Acábanmo de confirmar. Volveron a Camp des Milles.
Están ben?
Están vivos.
Que alivio.
Sabes que se falan, mencionarante.
- Non. Non farían iso. - Se tes sorte.
Se Vichy sabe da túa implicación,
non seremos quen de protexerte.
Se nos apreman, negaremos coñecer as túas actividades.
Como? Vivo con Thomas.
Air-Bel é unha casa grande.
Non sabe que fai cada un dos seus inquilinos.
Thomas.
Thomas!
Non depende de min. Só acatamos ordes.
Quen es?
Agora fasme preguntas?
Quen es? Onde vas despois destas reunións?
E ti? É Lovegrove sequera un nome real?
Non fagas iso.
Non! Volos dous podedes finxir non saber nada de min,
mais eu son un libro aberto! Eu son a que non sabe nada de vós!
Esta guerra é máis grande ca calquera de nós.
Están a arrasar Manchester.
Eses homes deben saír antes do Nadal.
Tes que encargarte diso.
Eu soa?
Margaux.
Irei con ela.
Que vaia soa.
Porque son dispensable.
- Porque todo isto é culpa túa. - Por que ía facer isto por ti?
Porque se non o fas,
deixaremos de apoiar economicamente o Comité de Rescate.
Bo día.
Que me pasa?
Nada.
Durmo demasiado ben.
Iso é bo.
Nesta casa, todos esperan para saír de aquí.
Cada día, pregúntanme cando.
Os teus compañeiros osmóns xa saben disto?
Iso importa?
A algunha xente, si.
Esa xente dános igual, non si?
- Dános igual. - Dá.
Hannah Arendt sempre se levanta ao amencer.
Estivemos xuntas no campo de internamento de Gurs
cando os alemáns invadiron París.
Foi un auténtico caos.
Os gardas franceses abandonaron e deixaron as portas abertas.
Mais eu non podía marchar.
Estaba... paralizada polo medo.
Hannah...
Hannah ergueuse e saíu,
como se fose o máis doado do mundo.
Deume coraxe para marchar tamén.
Oxalá puidese devolverlle o favor e sacala de aquí.
Bo día.
Desculpe, señora Arendt.
Ah, non. É só que...
O seu idioma...
Perdoe. O meu inglés...
Sabe? A verdade é...
que aprendín un pouco de alemán en Berlín.
Que está a facer?
Traduzo a obra do meu amigo Walter Benjamin ao inglés.
É unha boa forma de aprender inglés.
Estados Unidos estará en débeda con vostede.
Pois entón dígalle a Estados Unidos que necesito un visado.
Desgraciadamente, non a podo axudar con iso.
Porque non estou na súa lista?
Varian.
Teño présa.
Deberiamos celebrar o Nadal aquí. Para animar a xente.
Que che parece?
- Decoramos a árbore. - Os xudeus non o celebrades.
Estamos en Europa. Todos o celebran.
Varian! Por favor, fala comigo.
Non.
- Vale. - Xa calo.
- Queres silencio? - Vale.
Ben.
- Si. - Un pracer.
O silencio é agradable.
- Bo día. - Bo día.
Quería falar sobre algo.
Eu xa marchaba.
Contigo tamén, por favor.
Senta.
Teño que sacar os PDG británicos do campo de prisioneiros de guerra.
- Claro que si. - Por favor.
Aínda que fose posible, como sabes que están alí?
Non sei nada, mais confío na miña fonte.
- Un axente británico? - Da Dirección de Operacións Especiais.
Margaux.
- E Lovegrove? - Traballa para ela.
Sabíao.
Quero coñecela.
Axúdame e poreivos en contacto.
Por favor.
Non podo facelo soa.
Non podemos entrar alí sen saber como saír.
Bellmer estivo dentro.
O artista?
- Está en Air-Bel. - É certo. Podería falar con el.
Por favor.
Teño que ver o perímetro do patio da prisión.
Bo día.
Bo día. Atenderémolos o antes posible.
- Bo día. - Bo día.
- Estiven a pensar. - Varian...
Adaptemos a entrevista para considerar outras vías de entrada.
Talvez algúns poidan entrar en EE. UU. como estudantes, por exemplo.
Bo día. Veu para unha entrevista?
Son Dillon Reese, señor Fry. Do consulado de Estados Unidos.
- Como? - Quería dicircho.
- Son o seu substituto. - Substituto?
Despedírono, mais iso xa o sabe.
- Non diga parvadas! - Quería darlle isto.
- Vinte e catro horas para saír do país? - Está todo explicado na carta.
O seu visado de traballo finaliza coa fin do seu contrato.
Tranquilo. Farei que isto funcione coma un reloxo suízo.
- Chamaches a Bingham? - Si, non sabía nada.
- Non o podes permitir. - Non o farei. Loitarei ata...
Cálmese.
Que me acaba de dicir?
Aquí somos todos adultos, señor Fry. Todo irá ben.
Nin chío a ninguén, por favor.
Volverei.
Que teña un bo día.
Síntoo moito.
Volverei.
Síntoo moito.
Teño que velo.
- Mais... - Agora!
- O próximo mércores. - Iso é demasiado tarde.
Que pena!
Patterson?
Patterson!
- Non me pode facer isto. - Señor Fry, dáme demasiado crédito.
Só son un burócrata que segue ordes de arriba.
Que lles dixo?
- Sobre vostede? - Si!
Só a verdade.
Señor Bellmer?
Podo facerlle
unha pregunta pouco usual?
Recorda algo do interior de Camp des Milles?
Recórdoo todo de Camp des Milles.
Nunca esquecerei nin un milímetro dese lugar mentres viva.
Sentir outra xente apertada contra min día e noite.
Os seus corpos cálidos e húmidos.
O fedor da humanidade.
Cre que podería construír
un modelo en miniatura do interior
e do exterior do campo?
Por que?
Quero axudar a outros homes a fuxir.
Entón, por suposto.
Podedes reunirvos aquí cando queirades. É seguro.
Grazas.
Señores.
Xogamos a largo prazo.
Despois de botar os alemáns de Francia,
botaremos os franceses de África.
E por que hai aquí un home branco?
Son xudeu.
Mais es branco.
Albert xógase tanto aquí como calquera de nós.
Señores.
Necesitamos aliados.
Tamén necesitamos armas.
Adestramento. Intelixencia.
De onde?
Para comezar? Dos británicos.
Os británicos? Teñen o maior imperio colonial do mundo!
Mais aquí e agora, comparten os nosos obxectivos.
Se sacamos os prisioneiros de guerra mañá,
afianzaremos a colaboración no futuro.
Quen se apunta?
Esta é a lista dos reclusos actuais.
Os homes que buscas están aí.
Podo avisalos de que vindes.
Mais debedes movervos rápido.
Protexemos o perímetro.
Disparamos para matar. Ese é o traballo.
Só podemos esperar para disparar...
talvez 60 segundos como máximo.
Se os gardas franceses cren que permitimos que fuxan,
creme,
dispararannos a nós.
Teño unha boa nova e outra... mellor.
- Por cal empezo? - Estraño os estadounidenses. Continúe.
A boa é que tivemos
conversas moi entusiastas cos nosos clientes europeos.
Brindo por iso.
O obxectivo de ACM, independentemente do resultado desta guerra, é simple.
Queremos que os negocios estadounidenses prosperen na rexión.
Para exercer a nosa influencia democrática,
debemos poder traballar con ambas partes.
Exacto.
Se Roosevelt declara a guerra, non teremos nin voz nin voto.
Estou totalmente de acordo.
O que me recorda as noticias mellores.
A ACM gustaríalle ofrecerlle un posto de traballo.
A min?
Dígamo se me paso da raia,
mais necesitamos a alguén que sexa o noso home en Europa
e non se me ocorre ninguén mellor.
Se está e cando estea disposto a pasar ao sector privado.
Pois dá a casualidade
de que podo deixar o servizo diplomático cando cumpra 50 esta primavera.
Varian.
Por que estás tan anoxado?
Cal das moitas leis que infrinxín te ofende máis? Loitar contra o fascismo?
Acoller radicais?
- Amar os homes? - Para.
Se todo para o que merece a pena loitar é ilegal
e todo o que merece a pena facer é un crime,
chámame criminal.
Non me desculparei.
Non me dixeches para quen traballabas.
Omitino por unha razón.
E así puxeches en risco a miña operación!
É cuestión de tempo que os franceses saiban que traballo
cun niño de espías británico!
Cando o saiba EE. UU., condenaranme ambos lados.
O que debería facer e marchar de aquí
e levar a todos comigo. Mais onde iriamos, Thomas?
Non temos onde ir!
Por que traballas para eles?
Porque son os únicos que loitan contra os nazis.
- Winston Churhill é amigo dos xudeus. - É un antisemita ruín de portas a dentro.
Dáme igual o que faga de portas a dentro.
O que faga calquera de portas a dentro.
Churchill prometeu darnos unha patria.
E necesitamos unha.
Hannah.
Non a podo axudar.
Perdín o traballo e bótanme de Francia.
Mais ten dereitos.
Como estadounidense!
Mais estou en Francia.
Todos estamos en Francia, señor Fry.
Xa.
Como estadounidense, ten dereito a estar aquí como turista. Eu non.
Son probablemente a persoa máis alemá que coñece.
Estráñoo todo do meu país.
O idioma,
a poesía,
mesmo o tempo.
Mais xa non son unha cidadá alemá, sabe?
Non teño dereitos.
Terá morriña do seu fogar.
O meu fogar?
Non teño fogar, señor Fry.
Nin patria.
A única entrada está aquí.
O arame de espiño está frouxo por aquí e é o bastante fino como para cortalo.
Cando estiven alí, intentaban fuxir por un túnel aquí.
Hai que levar os soldados ao lugar adecuado á hora adecuada.
- Xa o terán arranxado. - Talvez non.
Mais é posible.
Touré darame un uniforme de francotirador. Ti distraes os gardas e eu entro.
Reunirémonos aquí, no arame de espiño.
E se quedas atrapado dentro?
Non quedarei.
Touré avisou os prisioneiros.
Ben.
Coñeces a Hans Fittko?
Que?
Coñeces a alguén que se chame Hans Fittko?
Esta é a lista de todos os prisioneiros.
Mais está morto.
Que pasa?
Hai un Hans Fittko en Camp des Milles.
Teu irmán?
O meu marido.
Como? Estás casada?
Non pode ser certo.
Mais se o é, temos que sacalo.
Por favor, déixame facer isto por ti.
Por favor, débocho.
- Si. - Si.
Mary Jayne, non o fagas.
Isto non che incumbe.
Déixame na entrada. Usarei a Dagobert como distracción.
O teu can?
Esta é a miña misión e farei o que considere mellor. Conduces?
- Mary Jayne. - Cría que estaba soa.
Hai que mostrarlle ao seu marido algo familiar ou non se fiará.
Seguro que tes algo.
Unha cousa.
A miña alianza.
Tráema.
Paul...
Cría que estaba morto.
A guerra é complicada.
É un bo home.
Ti trae a alianza.
Por favor.
Grazas, señor.
Visados turísticos? Número 134.
Si.
Tres meses.
Necesito o seu domicilio local. É este?
Si.
É un hotel?
Non. Unha residencia privada.
Pois necesitamos a firma do dono. Agarde.
Señor, desculpe...
Avenida Jean Lombard, 63?
Si. Para que a necesita? O dono é Thomas Lovegrove.
Mais aquí di que a casa pertence a unha tal señora Marguerite Nouget.
Está ben.
Madame Nouget.
Señor Fry.
Creo que teño algo
que necesito que firme.
Se isto é correcto,
necesito que firme aquí.
Que teña un bo día.
Grazas.
Cres que funcionará?
Isto é Francia.
Cres que un garda branco distingue dous homes negros?
Boa sorte.
Vémonos do outro lado.
Isto non vai funcionar.
Moi ben.
Boa noite.
Lémbrase de min? Vin ver o meu marido.
O meu marido.
Agora non se pode.
Por favor. Está seguro?
Creo que non me entendeu. Debe marchar.
De acordo.
Oh, non!
- O meu can! - Ei!
- O can! - Non!
Atrapen o can!
Dagobert!
Atrapen o can!
Mi madriña! Dagobert!
- Estás ben? - Si.
- Ti? - Si. Saíu ben?
Agora.
Bulide.
Por aquí.
- Vedes a luz? - Si.
Vale.
Escoitade! Seguide nesa dirección. Vémonos no coche.
Un momento! E Paul?
- Paul? - Paul.
Non...
- Onde está Paul? - Non sei.
Empurra!
Vamos.
Rápido.
Dagobert!
Meu Deus, Dagobert! Non! Teño que ir por el.
- Mary Jayne, para! - Non, déixame. Estarei ben.
Tranquilo. Estarei ben.
Tes as chaves do coche. Déixame!
Non te podo deixar atrás.
Alto!
- Merda! - Vamos! Veña, vamos!
Vale.
Que bonito.
Solucionou o do seu visado?
Si.
E o do meu?
Créame,
se puidese facer algo, faríao.
En serio?
A maioría xa non se atreven a actuar por si mesmos.
Eu non son como a maioría.
Demóstreo.
Mary Jayne.
Que pasou?
Todo saíu ben. É só que...
Perdemos o can.
E os prisioneiros?
Veñen cara aquí nas bicicletas.
Onde está Lisa?
Podo só.
Eu...
esperei por ti.
Non apareciches!
Lisa.
Non apareciches!
Lisa.
Mary Jayne.
Eu...
Sei como te sentes.
Perdinos...
a todos.
Perdín a meus pais,
os meus amigos...
a miña irmá.
Ursula?
Non.
Teño outra.
Eva.
Eva é a pequena.
Escoita.
Non te podes afundir agora
porque hoxe...
estiveches incrible.
Era unha misión moi difícil.
Estabas decidida a salvar o marido de Lisa,
e lográmolo.
Mais debes
seguir adiante
porque...
Lisa.
Pensar en ti mantívome con vida alí dentro.
Eu tamén son un criminal.
Seino.
Por que pertence a casa a Madame Nouget?
Traballou para min en París moitos anos.
Sabía o que facía alí.
Sabe o que facemos aquí?
Estaba a levar xudeus a Palestina.
Cando os nazis chegaron a París...
axudoume a escapar.
Débollo todo.
Algún día terei que marchar
e deixareille esta casa.
Este é un novo mundo, Varian.
As normas de antes non serven.
Mais se non serven,
como imos atopar o noso compás?
En nós mesmos.
Os uns nos outros.
Bo día.
Tiven unha noite incrible.
Senta ben dicilo en alemán.
Non é a nosa lingua a que toleou?
Non.
Algún día, Alemaña recuperarase de todo isto.
Talvez algún día.
Mais nós vivimos agora.
Agora mesmo síntome moi vivo.
ALBERT HIRSCHMAN
U HIRSCHMAN HOTEL DU MAR, LISBOA, PORTUGAL
Querido irmán,
por fin logrei obter visados estadounidenses para os dous.
Podes recoller o teu no consulado de EE. UU. en Marsella.
Sei que non che gusta que che digan o que tes que facer,
mais por respecto a nosos pais, por favor, recolle o visado.
Reúnete comigo en Lisboa para viaxarmos a Estados Unidos xuntos.
Os dous perdemos xa demasiado.
Négome a deixarte atrás.
A túa irmá que te quere, Ursula.
Bingham.
- Grazas por vir aquí. - Sinto o de Reese. Non tiña nin idea.
Foi humillante, mais é inofensivo. Estoume a adaptar.
- Patterson quería botarte do país. - Non me rindo facilmente.
Ben.
Necesito que fagas algo por min.
Chámase Hannah Arendt. Téñolle un sitio nun barco cara o Caribe.
O capitán é un amigo.
Necesita o visado.
O porto está pechado.
Abrirá, e cando o faga, estaremos listos.
Necesitarei máis visados. É un barco grande.
Deberías ver as circulares dos mandaríns do Departamento de Estado.
"Os xudeus sofren, mais a súa historia demostra
que sufrir non mata moitos."
"De acoller algúns,
só vellos que non se reproduzan e non danen o noso país."
Rexeitan barcos de refuxiados en Nova York
por medo a que haxa espías alemáns dentro.
Ademais, o meu xefe, meu pai e moitos outros...
Mira, estou do teu lado,
mais sinceramente, Varian, non podo desobedecer ordes directas.
Si que podes!
Ponme como patrocinador. Di que te ameacei.
Tanto me dá.
Fai o que poidas.
Por favor!
Podo ter tres á semana,
como moito.
Grazas.
Paul.
Grazas por liberar os nosos.
Os nosos?
Es británica.
Os británicos loitan no lado correcto,
así que loito con eles.
Oín que tes moito que dicir do mundo. Tes grandes planes.
Vexo esta guerra como unha oportunidade para reinventarnos,
para loitar pola liberdade desde dentro cara fóra.
Europa será libre, e despois as colonias.
Que tes en mente, Paul?
Todo o aparato loxístico nazi depende do ferrocarril.
O sur de Francia non está baixo a ocupación nazi.
Aínda non.
- Hai que xugular xa. - Como?
Ataques dirixidos á principal liña de ferrocarril
que conecta o sur coa Gestapo en Dijon.
Non é doado reconstruír pontes.
Necesitamos explosivos, e probablemente armas e intelixencia.
Podes proporcionalo?
Si.
Para ti, pequecha.
Grazas, Hans.
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
- Grazas. - De nada.
Sinto que non o celebren en casa.
Créame, señora Gold,
este Nadal é moito mellor do que esperabamos.
Bo Nadal.
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
Bo Nadal.
Comisario! Bo Nadal!
En que o podo axudar?
A estadounidense coouse nun campo de prisioneiros.
O que? Quen?
Mary Jayne Gold.
Non lograría coarse nin nunha cunca de cereais.
Non?
Non coñece esta criatura?
A señora Gold traballa para os británicos.
Os británicos?
Liberou tres soldados británicos e deixou alí o can.
É un crime de guerra.
- Non me pode facer responsable diso. - Si, podo.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras