na ząb.
Nadal brakuje większości włoskiego towaru.
Mamy nakazy przeszukania domów, sklepów, marketów, magazynów, strychów,
piwnic i kontenerów, a nawet domów dla lalek.
Dokładnie wszystko sprawdźcie.
Banha, ruszaj się.
Słucham.
Zawołam ją.
Sílvia!
Do ciebie.
Pośpiesz się!
Policja zaraz zrobi nalot w Rabo de Peixe.
O kurwa.
- Już tu jadą. - Kto to?
Policja.
Na podłogę!
- Co tu się wyrabia? - Proszę się odwrócić.
O kurwa!
Gleba!
Ale już!
Kurwa!
Ja pierdolę!
Kurwa!
Kurwa jebana mać!
Ruszaj!
RIBEIRA DA SILVA PORTUGALIA
Eduardo!
Musimy się zatrzymać.
Zatrzymaj łódź!
STRAŻ WYBRZEŻA
Niczego tu nie ma.
Detektywie Banha.
Plecak.
Ten?
Pański pojemnik. Umyłem go.
To wszystko?
Rafael, spadamy.
- Mogę ruszać? - Tak.
Co pani wyprawia?
Chce pani aresztować dzieci i staruszków?
Winnych trzeba aresztować niezależnie od wieku.
Widziała pani, by handlowali?
Te narkotyki wyrzuciło morze.
Na Azorach nie lubimy aresztować dzieci albo staruszków.
Musi ich pani zwolnić. Nakaz sędziego.
Na glebę!
Detektywie Banha!
Proszę ich wypuścić.
Byle szybko!
A to chujek.
Dobrze wiem, kto nas wydymał. Spójrz tylko.
Czarny bazalt płynie w moich żyłach
Para z mojego serca wypływa
Szeroki ocean wypełnia moją duszę
Bujna roślinność nadzieję przynosi
Dlatego pochodzę ze spowitych mgłą wysp
Gdzie mewy pokrywają ziemię pocałunkami
Wydymałeś nas, jebany piekarzu.
Nie puściłem pary z ust.
Nikomu o niczym nie mówiłem.
Przysięgam, panie Arruda.
Nie powiedziałem ani...
Hortensje, tęsknota i smutek nieprzebrany
Ty skurwielu.
W oddali odbija się echem wiatr
To we mnie drzemie szeroki ocean
Spadamy.
I para z mojego serca wypływa
Wciągaj!
Dawaj!
Zawiązałeś?
Jesteśmy prawdziwymi mistrzami z Ribeira Grande!
Tak jest, kurwa!
Tak chciał Bóg. Nie zapominaj o tym!
Po wygraniu na kokainowej loterii cudownie udało się uniknąć aresztowania.
Dlaczego więc Eduardo miałby nie uwierzyć,
że Bóg po raz pierwszy udzielił mu wsparcia?
Ale na Azorach słońce nigdy nie świeci długo.
A los niektórych przypieczętowany jest od urodzenia.
Wtedy nie pomoże im ani Bóg, ani diabeł.
Napisy: Krzysiek Igielski