A teraz
zapadamy w zbiorowy sen.
Mówisz jak magik.
Bo jestem magikiem!
Teraz złóżcie papier jak ja.
I...
znów go podajcie dalej.
Tak jest.
I rozłóżcie.
Dobra!
„Rozpustny syn wzdycha jej, kichając”.
„Starożytny ocean zjada jej młode”.
„Mój pijany terier nienawidzi księżyca”.
„Każdy zapomniany ślimak uwielbia kredkę”.
„Zmęczony łotr tańczy na falach”.
„Głupie drzewo pragnie sprawiedliwości”.
„Wykwintne zwłoki potrzebują więcej wina”.
Tak!
Tato!
Wyłaź stamtąd!
Pod stołem jest coś dziwnego.
- Co? - Co?
Co takiego?
A więc mamy szpiega.
- Mamy mikrofon. - Jak to działa?
Sygnał radiowy, bateria.
- Ktoś nas nagrywa. - Ale kto?
Każdy może kupić mikrofon.
Ważniejsze niż to, kto słucha, jest to, co usłyszał.
Planowaliśmy tam włamanie do Camp des Milles.
W szczegółach.
O mój Boże.
Muszę wszystkich stąd wydostać.
Mogę wziąć do 300 osób.
Jutro?
Z wizami, tak.
Dobra. No to muszę wracać do pracy.
PRZEZ OCEAN
Jeszcze troszkę...
Stop. Już za dużo.
W prawo. Dobra, stop...
Stop!
O tam. Idealnie.
A kosz powinien być tam.
Zostań.
Co zrobimy z tymi głupcami? Komitet Pomocowy, akurat.
Nie sądzę, by Varian Fry maczał w tym palce.
- Mary Jayne Gold to inna... - Mary Jayne Gold jest niepoważna.
Nawet niepoważni Amerykanie,
którzy szkodzą francuskiej policji, szkodzą też mnie.
Ktoś więcej musiał być zamieszany w tę ucieczkę.
Gdzie Reese?
Wysłał go pan do komitetu.
Dobra. Będę musiał zlecić to tobie, Bingham.
Znajdź mi cudzoziemca, którego tym obciążymy, nim Frot wróci do panny Gold.
- Ja? - Po prostu to zrób!
Weź akta. Wybierz kogoś, kto starał się o wizę w zeszłym roku,
kogoś, kogo można namierzyć. Nie Amerykanina.
- Nie może mnie pan o to... - To tyle.
Mam zabrać psa?
Nie.
Dzień dobry.
Fry...
Spokojnie, Reese. Przyszedłem do Leny.
- Gdzie są wszyscy? - Rozeszły się wieści, że...
- Porozmawiajmy na zewnątrz. - Tak.
Ile osób udało ci się zebrać na statek Dubois?
Może 50?
Może zabrać nawet 300, ale jutro rano wypływa.
Co? Miało być za dwa tygodnie.
Vichy raz otwiera, raz zamyka port,
więc musimy skorzystać z okazji. Bingham się odezwał?
Jest wiza dla Bretonów z MoMa.
Ma wizy dla Mehringa i dla Hannah Arendt.
W ukryciu może zrobić tylko kilka na raz.
A co z listem z chińskiego konsulatu?
Bill nad tym pracuje. Zobaczymy.
W międzyczasie idź na plaże, do barów, do małych hoteli,
zbierz, kogo się da,
i sprowadź ich do willi. Dobrze?
Tak.
Niech Bingham też tam przyjdzie.
Nie daruję sobie, jeśli nie zapełnimy wszystkich miejsc na łodzi.
Jak tam, Bill?
Co to takiego?
Skończył mi się atrament, więc mieszam własny.
Ta chińska kaligrafia to coś wyjątkowego.
Wiesz, co to znaczy?
Nie całkiem. Wiem, że to wiza wjazdowa do Republiki Chińskiej.
Ile ich mamy?
Możesz wziąć ze sobą już koło 30.
Kolejne sześć w produkcji.
Fantastycznie. Dziękuję.
- Do usług. - Oby tak dalej, Bill.
Pociągi z Marsylii do Dijon jadą przez ten most.
Wysadźmy filary, a most runie.
Jeśli zaczną deportować więźniów, będą ich wysyłać przez Dijon.
- Chyba że to udaremnimy. - No.
Słuchasz mnie?
- Skup się na celu, stary. - Jestem całkiem skupiony na celu.
- Zgłupiałeś dla niej. - Nie.
Jestem spokojny. To, że mąż Lisy wrócił...
Mary Jayne jest inna niż reszta z nas.
Dlaczego? Bo jest Amerykanką?
Możliwe.
Spójrz, ile ryzykuje.
Albert, ty i ja walczymy o przetrwanie.
Panna Mary Jayne Gold zawsze może wyjechać.
Merde, policyjna eskorta. Chodź.
- Co jest w środku? - To duże ciężarówki.
Po co przykryli ładunek plandekami?
Więźniowie. Zaczęli deportować więźniów.
„Egipcjanie bezwzględnie zmuszali synów Izraela do ciężkich prac
i uprzykrzali im życie
uciążliwą pracą przy glinie
i cegle
oraz różnymi pracami na polu. Do tych prac przymuszano ich bezwzględnie”.
André? Jesteś tu?
Czytam Księgę Wyjścia naszym nowym przyjaciołom.
Wasze amerykańskie wizy przyszły. Twoja, Jacqueline i Aube.
Jutro rano wyruszycie statkiem na Martynikę.
Wspaniale!
Stamtąd ruszycie do Nowego Jorku.
A co ze mną?
Stany Zjednoczone cię nie przyjmą. Wiesz, że wyprzedza cię reputacja rewolucjonisty.
Z chińską wizą dopłyniesz aż do Martyniki.
Czekaj. Chińczycy dali Serge’owi wizę?
Bill Freier zrobił 30 kopii,
które damy innym, w tym Victorowi Braunerowi.
Co jest napisane na chińskich wizach?
Nie wiem, bo nie znam chińskiego.
Liczę na to, że francuscy urzędnicy też nie.
Ja znam chiński.
To nie jest wiza.
Napisano tu: „Posiadacz tego dokumentu
nie ma wstępu do Republiki Chińskiej”.
Cholera.
Nie wyglądasz na takiego romantyka.
Bo nim nie jestem.
Mam straszne wieści.
Zaczęli deportować więźniów z Marsylii.
- Do Niemiec? - Przynajmniej do Dijon.
A co z tobą?
- Co ze mną? - A jeśli cię deportują?
Nie jestem więźniem. Najpierw muszą mnie złapać.
Nie, ale w jadalni znaleźliśmy urządzenie nagrywające.
Czyli ten, kto słuchał,
słyszał plan włamania do Camp des Milles.
Albert!
Statek na Martynikę wypływa za 18 godzin.
Jutro rano?
Tak. Lena zbiera jak najwięcej pasażerów,
więc pomóżcie mi.
Zabierzecie Serge’a do centrum i zrobicie obchód?
Znowu?
Odrzucili go. W konsulacie Brazylii oznajmił, że jest komunistą.
Potem w konsulacie Konga Belgijskiego powiedział, że jest anarchistą.
U Kubańczyków mówił, że jest bezlitosnym rewolucjonistą.
Proszę. Za parę godzin zamkną biura.
Zacznijmy od Meksyku. Konsul chyba nas polubił.
- Chyba ciebie. - Zrobimy to.
- Dziękuję. - Dobra.
Witamy w Villi Air-Bel. Cześć.
- Witajcie. - Witam.
Co to?
Wszyscy obcokrajowcy ubiegający się o wizę
w tym urzędzie w zeszłym roku.
Każdy z nich mógł pomóc mademoiselle Gold.
- To niewinni ludzie. - To kwestia sporna.
- Witaj. - Pan Fry.
Wreszcie jesteś bezpieczny. Mów, jeśli czegoś ci trzeba.
Bingham!
- Przyszedłem tuż po telefonie Leny. - To wizy Bretonów?
A kim są ci wszyscy ludzie?
Dubois może zabrać do 300 osób.
Jak zapłacisz za tyle biletów?
Pieniądze dała Peggy Guggenheim. Ale to najmniejsze z moich zmartwień.
Dom jest na podsłuchu.
Nie mogę dłużej trzymać tu ludzi.
To zawsze było ryzykowne. Ale teraz zgarniają ludzi.
Więzienia są prawie pełne.
- Kto wie, dokąd by ich zabrali. - Deportowaliby ich do Niemiec?
Jeśli znów nas napadną, ci ludzie zginą. Posłuchaj.
Na statku nie trzeba francuskich pieczątek wyjazdowych,
bo kapitan to mój przyjaciel.
Ale każdy pasażer potrzebuje wizy wjazdowej spoza kontynentu,
a mnie kończy się czas. Byliśmy wszędzie.
Bingham, proszę. Potrzebujemy pomocy.
Masz listę nazwisk?
To wszyscy, których zebraliśmy, gotowi na jutrzejszy rejs.
Muszę porozmawiać z Albertem. Hirschmanem. Czas go wyciągnąć.
- Hirschman? Otto Albert? - Tak.
Już mamy jego wizę.
- Nie odebrał jej. - Pomówię z nim.
To samo dotyczy Chagallów, jak sam wiesz. Czemu nie skorzystają z wizy?
Namawiam ich i namawiam. Nie chcą wyjechać.
- Victor Serge to komunista. - Wiem.
Nic nie zrobię dla Victora Braunera. Stany nie przyjmują jeszcze Rumunów.
Zobaczę, co da się zrobić z resztą. Widzimy się jutro rano przy statku?
- Dobrze. - Tak.
- Dziękuję. - Proszę.
Gdzie Bingham?
Na lunchu?
- Zmienia się we Francuza. - Proszę?
Francuzi traktują lunch jak urlop. Zostawił to dla mnie?
W sumie to tak.
Nie wygląda na groźnego.
WIZA
- Jak ma wyglądać? - Mówiłem: cudzoziemiec. To nawet nie Żyd.
- To socjalista. - Widzisz to na zdjęciu?
Panna Gold uwolniła Hansa Fittko z Des Milles!
Skąd to wiesz?
- Dzwoniłam do obozu. - I powiedzieli ci to?
Znajomość francuskiego pomaga.
To on był przywódcą w obozie.
Jak mam znaleźć tego Hansa Fittko?
Jest z całą resztą, rzecz jasna.
La Villa Air-Bel.
Czekam, aż powiesz mi, czego chcesz.
Liso.
Chcę dołączyć do Paula.
Paula?
Tak.
Powinnaś go lepiej poznać. Chce zmienić świat.
Idę wieczorem na spotkanie z nim.
Chodź ze mną.
A może wyjedziemy do Ameryki
ze wszystkimi?
Zaczniemy od nowa.
Złożyliśmy wnioski o wizę rok temu.
Może Varian coś zdziała i wsiądziemy na ten statek.
Liso...
Czemu nie?
Nie możemy teraz jechać do Ameryki.
Ameryka. Nie mogę się doczekać. Czym jest surrealizm,
jeśli nie rumuńskim malarzem na koniu w Teksasie?
Dobra, Victor. Kiedy tam wejdziemy,
proszę, postaraj się nie odzywać.
Dla twojego dobra.
Drobnomieszczaństwo kontrolujące wizy nie dba o cywilizację.
Bez polityki.
Żyję polityką.
Drobnomieszczaństwo kontrolujące wizy nie musi o tym wiedzieć. Prawda?
Chcesz skończyć w pociągu do obozu?
Albert!
To nie kwestia uległości. To kwestia przetrwania.
On to rozumie.
- Kogo obchodzi, czy przetrwam? - Mnie.
Właśnie, nas.
Nas to obchodzi.
Dziękuję.
Wiesz co?
Możesz za niego wyjść.
Za Victora?
Jeśli to nie wypali.
Naprawdę.
Zawsze mówisz,
że jesteś gotowa zrobić, co tylko się da.
No cóż...
Amerykańska wiza
to najpotężniejsza rzecz,
jaką niezamężna Amerykanka może dać uchodźcy w Europie.
Konsul państwa przyjmie.
Byłbym cudownym mężem.
Señor Bosques.
Señorita Gold.
Ponownie pana błagamy o przemyślenie losu naszego przyjaciela, Victora Serge’a.
Troszczy się o prawa człowieka.
Nie każdy zagraniczny konsulat ma taką polityczną wrażliwość,
by uznać to za zaletę,
ale wierzymy, że pana rewolucyjny umysł dostrzeże jego ogromną wartość.
Nękanie, aresztowanie, głód,
wygnanie, internowanie. Jego pierwsza żona przez to oszalała.
- Jest pani jego drugą żoną? - Nie.
Jest pan naszą ostatnią nadzieją.
- Dobrze, zajmę się tym. - Dziękuję.
I tak, señor Serge.
- Niech żyje rewolucja! - Niech żyje!
- Jak tam lunch? - Dzień dobry.
W gazecie piszą o pisarzu zwanym Golo Mann.
Kojarzysz?
Nie.
Kolejny żydowski pisarz z czarnej listy nazistów.
Przejdę do sedna.
W artykule jest napisane, że dyplomaci z Marsylii pomogli mu się wydostać.
Jak to możliwe?
Jeśli musiałeś grać dobrego Samarytanina przed jakimś intelektualistą,
nie mogłeś być dość rozsądny, by wybrać kogoś, kto będzie milczał?
Reese mówi, że w biurze jest jakaś panna.
Jest zamieszana w tę aferę Frya,
z którym ciągle gadasz przez telefon.
- Nic nie wiem. - Nie?
- Nie. - Obserwuję cię, Bingham.
Zrób coś z tym.
Jesteś dumny?
Będę, gdy wszyscy będą na statku w połowie drogi na Martynikę.
Ja jestem z ciebie dumny.
Hej.
- Możemy pogadać? - Pewnie.
Chwila.
Zaczęli deportować więźniów.
Konwoje ciężarówek jeżdżą bocznymi drogami.
O Boże.
Rozmawiałem z Paulem.
Szykuję się na brutalny opór.
Możesz też opuścić Europę.
Jak możesz tak mówić?
Bingham mówił, że w konsulacie jest amerykańska wiza z twoim nazwiskiem.
- Moja siostra Ursula to załatwiła. - Płyń stąd jutro.
Zanim zostaniesz deportowany do Rzeszy.
Nie wiem, kiedy znów zamkną port.
Możesz nie mieć więcej szans. Myślałeś o tym?
Nigdzie nie wyjadę.
Nie teraz.
Boże.
Jak leci?
Mary Jayne wie o twojej wizie?
Co robisz, Sebastianie?
Moja kamera jest zepsuta.
Nie mam taśmy, więc kręcę film w głowie.
To wspaniały pomysł.
Uwaga!
Sebastian właśnie kręci film
o naszej ostatniej nocy w raju.
Tak!
Paul zwerbował już ponad 20 osób.
Jedź za tym wozem.
Czekaj, stój!
Dagobert?
Dagobert!
O rany...
Jak mnie znalazłeś?
No proszę.
Jesteś taki grzeczny.
Mądry piesek.
- Kto mi powie, co to jest? - Pierwsze takty V symfonii Beethovena?
I co jeszcze?
Słuchajcie uważnie.
Znacie alfabet Morse’a?
Kropka, kropka, kropka, kreska.
To litera V.
V oznacza zwycięstwo.
Od teraz ta muzyka będzie dla nas sygnałem
do komunikacji z towarzyszami przez radio publiczne.
Nasłuchujcie tego sygnału.
Wiersze i muzyka po symfonii Beethovena
będą mieć tajny przekaz.
- Niech żyje ruch oporu! - Niech żyje ruch oporu!
Kim pan jest?
Jest środek nocy.
Czego pan chce?
Mamo!
Co się dzieje?
Kto to jest?
- Idź spać, mamo. - Co to za typ?
Do łóżka!
Dobranoc, madame.
Mam pilne wieści.
Prawdziwymi pomysłodawcami włamania do Camp des Milles
byli socjalista Hans Fittko i konsjerż hotelu Splendide.
- Kto? - Afrykanin w recepcji.
Musi pan wiedzieć, że kieruje ruchem oporu
z piwnicy jakiegoś kościoła.
- Jest pan pewien? - Sam widziałem.
Ale śmiało może pan sam to sprawdzić.
Tak.
Dokładnie to zrobię.
Nie ma za co.
Dziękuję za wszystko.
- Gdzie są wszyscy? - Czekają w kasie.
Dobrze,
oto 200 wiz na wjazd do USA. Podbito je w konsulacie USA w Marsylii
i podpisano oficjalnie piórem Grahama Pattersona.
Szybko!
- Ruszać się! - Dalej!
Monsieur Fry.
Rozdasz to? Dziękuję.
Proszę bardzo.
Viva Mexico!
Chodź tu.
- Idź na zaplecze. - Co?
Na zaplecze! Natychmiast!
Pan Paul...
Kandjo?
Do usług.
Stój!
Na kolana.
Jesteś aresztowany!
Wstawaj.
Dobrze.
Ruszaj się.
Mówię: ruszaj się.
Idziemy.
Letoret!
Przyjechał pan Nugent. Rozstawia się w sali konferencyjnej.
- Ktoś siedział przy moim biurku. - Ktoś...
Bingham wydaje wizy bez mojej zgody.
To musi być on. Do diabła!
- Statki wypływają z portu? - Vichy otworzyło port dziś rano.
Więc każdy, kto płynie z amerykańską wizą,
używa podróbki. Cholera!
Muszę powiadomić port i policję. Zadzwonię do Frota.
Ale Doug Nugent na pana czeka.
Masz rację.
Ty zadzwoń na policję, do portu.
- Wszędzie! - Tak.
Każdy, kto odjeżdża z amerykańską wizą, korzysta z podróbki!
Co my tu mamy? Karty perforowane.
Trzyma pan dane z zeszłorocznego spisu ludności USA,
ale możemy je dostosować do potrzeb klienta.
Dane...
Wiek, rasa, dochód, stan cywilny.
ACM zapewnia technologię.
Nie dyktujemy, jak jej używać.
Dane służą do organizowania ludzi w grupy.
Śledzenia migracji. Przewidywania zachowań.
Bingham?
Patterson. Panie Nugent.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
Zwalniam cię, Bingham.
Co?
Na co czekasz? Pakuj się.
Bingham?
Zamknij drzwi.
Sprzedałeś to Francuzom?
Francuzom, Szwedom,
ale prawdziwym niewykorzystanym rynkiem
są dla nas Niemcy.
Kultura amerykańska to potężniejsza broń niż jakakolwiek bomba.
Nawet nasi wrogowie chcą jechać do kina fordem,
pić colę i patrzeć, jak Scarlett O’Hara ratuje Południe.
Jesteśmy na całym świecie, sprzedając produkty ACM,
ale tak naprawdę sprzedajemy
Amerykę.
Brytyjscy jeńcy muszą być we właściwym miejscu o właściwej porze.
Zajmiesz strażników z przodu. Wejdę i znajdę jeńców.
Spotkamy się tu, przy drucie kolczastym.
O co chodzi?
W Des Milles z brytyjskimi jeńcami jest...
W Des Milles z brytyjskimi jeńcami jest jakiś Hans Fittko.
To mój mąż. Myślałam, że nie żyje.
Tak?
Oczywiście. Idę.
Mademoiselle.
Gruppenführer.
Rzesza Niemiecka docenia pani wierną służbę.
Dobra robota.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Rano pozbyliśmy się kilku degeneratów.
Nieważne.
Dwieście pięćdziesiąt siedem osób.
Wiesz...
To naprawdę coś.
To był dobry dzień.
Nie. To był wspaniały dzień.
A jutro?
Ilu ich jest?
Dziewięć milionów Żydów w Europie,
a co dopiero inni uchodźcy?
Ale 257, no tak.
Co zrobimy z resztą?
Z takimi jak ty?
Nie, Albercie, powinieneś był być na tym statku.
Mam cię tu zostawić?
Nie to miałam na myśli.
Tylko...
Hej.
Co?
Możesz...
Możesz pojechać ze mną do Ameryki.
Mogę za ciebie wyjść.
Wyjść za mnie?
Victor Serge jest już w drodze do Meksyku,
a Bellmer zabrał swoje lalki i wyjechał.
Brauner chyba mówił, że pójdzie na wzgórza
i zostanie pasterzem, więc...
Jasne.
- Brauner pasący owce? - Można to sobie wyobrazić, co?
Jestem niezamężną Amerykanką, jak to delikatnie ująłeś,
a ty jesteś Żydem, który musi spieprzać z Europy.
Pomyśl, co możemy zrobić dla ludzi, którzy tu są, działając z USA.
Tutaj kończą nam się zasoby.
W Stanach mielibyśmy dostęp do funduszy i wpływów politycznych.
Zróbmy to.
Ucieknij ze mną.
Nie chcesz mnie.
Ja...
Nie. Oczywiście, że chcę.
Mary Jayne, gdy na ciebie patrzę,
widzę przyszłość.
Ale zamykam oczy i widzę przeszłość.
To, co się dzieje w mojej głowie, to...
Jest tam ciemno. I...
I czasem sam siebie przerażam. To...
Ale mnie nie przerażasz.
No dobrze.
Zróbmy to.
Jedźmy do Ameryki.
Albert!
Hej. Co się dzieje?
Usiądź.
Policja aresztowała Paula.
Dokąd go zabrali?
Jeszcze nie wiem,
ale musimy do niego dotrzeć, zanim przyjdą po nas.
PRZEZ OCEAN
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULIE ORRINGER
TO FIKCYJNY SERIAL, DLA KTÓREGO INSPIRACJĄ BYLI PRAWDZIWI LUDZIE I WYDARZENIA
Napisy: Joanna Rychlik