Guau, guau!
Vén a policía. Temos que marchar.
- Policía! - Policía!
Policía!
Vamos. Vós ide nesa dirección.
Bulide!
Ven aquí!
Virá connosco. Levántese!
- Vamos! - Socorro!
- Collédea! - Ven aquí.
Rápido!
Isto é Europa. As autoridades da zona libre no sur de Francia
usan man de ferro cos estranxeiros ilegais
e piden aos cidadáns que destapen grupos de insurrección.
Tomarán os nazis a zona libre e completarán así a ocupación de Francia?
Unirase EE. UU. a Gran Bretaña para loitar contra o fascismo?
Enviarán morteiros para esmagar os hunos?
O tempo dirao.
Ola?
Aquí non hai ninguén.
Son os Chagall. Baixamos agora mesmo!
Grazas.
A policía veu á nosa casa.
Viñemos tan rápido como puidemos.
Levaron a documentación francesa de Moishe.
Merda.
Levamos setenta anos neste país.
Durante moitos anos, celebraron a obra de Moishe. E agora?
Agora intentan quitarlles a dignidade.
Onde está o señor Fry?
Foi á cidade.
Seguíronos?
- Non o sabemos. - Non. Deixáronnos marchar.
Coas mans baleiras. Foi estraño.
Os policías foron moi amables.
- Amables? - Despois de arrestarnos, foron amables.
- Non. - Dixeron que o lamentaban.
Xa. Lamentalo é doado.
Deixamos todas as pinturas.
O traballo de toda unha vida.
A nosa vida.
- Non tivemos opción. - Temos que ir por elas.
É demasiado perigoso volver alí agora.
Obteñamos máis información primeiro, de acordo?
As autoridades levan meses vixiándoos.
Por que agora?
Por que levan os papeis e os deixan ir.
- Necesitamos a Varian. Ireino buscar. - Conduzo eu.
Non. Non podemos deixalos aquí sós.
Espérame aquí.
Non sei quen é.
Vale.
Si. Vale.
Letoret.
Temos un visado para un tal Otto Albert Hirschman?
A súa irmá non para de chamar,
e Vichy di que non o recolleu.
Maldita sexa.
Ten que estar por aquí.
Como subo alí?
Non podes.
Entón como saio de aquí?
Pasas por Dijon
e vas directo a Alemaña.
- En serio? - Si.
Saen convois de prisioneiros cada poucos días.
Bill.
Es un home con moitos contactos. Aquí tamén?
Podes darlle unha mensaxe a meu irmán?
Podo intentalo.
Como acabaches aquí?
Axudei cunha fuga de presos.
E ti?
Son un rabí.
E ti?
Todo o demais.
Agora non, señor Patterson. Está pechado. Mudámonos.
- Onde está Reese? - Envieino a casa.
Enviárao eu a vostede.
Parece que nin o goberno de EE. UU. ten tanto poder.
Pois é bo que estea aquí. Como apaixonado seguidor da arte,
crin que lle encantaría este guión que acabo de descubrir.
Mary Jayne Gold.
"Hai que levar os soldados
ao lugar adecuado á hora adecuada."
Despois están de parola
o home non identificado número un e o home non identificado número dous...
Un momento.
Esta é a mellor parte.
Mary Jayne Gold.
"Déixame na entrada.
Usarei a Dagobert como distracción."
E despois: "Esta é a miña misión e farei o que me dea a gana."
A señorita Gold dirixe unha misión para liberar PDG británicos.
É unha especie de broma ou unha admisión real de traizón?
Debería tela vixiada, mais supoño que estaba ocupado
zangoneando pola casa esa co seu mozo.
O micrófono é seu?
En realidade, non.
Isto acabou nas miñas mans por casualidade.
Mais asegurareime de que o saiba a xente adecuada.
De que saiban todo o que estivo a facer. Arruinarei...
Déixeo en paz.
Todo o que fai por salvar xente desesperada
demostra o que vostede non fai.
Quen carallo é vostede?
Puido salvalos a todos.
Fóra de aquí,
Patterson.
Lena díxoo todo.
Albert.
Otto Albert Hirschman?
A ver se o adiviño, o home non identificado un ou dous?
Que?
A túa irmá está histérica polo teu visado. Deberías ir recollelo.
Marcha mentres poidas.
LIBERDADE
CÓDIGO MORSE: MENSAXE ENVIADA
Sei onde está Paul e vouno sacar.
- Vostede é? - O irmán p...
O seu irmán.
Chámanme Petit. O meu nome é Jacques Kandjo.
Entendo.
Informaron a Paul de que está no forte Saint-Nicolas
e vai ser deportado.
Por favor, axúdeme a salvalo.
Como o vai facer?
Usarei o seu plan.
Voar vías de tren?
Agora usan camionetas e estradas rurais.
Si. Paul viunos cos seus propios ollos.
Albert sabe que estrada é. Podemos esperar alí para liberalo.
E se van por outra estrada?
Non ten experiencia.
Paul tampouco! Non loitou na súa vida.
É intelixente, si.
Fala coma un matón, mais nunca tocou unha arma.
Eu si. Estiven en moitas pelexas.
Ah, si?
Podo facelo.
Conseguirei axuda.
Mais necesito armas.
Paul dixo que tiña armas.
Conto con vostede?
Por que? Por que non?
Secuestrar un convoi e que o maten?
E de paso arruinar a nosa operación?
Non. Non está preparado.
Mais temos que liberalo. Debémosllo.
Non lle debemos nada.
Margaux, arrestaron a Paul porque nos axudou en Camp des Milles.
Que nos pillen logo?
Pensa, Thomas.
As nosas vidas, as nosas identidades, as nosas metas.
Non podemos arriscar todo iso agora. Hai unha guerra que gañar.
E que pasa con Paul?
Grazas.
Temos visados. Lévenos ao próximo barco a Nova York?
O problema é que non hai barcos
e os visados non son válidos sen a documentación correcta.
Por iso Varian intentaba levalos a un lugar seguro
desde que chegou a Francia.
- Non estabamos listos. Agora si. - Non o estamos.
Meu amor, déixamo a min. Estás moi alterado.
Non marcharei de Francia sen as miñas pinturas.
- Por que lado se pon o sol? - Non o sei.
- Señor Chagall. Señora Chagall. - Menos mal que chegaches.
Temos que falar. Despois disto.
- Por favor, senten. - Ola.
Fixeron unha redada na praia e no Pelican,
e creo que teñen a Bill Freier. Desapareceu.
- Temos que marchar. - Como?
Non podemos nin meter os Chagall nun barco.
Vendinlle o meu avión a un burócrata local
para recadar fondos para o ERC.
Fíxenlle un bo prezo. Débemo.
Se nos pode levar a Lisboa, despois podemos ir a Estados Unidos.
Organizareino todo. Meu pai pagarao.
- Cría que non te apoiaba. - Pagará para que volva a casa.
- Cun refuxiado no peto? - Co meu marido.
Es consciente
de que levo encima máis ou menos todo o que posúo?
Se quixese casar cun home polos seus bens
e non polas súas conviccións,
xa estaría casada con algún idiota en Chicago.
Miña irmá Ursula conseguiume un visado para Estados Unidos.
Cando?
Hai unhas semanas. Mais...
Non o fun recoller ao consulado.
Por que?
Hai que ir. Vaiamos coller as túas cousas
e o visado antes de que sexa demasiado tarde.
Vale.
Albert, aforráchesme unha viaxe.
Mira a última publicación.
- Mary Jayne espérame abaixo. - Mira isto.
Mira. Ouidah!
É unha mensaxe.
Paul está no forte Saint-Nicolas?
Poderían deportalo en calquera momento.
- Non se chegamos antes. - Xa falei con Thomas e con Margaux.
Non nos van axudar.
Buscarei información sobre o forte, mais necesitámoste.
Ei.
- Veña, deica logo. - Deica logo.
Hai que levar a Petit onda Hans.
E o consulado?
Isto é máis importante.
Paul está vivo.
Hai que salvalo da deportación. Talvez da morte.
Temo que non hai moito que comer, mais sempre hai viño.
O viño senta ben.
Temos isto.
A xente sempre lle trae chocolate ao mestre.
- Albert. Petit. - Teño que falar convosco.
Contigo non.
Paul está no cárcere onde estiven con Lisa.
En serio?
E agora? Podemos sacalo de alí?
Intentarémolo.
Axudareivos.
Vaiamos dentro.
- Eu tamén quero axudar. - Non queren a túa axuda.
Axúdame a min. Vaiamos coller os cadros de Chagall.
- Non marcharán sen eles. - Boa idea.
- Dásme as chaves? - Si.
- Mais... - Vamos.
Sabes conducir, Varian?
Son de Nova Jersey.
Estou farta desta merda.
Saen camionetas cada poucos días.
Hai que sacalo antes de que o metan nunha.
- Ese cárcere é unha fortaleza. - Xa.
Hai que deter a camioneta cando saia da cidade.
Liberar a Paul e o resto.
É doado bloquear a estrada. Non hai tráfico.
Dous podemos ir polo condutor mentres outros dous abren atrás.
Desarmados?
Talvez funcione. Non o esperarán.
Estamos mortos sen armas.
Ten razón.
Necesitamos unha ou dúas pistolas.
Perdoade. Cando sae o próximo convoi?
Touré pescudará en cal vai Paul.
E despois que? Ides agardar en medio da estrada a que chegue?
Podería tardar horas. Ou días.
E se falo cos gardas? Podería subornalos.
- Coma o verán pasado. - O verán foi hai moito.
Daquela detivéronme por tentar ir de polisón nun barco.
Agora non hai nin barcos.
Arrestan xente nas rúas sen ter feito nada.
Acabouse o subornar os gardas.
Temos que tomar partido.
Estou de acordo.
O próximo convoi sae mañá pola mañá.
Paul estará entre os prisioneiros.
Saquémolo todo antes de que volva a policía.
Podiamos seguir conducindo.
Xuntos.
E ir onde?
A París non.
Non.
Nin a Roma.
Nin a Xerusalén.
O noso Berlín desapareceu hai tempo.
E se quedamos aquí?
Dous solteiros. Un xardín bonito. Un par de ovellas.
Por que non?
Para comezar,
non estou solteiro.
Deixa que a túa muller atope quen a ame de verdade...
e queda aquí comigo.
Que facemos aquí exactamente?
- Recoller os cadros. - Es un home valente.
Só o máis valente viría a Europa para salvar as vidas de descoñecidos.
- Thomas... - E a túa vida?
Estou farto de esconderme.
Varian.
Persoal e profesionalmente.
Estou farto das mentiras
e dos segredos.
Estou farto da soidade.
Ata os homes coma nós...
Ata nós merecemos ser felices.
A felicidade é complicada.
É?
Cando te teño nos meus brazos, non mo parece.
- É unha misión suicida. - Escoita.
Chama o home ese.
Reserva o avión.
Cando liberemos a Paul, son teu.
Prométocho.
Chicago, alá vamos.
- Dis iso para que cale? - Falo en serio.
Ven aquí.
Quero comezar unha vida contigo en EE. UU.
Estou desexando
comezar unha vida contigo.
E sabes que non che pido que abandones a loita?
Seino.
E sei que atoparemos novas formas de loitar,
- e talvez sexa máis efectivo desde fóra. - Si.
Non podo marchar ata que Paul sexa libre.
Seino, mais...
Non podedes ir desarmados.
Xa.
Eu...
Sei onde hai armas británicas enterradas.
Que?
Vémonos abaixo.
Podemos parar.
Dáme igual que nos oian.
Veña, en pé!
Fóra!
Señorita Gold.
Que a trae por aquí?
Vin recoller o visado de Otto Albert Hirschman.
Teno o señor Patterson no seu despacho.
Adiante.
Mira quen veu. Pasa.
As paredes teñen oídos.
A miña secretaria traballa para a Gestapo.
A señorita Letoret?
Tamén é moi boa secretaria. Talvez traballen todos para a Gestapo.
Teu pai sabe de Otto Albert Hirschman?
Un mozo tan enérxico seguro que ten un gran futuro en EE. UU.
Moi pronto, mesmo teu pai o adorará.
Canto cres que tardará en deixarte?
Que ten? Vinte e catro anos? Vinte e cinco?
Ten todo o futuro por diante. En cambio, ti...
Un rapaz así?
As circunstancias cortáronlle as ás desde o comezo.
Espera a que chegue a EE. UU. e aprenda a voar.
Que queres dicir con iso?
Non o vexo asentar nos remansos do lago Michigan
para xogar ao golf.
Remataches?
Aínda non.
Teño constancia de que ti, Mary Jayne, cidadá estadounidense,
colaboraches cos británicos en territorio francés.
Como seguro que xa sabes, é ilegal.
Se me segues a amolar e non liscas de Marsella o antes posible,
a miña misión persoal será asegurarme que te xulguen por traizón.
Agora rematei.
- Grazas por vir. - Como podía negarme?
Os Chagall teñen visado, por sorte, mais non teñen barco nin documentación.
- Poden marchar xa? - Poden.
De acordo.
Talvez teña unha última boa idea.
Co da matrícula diplomática pasarás a fronteira sen control.
Mete isto no sitio da chave e preme a panca e o acelerador á vez.
Entendido?
- Señor Bingham? - Esquecín as fotos da miña familia.
- Non. - Non tardo.
- Vou eu. - Non sabe onde están.
Señor Bingham!
Unha caravana verde nada nun río de montaña.
Pezas de xadrez multicolor prenden fogo.
Os gatiños saen correndo dun cesto
e dormen apraciblemente ao sol.
Coidado!
Vai ver que pasa.
- Saíde do coche! - Saíde!
Saíde do coche!
Abaixo!
Ao chan!
Ao chan! Abaixo.
Solta a arma.
Aquí. Ponte aquí.
Ao chan!
- Ao chan! - Baixa a arma! Ao chan.
Bulide!
Non te movas.
Quieto! Non te movas.
Abaixo.
Irmán.
Irmanciño.
- Que di? - Bendita a túa forza.
Non vos movades!
Irmanciño.
Meu irmanciño.
Respire. Intente respirar.
Respire. Todo irá ben.
Meu irmanciño.
Irmanciño, fica comigo.
Señora Chagall.
Marchamos.
- Agora! - Espertarei o señor Chagall.
- E Thomas? - Dentro. Vouno buscar?
- Non. Escoita. - Que?
Vounos levar eu mesmo.
A España?
A Lisboa. E irei con eles a Nova York.
E que pasa con...?
Non funcionará na vida real.
Non, isto é a vida real.
Non o é.
Mais nunca me sentín tan viva.
Xa, eu tampouco.
Varian.
Axúdasme coas pinturas?
- Onde está Bingham? - Non está aquí.
E quen vai conducir isto?
- Saberán que levaches o coche. - É a única forma.
Expatriarante. Ou arrestarante. Non poderás volver.
- Teño que axudalos. - Non.
Isto non ten que ver cos Chagall.
Aquí estamos. Vamos.
Varian.
Síntoo moito.
Cría que viviriamos aquí sempre.
Por un instante, tamén eu.
Podemos dicir unhas palabras?
Rezar?
Algo?
Mary Jayne!
Marchou.
Mary Jayne!
Fixeches un bo traballo.
Vamos, Dagobert.
Mary Jayne!
Que pasou? Estás ben?
Lográchelo.
Eu só...
Non podía deixarte ir sen me despedir.
Abride a maldita barreira.
Roubaron unha limusina?
Diante das miñas narices.
- E conducía o señor Fry? - Poden collelo?
Talvez.
Ou talvez deixemos que marche.
Que?
Consiga outra limusina.
Esqueza o coche. E esa xente?
Son criminais e dexenerados.
Si, claro que o son.
Mais...
Mais agora, por fin...
son o problema doutro.
Boa noite, Sr. Patterson.
Máis de 6 millóns de xudeus e outros "indesexables" foron asasinados
polo réxime nazi e colaboradores europeos.
Varian Fry e o ERC axudaron a máis de 2000 vítimas do réxime nazi
a cruzar o Atlántico.
A resistencia en Francia comezou en 1941,
apoiada por africanos das colonias,
inmigrantes europeos e a SOE británica.
Estados Unidos uniuse finalmente á loita contra os nazis a finais de 1941.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras