Agora entramos nun soño colectivo.
Soas coma un mago.
Son un mago!
Dobrade o papel coma min.
E... pasádeo de novo.
Xa está.
Abrídeos.
Moi ben!
"Un fillo lascivo suspira os seus esbirros."
"O vello océano come as súas crías."
"O meu térrier bébedo odia a lúa."
"Toda lesma esquecida adora unha cera."
"Un vilán esgotado baila coas ondas."
"A árbore boba devece pola xustiza."
"O cadáver exquisito necesita máis viño."
Si!
Papá!
Sae de aí!
Hai algo estraño debaixo da mesa.
- Que? - Que?
Que?
Así que hai un espía.
- Un micrófono. - Como funciona?
Sinal de radio, batería.
- Alguén nos grava a distancia. - Quen?
Calquera compra un micrófono.
A pregunta non é quen escoita, senón que escoitaron.
Planeamos o de Camp des Milles nesa mesa.
Con todo detalle.
Teñen que marchar todos.
Podo levar ata 300.
Mañá?
Con documentación, si.
Vale, pois poreime a traballar.
Un pouco máis...
Non. Demasiado lonxe.
Á dereita. Vale, aí...
Parade!
Xusto aí. Perfecto.
A cesta, alí.
Quieto.
Que facemos con eses bobos? O Comité de Rescate das narices.
Non presuporía que Varian Fry estivo implicado.
- Mary Jayne Gold é unha cousa... - Mary Jayne Gold é ridícula.
Mesmo os estadounidenses ridículos
que dan problemas á policía francesa mos dan a min.
Maldita sexa.
Tivo que haber algún involucrado máis.
E Reese?
Mandáchelo á oficina do ERC.
Pois voute necesitar a ti entón, Bingham.
Atópame outro estranxeiro a quen culpar antes de que Frot volva á Srta. Gold.
- Eu? - Ti faino, entendido?
Revisa os arquivos da xente que pediu un visado o ano pasado.
Quero alguén localizable que non sexa de EE. UU.
- Estasme a pedir que... - Iso é todo.
Quere que leve o can?
Non.
Bo día.
Fry...
Tranquilo, Reese. Vin ver a Lena.
- Onde están todos? - Correu a voz de que...
- Falemos fóra. - Si.
Cantos lograches xuntar para o barco de Dubois?
Uns 50.
Pode levar ata 300, mais sae mañá pola mañá.
Cría que tiñamos dúas semanas.
Vichy abre e pecha o porto a treo,
así que hai que aproveitar a oportunidade. Tes novas de Bingham?
O visado dos Breton chegou do MoMA.
Ten o de Mehring e o de Hannah Arendt.
Pode facer poucos á vez sen que o pillen.
Moi ben. E a carta do consulado de China?
Bill está con iso. A ver que di.
Mentres tanto, vai ás praias, aos bares, aos hoteis pequenos,
reúne a todos os que atopes e lévaos á casa. Podes facelo?
Si.
Que Bingham se reúna alí comigo.
Que me leve o demo se non encho cada oco dese barco.
Como vai iso, Bill?
Que é todo isto?
Quedei sen tinta, así que fíxena eu.
Esta caligrafía china é doutro nivel.
Sabes que di?
Só que é un visado para entrar á República da China.
Cantos temos?
Teño uns 30 que podes levar xa contigo.
Hai outros seis en marcha.
Incrible. Grazas.
- É un pracer axudar. - Segue así, Bill.
Cada tren entre Marsella e Dijon cruza a ponte.
Voamos os piares, as vías caen.
Se comezan a deportar prisioneiros, farano por Dijon.
- A menos que o fagamos imposible. - Xa.
Escoitas o que digo?
- Céntrate no obxectivo, amigo. - Estou totalmente centrado.
- Estás namorado. - Non. Estou tranquilo.
Só porque o marido de Lisa volvese...
Mary Jayne é diferente a todos nós.
Por que? Porque é estadounidense?
Talvez.
Mira os riscos que está a correr.
Albert, nós loitamos pola nosa supervivencia.
Mary Jayne Gold pode marchar cando queira.
Merde, unha escolta policial. Ven.
- Que cres que levan. - Son camionetas para cargamento.
E por que cobren o cargamento con lonas?
Comezaron a deportar prisioneiros.
"Os exipcios asoballáronos con fera opresión,
amargáronlles a vida
co duro labor do barro, dos ladrillos,
coa labranza da terra
e con toda sorte de traballos, impostos con brutalidade."
André? Estás aquí?
Estoulles a ler o libro do Éxodo aos nosos amigos.
Xa tedes os vosos visados estadounidenses. Ti, Jacqueline e Aube.
Sairedes mañá en barco cara a Martinica.
Que boas noticias!
Desde alí, podedes ir a Nova York.
E eu?
EE. UU. nunca te acollerá,
e sabes que o teu impoñente historial como revolucionario te precede.
Co visado chino poderás ir a Martinica con eles.
Os chinos déronlle a Serge un visado?
Bill Freier fixo 30 copias.
Podemos usalos para outros, como Victor Brauner.
Que di exactamente o visado chino?
Non o sei porque non leo chino.
E confío en que as autoridades francesas tampouco o lean.
Eu leo chino.
Non é un visado.
Aquí pon: "O portador deste documento
nunca pode e nunca vai ser admitido na República da China.
Maldita sexa.
Non sabía que eras tan romántico.
Non o son.
Teño unhas noticias terribles.
Están a deportar prisioneiros desde Marsella.
- A Alemaña? - Polo menos a Dijon.
E ti?
- Que pasa comigo? - E se te deportan?
Non son un prisioneiro. Terían que collerme antes.
Mais atoparon un aparato para gravar no comedor.
O que estivese escoitando, oíunos planear o de Camp des Milles.
Albert!
O barco a Martinica sae en 18 horas.
Mañá pola mañá?
Lena está a xuntar o maior número posible de xente,
e necesítovos.
Podedes levar a Serge á cidade a facer as roldas de novo?
De novo?
Rexeitárono. No consulado de Brasil dixo que era comunista.
Fomos ao do Congo Belga, e dixo que era un anarquista.
No cubano, que era un revolucionario sen remorso.
Por favor. Pechan en poucas horas.
Comecemos con México. Creo que lle gustamos ao cónsul.
- Gustácheslle ti. - Encargarémonos.
- Grazas. - Si. Vale.
Benvida á Villa Air-Bel. Ola.
- Benvidos. - Benvidos.
Que é todo iso?
Todos os estranxeiros que solicitaron un visado
nesta oficina durante o último ano.
Calquera deles puido ter axudado á Srta. Gold.
- Son xente inocente. - Iso é discutible.
- Ola. - Sr. Fry.
Alégrome de que estea ben. Se necesita algo, dígamo.
Bingham!
- Vin en canto chamou Lena. - Son os visados dos Breton?
Que fai toda esta outra xente aquí?
Dubois dixo que levaría ata 300.
Podes pagar tantos billetes?
Peggy Guggenheim doou os fondos. Mais iso non me preocupa.
Había un micrófono na casa.
Non podo ter aquí a ninguén.
Sempre foi arriscado, mais agora están a deter xente.
As prisións locais están cheas.
- Quen sabe onde os levarían. - Deportaríanos a Alemaña?
Se fan outra redada, esta xente está perdida. Escoita.
Co barco podemos esquivar o dos selos de saída
porque o capitán é un amigo,
mais cada pasaxeiro necesita un visado de entrada fóra do continente,
e quedo sen tempo. Estivemos en todas partes.
Bingham, por favor. Necesitamos axuda.
Tes un lista cos nomes?
Estes son todos os que atopamos que poden marchar mañá.
E teño que falar con Albert. Hirschman. É hora de que marche.
- O seu nome é Otto Albert? - Si.
Chegoulle o visado.
- Aínda non o recolleu. - Falarei con el.
E os Chagall? Hai meses que teñen os visados. Por que non os usan?
Sigo a intentalo. Non queren marchar.
- Serge non. É comunista. - Seino.
E Victor Brauner, imposible. EE. UU. aínda non acolle romaneses.
Verei que podo facer cos outros.
Vémonos pola mañá no barco?
- Vale. - Ben.
Grazas.
Onde está Bingham?
Almorzando?
- Vai de nativo. - Como di?
Aquí almorzar é como ir de vacacións. Deixoume iso?
Deixou, si.
Non ten pinta ameazante.
- Que pinta debe ter? - Dixen estranxeiro. Non é nin xudeu.
- É socialista. - Pode ver iso na foto?
A señorita Gold liberou a Hans Fittko.
Como o sabe?
- Chamei ao campo. - E dixéronlle iso?
Axuda falar francés.
Foi o cerebro no interior.
E onde atopo a Hans Fittko?
Co resto deles, por suposto.
Na Villa Air-Bel.
Estou a esperar que me digas que queres.
Lisa.
Quero unirme a Paul.
Paul?
Si.
Deberías coñecelo mellor. Quere cambiar o mundo.
Vou a unha xuntanza esta noite.
Ven comigo.
Ou podiamos ir a EE. UU.
co resto.
Comezar de novo.
Pedimos os visados hai un ano.
Talvez Varian poida facer algo e imos nese barco.
Lisa...
Por que non?
Non podemos ir a EE. UU.
EE. UU.? Morro de ganas. Que é o surrealismo
se non un pintor romanés nun cabalo de vaqueiro en Texas?
A ver, Victor. Cando entremos,...
intenta manter a boca pechada, oíches?
Polo teu propio ben.
Á pequena burguesía que controla os visados dálle igual a civilización.
Nada de política.
É a miña vida.
A pequena burguesía
non ten que sabelo, non é?
Queres ir a un campo de prisioneiros?
Albert!
Non se trata de submisión, senón de supervivencia.
Xa o sabe.
A quen lle importa se sobrevivo.
- A min. - Si. A nós.
A nós.
Grazas.
Sabes que?
Poderías casar con el.
Con Victor?
Se isto non funciona.
En serio.
Sempre dis que usarías todas as ferramentas á túa disposición.
Pois... un visado estadounidense
é o máis poderoso
que unha estadounidense lle pode ofrecer a un refuxiado.
O cónsul xa os pode recibir.
Sonche un marido excelente.
Señor Bosques.
Señorita Gold.
Volvemos para rogarlle que reconsidere a situación do noso amigo Victor Serge.
El preocúpase polos dereitos humanos.
Non todos os consulados teñen a sensibilidade política
para velo como unha vantaxe,
mais cremos que a súa mente revolucionaria entenderá o seu gran valor.
Acoso, arresto, fame,
exilio, confinamento.
Volveu tola a primeira esposa.
- É vostede a segunda? - Non.
Vostede é a súa última esperanza.
- Vale, xa me encargo eu. - Grazas.
E si, señor Serge.
- Viva a revolución! - Viva a revolución!
- Que tal o almorzo? - Ola.
Hai un artigo sobre un escritor chamado Golo Mann.
Sóache?
Non.
Un escritor xudeu máis da lista de rexeitados nazi.
O caso é
que no artigo di que uns diplomáticos de Marsella o axudaron a escapar.
Como se explica iso?
Se querías ir de bo samaritano cun maldito intelectual,
por que non tiveches a prudencia de escoller alguén que soubese calar?
Reese di que hai unha muller na oficina
involucrada na argallada esa de Fry
que sempre está a falar contigo.
- Non sei nada diso. - Non?
- Non. - Estoute vixiando.
Espílete.
Estás orgulloso?
Cando estean no barco e a medio camiño de Martinica, talvez.
Eu estou orgulloso de ti.
Ola.
- Podemos falar? - Si, claro.
Un momento.
Creo que comezaron a deportar prisioneiros.
Usan convois de camións e estradas rurais.
Mi madriña.
Estiven a falar con Paul.
Quero prepararme para a resistencia.
Tamén podías marchar de Europa.
A que vén iso?
Bingham dixo que hai un visado co teu nome no consulado de EE. UU.
- Pediuno a miña irmá. - Deberías subir ao barco mañá.
Antes de que te deporten a ti ao Reich.
Ata cando estarán abertos os portos?
Talvez sexa a túa última oportunidade.
Non irei a ningures.
Agora non.
Meu Deus.
Como estás?
Sabe Mary Jayne o do visado?
Que estás a facer, Sebastian?
Rompeume a cámara.
De todas formas, non teño filme, así que rodo unha película na cabeza.
Unha idea marabillosa.
Atención, todo o mundo!
Sebastian está a rodar unha película
sobre a nosa última noite no paraíso.
Si!
Paul xa recrutou máis de 20 persoas.
Siga esa camioneta.
Espere, pare!
Dagobert?
Dagobert!
Vaites!
Como me atopaches?
Mírate.
Bo canciño.
Que listo es.
- Quen sabe que é isto? - A apertura da Quinta de Beethoven.
Que máis?
Escoitade ben.
Alguén coñece o código Morse?
Corto, corto, corto, longo.
Esa é a letra "v".
"V" de vitoria.
A partir de agora, esta música será un sinal
para comunicarnos polas cadeas de radio pública.
Estes compases de apertura serán un sinal.
Os poemas e a música que sigan a Quinta de Beethoven
serán mensaxes secretas.
Viva a Resistencia!
Quen é vostede?
- É medianoite. - Nai!
Que quere?
Nai!
Que pasa?
Quen é?
- Volva á cama, nai. - Quen é ese?
Á cama!
Boa noite, señora.
As noticias non podían esperar.
Parece que os que planearon a irrupción en Camp des Milles
foron un socialista chamado Hans Fittko e o conserxe do Hotel Splendide.
- Quen? - O africano da recepción.
Dirixe toda unha operación de Resistencia
desde unha igrexa no centro.
- Seguro? - Vino cos meus ollos.
Mais por favor, compróbeo vostede mesmo.
Si.
Farei exactamente iso.
Non hai de que.
Grazas por todo.
- Onde están? - No despacho de billetes.
Ben.
Douscentos visados de entrada a EE. UU. co selo do consulado en Marsella,
firmados, oficialmente, coa pluma de Graham Patterson.
Veña, bulan!
- Non se deteñan! - Vamos!
Señor Fry.
Podes repartilos? Grazas.
Aquí ten.
Viva México.
Veña aquí.
- Vai para atrás. - Que?
Vai para atrás! Vamos!
Señor Paul...
Kandjo?
Para servilo.
Alto!
De xeonllos.
Queda arrestado!
Levántese.
Moi ben.
Camiñe.
Dixen que camiñe.
Vamos.
Letoret!
Chegou o señor Nugent. Está na sala de conferencias.
- Alguén estivo no meu escritorio. - Alguén?
Bingham emitiu visados sen permiso. Tivo que ser el. Maldita sexa!
- Saen barcos do porto? - Vichy abriu o porto esta mañá.
Calquera que use un visado para subir a un barco
está a usar unha falsificación.
Hai que avisar no peirao e á policía. Debería chamar a Frot.
Mais espérao Doug Nugent.
Ten razón.
Pois fágao vostede. Chámeos.
- A todos! - Claro.
Os que marchen con visados de EE. UU. levan visados falsos!
Que é isto? Tarxetas perforadas.
O que ten aí son datos do censo de EE. UU. do ano pasado,
mais podemos adaptalo ás necesidades do cliente.
Datos...
Idade, raza, soldo, estado civil.
ACM proporciona a tecnoloxía.
Non lles dicimos como usala.
Os datos serven para ordenar a xente en grupos.
Rastrear a emigración.
Predicir condutas.
Bingham?
Patterson. Señor Nugent.
- Un momento. - Si, claro.
Estás despedido.
Que?
A que esperas? Recolle as cousas.
Bingham?
Pecha a porta.
Vendícheslles disto aos franceses?
Aos franceses, aos suecos...
Mais o verdadeiro mercado sen explotar
son os alemáns.
Verá, a cultura estadounidense é un arma máis forte ca calquera bomba.
Ata os nosos inimigos queren ir ao cine nun Ford,
beber Coca-Cola e ver a Scarlett O'Hara salvar o sur.
Estamos aquí para vender produtos de ACM, claro,
mais o que realmente vendemos
é Estados Unidos.
Hai que levar os soldados ao lugar adecuado á hora adecuada.
Ti distraes os gardas e eu entro.
Reunirémonos aquí, no arame de espiño.
Que pasa?
Hai un Hans Fittko en...
Hai un Hans Fittko en Camp des Milles.
O meu marido. Cría que estaba morto.
Diga?
Por suposto, agora vou.
Mademoiselle.
Gruppenführer.
O Reich alemán aprecia a súa lealdade.
Bo traballo.
É un pracer axudar.
Librámonos de moitos... dexenerados esta mañá.
Non importa.
Duascentas cincuenta e sete persoas.
Vaia.
Non está nada mal.
Foi un bo día.
Non. Un día magnífico.
E mañá?
Cantos hai?
Nove millóns de xudeus en Europa,
sen contar outros que deben fuxir?
Si, 257.
E que facemos cos demais?
Coma ti?
Non, Albert. Deberías ter subido a ese barco.
E deixarte a ti aquí?
Non quería dicir iso.
O que...
Ei.
Que?
Podías... vir comigo a Estados Unidos.
Podía casar contigo.
Casar comigo?
Victor Serge está de camiño a México.
Bellmer colleu os seus monecos e marchou.
Creo que Brauner quería ir á montaña e converterse en pastor, así que...
Si.
- Brauner criando ovellas, eh? - Estaba claro, non si?
Son unha estadounidense solteira, como dixeches con tanta delicadeza,
e ti es un xudeu que necesita liscar de Europa.
Pensa no que poderiamos facer pola xente que está aquí desde EE. UU.
Estánsenos a acabar os recursos.
En EE. UU., teriamos acceso a fondos e influencia política.
Fagámolo.
Fuxe comigo.
Non me queres.
Eu...
Claro que si.
Mary Jayne, cando te miro,
vexo o futuro.
Mais pecho os ollos e vexo o pasado.
As cousas que me pasan pola cabeza...
Hai escuridade aí dentro.
Asústome a min mesmo.
É...
A min non me asustas.
Vale.
Fagámolo.
Fuxamos a EE. UU.
Albert!
Ei. Que pasa?
Senta.
A policía arrestou a Paul.
Onde o levaron?
Aínda non o sei,
mais temos que atopalo antes de que nos leven aos demais.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras