PRZEZ OCEAN
Właśnie potwierdzono, że chłopcy są w Camp des Milles.
Nic im nie jest?
Żyją.
Co za ulga.
Jeśli zaczną sypać, wydadzą cię.
- Nie zrobią tego. - Jeśli ci się poszczęści.
Jeśli Vichy dowie się od nich o twojej roli, nie zdołamy cię ochronić.
Jeśli nas przycisną, zaprzeczymy, że cokolwiek wiemy.
Jak? Mieszkam z Thomasem.
Villa Air-Bel to duży dom.
Skąd ma wiedzieć, co robią jego lokatorzy?
Thomas.
To nie zależy ode mnie. Wszyscy wykonujemy rozkazy.
Kim jesteś?
Teraz pytasz?
Kim jesteś? Dokąd idziesz po tych spotkaniach?
A ty? Czy Lovegrove to w ogóle prawdziwe nazwisko?
Przestań.
Nie! Możecie udawać, że nic o mnie nie wiecie,
ale niczego nie ukrywam! To ja o was nic nie wiem!
Ta wojna jest ważniejsza niż ktokolwiek.
Naziści miażdżą Manchester.
Uwolnimy jeńców przed świętami.
Musisz to zrobić.
Sama?
Margaux.
Pójdę z nią.
Niech idzie sama.
Bo ja jestem zbędna.
- Bo to twoja wina, że tam są. - Czemu mam to dla ciebie zrobić?
Jak tego nie zrobisz,
wycofamy wsparcie finansowe dla Komitetu Pomocowego.
Dzień dobry.
Co jest ze mną nie tak?
Absolutnie nic.
Za dobrze śpię.
To akurat dobrze.
Wszyscy w willi czekają, by się stąd wydostać.
Codziennie pytają mnie kiedy.
Twoi wścibscy współlokatorzy nas nakryli?
Czy to ważne?
Dla niektórych.
Ale nas oni nie obchodzą, prawda?
- Nie obchodzą. - Nie.
Hannah Arendt zawsze wstaje o świcie.
Byłyśmy razem w obozie dla internowanych w Gurs,
gdy Niemcy najechali Paryż.
Panował kompletny chaos.
Francuscy strażnicy porzucili posterunki. Zostawili otwarte bramy.
Ale nie mogłam odejść.
Mnie
sparaliżował strach.
A Hannah...
Hannah po prostu wstała i wyszła,
jakby to była najprostsza rzecz.
Dała mi odwagę, by też odejść.
Gdybym tylko mogła się odwdzięczyć i zabrać ją stąd.
Dzień dobry.
Przepraszam, pani Arendt.
Nie, tylko pana...
język.
Przepraszam. Mój angielski...
Wie pani...
nauczyłem się trochę niemieckiego w Berlinie.
Co pani tam robi?
Tłumaczę pracę mojego przyjaciela Waltera Benjamina na angielski.
To dla mnie dobry sposób na naukę angielskiego.
Ameryka będzie mieć wobec pani dług.
Więc proszę powiedzieć Ameryce, żeby dała mi wizę.
Niestety z tym nie mogę pani pomóc.
Bo brak mnie na liście?
Varian.
Śpieszę się.
Zróbmy tu Boże Narodzenie. To podniesie ludzi na duchu.
Co ty na to?
- Udekorujemy drzewko. - Żydzi tego nie świętują.
W Europie każdy świętuje Boże Narodzenie.
Varian! Proszę, porozmawiaj ze mną.
Nie.
- OK. - Zostawię to.
- Pomilczmy. - Dobra.
Spokojnie.
- Tak. - Bez obaw.
Miło jest pomilczeć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Musimy porozmawiać.
Już wychodziłem.
Z tobą też, proszę.
Usiądź.
Muszę uwolnić brytyjskich jeńców wojennych z obozu.
- Oczywiście. - Proszę cię.
Nawet gdyby to było możliwe, skąd wiesz, że tam są?
Ja nic nie wiem, ale ufam swojemu źródłu.
- To brytyjski oficer wywiadu? - Szef operacji specjalnych.
Jest znana jako Margaux.
- A Lovegrove? - Pracuje dla niej.
Wiedziałem.
Zapoznaj nas.
Pomóż mi w tym, a zorganizuję spotkanie.
Proszę.
Nie zrobię tego sama.
Nie wejdziemy tam, nie wiedząc, jak się wydostać.
Bellmer był w środku.
Ten artysta?
- Jest w willi. - Zgadza się. Mogę z nim porozmawiać. Tak.
Proszę.
Muszę sprawdzić teren więzienia.
Dzień dobry.
Witajcie.
Dzień dobry. Przyjmiemy państwa wkrótce.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Mam pomysł. - Varianie...
Musimy zmienić pytania, by obejmowały wszelkie opcje wjazdu.
Niektórym może uda się dostać do USA na przykład jako studentom.
Dzień dobry. Czeka pan na rozmowę?
Jestem Dillon Reese, panie Fry. Jestem z konsulatu USA.
- Co? - Właśnie mówiłam.
- Zastąpię pana. - Zastąpi mnie pan?
Został pan zwolniony, ale wie pan o tym.
- To niedorzeczne! - Chciałem dać panu to.
- Mam opuścić kraj w ciągu doby? - Wszystko jest wyjaśnione w liście.
Stracił pan zatrudnienie, a tym samym francuską wizę pracowniczą.
Spokojnie. Zadbam, by wszystko działało tu jak w szwajcarskim zegarku.
- Dzwoniłaś do Binghama? - Tak, nic nie wie.
- Nie pozwól na to. - Nie pozwolę. Będę walczył o swoje, aż...
Opanuj się pan.
Co pan powiedział?
Wszyscy jesteśmy dorośli, panie Fry. Będzie dobrze.
- Proszę, nikomu o tym nie mów. - Tak.
Jeszcze tu wrócę.
Życzę miłego dnia.
Bardzo mi przykro.
Wrócę tu.
Bardzo mi przykro.
Musi mnie przyjąć.
- Ale... - Teraz!
Następna środa.
Następna środa? Nie, to stanowczo za późno.
To szkoda.
Patterson?
Patterson.
- Niech pan mi tego nie robi. - Panie Fry, przecenia mnie pan.
Jestem tylko biurokratą wykonującym rozkazy z góry.
Co im pan powiedział?
- O panu? - Tak!
Tylko prawdę.
Panie Bellmer?
Mogę zadać panu...
nietypowe pytanie?
Pamięta pan choć trochę wnętrze Camp des Milles?
Pamiętam wszystko, co było w Camp des Milles.
Do końca życia nie zapomnę żadnego zakamarka w tym miejscu.
Uczucia, że inni ludzie przyciskają się do mnie w dzień i w nocy.
Ich ciepłe, mokre ciała.
Smród ludzkości.
Czy umiałby pan
zbudować dla mnie model obozu
wewnątrz i na zewnątrz?
Dlaczego?
Bo chcę pomóc innym w ucieczce.
No to jak najbardziej.
Spotykajcie się tu, kiedy zechcecie. Tu jest bezpiecznie.
Dziękuję.
Panowie.
Nasza misja będzie długoterminowa.
Gdy już wypędzimy Niemców z Francji,
wygnamy Francuzów z Afryki!
Czemu jest z nami ten biały?
Jestem Żydem.
Ale białym.
Albert ma tyle samo do stracenia co każdy.
Panowie.
Potrzebujemy sojuszników.
Potrzebujemy broni.
Szkolenia. Wywiadu.
Skąd je weźmiemy?
Zaczniemy od Brytyjczyków.
Brytyjczyków? Mają największe imperium kolonialne na świecie!
Ale tu i teraz mamy wspólne cele.
Jeśli jutro uwolnimy ich jeńców,
to zacementuje naszą współpracę.
Kto jest za?
Oto aktualna lista więźniów.
Są na niej ci, których szukasz.
Mogę dać im cynk, że przyjdziesz.
Ale musisz być gotowy na szybką akcję.
Pilnujemy terenu obozu.
Mamy zabijać intruzów. To nasza praca.
Możemy wstrzymywać ogień...
tylko przez około 60 sekund.
Jeśli francuscy strażnicy pomyślą, że pozwalamy więźniom uciec,
uwierz mi,
że nas zastrzelą.
Mam dobrą i jeszcze lepszą wiadomość.
- Od czego mam zacząć? - Tęsknię za Amerykanami. Mów dalej.
Dobra wiadomość jest taka,
że prowadzimy ożywione rozmowy z naszymi klientami z Europy.
Wypijmy za to.
Cel ACM, bez względu na wynik tej chorej wojny, jest prosty.
Chcemy, by amerykańskie interesy kwitły w tym regionie.
Jak inaczej wywierać demokratyczny wpływ?
Musimy dbać o relacje z obiema stronami.
Dokładnie.
Jeśli Roosevelt wypowie wojnę, stracimy naszą pozycję.
Całkowicie się zgadzam.
Co prowadzi do lepszych wieści.
ACM oficjalnie chce zaproponować panu pracę.
Mnie?
Proszę powiedzieć, jeśli przesadzam, ale potrzebujemy człowieka w Europie
i nie widzę lepszego kandydata.
Oczywiście gdy będzie pan gotów, by przejść do sektora prywatnego.
Tak się składa,
że mam prawo porzucić służbę zagraniczną tej wiosny, gdy skończę 50 lat.
Varian.
Czemu tak się gniewasz?
Które z moich wielu wykroczeń najbardziej cię obraża? Walka z faszyzmem?
Ukrywanie radykałów?
- Kochanie mężczyzn? - Dość.
Jeśli wszystko, o co warto walczyć, jest nielegalne,
a wszystko, co warto robić, to przestępstwo,
będę przestępcą.
I nie żałuję.
Okłamałeś mnie w kwestii swojego pracodawcy.
Przez zaniechanie. Nie bez powodu.
Tym samym zagroziłeś całej mojej operacji.
To kwestia czasu, zanim Francuzi odkryją, że działam z...
brytyjskiego gniazda szpiegów!
Gdy Amerykanie się dowiedzą, oberwę z obu stron.
Powinienem opuścić ten dom
i zabrać wszystkich ze sobą. Ale dokąd byśmy poszli?
Nie ma dokąd uciec!
Czemu pomagasz Brytyjczykom?
Bo tylko oni walczą z nazistami.
Churchill jest przyjacielem Żydów.
W ukryciu to zajadły antysemita.
Nie obchodzi mnie to, co robi w ukryciu.
Ani to, co ktokolwiek robi w ukryciu.
Churchill obiecał nam ojczyznę.
Potrzebujemy jej.
Hannah.
Naprawdę nie mogę pani pomóc.
Straciłem pracę i wygnano mnie z Francji.
Ale wciąż ma pan prawa.
Prawa Amerykanina!
Ale jestem we Francji.
Wszyscy jesteśmy we Francji, panie Fry.
Tak.
Jako Amerykanin, ma pan prawo zostać tu jako turysta. Ja nie.
Nie zna pan nikogo bardziej niemieckiego niż ja.
Tęsknię za tym, co niemieckie.
Za językiem,
poezją,
a nawet pogodą.
Ale straciłam swe obywatelstwo. Rozumie pan?
Nie mam żadnych praw.
Bardzo tęskni pani za domem.
Tęsknię za domem?
Nie mam domu, panie Fry.
Ani państwa.
Jedyne wejście jest tutaj.
Drut kolczasty jest tu słaby i miejscami tak cienki, że można go przeciąć.
Gdy tam byłem, jacyś chłopcy próbowali tu wykopać tunel.
Brytyjscy jeńcy muszą być we właściwym miejscu o właściwej porze.
- Na pewno już to naprawili. - Może nie.
To możliwe.
Touré ma dla mnie strój strzelca.
Zajmiesz strażników z przodu. Wejdę tam i znajdę jeńców.
Spotkamy się tu, przy drucie kolczastym.
- Aha. - A jeśli utkniesz w środku?
Nie utknę.
Touré mówił więźniom, że to dziś w nocy.
Dobrze.
Wiesz, kim jest Hans Fittko?
Co?
Znasz kogoś, kto nazywa się Hans Fittko?
Oto aktualna lista więźniów w Camp des Milles.
Ale on nie żyje.
O co chodzi?
W Des Milles z brytyjskimi jeńcami jest jakiś Hans Fittko.
To twój brat?
To mój mąż.
Co? Masz męża?
To niemożliwe.
A jeśli to prawda? Jeśli tam jest, musimy go wyciągnąć.
Pozwól, że zrobię to dla ciebie.
Jestem ci to winna.
- Tak. - Tak.
Mary Jayne, nie rób tego.
To nie twoja sprawa.
Wysadź mnie przy bramie. Użyję Dagoberta dla odwrócenia uwagi.
Twojego psa?
To moja misja i przeprowadzę ją po swojemu. Prowadzisz samochód?
- Mary Jayne. - Myślałam, że jestem z tym sama.
Pokażemy mężowi Lisy coś znajomego, inaczej nam nie zaufa.
Na pewno coś masz.
Tylko jedno.
Moją obrączkę.
Przynieś mi ją.
Paul...
Myślałam, że nie żyje.
Wojna nie jest prosta.
To dobry człowiek.
Przynieś tę obrączkę.
Proszę.
Dziękuję panu.
Wizy turystyczne? Numer 14.
Tak.
Na trzy miesiące.
Potrzebuję pana adresu. To ten?
Tak.
To hotel?
Nie. Prywatna rezydencja.
Potrzebujemy podpisu właściciela. Chwila.
Przepraszam.
Villa Air-Bel. 63 Avenue Jean Lombard?
Tak. Dlaczego to konieczne? Właścicielem jest Thomas Lovegrove.
Ale tutaj jest napisane, że dom należy do pani Marguerite Nouget.
W porządku.
Madame Nouget.
Panie Fry.
Chyba mam coś,
co powinna pani podpisać.
Jeśli to się zgadza,
proszę o pani podpis.
Miłego dnia.
Dziękuję.
Czy to zadziała?
To Francja.
Myślisz, że biały strażnik rozróżni dwóch czarnych?
Powodzenia.
Widzimy się po drugiej stronie.
To się uda.
W porządku.
Dobry wieczór.
Pamięta mnie pan? Przyszłam do męża.
Do mojego męża.
- Teraz? Żadnych gości. - Proszę, monsieur! Na pewno?
Chyba mnie pani nie rozumie. Proszę odejść.
Rozumiem.
O nie!
- Mój pies! - Hej!
- Pies! - Nie!
Łapać psa!
Dagobert!
Łapać psa!
O Boże! Dagobert!
- Żyjesz? - Tak. A ty?
Tak. Udało się?
Idźcie.
Biegnijcie.
Tędy.
- Widzisz światło? - Tak.
Dobra.
Słuchajcie! Idźcie tam. Spotkamy się w samochodzie.
Zaczekaj! Gdzie Paul?
- Paul? - Paul!
Nie wiem...
- Gdzie Paul? - Nie wiem...
Do przodu!
Dalej.
Chodź.
Dagobert!
Boże, Dagobert! Nie! Muszę po niego iść.
- Mary Jayne, stój! - Zostaw mnie. Nic mi nie będzie.
Będzie dobrze.
- Weź samochód. Masz klucze. Zostaw mnie! - Nie mogę cię zostawić.
Stać!
- Cholera! - Chodźmy!
Dobra.
Piękne.
Rozwiązał pan problem z wizą?
Tak.
A z moją?
Proszę mi wierzyć,
gdybym mógł coś zrobić, zrobiłbym to.
Naprawdę?
Większość ludzi nie ma już odwagi działać niezależnie.
Nie jestem jak większość ludzi.
Udowodni to pan?
Mary Jayne.
Hej. Co się stało?
Wszystko poszło idealnie. Tylko...
zgubiliśmy psa.
A co z jeńcami?
Jadą tu na rowerach.
Gdzie jest Lisa?
Poradzę sobie.
Ja...
czekałam na ciebie.
Nie wracałeś!
Liso.
Nie wracałeś!
Liso.
Mary Jayne.
Ja...
Wiem, co czujesz.
Straciłem...
wszystkich.
Straciłem rodziców,
przyjaciół.
Straciłem siostrę.
Ursulę?
Nie. Mam...
mam drugą siostrę.
Evę.
Eva jest mała.
Wiesz co?
Nie możesz się teraz rozklejać,
bo byłaś...
Byłaś dziś niesamowita.
To była taka trudna misja,
a ty tak bardzo chciałaś uratować męża Lisy.
I zrobiłaś to.
Ale musisz
iść dalej naprzód,
bo...
Liso.
Sama myśl o tobie trzymała mnie przy życiu.
Też jestem przestępcą.
Wiem.
Czemu ten dom należy do Madame Nouget?
Przez lata pracowała dla mnie w Paryżu.
Wiedziała, co tam robię.
Wie też, co tu robimy?
Przemycałem Żydów do Palestyny.
A kiedy naziści przybyli do Paryża...
pomogła mi uciec.
Wszystko jej zawdzięczam.
Pewnego dnia wyjadę też stąd.
Ale zostawię jej ten dom.
To nowy świat, Varianie.
Stare zasady nie obowiązują.
Jeśli zasady nie obowiązują,
gdzie mamy szukać kompasu?
W nas samych.
W sobie nawzajem.
Dzień dobry.
To była cudowna noc.
Miło powiedzieć to po niemiecku.
To nie nasz język oszalał.
Nie.
Któregoś dnia Niemcy dojdą do siebie.
Może kiedyś.
Ale żyjemy teraz.
W tej chwili czuję, że żyję.
ALBERT HIRSCHMAN
U. HIRSCHMAN HOTEL DU MAR, LIZBONA, PORTUGALIA
Mój drogi bracie.
W końcu udało mi się zdobyć amerykańskie wizy dla nas obojga.
Możesz je odebrać w amerykańskim konsulacie w Marsylii.
Wiem, że nie lubisz, jak ktoś ci mówi, co masz robić,
ale proszę: z szacunku dla naszych rodziców odbierz tę wizę.
Spotkajmy się w Lizbonie i jedźmy razem do Ameryki.
Oboje straciliśmy już tyle osób.
Nie zostawię cię.
Twoja kochająca siostra, Ursula.
Bingham.
- Dzięki za spotkanie. - Przepraszam za Reese’a. Nie wiedziałem.
Upokorzył mnie, ale jest niegroźny. Działam sam.
- Patterson nie wygania cię z Francji? - Rzadko się poddaję.
To dobrze.
Prozę, zrób coś dla mnie.
Nazywa się Hannah Arendt. Mam dla niej miejsce na statku na Karaiby.
Znam kapitana.
Potrzebuje wizy.
Port jest zamknięty.
Znów się otworzy, a wtedy będziemy gotowi.
Potrzebuję więcej wiz. To duży statek.
Powinieneś zobaczyć, co piszą najwyżsi rangą w Departamencie Stanu.
„Żydzi cierpią, ale historia ich rasy pokazuje,
że wielu z nich przetrwa cierpienie.
Moglibyśmy przyjąć
tylko starców, którzy się nie rozmnożą i nam nie zaszkodzą”.
W Nowym Jorku zawracają statki z uchodźcami,
bojąc się, że wiozą niemieckich szpiegów.
Tymczasem mój szef, mój ojciec i wielu innych...
Jestem po twojej stronie,
ale uwierz mi, Varian, nie mogę działać wbrew rozkazom z góry.
Ależ możesz!
Zrób ze mnie jej sponsora. Pattersonowi mów, że ci grożę. Co chcesz.
Zrób, co możesz.
Proszę.
Trzy na tydzień.
Najwyżej.
Dziękuję.
Paul.
- Dziękuję za uwolnienie naszych. - „Naszych”?
Jesteś Brytyjką.
Brytyjczycy są po właściwej stronie,
więc wspieram ich w walce.
Podobno masz dużo do powiedzenia o świecie. Wielkie plany.
Wierzę, że ta wojna da nam szansę, by znów odkryć siebie
i wywalczyć sobie drogę do wolności.
Europa zostanie wyzwolona, a potem kolonie zostaną wyzwolone.
Co zamierzasz, Paul?
Cały nazistowski aparat logistyczny opiera się na kolei.
Południe Francji nie jest pod okupacją nazistowską.
Jeszcze nie.
- Musimy przeciąć im tętnicę. - Jak?
Poprzez zaplanowane ataki na główną linię kolejową
łączącą południe z Gestapo w Dijon.
Niełatwo odbudować mosty.
Potrzebujemy materiałów wybuchowych, broni i wywiadu.
Możesz to zapewnić?
Tak.
To dla ciebie, malutka.
Dziękuję, Hans.
Wesołych świąt.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Szkoda, że nie spędzacie świąt w domu.
Proszę mi wierzyć,
to znacznie lepsze święta, niż oczekiwaliśmy.
Wesołych Świąt.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Panie komisarzu. Wesołych Świąt!
Czym mogę służyć?
Amerykanka włamała się do obozu jenieckiego.
Co? Kto?
Mary Jayne Gold.
Nie włamałaby się nawet do miski płatków.
Nie?
Nie zna pan tego stworzenia?
Mademoiselle Gold pracuje dla Brytyjczyków.
Brytyjczyków?
Uwolniła trzech brytyjskich żołnierzy i zostawiła psa.
To zbrodnia wojenna.
- Nie może mnie pan za to winić. - Ależ mogę.
PRZEZ OCEAN
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JULIE ORRINGER
TO FIKCYJNY SERIAL, DLA KTÓREGO INSPIRACJĄ BYLI PRAWDZIWI LUDZIE I WYDARZENIA
Napisy: Joanna Rychlik